minas

Τις καλύτερες ευχές για μια ζωή όπως ακριβώς την ονειρεύεστε! Να ζήσετε και πάντα γελαστοί, ακόμα και στα δύσκολα!

Καλησπέρα σε όλους, μάλλον είναι αργά για αυτό, αλλά μόλις πήρα ανάσα από τη δουλειά. Αύριο πρωί ανεβαίνω για μία ή δύο μέρες, ανάλογα με το χιόνι και την παρέα. Όποιος ενδιαφέρεται, υπάρχει μπόλικος χώρος στο αμάξι. Συνήθως περνάω από το δαχτυλίδι στα Flocafe στο Μαρούσι. Στείλτε PM, θα το δω σε λίγο!

Ξεκίνησε η λειτουργία του www.deltiokairou.gr Η εταιρεία που το κατασκεύασε είναι η 24 Media σε συνεργασία με την ΕΜΥ και τη Νορβηγική StormGeo, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην παροχή προγνωστικών καιρού. Σύμφωνα με την εταιρεία, υπάρχουν πάνω από 13.300 σημεία πρόγνωσης στην Ελλάδα. Από όσο είδα, το site είναι πολύ user friendly, έχει δορυφορική εικόνα κάθε περιοχής με πρόβλεψη, και τον καιρό ακόμα και για περιοχές μέσα στην Αθήνα. ...θα το τσεκάρω και για τα προγνωστικά θαλασσών που δίνει λίαν συντόμως

Η μάνα του παιδιού μέσα στον πόνο της τα λέει καλύτερα από όλους: #26 aggeli eyaggelia 2011-02-06 01:15 εγω παιδια τα μαυρα τα εβαλα.κοιταξτε να μη τα φορεσουν κ οι μανουλες σας.ανοιξτε τα ματια σας εσεις ειστε το μελλον της ελλαδας.προσπαθηστε να την κανετε καλιτερη.δεν αρκουν τα λογια καντε εργα.εγω θα κανω οπως κ να εχει τον αγωνα μου ητε με εσας ητε μονη μου.απλα βγητε απο το ληθαργο.σωστε τα νιατα σας.οσο για τα παιδια που χαθηκαν εφη λες να το χειροκροτω?απλα δεν μπορουσα εγω να κανω κατι.μακαρι να μπορουσα να ειμαι διπλα σε καθε γονιο να βοηθησω. Read more: http://www.seleo.gr/index.php?option=com_c...0#ixzz1DHNaFXiD Seleo.gr News Respect. Όπως και το σχόλιο για τα λόγια και για τα έργα.

Fidelio με πρόλαβες, άνοιξες πολύ καλό topic και όπως βλέπεις 'τσίμπησα' αμέσως. Το τρίαθλο είναι φοβερό άθλημα, και με τον καιρό που επικρατεί στην Ελλάδα το τρίαθλο είναι απόλαυση τόσο για ερασιτέχνες όσο και για προχωρημένους. Τη στιγμή που σε άλλες χώρες πέφτουν σε λίμνες με μονοψήφια θερμοκρασία, σε εμάς υπάρχει θάλασσα με θερμοκρασία γύρω στους 20 βαθμούς. Από τότε που ξεκίνησε το Σχίνιαθλο το 2007 μέχρι τώρα έχω τρέξει 3-4 φορές, 2 ή 3 φορές στο μικρό και μια στο Ολυμπιακό τρίαθλο (αυτό που λες). Το πιο δύσκολο κομμάτι - για μένα τουλάχιστον - είναι το τρέξιμο στο τέλος, ειδικά το καλοκαίρι, όταν έχεις χάσει αρκετά υγρά στο ποδήλατο. Για την Ολυμπιακή διάδρομή χρειάζεται σίγουρα gel και νερό. Σταθμοί νερού υπάρχουν βέβαια. Επίσης όποιος δεν έχει συνηθίσει τις αποστάσεις στο κολύμπι μπορεί να του φανούν λίγο δύσκολες. Γίνεται και ένας χαμός στο ξεκίνημα, δεν ξέρω αν έχεις δει στιγμιότυπα στο site. Τελευταία φορά ήμουν εκεί το Σεπτέμβρη και έβγαλα πολλές φωτογραφίες (δεν έτρεξα λόγω της μέσης, ήμουν όμως marshal - επέβλεπα στο σημείο αλλαγής από κολύμπι σε ποδήλατο). Φαντάσου 100-150 άτομα να ξεκινάνε μαζί το κολύμπι...χτυπάς με το πόδι τον πίσω, σε χτυπάει ο μπροστινός, αγκαλιάζεσαι με κάποιον στην πρώτη στροφή....γενικά όμως έχει μεγάλη πλάκα και επικρατεί φοβερός ενθουσιασμός! Και τα παιδιά που το διοργανώνουν, βασικά η Μαρί, μια Γαλλίδα που με άλλα 3-4 παιδιά τρέχουν Ironman, το ξεκίνησαν καθαρά ερασιτεχνικά και έχουν φτάσει σε επίπεδα οργάνωσης που ούτε επαγγελματικές διοργανώσεις δεν φτάνουν. Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν έχουν βρει ανταπόκριση από την Ομοσπονδία, αλλά τους κάνουν και πόλεμο συνεχώς. Άλλη κουβέντα αυτή όμως...στην Ελλάδα σκεφτόμαστε το μαγαζάκι μας πρώτα από όλα και τίποτα άλλο. @Porfirio Σπύρο το transition από κολύμπι σε ποδήλατο είναι πολύ εύκολο. Πιο δύσκολο είναι από ποδήλατο σε τρέξιμο, όταν τα πόδια έχουν γίνει τσιμέντο. Αλλά κι αυτό δεν είναι κάτι φοβερό, μαθαίνεται. Μετά από 3-4 λεπτά τρέξιμο έρχεσαι στα ίσα σου. Παπούτσια: σίγουρα άλλα!Οι περισσότεροι ποδηλάτες έχουν παπούτσια με κλιπς, πράγμα που σου συνιστώ, γιατί έτσι μπορείς αντί να πιέζεις τους τετρακέφαλους συνέχεια όταν πατάς το πετάλι, να τραβάς το πετάλι προς τα επάνω με τους δικέφαλους στο ανέβασμα, δηλαδή να εκμεταλλεύεσαι όλο το φάσμα διαδρομής του πεταλιού μοιράζοντας την πίεση μεταστους τετρακέφαλους. Υπάρχουν κουτιά δίπλα σε κάθε ποδήλατο με τα είδη σου, αφήνεις παπούτσια εκεί. Ρουχισμός: εδώ παίζει πολύ το προσωπικό θέμα. Το Μάιο θα δεις πολλούς με στολή, άλλους με λυκράκια. Η στολή είναι νεοπρέν, 2-3 χιλιοστά, σχεδόν ίδια με αυτή των surfers. Αν φορούσα στολή, θα φορούσα αυτή του surf. Τιμή γύρω στα 150 Ευρώ. Προσωπικά προτιμώ είτε ολόσωμο λυκράκι, του οποίου το επάνω μέρος βγαίνει πολύ εύκολα, είτε shorts για τρίαθλο, το οποίο στεγνώνει αμέσως και έχει μαλακή επένδυση για το ποδήλατο. Η Orca είναι σημείο αναφοράς. Δες το http://www.trisports.com/orca-mens-triathlon-clothing.html Για το Μάρτιο, μιας και δεν υπάρχει κολύμπι, δεν υπάρχει και περιορισμός στο ρουχισμό. Ένα ποδηλατικό σορτσάκι ή παντελόνι είναι μια χαρά. Ποδήλατο: εκτός αν θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά, μην τρελαίνεσαι με τα ποδήλατα τριάθλου που ξεκινάνε από τις 3.000 Ευρώ. Η μόνη διαφορά που έχουν με ένα απλό αγωνιστικό είναι ότι η πίσω ρόδα είναι λίγο πιο μπροστά, έτσι ώστε να επιβαρύνεται λιγότερο ο τετρακέφαλος και να είσαι λίγο πιο ξεκούραστος για το τρέξιμο μετά. Δεν υπάρχει! Οι 99 στους 100 χρησιμοποιούν απλό ποδήλατο δρόμου (ο Σχινιάς είναι εντελώς επίπεδος). Μερικοί έρχονται και με mountain! Πάρε όποιο ποδήλατο έχεις, φούσκωσε καλά τα λάστιχα και θα είσαι μια χαρά. Το Σχίνιαθλο είναι πάνω από όλα γιορτή. Ο τερματισμός μετράει και η προσπάθεια. Άντε να ξεκινήσουμε προετοιμασία για το Μάιο...το δύαθλο του Μαρτίου είναι για προθέρμανση! (Με φιάξατε τώρα!)

