Μετά από 6 χρόνια αποφάσισα να πάω στο ΧΚ Καλαβρύτων αφού διάβασα και άκουσα για την πλήρη αναβάθμιση του. Δυστυχώς απογοήτευση και τελικά θα κάνω άλλα τόσα για να ξαναπάω. Δυστυχώς επειδή μένω πολύ μακριά έφτασα αρκετά αργά (10:00) με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθώ αρκετά. Δεν θεωρώ και ούτε είμαι ο τρομερά έμπειρος χιονοδρόμος, κάνω σκι από το 2003 (όχι κάθε χρόνο) και θεωρώ πως είμαι ένας μέτριος χιονοδρόμος. Έχω επισκεφτεί σχεδόν όλα τα χιονοδρομικά της Ελλάδας και 6 στο εξωτερικό (Αυστρία). Αυτό όμως που με απογοήτευσε ήταν πως δεν είδα κάποια ουσιαστική διαφορά με το 2018.
1. Τεράστιες ουρές σε όλα τα lift, καθόλου οργάνωση και βοήθεια για να μειωθεί ο χρόνος αναμονής
2. Ασφάλεια μηδέν. Εκατοντάδες μέτρησα που ανέβαιναν στα λιφτ χωρίς κράνος, επέτρεπαν στους snowboarders να μην έχουν τη σανίδα τους δεμένη. Είδα σανίδα πεταμένη στη μέση της διαδρομής από το πιατάκι τουλάχιστον 1,5 ώρα. Δεν καταλαβαίνω πως αφήνουν να πάρεις λιφτ χωρίς κράνος.
3. Δεν κατάλαβα γιατί δεν επιστρέφεται η κάρτα και πρέπει υποχρεωτικά να την αγοράσω
4. Πίστες στρωμένες πρόχειρα και άτσαλα χωρίς σχεδιασμό
5. Πάρκινγκ κακό. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να παρκάρουν κοντά όσοι είναι απλοί επισκέπτες. Θεωρητικά όλοι αυτοί μπορούν να περπατήσουν εύκολα όσο χρειαστεί ενώ ο χιονοδρόμος που έχει όλο τον εξοπλισμό του και τις μπότες είναι πολύ δύσκολο να περπατήσει μεγάλη απόσταση. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μέριμνα για αυτό ώστε οι χιονοδρόμοι να έχουν προτεραιότητα στο πάρκινγκ κοντά στα λιφτ?
6. Ειλικρινά δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να υπάρχει πιατάκι στη βάση για να σε πάει στη 2α στην 2 και στην 11 και να δημιουργεί τεράστια αναμονή ενώ με ένα απλό καρεκλάκι θα μειώνονταν κατά 2/3 τουλάχιστον
7. Γιατί αφήνουν άπειρους χιονοδρόμους να ανεβαίνουν στην Στύγα????
8. Σε όλα μα όλα τα λιφτ για να περάσεις από το μηχάνημα, να πάρεις πιατάκι, να ανέβεις στο καρεκλάκι κλπ, δεν είναι στρωμένο καθόλου το χιόνι με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν τους αρχάριους και να δημιουργούνται τεράστιες ουρές
9. Το 2018 παίρνοντας την καρέκλα τότε για Στύγα στη μέση της διαδρομής σταμάτησε για 30 λεπτά (θερμοκρασία -5, αίσθηση θερμοκρασίας με αέρα στο καρεκλάκι -15). Παγώσαμε αρκετά αλλά οκ. Κατεβήκαμε και παίρνοντας πάλι την καρέκλα πάλι λίγο πριν το τέλος σταμάτησε για σχεδόν 1 ώρα. Είχαν δημιουργηθεί σταλαχτίτες από το σάλιο μου, παραλίγο να μας έβρισκαν χαμογελαστούς. Τα γένια μου είχαν κρυσταλλώσει και οι τρίχες μου είχαν γίνει φονικά κρυσταλλωμένα όπλα. Σχεδόν το ίδιο και σήμερα στο πιατάκι (με τη διαφορά του χρόνου και της θερμοκρασίας) που σταματούσε συνέχεια για 2-5 λεπτά
