vasskoll

Γιώτα μου σ'ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκρισή σου. Η συμβουλή σου είναι άκρως ρεαλιστική και ενθαρρυντική θα έλεγα. Ήταν κάτι που σκεφτόμουν να πράξω απλά το θέμα του χόνδρου και της χρόνιας φθοράς του ήταν κάτι που δεν γνώριζα και που έμαθα από όλους τους φίλους του forum. Εύχομαι να αποφύγω τα χειρότερα και όλα να πάνε καλά. Ευχαριστώ και πάλι. Βασίλης Kατ'αρχάς Vasskoll, καλώς ήρθες στο φόρουμ μας... Έχοντας ψάξει αρκετά το θέμα λόγω του δικού μου ατυχήματος, θα σου πώ - για να νιώθεις πιό ήρεμος με την επιλογή σου - ότι γενικά δεν συστήνεται επέμβαση συνδεσμοπλαστικής αποκατάστασης του πρόσθιου χιαστού σε περιπτώσεις μερικής ρήξης...Όπως το λες, είναι πολλή η ταλαιπωρία και αν το γόνατο δεν είναι πολύ ασταθές, ο τραυματισμός αντιμετωπίζεται με φυσιοθεραπία και ενδυνάμωση στη συνέχεια. Δεν νομίζω ότι μπορεί να σου απαντήσει κανείς, ούτε θα πρέπει να λάβεις μία απόφαση, αν δεν ξέρεις την ακριβή κατάσταση του γονάτου σου, σε συνδυασμό με το τί θέλεις να κάνεις στο εξής στη ζωή σου + τί φθορά έχει υποστεί στο μεταξύ όλα αυτά τα χρόνια. Η γνώμη μου: Να πας σε ένα καλό γιατρό, πιστεύω θα σου πεί να κάνεις μία μαγνητική (MRI) και στη συνέχεια να δείς τί εναλλακτικές έχεις. Αν το γόνατό σου δείχνει ότι έχει ήδη φθαρεί ο χόνδρος του, επειδή έχεις πολλά κινητικά χρόνια ακόμη μπροστά σου, ίσως θα πρέπει να στραφείς στην επέμβαση για να γλιτώσεις τα χειρότερα. Αν είναι αρκετά υγιές μάλλον καλύτερα να το αφήσεις και να πας συντηρητικά. Φιλικά Γιώτα Υ.Γ. Γενικά η ποδηλασία είναι αρκετά "φιλική" για τα γόνατα, αλλά θα προσέξεις να είναι η σέλα σου αρκετά ψηλά, ώστε η γωνία που σχηματίζει το πόδι να μην είναι πολύ μικρή + όχι μεγάλες αντιστάσεις γιατί το κουράζεις υπερβολικά και θα σε ενοχλήσει έτσι κι αλλιώς...

Αγαπητοί φίλοι σας χαιρετώ. Εισέρχομαι για πρώτη φορά στην κουβέντα σας και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την δική μου ιστορία, κυρίως όμως να δεχτώ τις δικές σας συμβουλές εξαιτίας της δικής σας μεγάλης εμπειρίας με το όλο θέμα. Το 1992 υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο (ως μπασκετμπολίστας και όχι ως σκιέρ) με μερικής ρήξη πρόσθιου χιαστού και ρήξη μηνίσκου. Την ίδια χρονιά αποφάσισα να κάνω μόνο την εγχείριση μηνίσκου (συρραφή συγκεκριμένα) αφήνοντας τον χιαστό μου απείραχτο. Θα διαπιστώσετε ότι από τότε έχουν περάσει ήδη 15 χρόνια που ζω με το πρόβλημα αυτό. Ομολογώ ότι δεν το αισθάνομαι σαν ιδιαίτερο πρόβλημα γιατί δεν αντιμετώπισα άλλο ουσιαστικό πρόβλημα τραυματισμού. Όμως... Έχω στερηθεί σημαντικές έντονες αθλητικές δραστηριότητες εξαιτίας του φόβου ότι μπορεί να μου "ξαναφύγει" το γόνατο. Αυτό εξ'ορισμού μειώνει και τις πιθανότητες θα μου πείτε. Τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι πως ναι, αισθάνομαι αστάθεια ενώ ακόμα και μετά από πολύωρο περπάτημα, το γόνατό μου με πονά. Με αλλαγές καιρού έχω μικροενοχλήσεις και γενικά τα τελευταία χρόνια πονάκια ενοχλητικά που μου ρίχνουν την ψυχολογία. Είμαι 38 ετών σήμερα και μέρα με την ημέρα αρχίζω να μετανιώνω για την απόφαση που πήρα τότε και μέσα μου ωριμάζει συνεχώς η σκέψη για να κάνω την περιβόητη εγχείριση. Δεν το κρύβω πως με όσα έχω διαβάσει από εσάς και τις πολύπαθες εμπειρίες σας, όλα αυτά μου φαίνονται βουνό. Το ερώτημά μου και κυρίως αυτό που θα ήθελα να ακούσω από εσάς είναι τι να επιλέξω: α) Συνεχίζω να ζω έτσι με πολλή μικρή αθλητική δραστηριότητα και ενδυνάμωση τετρακέφαλου (αλήθεια ποδηλασία επιτρέπεται ή β) Τα παρατάω όλα (δουλειές και επακόλουθα) και αφιερώνομαι στην αποκατάσταση του γονάτου μου. Πιστεύω πως όλοι θα μου πείτε να επιλέξω το 2ο γιατί η ζωή είναι μπροστά μου, αλλά μήπως μπορώ να ζήσω συντηρητικά καθώς δεν είμαι αθλητής πια και με περιορισμένη άσκηση δεν θα αντιμετώπιζα περαιτέρω επιπλοκές (που το αποκλείω...). Ευχαριστώ προκαταβολικά όλους που ενδεχομένως να απαντήσουν.