Respect Μάκη! Σαν χώρα έχουμε τεράστια ανάγκη από ανθρώπους που να γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάνε. Και δεν είναι ότι δεν υπάρχουν, αλλά τις περισσότερες φορές η φωνή τους καλύπτεται από αυτών που δε γνωρίζουν τι τους γίνεται, αλλά τα λόγια τους ακούγονται ευχάριστα, και στον κόσμο αρέσει να πιστεύει ότι ζει πάνω στο πιο πλούσιο υπέδαφος του κόσμου, όπως του αρέσει να πιστεύει πολλά άλλα που δεν θέλω να σχολιάσω από εδώ για να μην ανοίξει νέος κύκλος! Χαίρομαι να διαβάζω τα posts σου πάντως

Άννα συγχαρητήρια για το σχόλιό σου. Το πραγματικό νόημα της ζωής δε μπορεί να είναι το πλαστικό χρήμα και όσα αγοράζεις με αυτό. Τέτοιες λύσεις προσφέρουν παροδική μόνο ευχαρίστηση σε ανθρώπους που δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. Κάπου το έχουμε (ξε)χάσει αυτό. Επίσης μπράβο για το θέμα που θίγεις για τη ζωή στην Ελλάδα. Τελικά πρέπει να ζήσεις έξω για να καταλάβεις ότι η χώρα αυτή προσφέρει απλόχερα πράγματα που άλλοι τα ονειρεύονται κάθε βράδυ. Είμαστε μακράν του τέλειου σε τόσους πολλούς τομείς που κάποιες στιγμές μπορεί να απογοητευτεί και ο πιο αισιόδοξος. Όμως υπάρχουν και τόσα πολλά πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα επειδή απλά δεν μας έλειψαν ποτέ. Για μένα είναι η θάλασσα, για άλλους ο ήλιος, για άλλους το βουνό και για άλλους όλα αυτά μαζί. Άντε μέτρησε τώρα την αξία του να σηκώνεσαι από το κρεβάτι το πρωί και να μην αντικρύζεις υγρασία στο παράθυρο και μουντή βροχή. Ή το να μπορείς να βρίσκεσαι δίπλα στη θάλασσα και να μυρίζεις την αλμύρα. Άντε βάλε αξία σε αυτά. Όπως λένε όμως οι Άγγλοι, the grass is always greener on the other side. Και από εδώ η Αγγλία φαίνεται για μερικούς η Γη της Επαγγελίας. Ωστόσο υπάρχει και ο λόγος που μας έκανε να γυρίσουμε στην Ελλάδα, και δε μπορεί να ήταν ούτε οι επαγγελματικές προοπτικές, ούτε το πλαστικό χρήμα. Κι αν αυτά τελικά βάραιναν λιγότερο για μας, ίσως θα έπρεπε να κάνουν κι άλλους να σκεφτούν έτσι - εξ ου και ο έπαινος. :-) Αναρωτιέμαι ώρες-ώρες με ποιον τρόπο μετριέται αυτό που λέμε ευτυχία. Αν είναι ένα παχύ πορτοφόλι και μια σίγουρη και καλή δουλειά, θα έπρεπε η Βόρεια Ευρώπη να έχει τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο. Σύμφωνα με κοινωνικές έρευνες όμως, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι βρίσκονται - αν θυμάμαι καλά - σε μια Νοτιοαμερικάνικη χώρα και σε ένα σύμπλεγμα νησιών στον Ειρηνικό. Το κατά κεφαλή εισόδημα και των δύο αυτών χωρών είναι αστείο, όμως οι λαοί αυτοί έχουν τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο. Άντε τώρα να το εξηγήσεις αυτό...

