Βοήθεια

[MakisM 3,965]

...

 

Ξεκινώντας, το πρώτο που σε εντυπωσιάζει είναι η αίσθηση του να ταξιδεύεις με σκάφος και να μην ακούς θόρυβο μηχανής. Όποιος δεν το έχει ζήσει δεν ξέρει τι χάνει!!!

....

Νωρίς το βράδυ στο λιμανάκι της Δοκού, ένα ακατοίκητο νησάκι με ιστορική σημασία όπου το μόνο που υπάρχει επάνω είναι μία αυθαίρετη ταβέρνα.

...σε λίγα λεπτά φουντάρουμε σε ένα απάγκιο λιμανάκι, το μοναδικό στο νησάκι.

...

Αυτη η αισθηση, το 1976 με αιχμαλωτισε στη ιστιοπλοια! Θυμαμαι σαν τωρα να βγαινουμε απο τη μαρινα στο Miami με το σκαφος του καθηγητη μου, να σηκωνουμε πανια και ξαφνικα σβηνει τη μηχανη. Αυτο το θροϊσμα που εκαναν τα κυματακια στη γαστρα του σκαφους με κερδισε για παντα!

 

Η Δοκος ηταν η πρωτη μου εκλογη (μαρτυς μου η Βουλα!) Η ταβερνα περσι τον Αυγουστο ηταν κλειστη...

 

Η Δοκος εχει αλλα δυο λιμανακια, πολυ καλυτερα απ'αυτο που πηγατε, αλλα πολυ μακρυτερα απο την ταβερνα, εχει τα καθαρωτερα νερα που εχω κολυμπησει ποτε! Στα 6 μετρα βλεπεις ολη τη λεπτομερεια στο βυθο, σαν να μην υπαρχει νερο ενδιαμεσα! Σου δινει την αισθηση οτι δεν κολυμπας αλλα οτι αιωρησαι...πετας!! 80

 

Στα επομενα ποστ....

 

θα σας περιγραψω λιγες ιστοριες που μου εμειναν, αφορμωμενος απο τις λεπτομερειες του Τετζα!

 

Καπου το 1987. Πασχα με το δικο μου σκαφακι (Catalina 22) παρεα με ενα ζευγαρι στενων φιλων (Σπυρος και Μαρινα) και αλλα 10 τοσα σκαφη (ολα μεγαλυτερα απ το δικο μου) δεμενα στις οχθες ενος ποταμου (Double Bayou) στο Τεξας.

 

Η παραδοση ηταν οτι δεναμε απο το μικροτερο προς το μεγαλυτερο και ολο το απογευμα (βραδυ) με μια κατσαρολα φαι, τσιπς, μπυρες κλπ προχωραγαμε απο μικροτερο σκαφος σε μεγαλυτερο, κερνουσαμε και μας κερναγανε και φευγαμε ολοι μαζι προς το επομενο μεγαλυτερο, μεχρι να καταληξουμε στο Flambuoyant ενα Morgan 41 (Catalina) οπου φθασαμε ερποντας τυφλα στο μεθυσι (ειμαστε νεοι τοτε και μεθαγαμε ευκολα ) Το βραδυ αργα, βγηκαμε ολοι στη στεργια και αναψαμε φωτια για να βλεπουμε τι πινουμε... . Μια ωρα αργοτερα ειδαμε οτι ειμαστε περικυκλωμενοι απο δεκαδες κιτρινα ματια που μας κοιτουσαν στο σκοταδι απο μακρια. Με την ψυχη στο στομα καποιος ετρεξε στο σκαφος και πηρε ενα μεγαλο φακο-προβολεα. Ημαστε περικυκλωμενοι απο ενα μεγαλο κοπαδι βοδια!

 

Μετα το διαλυσαμε και πηγαμε για υπνο, οπως αρχισε να ψιχαλιζει. Κανενα προβλημα, το σκαφος αν και 6,50 μετρα ειχε ενα πολυ χαμηλοταβανο Ταφο του Ινδου (V-berth μπροστα) που ανετα κοιμιζε δυο σαν διπλο κρεβατι, αλλα καθε φορα χτυπαγες τον γοφο σου οταν αλλαζες πλευρο.

 

Πισω στο σαλονι ειχε μια διπλη και μια μονη κουκετα. Ο Σπυρος και η Μαρινα επεσαν στη διπλη αλλα πολυ συντομα ανακαλυψαν οτι στην αποπνικτικη ζεστη που ειχε με τις μπουκαπορτες ημικλειστες για να μην μπαινει η βροχη...δεν ανεχοτουσαν ο ενας την επαφη του αλλου.

 

Nooo prooblem! Ο Σπυρος μετακομιζει στη πολυ στενη (45-50 ποντους) μονη και παει για υπνο!

 

Μονο αυτος!

 

Γιατι ο Σπυρος ροχαλιζει σαν ατμομηχανη! Γυρω στα 100 dB τον εκοβα! Εγω και η Jennifer αδυνατον να κλεισουμε ματι! Η Μαρινα που οσο να'ναι 8 χρονια παντρεμενη τον ειχε συνηθισει.... λιγο, λαγοκοιμωταν στο ενα πλευρο και καθε φορα αλλαζε πλευρο με το χερι τεντωμενο και του εδινε μια σφαλιαρα στο στηθος.

 

Αυτο τον σταματαγε 20-30 δευτερολεπτα. Αυτη (προπονημενη) σ'αυτο το διαστημα την επιανε ο υπνος. Εμεις (αγχωμενοι αν θα προλαβει να μας παρει ο υπνος) δεν προλαβαιναμε...Η Jennifer κοιμηθηκε κατα τις 4 το πρωι και εγω εκλεισα ματι 6 παρα τεταρτο οταν αυτος ξυπνησε, ειδε οτι σταματησε να βρεχει και πηγε να κοιμηθει στο cockpit.

 

Αυτα τα παιδια τα ξεραμε 4 χρονια και ειχαμε παει μεχρι και camping μαζι! Την επομενη φορα που πηγαμε μαζι εκδρομη, τους στειλαμε να κοιμηθουν σε ξενοδοχειο! (Ποτε μην ξεχνατε αυτη τη λυση!)

 

Φιλικα

 

ΜακηςΜ