Η BCA είναι η πρώτη εταιρεία που έβγαλε tranceiver ψηφιακό με δύο κεραίες, ήδη από το 1998. Είχα αγοράσει ένα από τα πρώτα που είχαν βγεί σε ταξίδι στην Αμερική και χρησιμοποιούσαμε στη παρέα αρκετά από αυτά τα Τracker της πρώτης γενιάς.
Τα κρατήσαμε αρκετά χρόνια και σιγά σιγά οι περισσότεροι τα άλλαξαμε , αφού έχουν βγεί πολύ πιό εξελιγμένα μοντέλα .
Οι δύο κεραίες (και οι τρείς αντίστοιχα) , δεν είναι γιά καλύτερη λήψη, αλλά γιά καλύτερο εντοπισμό της θέσης του θύματος.
Τα παλιά, αναλογικά, tranceivers λειτουργούσαν ώς εξής: Όταν το γύριζες σε search (receive) mode, είχε ένα περιστροφικό διακόπτη ρύθμισης της ευαισθησίας. Ξεκινούσες από τη μέγιστη ευαισθησία. Όταν έπιανες την εκπομπή από το tranceiver του θύματος άκουγες ένα ρυθμικό τόνο. Περπατούσες προς μία κατεύθυνση και αν ο ήχος εξασθενούσε έκανες στροφή 180 μοιρών .
Στη νέα κατευθυνση ο ήχος δυνάμωνε και άρχιζες σταδιακά να μειώνεις την ευαισθησία όσο πλησιάζες στο θύμα , τόσο όσο να ακούς τον ήχο.
¨Όταν πλησίαζες αρκετά κοντά, άρχιζες να κάνεις το ίδιο , αλλά κινούμενος σε κάθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις, μειώνοντας συνεχώς το πεδιό ερευνας.
Το μειονέκτημα αυτής της τεχνολογίας ήταν πως ήθελε καλή κατανόηση των χαρακτηριστικών εκπομπής της συσκευής, ώστε να καταλαβαίνει κανείς τι κάνει και να αποφεύγει τη σύγχυση σε κάποιες περιπτώσεις που η συσκευή του θύματος είχε θαφτεί με δύσκολο προσανατολισμό. Επίσης σε περίπτωση πολλαπλών θυμάτων ήθελε αρκετή εμπειρία γιά να μην μπερδεύτεί κανείς.
Γενικά χρειαζόνταν καλή εκπαίδευση και συχνή εξάσκηση. Από την άλλη , πολλοί παλαιοί χρήστες δεν εμπιστευονται τις νέας τεχνολογίας συσκευές και μπορούν να κάνουν εκπληκτικά γρήγορο search με τις παραδοσιακές μεθόδους.
Η ανάγκη γιά απλούστευση της διαδικασίας , μιάς και οι περισσότεροι χρήστες δεν είναι επαγγελματίες, οδήγησε στην εφεύρεση των ψηφιακών tranceivers με δύο κεραίες. Πρέπει να σημειώσουμε πως ανεξάρτητα από το πόσες κεραίες διαθέτει ένα tranceiver, μία μόνο χρησιμοποιείται γιά την εκπομπή. Τα ραδιοκύματα εκπέμπονται από τις δύο άκρες της κεραίας, όπως εκπέμπει ένα δίπολο και το σχήμα τους είναι όπως του μαγνητικού πεδίου της Γης, ας πούμε , που είναι μιά γνώριμη σε όλους εικόνα.
Αυτή η διάταξη διμηουργεί τα περισσότερα προβλήματα στην έρευνα , αλλά κάποιοι σκέφτηκαν να μετατρέψουν την αδυναμία αυτή σε πλεονέκτημα.
Χρησιμοποιώντας δύο κεραίες γιά τη λήψη (σε γωνία μεταξύ τους) και ένα ψηφιακό επεξεργαστή μπόρεσαν να αναλύσουν το σήμα σε δύο συνιστώσες και να καθορίσουν έτσι την απόσταση αλλά και την διεύθυνση προς το θύμα.
Ο χρήστης δεν έχει παρά να γυρίσει τη συσκευή σε search mode και να αρχίσει να περπατά μέχρι να πιάσει το σήμα . Τοτε έχει ένδειξη απόστασης και κεντράρει τη συσκευή προς τη κατεύθυνση που δείχνουν τα βέλη στην οθόνη, οπότε το μόνο που έχει να κάνει είναι να τρέξει προς την κατεύθυνση αυτή. Μέσα από τα τρία μέτρα απόσταση τα βέλη δεν δουλεύουν και πρέπει να ακολουθηθεί η παραδοσιακή τεχνική του bracketing, αλλά γενικότερα η όλη διαδικασία είναι πιό φιλική γιά κάποιν λιγότερο έμπειρο χρήστη.
Όταν η Αυστριακή PIEPS, έβγαλε στην αγορά tranceiver με τρεις κεραίες, πολλοί και μέσα σ αυτούς και η BCA , προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την αξία της νέας τεχνολογίας (όπως είχε κάνει και η Ortovox , ο βασιλιάς των αναλογικών tranceivers μέχρι που τους πήρε φαλάγγι η BCA με το Tracker). Τελικά, όταν όλοι κατάφεραν να φτιάξουν tranceivers με τρεις κεραίες, έκαναν γαργάρα τα επιχηρήματα που είχαν μέχρι τότε εναντίον τους.
Η τεχνολογία των τριων κεραιών έχει το πλεονέκτημα, να σου δείχνει πόσα beacon εκπέμπουν, να μπορείς να μαρκάρεις αυτά που έχεις ήδη εντοπίσει, αφήνοντας κάποιν άλλον να κάνει τον τελικό εντοπισμό κρδίζοντας πολύτιμο χρόνο, αλλά και πολύ πιό ακριβή εντοπισμό στο τελικό στάδιο.
Καλή όλη αυτή η εξέλιξη , αλλά πιό σημαντικό είναι να ξέρουμε καλά τη συσκευή μας και να κάνουμε συχνά εξάσκηση, γιατί όσο και εύχρηστες να είναι οι μοντέρνες συσκευές, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, ο άπειρος χρήστης, ειδικά σε συνθήκες έντονου στρες, τη στιγμή που οι φίλοι μας είναι θαμμένοι, πιθανόν παρασυρμένος και σοκαρισμένος και ο ίδιος, με καιρικές συνθήκες δύσκολες,
να πέριέλθει σε σύγχυση και να παλέβει να καταλάβει τι θέλει να του πει η συσκευή χάνοντας πολύτιμο χρόνο.
Πρέπει να είναι τόση εξοικίωση , που να μπορούμε να την λειτουργήσουμε μηχανικά.