Νίκο, παρόλο που καταλαβαίνω καλά τους λόγους που σε κάνουν να σκέφτεσαι έτσι, συμφωνώ 100% με όσα είπε η Γιώτα. Όσα είπε είναι ακριβώς όπως σκέπτεται σήμερα μια εταιρεία. Και σου μιλάω για μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που έχουν εσωτερικές διαδικασίες πρόσληψης και αξιολόγησης, όχι για το μπακάλικο της γειτονιάς. Κουράστηκες για να βγάλεις το καλύτερο οικονομικό Πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Έμαθες τρεις ξένες γλώσσες και τώρα σκέπτεσαι τι κάνεις με αυτά. Συγχαρητήρια. Έχεις μια πολύ καλή βάση για να ξεκινήσεις. Κάθε αρχή είναι δύσκολη, ωστόσο όσα σου είπε η Γιώτα πρέπει να τα μελετήσεις πολύ καλά, γιατί είναι απόσταγμα εμπειρίας, μιας εμπειρίας την οποία θα δεις κι εσύ από μετά από μερικά χρόνια. Γιατί θα τη δεις, να το θυμάσαι. Όταν σκέφτεσαι το ισοζύγιο απόδοσης-απολαβών, σκέψου ότι στην αρχή της καριέρας σου το ισοζύγιό σου έχει ελάχιστη εμπειρία. Αυτό που έχεις αυτή τη στιγμή είναι τα τυπικά προσόντα που θα σου επιτρέψουν να χτυπήσεις με θάρρος μια πόρτα και να παρουσιάσεις ένα αξιοπρεπέστατο βιογραφικό. Αυτό το έχεις ήδη καταφέρει. Αυτό που πρέπει να πείσεις όμως είναι ότι έχεις διάθεση να μάθεις. Πάντα όταν ξεκινάς από χαμηλά κάνεις και πράγματα που δε σου αρέσουν. Πάντα όμως πρέπει να στοχεύεις που θέλεις να είσαι, και να ελίσσεσαι προκειμένου να φτάσεις το στόχο σου. Κάθε εταιρεία περιμένει ένα στέλεχος στο οποίο θα μπορεί να εμπιστευτεί και να στηριχτεί επάνω του. Για το λόγο αυτό οι περισσότερες εταιρείες που σέβονται τον εαυτό τους θα σε εκπαιδεύσουν. Σιγά-σιγά το ισοζύγιό σου θα αρχίσει να βαραίνει σε εμπειρία, και θα έχεις μεγαλύτερη επιλογή μετακίνησης σε αντικείμενα που σε ενδιαφέρουν περισσότερο. Επίσης θα σου πω - και στο λέω μετά λόγου γνώσης μιας και εργάστηκα για 5 χρόνια σε πολυεθνική στην Αγγλία, και εξακολουθώ να επικοινωνώ με τους φίλους που άφησα πίσω και μαθαίνω από πρώτο χέρι τι γίνεται - ότι και εδώ η Γιώτα έχει πάρα, μα πάρα πολύ δίκιο. Νομίζεις ότι στην Αγγλία ή τη Γερμανία οι άνθρωποι τα κλείνουν στις 5 και πάνε σπίτι; Λάθος. Μπορεί να είναι δυνατή η εργασία από το σπίτι, μπορεί οι μισθοί να είναι καλύτεροι (που και αυτό το συζητάμε αν σκεφτείς το υπέρογκο κόστος ζωής), ωστόσο δεν υπάρχει οκτάωρο πουθενά. Και οι υπερωρίες δεν πληρώνονται, εκτός αν εργάζεσαι σε σουπερ-μάρκετ ή καφετέρια. Κανένα στέλεχος επιχείρησης δεν πληρώνεται υπερωρίες. Αυτό που συμβαίνει όμως είναι ότι όσο ανεβαίνεις τα σκαλιά της καριέρας σου, αρχίζει να αποδίδει ο κόπος των προηγούμενων ετών, είτε με τη μορφή του περίφημου bonus που δίνουν οι εταιρείες σε όσα στελέχη τους θεωρούν ότι θέλουν να τα κρατήσουν, είτε με τη 'μεταγραφή' σε άλλη εταιρεία που πληρώνει περισσότερα για να αποκτήσει την εμπειρία σου. Γιατί για την εμπειρία σου θα πληρώσει περισσότερα. Για τις ώρες που κάθεσαι τώρα, για κάθε μέρα που σε τρέχουν, για κάθε μέρα που μαθαίνεις κάτι καινούριο. Γιατί αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος σου. Και γι'αυτό μπορεί να γελάς με τη Γιώτα που λέει ότι μερικοί δουλεύουν δωρεάν για την εμπειρία, αλλά έτσι είναι! Αντί λοιπόν να στενοχωριέσαι σήμερα, σκέψου θετικά, ότι στα 22 σου ξεκινάς μια προσωπική επένδυση σε εμπειρία. Μέχρι τώρα επένδυσες σε γνώση. Από εδώ και πέρα επενδύεις σε εμπειρίες, οι οποίες θα σου ανοίξουν την επόμενη πόρτα, αν ο τωρινός ή ο επόμενός σου εργοδότης δεν τις αναγνωρίσει. Όλα αυτά τα γράφω με μεγάλο ενδιαφέρον και προβληματισμό, γιατί παιδιά με καλές ακαδημαικές σπουδές υπάρχουν πολλά σαν εσένα, και είναι κρίμα όταν απογοητεύονται μετά από τόση προσπάθεια. Κι εγώ την ΑΣΟΕΕ τελείωσα, και ξέρω ότι πέρα από το ότι σπουδάζουμε ένα χρόνο παραπάνω από την υπόλοιπη Ευρώπη, κανείς δεν μας χαρίζει το πτυχίο. Και πέρα από αυτό, όταν μετά από 5 χρόνια στο εξωτερικό επέστρεψα στη χώρα μου, για να είμαι κοντά στην οικογένειά μου, αντιμετώπισα έναν εργασιακό εφιάλτη, χειρότερο από αυτόν που θα μπορούσα να έχω προβλέψει. Ωστόσο μετά από 2 χρόνια μεγάλου ζορίσματος κατέληξα τελικά εκεί που ήθελα να είμαι. Μην το βάζεις κάτω Νίκο. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι αν θέλεις να επιτύχεις κάτι και δουλέψεις για αυτό, δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα στον κόσμο να μην το κάνεις. Χρειάζεται θετική σκέψη και υπομονή. Είναι δύσκολα, θα δεις όμως ότι αν σκέφτεσαι έτσι ακριβώς όπως λέει η Γιώτα θα τα καταφέρεις. Μπορείς να γίνεις χρήσιμος σε μια εταιρεία; Μπορεί ένας εργοδότης να στηριχτεί επάνω σου, όχι επειδή σε ξεπατώνει στις υπερωρίες, αλλά επειδή ξέρει ότι θα κάνεις τη δουλειά σου σωστά; Τότε θα σε προσέξει και θα σε προωθήσει. Και τότε θα δεις ότι τα πράγματα αλλάζουν και εσύ θα γίνεσαι όλο και πιο επιλεκτικός. Θέλει όμως υπομονή αυτό. Όσοι περιμένουν γρήγορα αποτελέσματα συνήθως απογοητεύονται. Βάλε έναν ορίζοντα 5-10 ετών. Δε γίνεται πιο γρήγορα. Ελπίζω να σε βοήθησα έστω και λίγο. Φιλικά, Μηνάς

