Edelwiser Swing

[donmeli 14]

Επιτέλους μετά από όλη την αναμονή ( είχα τα πέδιλα από τέλη Οκτώβρη και τα χαλβάδιαζα) την Παρασκευή ήρθε επιτέλους η στιγμή να τα εγκαινάσω.

Μετά από μια δυό κατεβασιές για ζέσταμα και επανένταξη στα δεδομένα του βουνού άρχισα να αποκομίζω τις πρώτες εντυπώσεις συγκρίνοντας τα φετεινά με τα περσινά μου πέδιλα( Head iSL ). Η θεωρία έλεγε ότι τα Edelwiser είναι πέδιλα που τα κάνουν όλα παντού. Από carving (12m radius) μέχρι καταβάσεις σε βαθιά απάτητα κια πούδρες και μάλιστα με καταπληκτικές επιδώσεις. Η αλήθεια είναι ότι με τις πρώτες carving δοκιμές μου απογοητεύηκα. Δεν είχαν την αμεσότητα στο στρίψιμο που έχει ένα Slalomcarver και το γώνιασμα ερχόταν πιο δύσκολα. Στη δε αλλαγή κατεύθυνσης όπου πρέπει να αλλάξεις από την μιά ακμή στην άλλη δεν είχαν την αστραπιαία απόκριση που είχα συνηθίσει. Με λίγα λόγια μου λείπαν τα Head μου. Υποψιαζόμουν όμως ότι δεν μπορεί όλο το φταίξιμο να πέφτει στα πέδιλα. Τόσοι πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι με τόσο ενθουσιώδης κριτικές δεν μπορεί να κάναν όλοι λάθος. Κάπου πρέπει να φταίω κι εγώ.

Μ΄αυτό το σκεπτικό κατά νου άρχισα να δοκιμάζω δαφορετικά πράγματα μπας και βγάλω άκρη. Τελικά κατέληξα στο ότι δεν γίνεται να γωνιάζεις απλά και να περιμένεις να πάρεις τη στροφή όπως έκανα μέχρι τώρα. Θέλουν περίσσότερο βάρος μπροστά και να καθοδηγέις την μύτη μέσα στη στροφή. Σαφής βελτίωση μ' αυτόν τον τρόπο αλλά και πάλι όχι αυτό που ήθελα.

 

Από την άλλη μεριά όμως ήταν σαφής από την πρώτη στιγμή ότι το πέδιλο δεν το ένοιαζε πάνω σε τι χιόνι γλύστρούσε. Ετσι απλά. Από την παγωμένη πίστα, στην πούδρα ή στο χωραφοποιημένο απάτητο με όλες τις ανωμαλίες δεν καταλάβαινε τίποτα. Πήγαινα σαν σε ράγες παντού. Απλά απίστευτα. Με τα Slalomcarver έπρεπε να ζώ με το άγχος μην μου βουλιάξει η μύτη στο απάτητο ή μη μου κωλήσει στις ανωμαλίες γιατί "Adios Muchachos". Με τα Edelwiser απλά "πέταγα" από πάνω χωρίς να μ' ενδιαφέρει το κάτω. Ακραίο παράδειγμα ήταν η κατάβαση από το δρόμο προς το πάρκινγκ όπου ένα κομάτι λίγο πριν την τελευταία στροφή έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Παγοκροκάλες σαν κοτρώνια σε όλο το πλάτος του δρόμου για 15-20 μέτρα. Κι όμως κατέβηκα χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

 

Είχα ένα πέδιλο λοιπόν με μέτρια επίδοση για πίστα και πολλές αρετές σε όλα τ΄άλλα ? Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα κι άρχισα να σκέφτομαι τα σχεδόν 700 € που επένδυσα με το σκεπτικό να έχω το απόλυτο εργαλείο παντού. Τουλάχιστον έτσι λέγαν οι άλλοι. Την πάτησα ??

 

Αυτή η σκέψη με συνόδευε μέχρι λίγο πριν με πάρει ο ύπνος όπου τα έφερνα όλα στο νού μου μπας και βγάλω άκρη. Ξαναθυμήθηκα όσα είχα διαβασει και έψαχνα να βρω τι έκανα λάθος.

 

Κυριακή πρωί ξεκίνησα και πάλι τις δοκιμές μου μιας και απλά δεν ήθελα να πιστέψω ότι ξεγελάστηκα. Με την τρίτη κατεβασιά ήρθε και η αποκάλυψη. Λίγο πρίν τη στροφή ελαφρόνοντας το εσωτερικό πέδιλο και τοποθετώντας το πιο μπροστά από το εξωτερικό με ταυτόχρονη επιβάρυνση της μύτης και γώνιασμα τα πέδιλα αρχίζουν κι επιταχύνουν σαν τρελά διαγράφοντας μια στροφή με απόλυτη ακρίβεια και ευστάθεια.

 

Τρελλή χαρά και πανηγύρια. Σιτς επόμενες κατεβασιές, και ήταν πολλές μιας και δεν είχε κόσμο, είχα πάρει πλέον το κολάι και τα παλιά SlalomCarver είχαν περάσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας (Dimitri να μου τα προσέχεις). Η αίσθηση που είχα πλεόν αποκτήσει στην πίστα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ήταν τρομερή. Γώνιασμα, κλίσεις, αλλαγές πορείας NO PROBLEM και FunFactor στα ύψη.

 

Το χαμόγελο δε, δεν λέει να σβήσει με τίποτα από τα χείλη μου ( και είναι Τρίτη ). Τελικά όχι μόνο δεν είμαι απογοητευμένος πλέον αλλά πλέω σε πελάγη ευτυχίας. Άξιζαν μέχρι και το τελευταίο σέντσι.

 

Η κατηγορία τελικά των φαρδιών Slalom carver για Allmountain χρήση έχει να πεί πολλά. Και εκτός των μικρών κατασκευαστών που μέχρι τώρα είχαν τέτοια μοντέλα στη γκάμα τους (Edelwiser , VR, Snowrider ) έχουν μπεί στην κατηγορία και οι μεγάλοι. Αtomic Metron, Elan Magfire , Voelkl AC , Head Supershape και δεν ξέρω κι εγώ ποιά άλλα ξεχνάω.

 

Η προσωπική δοκιμή θα πείσει τον καθένα αν κάτι τέτοιο είναι μέσα στις προσδοκίες του μιας και σίγουρα τα διάφορα μοντέλα θα έχουν τις αρετές τους αλλά και τα μειοντκτήματά τους.

 

Πάντως τα συκεκριμένα με έχουν κερδίσει απόλυτα και περιμένω πως και πως την επόμενη Κυριακή να ξαναβρεθώ στο βουνό.