Indoor skiing, ή κλειστές χιονοδρομικές πίστες

[mil 8,780]

Οι κλειστές χιονοδρομικές πίστες είναι ένα «φρούτο» όχι τόσο καινούριο, αρκετά υποτιμημένο (τουλάχιστον στην συνείδηση αρκετών συμπολιτών μας καθώς το συνδέουν κυρίως με το Ντουμπαι), όμως αποτελεί ένα διαρκώς επεκτεινόμενο «προϊόν», που βρίσκει ολοένα και περισσότερους φίλους.

Καταρχην τα πράγματα έχουν εξελιχθεί αρκετά σε σχέση με αυτό που φανταζόμαστε, καθώς αυτοί οι χώροι δεν αποτελούν πλέον «παιδότοπους» με κρύο και παγωμένες τσουλήθρες, αλλά προσφέρουν πίστες με αξιοπρεπείς κλίσεις και μέγεθος. Προφανώς δεν περιμένουμε απάτητα και σημαντικά vertical, όμως ακόμα και σε αθλητές δίνουν την δυνατότητα προπόνησης.

Ειναι ένα μοντέλο πολύ ξένο από την νοοτροπία μας, καθώς έχουν καθημερινή λειτουργία συνήθως δωδεκαωρου, χωρίς το ρίσκο αντίξοων καιρικών συνθηκών, σε χειμωνιάτικες θερμοκρασίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είχε πριν τρία χρόνια, όταν σε 30 χιονοδρομικές ημέρες στις Αλπεις σε μια σεζόν (από Χριστούγεννα έως μέσα Μαρτίου) σε υψόμετρα άνω των 2000 μέτρων, την πιο κρύα χιονοδρομική ημέρα την έκανα σε κλειστή χιονοδρομική πίστα τον Οκτώβριο!

Παρεχουν μαθήματα σκι, και εκπαιδευτές που ξέρω, ή και άλλοι επαγγελματίες του χώρου (πχ σε ρατρακ) βρίσκουν εκεί δουλειά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αισίως υπάρχουν πάνω από 30 ανάλογες πίστες στην Ευρώπη, πολλές εκ των οποίων είναι μικρές και θα τις βάζαμε στην κατηγορία της παιδικής χαράς, όμως υπάρχουν και κάποιες που ξεφεύγουν από αυτό το στάδιο.

Δεν θα έλεγα ότι αξίζει να πας από Ελλάδα ταξίδι σε κλειστή πίστα για σκι (όχι ακόμα τουλάχιστον), όμως στο μέλλον ίσως το δούμε και αυτό!