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές σας! Να είμαστε όλοι καλά και να χαμογελάμε παιδιά! Άντε και με το καλό να κατεβαίνουμε παρέα τις πλαγιές! Παίζω με το ανήψι και ανυπομονώ να μεγαλώσει για να του πάρω τα πρώτα του σκι!!

+1000 Χρήστο...όποιος παθαίνει, μαθαίνει Το αστείο είναι ότι είναι αδύνατο να εξηγήσεις σε κάποιον αυτή την κατάσταση αν δε βρεθεί ο ίδιος μέσα σε αυτή. Το μόνο που μπορεί να κάνουμε είναι να λέμε ότι τέτοιες καταστάσεις είναι μεν απίθανο αλλά όχι αδύνατο να συμβούν. Δεν ήμασταν στις Άλπεις, ούτε καν στον Όλυμπο. Στον Παρνασσό έγιναν αυτά δύο χρόνια πριν. Και επειδή εκείνη η μέρα ήταν πολύ ηρωική για πολλούς άλλους, είναι καλύτερα να κάνουμε ηρωισμούς στις πίστες, παρά να προσευχόμαστε να μην ξαναφύγουμε επάνω στη μπάρα, να μην πέσουμε στον μπροστινό, να μη διαλύσουμε το αυτοκίνητο, να υπάρχει ένας Χριστιανός που θα μας τραβήξει όταν κάποιο από αυτά (ή όλα από αυτά) γίνουν, γιατί τότε θα γίνουν. Και για ένα ζευγάρι πανιά στο αμάξι αξίζει να ρισκάρουμε όλα αυτά;

Σπύρο διαβάζω αυτά που έγραψες και χαμογελάω.... Ο κύριος Λάππας είχε τραβήξει ένα πολύ πετυχημένο βιντεάκι από εκείνη τη μέρα. Θα σου πω κάτι. Τα λάστιχα που είχα ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, καλοκαιρινά Bridgestone. Δε μπορείς όμως να φανταστείς πώς έγιναν στους -10 βαθμούς. Αν δεν το ζήσεις (δε σου το εύχομαι) δε θα καταλάβεις τι σημαίνει να πηγαίνεις με 5 χλμ την ώρα, με την ψυχή στο στόμα, να στρίβεις το τιμόνι ελαφρά και το αμάξι να εξακολουθεί να πηγαίνει ευθεία, με αλυσίδες στους πίσω τροχούς. Όσοι όμως ήταν εκεί εκείνη τη μέρα το θυμούνται καλά (συμπεριλαβανομένης και μιας φίλης μου που είχα ανέβει μαζί και η οποία από τότε δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μου ξανά) Την επόμενη μέρα έβαλα πανιά στα μπροστινά λάστιχα και αλυσίδες στα πίσω και ανέβηκα μια χαρά. Οι συνθήκες καθορίζουν τελικά τις λύσεις που επιλέγουμε. Για μια συνηθισμένη μέρα αλυσίδες πίσω και πανιά εμπρός θα ήταν υπερβολικό, ωστόσο στις δύσκολες συνθήκες πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι για τα χειρότερα. Το συμπέρασμα είναι ότι προκειμένου να αποφύγω να ξαναπάθω αυτό που τράβηξα, όχι 40 Ευρώ, αλλά 540 θα έδινα για αλυσίδες και ότι άλλο χρειάζεται. Βέβαια λόγω αυτού του γεγονότος γνωρίστηκα με τα παιδιά από το snowclub, που με ξελάσπωσαν δύο φορές όταν το αυτοκίνητο έπεφτε ηρωικά από μπάρα σε μπάρα....βέβαια είναι απείρως καλύτερο τέτοιες γνωριμίες να γίνονται στις πίστες

Κοιτάζοντας το επίσημο site της North, έχουν μπρος-μπρος το event με την Εύη Τσαπέ! http://www.north-windsurf.com/ http://www.north-windsurf.com/en/media/new...surfing-Weekend

Το καλύτερο που έχεις να κάνεις αν δεν πάρεις χιονολάστιχα, είναι να πάρεις πανιά ΚΑΙ αλυσίδες. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ σε αυτό το συμβάν, επειδή ήταν μια μοναδική εμπειρία που την απεύχομαι σε όλους (κάποιοι που θα διαβάσουν τα γραφόμενα θα χαμογελάνε τώρα), με μεγάλη χιονόπτωση και κρύο, συνέβη να παγώσουν εντελώς τα λάστιχα της BMW (ένα 316 sedan) στην κατάβαση από Παρνασσό, με αποτέλεσμα να μην οδηγούν οι μπροστινοί τροχοί. Έστριβες το τιμόνι και πήγαινες ευθεία. Πίστεψέ με, για 40 ευρώ δε θέλεις να βρεθείς σε αυτή τη θέση. Και φυσικά όλα αυτά με αλυσίδες στα πίσω λάστιχα (κανονικά μπαίνουν στους κινητήριους τροχούς). Τώρα κάποιοι θα προτείνουν να έβγαζα τις αλυσίδες από τους πίσω τροχούς και να τις έβαζα στους εμπρός τροχούς στην κατάβαση. Αλλά και πάλι δεν ξέρω αν στις στροφές δεν θα έφευγε ηρωικά το πίσω μέρος. Αυτά βέβαια έγιναν σε extreme συνθήκες. Είχα μετρήσει θερμοκρασία -10 βαθμούς στον Παρνασσό, 28 Δεκεμβρίου του 2008. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα συναντήσεις τέτοια κατάσταση, αλλά θα σου πρότεινα αν δε βάλεις χιονολάστιχα να πάρεις πανιά ΚΑΙ αλυσίδες. Τα πανιά φοριούνται πιο εύκολα, ωστόσο έχε υπόψη σου ότι αμέσως μόλις τελειώσει το χιόνι πρέπει να βγουν, αλλιώς θα τα πάρεις στο χέρι, μην πω ότι μπορεί να μην τα βρεις καν Τις αλυσίδες κράτα τες για ώρα ανάγκης, αν καταστραφούν τα πανιά ή αν χρειαστεί να βάλεις κάτι ΚΑΙ στους 4 τροχούς. Όπως είπαν όλοι οι προηγούμενοι, σε δύσκολες συνθήκες καλύτερα να έχεις κάτι παραπάνω παρά κάτι λιγότερο.

Υποθέτοντας ότι τώρα ξεκινάς, δεν έχει νόημα να δώσεις έναν κόσμο λεφτά για καινούρια πράγματα, γιατί αφενός είναι δεδομένο ότι θα τα κακομεταχειριστείς, αφ ετέρου σύντομα θα χρειαστείς κάτι πιο advanced. Μπορείς να βρεις μεταχειρισμένα πράγματα σε αρκετά καλή κατάσταση στο windsurf.gr. Θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις από εκεί. Οι τιμές μπορεί να είναι ακριβότερες από τον εξοπλισμό του σκί, αλλά για να πάρεις ένα μεταχειρισμένο σανιδάκι για αρχάριους, ένα πανί σε καλή κατάσταση, άλμπουρο και μια μάτσα μπορεί και να μην ξεπεράσεις τα 500 ευρώ. ...και αν δε βρεις εκεί, πουλάω τα δικά μου 'ιστορικά' κειμήλια :-) Σανιδάκι Mistral Explosion 145 lt (νομίζω μοντέλο 2007), πανί North 6.6 Νatural (2008) και North 5.4 Duke (2008 ή 2007), άλμπουρο 430 60% carbon, extension κλπ. Είχα σκοπό να τα πουλήσω την άνοιξη, αλλά αν το λέει η καρδούλα σου να κάνεις surf το χειμώνα... ;-) Όπως διαπιστώνεις, το surf είναι ένα άθλημα που αν θέλεις να προχωρήσεις πρέπει να βάλεις πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, αλλά για να μάθεις τα βασικά και να μπορείς να κινείσαι αξιοπρεπώς και με ασφάλεια το κόστος είναι αρκετά προσιτό. Επίσης δεν είναι απαραίτητο να αφήνεις τα πράγματά σου αραγμένα σε σερφάδικο, αν έχεις μια σχάρα τα πηγαινοφέρνεις και γλυτώνεις κάπου 400 Ευρώ το χρόνο. ....όρεξη να'χεις μόνο

YouTube Video ->

Έχω μια ιδέα: την επόμενη φορά να φορέσεις εσύ την κάμερα και να τραβάς εμένα! How about that?? Και μετά τσεκάρουμε και το αν το κεφάλι σου μένει ευθεία όταν ο ποπός σου είναι ένα με το νερό!

Ναι, έχεις δίκιο για τους κραδασμούς. Πρέπει να έχει να κάνει με το γεγονός ότι ήταν πάνω στη μάτσα. Όταν στερεωθεί πάνω στο κεφάλι δε θα κοπανάει τόσο. Νομίζω όμως ότι πάλι θα γέρνει ανάλογα με το που γέρνει το σώμα. Μήπως να φορέσω το κράνος της μοτό για να μη με ενοχλεί και ο αέρας;

Ευχαριστώ Αφροδίτη, με έβγαλες από τον κόπο να το κόβω και να το ανεβάζω Χρήστο έχεις απόλυτο δίκιο για την κεφαλή της Contour (για κάμερα μιλάμε έτσι; Όχι για ξυριστική μηχανή ), ωστόσο επειδή την είχα βάλει επάνω στη μάτσα, η γωνία κλίσης εξαρτώταν κάθε φορά από την κλίση του καταρτιού! Στο waterstart για παράδειγμα είχε πλάκα γιατί ήταν ένα με τη θάλασσα, μετά ίσιωνε κάπως, μετά όταν έφερνα το κατάρτι πίσω στο πλανάρισμα άλλαζε πάλι κλίση! Αυτό που σκεφτόμαστε τώρα με την Αφροδίτη είναι να την τοποθετήσουμε στο κεφάλι, ώστε να κοιτάει εκεί που θέλουμε! Πάντως αν είχε λίγο περισσότερο αέρα θα ήταν κα-τα-πλη-κτι-κά! Επιφυλασσόμεθα μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν! ΥΓ. Δεν έχω ανεβάσει το κλιπάκι που είχα πέσει ξαφνικά σε σπηλιάδα και πήγαινα με turbo, αλλά δεν είχα προλάβει να μπω στις δέστρες, οπότε σε ένα chop φεύγω εγώ αριστερά με τα χέρια ψηλά και το σανίδι δεξιά! Όλα τα λεφτά! 80

Ο γράφων παρακαλεί πριν διαβάσετε την ανταπόκριση να κλικάρετε το παρακάτω τραγούδι για να μπείτε στο πνεύμα...αυτό άκουγα κι εγώ το πρωί :-) YouTube Video ->Original Video Σήμερα λοιπόν ήταν η μεγάλη μέρα του Μαραθώνιου, και σκέφτηκα να μοιραστώ με όλους την εμπειρία μερικών από εμάς που έτρεξαν σήμερα στα 5 και 10 χλμ, στη γιορτή των 2.500 ετών από τον πρώτο Μαραθώνιο. Σε αυτή τη διοργάνωση βρέθηκα να τρέχω τα 10 χλμ λόγω ενός προβλήματος που αντιμετώπισα με τη μέση μου ενώ προετοιμαζόμουν για τα 42 χλμ. Έτσι το τελευταίο τρέξιμο που είχα κάνει ήταν για την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου. Από τότε δεν έτρεξα ούτε ένα μέτρο για να μην επιβαρύνω την κατάσταση. Στόχος ήταν να μείνω με ένα μέσο όρο γύρω στα 10 χλμ/ώρα, πράγμα που ήταν αρκετά βατό δεδομένου ότι πριν διακόψω την προετοιμασία είχα φτάσει να τρέχω περίπου 20 χλμ με αυτή σχεδόν την ταχύτητα. Άλλωστε είπαμε, σήμερα ήταν μέρα γιορτής! Εκκίνηση στις 9.30 το πρωί και για τα 5 και για τα 10 χλμ μπροστά από το Παναθηναικό στάδιο. Ενθουσιασμός στην εκκίνηση, φίλοι, παρέες, όλοι γελάνε και ετοιμάζονται! Δίνεται η εκκίνηση. Στην αρχή αργά λόγω του πολύ κόσμου, μετά από 1-2 χλμ τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν. Λίγο πριν το Χίλτον χωρίζει η ομάδα των 5 χλμ, που στρίβει αριστερά προς κέντρο. Στην πορεία εντοπίζω δύο Σκωτσέζους που φορούσαν τα παραδοσιακά καπέλα τους και έτρεχαν περίπου στο ρυθμό των 10χλμ/ώρα που είχαν σαν στόχο. Σκέφτομαι ότι οι τύποι θα είναι ιδανικοί 'λαγοί', διότι Σκωτσέζοι μόνο σε διάδρομο θα έτρεχαν, αφού έξω βρέχει συνέχεια(!), ....άρα θα έχουν μάθει να πηγαίνουν στον αυτόματο πιλότο! Καλή επιλογή όπως φάνηκε, τερματίσαμε μαζί ακριβώς όπως υπολόγισα! Στα 3.8 χλμ ήμουν στο ύψος του 'Ερρίκος Ντυνάν' όταν είδα τον πρώτο δρομέα να επιστρέφει! Δηλαδή ο τύπος είχε τρέξει άλλο ένα χλμ μέχρι τη στροφή και είχε τρέξει και άλλο ένα χλμ πίσω, επομένως μέχρι να τρέξω τα 3.8 χλμ αυτός είχε τρέξει 5.8! Όχι και πολύ καλό σκορ σκέφτηκα! Μετά από λίγο περνάμε τη γέφυρα της Κατεχάκη και στρίβουμε. Ακριβώς στα 4.8 χλμ, ενώ περίμενα στα 5 χλμ. Είχαμε και τα 200 μέτρα του τερματισμού στο Στάδιο, μάλλον γι'αυτό. Και όπως κατεβαίνουμε αυτή τη φορά τη γέφυρα, με κατεύθυνση προς Αθήνα, βλέπω από την απέναντι μεριά....λαό ολόκληρο! Όσο τρέχαμε βλέπαμε κόσμο να πηγαίνει προς τη στροφή. 'Άρα δεν είναι και τόσο άσχημα' σκέφτηκα! Όταν είμαστε ακριβώς κάτω από τη γέφυρα της Κατεχάκη, μια ομάδα δρομέων έχει την ιδέα να αρχίσει να φωνάζει πανηγυρικά 'Εεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!' Την ακολουθούν κι άλλοι, και σε λίγα δευτερόλεπτα ακούγεται μια βουή τόσο δυνατή που παρόμοιά της δεν είχα ξανακούσει ούτε σε αγώνα της Εθνικής! Φοβερό συναίσθημα. Όσοι επιστρέφουν ανταλλάσσουν χαιρετισμούς και παραινέσεις με όσους πηγαίνουν. Είμαστε δίπλα-δίπλα, ένα πεζοδρόμιο μας χωρίζει. Χαμόγελα και χαιρετισμοί παντού. Κοιτάζω το GPS και βλέπω ότι έχουμε φτάσει ήδη στο 7 χλμ! Ούτε που το κατάλαβα! 'Πιες και λίγο νερό άνθρωπέ μου!' σκέπτομαι. Ένα νεράκι στο χέρι και συνεχίζω τρέχοντας. Τα 7 χλμ βγήκαν χωρίς καν να καταλάβω πώς. Είναι τέτοιο το κλίμα που είναι αδύνατο να περιγράψεις το συναίσθημα. Μέχρι τότε πήγαινα χαλαρά με 10-11 χλμ/ώρα. Δεν ήθελα να πιεστώ, σκέφτηκα όμως ότι στα τελευταία 200 μέτρα μέσα στο Στάδιο θα προσπαθήσω να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Οπότε κρατάμε δυνάμεις! Κατεβαίνουμε τη Μεσογείων και ήδη έχουμε φτάσει στην Κηφισίας. Αντί να κατέβουμε όμως ευθεία κάτω, κόβουμε δεξιά στο Χίλτον, για να κατέβουμε από Ηρώδου Αττικού. Μια στιγμή, το GPS δείχνει 9.5 χλμ! Τελειώσαμε; Οχιιιιιι, θέλω κι άλλο! Άντε να επιταχύνω λίγο! Μπαίνουμε στο Στάδιο, αλλά έχουν στενέψει το δρόμο στην τελευταία στροφή και είναι αδύνατο να προσπεράσω! Μόλις μπαίνουμε στο Στάδιο κάτι γίνεται. Είναι φοβερό να σκέφτεσαι ότι πριν 2.500 χρόνια ένας δρομέας ξεκίνησε από το Μαραθώνα για να μεταφέρει το μήνυμα της νίκης στους συμπατριώτες του, τρέχοντας σχεδόν ξυπόλητος, χωρίς νερά και lucozade, χωρίς ειδικά αθλητικά μπλουζάκια, χωρίς χάρτη διαδρομής, πάνω σε χώμα και πέτρες. Και τα κατάφερε. Αυτό γιορτάζουμε σήμερα και αυτό τιμούμε! Καθόμαστε και περιμένουμε τους πρώτους αθλητές, που εμφανίζονται λίγο μετά τις 2 ώρες. Μου πήρε 56 λεπτά για να τρέξω 10 χλμ, και αυτοί σε 2 ώρες έτρεξαν 42!!! Μπαίνουν στο Στάδιο τρέχοντας όπως κάποιοι από εμάς τρέχουν το 400άρι! Έφτασα να τρέξω με 17 χλμ/ώρα για 200 μέτρα μέσα στο Στάδιο, και αυτοί έτρεχαν με 20 χλμ/ώρα από την αρχή μέχρι το τέλος! Πώς να μην τους θαυμάσεις; Όλοι από εμάς αγαπάμε το βουνό και τα χιόνια. Γι'αυτό είμαστε εδώ. Το σκι είναι κάτι που μπορεί κανείς να δοκιμάσει όπου υπάρχει χιόνι. Δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια για να μάθεις τα βασικά, περισσότερο απαιτεί αγάπη για το άθλημα. Ο μαραθώνιος είναι ένα άθλημα που για να το ολοκληρώσεις χρειάζεται προετοιμασία και πείσμα. Αλλά και τα 10 χλμ φαίνονται βουνό σε όσους δεν τα έχουν ξανατρέξει. Θα ήταν φοβερό αν του χρόνου βλέπαμε φίλους από στο snowclub να τρέχουν παρέα μας. Φέτος έτρεξα μόνος, γιατί δυστυχώς οι φίλοι μου έτρεχαν στο Μαραθώνιο και δε μπόρεσα να τους ακολουθήσω. Αν όσα διηγήθηκα για τα 10 χλμ ενθουσίασαν κάποιους, η εμπειρία του να τρέξει κανείς Μαραθώνιο είναι 100πλάσια. Χωρίς καμμία υπερβολή. Δεν ξεχνιέται. Ελπίζω του χρόνου να έχουμε την υγεία μας πάνω από όλα και να καταφέρουμε να τρέξουμε παρέα. Πόσο μακριά δεν έχει σημασία. Παρέα! Τα υπόλοιπα για τα μετέορτια είμαι σίγουρος ότι θα τα διηγηθούν οι κοπέλες της παρέας. Ήταν μια υπέροχη μέρα απο κάθε άποψη. Να είμαστε όλοι καλά του χρόνου, με μεγαλύτερη παρέα και να το ξανακάνουμε!

Από τις 10-11 το πρωί και μετά θα κάνω αναγνώριση εδάφους Γιάννη....μην ξεχνάμε τι έγινε 70 χρόνια πριν Θα σου στείλω το τηλέφωνό μου με PM για να κανονίσουμε. Όσο για τους Scorpions, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να συνεχίσεις το επόμενο πρωί από το "Rock you like a hurricane" !! Καλη διασκέδαση απόψε και καλά πλαναρίσματα αύριο

Πολύ σωστό Χρήστο. Άνθρωποι έχουν επίσης πεθάνει σε Μαραθώνιους. Δεν είναι κάτι που πρέπει να το παίρνει κανείς αψήφιστα. Για κάποιον με σχετική προπόνηση (τρέξιμο μέχρι 5-10 χλμ) χρειάζονται 35 εβδομάδες προπόνησης. Για κάποιον που ασχολείται με αθλήματα τουλάχιστον 18 εβδομάδες. Ωστόσο με σωστή προετοιμασία όλα γίνονται! @Yota: νομίζω τα ορθοπεδικά θέλουν λίγο λάδωμα! Ακούω πολλούς να λένε τι έκαναν μικροί. Το θέμα είναι τι κάνουμε μεγάλοι, σήμερα, τώρα. Θυμάμαι στο Μαραθώνιο πρόπερσι με προσπέρασε ένας άνθρωπος που δεν ήταν μικρότερος από 70 ετών....από την Κύπρο. Τον θάυμασα και τον θυμάμαι ακόμα. Ελπίζω να είναι καλά και να τρέξει και σε αυτό το Μαραθώνιο. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει να έχουμε. Μπορούμε να κάνουμε περισσότερα από όσα πιστεύουμε! (μωρέ αν δε βάλω κάποιους από το snowclub στο τρυπάκι για Μαραθώνιο του χρόνου.....)

Καλημέρα Γιάννη, θα είμαι Ανάβυσσο το πρωί. ΒΔ αέρας στην Ανάβυσσο σημαίνει είτε λιγος είτε σπηλιαδωτός. Αν είναι να έρθεις φέρε τουλάχιστον δύο πανιά, γιατί φαίνεται ότι το μεσημέρι θα βγάλει. Πλέον βέβαια με όσα έχω δει αμφιβάλλω. Πάντως αν δω ότι μέχρι τις 12 δεν έχει βγάλει τίποτα θα δω προγνωστικά και ίσως πάω αλλού. Αν θέλεις κανονίζουμε μαζί.

Thanks Captain! Τα βλέπεις Αφροδίτη; Και στην Ανάβυσσο ίδια γεύση ακριβώς το Σάββατο μετά τις 12. Αν είχες 7+ πλάναρες. Σκέφτηκα να πάρω το Χ-Τype 8.2 και να μπω. Το θέμα με την Ανάβυσσο είναι ότι επειδή ο αέρας είναι σπηλιαδωτός, αν βρεθείς σε σημείο που δε φυσάει θα αναγκαστείς να σηκώσεις το πανί με το σκοινάκι. Και δεν είναι καλή ιδέα αυτό όταν προσπαθείς να προστετέψεις τη μέση σου... Captain αν έβγαλε αέρα την Κυριακή τότε έχει διαφορά με Ανάβυσσο, γιατί τη μέρα εκείνη είχε σχεδόν άπνοια.

Άννα, κατ'αρχάς μπράβο που σκέφτεσαι έτσι. Χτες στη συνάντηση μιλάγαμε με την Όλγα για το ότι μια φορά στη ζωή κάποιου πραγματικά αξίζει να το δοκιμάσει. Η φυσική κούραση είναι το εύκολο εμπόδιο. Το πιο δύσκολο είναι η ψυχική κούραση. Σκέψου απλά ότι οι άνθρωποι που τρέχουν υπερμαραθώνιους χρειάζονται τεράστια ψυχικά αποθέματα για να ανταπεξέλθουν. Ο μαραθώνιος δεν είναι τόσο δύσκολος όσο μερικοί νομίζουν. Χρειάζεται όμως πειθαρχία και σωστή προετοιμασία. Τα κιλά φεύγουν φυσικά και χωρίς προσπάθεια όσο ακουλουθείς το πρόγραμμα. Επίσης να ξέρεις ότι οι μαραθωνοδρόμοι γενικά δεν τρέχουν σε στίβο, εκτός από τις τελευταίες μέρες όπως τώρα, όπου απλά κάνουν συντήρηση. Μια βδομάδα πριν τον αγώνα δεν πρέπει να τρέχεις πάνω από 6 χλμ τη μέρα. Αυτό που θα ήθελα να δω πραγματικά του χρόνου είναι να γεμίζει η λίστα με τα 42 χλμ με παιδιά από το snowclub. Δε μπορείς να φανταστείς πόσο ενώνει τους ανθρώπους αυτή η προσπάθεια τη μέρα του αγώνα. Μακάρι του χρόνου να είμαστε όλοι καλά στην υγεία μας και να τρέξουμε μαζί.

Αφροδίτη, θυμάσαι την Παρασκευή που μας έμεινε το χαμόγελο; Κάποιοι άλλοι πήγαν Λούτσα και ήταν χάλια. Εννοώ δεν έκαναν surf οι άνθρωποι, ενώ εμείς προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τη μάτσα στα χέρια μας! Δεν υπάρχουν γενικεύσεις. Αν υπήρχαν, όλοι θα πήγαιναν Λούτσα. Δεδομένου ότι η αργία είναι μια μέρα μόνο, δυστυχώς δεν παίζει νησί. Οπότε αυτή τη φορά θα αρματώσω τη σχάρα με slalom πράγματα και θα είμαι έτοιμος για να πάω όπου δείχνει καλύτερο αέρα. Σχινιά δεν το βγάζω από το πλάνο πάντως αν δε δω αέρα online Πέμπτη πρωί. Το θέμα είναι ότι όταν φυσάει, φυσάει γενικά, και όταν δε φυσάει, δε φυσάει γενικά. Είδες τι έγραψαν τα παιδιά παραπάνω. Δε διάβασα πουθενά ότι η Ανάβυσσος δεν είχε τίποτα και στη Λούτσα έμπαιναν με 3.7! Οπότε πάλι εξαρτώμαστε από αυτόν το ρημάδη το Murphy, ο οποίος μας έχει βγάλει την ψυχή φέτος. Όπως λέει και ο Λαζόπουλος: 'αν υποψιαστώ ότι δε βγάλει πάλι αέρα την Πέμπτη και βγάλει την Παρασκευή......θα πεθάαααανωωωωω'