Το γράμμα του Αλέξανδρου

[Nikos 0]

καθε γενιά μεγαλωνει χειροτερα και πιο αποξενωμενη απο τους συνομιληκους της.

 

Εν μέρει συμφωνώ αλλά πιστεύω πως αυτή η αντίληψη υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Οι νέοι της δεκαετίας του '70 ήταν τεντυμπόηδες, το ' αλήτες που σύχναζαν στα μπιλιαρδάδικα και στα "ουφάδικα". Μετά ήρθε η πιπίλα των βίαιων ηλεκτρονικών παιχνιδιών που καλλιεργούν τη βία και το μίσος.

 

Σίγουρα, σήμερα τα παιδιά των μεγάλων πόλεων έχουν λιγότερες ευκαιρείες για παιχνίδι απο ότι παλαιότερα. Πιστεύω όμως πως όπως και πριν 20-30 χρόνια, έτσι και σήμερα, τον πρωτεύοντα ρόλο στη διαπαιδαγώγιση ενός παιδιού τον έχει η οικογένεια. Αρκεί οι γονείς έχουν κέφι να ασχοληθούν με τα παιδιά τους και να τα ωθήσουν σε "εξωτερικές" δραστηριότητες και όχι να τα παρατάνε στην "νταντά" για να κάνουν τη ζωούλα τους. Είναι λάθος να αφορίζουμε υπολογιστές και internet. Με μια ισορροπημένη χρήση μπορούν να δώσουν πολλά εφόδια στο παιδί σήμερα. Αλλά την ευθύνη για την ισορροπία αυτή την έχουν οι γονείς.

[damianos 819]

Εν μέρει συμφωνώ αλλά πιστεύω πως αυτή η αντίληψη υπήρχε και θα υπάρχει πάντα. Οι νέοι της δεκαετίας του '70 ήταν τεντυμπόηδες, το ' αλήτες που σύχναζαν στα μπιλιαρδάδικα και στα "ουφάδικα". Μετά ήρθε η πιπίλα των βίαιων ηλεκτρονικών παιχνιδιών που καλλιεργούν τη βία και το μίσος.

Γενικά νομίζω οτι ισχύει αυτό που λες. Είναι το λεγόμενο "χάσμα" των γενεών. Πρέπει όμως εδώ να επισημάνω δυο πράγματα που κάνουν τη διαφορά απο το παρελθόν (πρόσφατο έως παλαιότερο).

Το πρώτο είναι η γενική οικονομική κατάσταση της χώρας και το εισόδημα μιας τυπικής ελληνικής οικογένειας πριν 40-50 χρόνια. Τότε ΔΕΝ υπήρχε και δεν κυκλοφορούσε το χρήμα. Οι πλούσιοι ήταν ελάχιστοι και πολύ ισχυροί και οι υπόλοιποι πραγματικά αγωνίζονταν για το μεροκάματο. Αυτό όπως καταλαβαίνετε είχε καίρια επίδραση (θετική και αρνητική) στην ανατροφή των παιδιών, στη μόρφωση αλλά και στην καλλιέργεια της ψυχής τους.

Το δεύτερο είναι η έλλειψη κατανόησης προς τους νέους των γονέων εκείνης της εποχής, που θεωρούσαν οτι αυτοί και μόνο αυτοί ήξεραν ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος, παρ' όλο που οι περισσότεροι ήταν απαίδευτοι (γι' αυτό ίσως)!!

Σήμερα ζούμε σε μια άλλη κοινωνία και οι προσεγγίσεις είναι διαφορετικές. Εγώ δεν έχω παιδιά και κανονικά θα έπρεπε να μην ανέχομαι καθόλου αυτές τις συμπεριφορές των παιδιών. Περιορίζομαι όμως τις περισσότερες φορές να λέω οτι δεν είμαι σε θέση να τις ερμηνεύσω επαρκώς.

[JohNi 21]

Δυστυχως, στην μοντερνα ζωη που ζουμε, καποια μεριδα των γονεων (ευτυχως μειοψηφια) εχει 'παρκαρει' τα παιδια της σ'αυτο το πολυ καλο και πανακριβο σχολειο και εχει αποποιηθει πασα ευθυνη για το μεγαλωμα τους. Τρομερα παραδειγματα πατερα να εμφανιζεται στο σχολειο για πρωτη φορα για να του κοινοποιηθει η τελειωτικη αποβολη του γυιου του για σωρεια σοβαρων παραπτωματων. Η αντιδραση του ηταν οτι θα μηνυσει το σχολειο γιατι του προσβαλλει την προσωπικη του φημη.

 

Το 2-3% των παιδιων που ειναι λιγο η πολυ προβληματικα (οχι κακοι μαθητες, αλλα τραμπουκοι, νταηδες και τσουλιτσες αντιστοιχα) προερχονται απο οικογενειες που δεν δινουν δεκαρα για την προοδο και ανατροφη των παιδιων τους, ουτε καταδεχονται να εμφανισθουν μια φορα το διμηνο να παρουν τον ελεγχο και να συζητησουν με τους καθηγητες οχι την προοδο, αλλα τα προβληματα των παιδιων τους.

 

Και μετα, οταν συμβει το κακο, τοτε κανουν και την τελευταια προδοσια, ειτε θα αποποιηθουν το παιδι τους που εχει μπλεξει (εγω δεν αναγνωριζω το γυιο μου η την κορη μου, δεν μπορει να τα εκανε αυτα...) ειτε θα προσπαθησουν να τα κουκουλωσουν επιθετικα (με μηνυσεις, εκβιασμους κλπ κλπ) μεχρι...την επομενη φορα. Τις ευθυνες τους ομως σαν γονεις δεν τις κοιταζουν προσωπο με προσωπο ποτε. Και το σχολειο εχει full time counselors σε καθε βαθμιδα (Elementary, Middle School, Junior High School, Senior High School).

 

Εχοντας αφησει 2 καρριερες (his and hers) σε μια αποφαση να αποκτησουμε περισσοτερο ελευθερο χρονο για να ασχοληθουμε με την οικογενεια μας και το σωστο μεγαλωμα του παιδιου μας, ειμαστε ευαισθητοι (τοσο εγω οσο και η γυναικα μου) σε τετοια θεματα.

 

 

 

Φιλικα

 

ΜακηςΜ

 

Ακριβως οπως τα λες...ακριβως!

[kiamosg 1]

Μα είναι δυνατόν ? Ακόμα και παρόλες τις παπ...ες των δημοσιογράφων διαβάζετε εφημερίδες ???

[damianos 819]

Μα είναι δυνατόν ? Ακόμα και παρόλες τις παπ...ες των δημοσιογράφων διαβάζετε εφημερίδες ???

Κατά τη γνώμη μου το να διαβάζει κάποιος εφημερίδες είναι επιβεβλημένο για πολλούς λόγους, ανεξάρτητα απο τις "πιπεριές" κάποιων δημοσιογράφων.

[giorgosL 0]

πιτσιρίκος έγραψε:

 

«Σε σας μιλάω, προλετάριοι…»

 

"Αναμφισβήτητα, σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η αποτυχία της Βίσση στη Γιουροβίζιον και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας.

 

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Ο Ροναλντίνιο παρουσιάστηκε κουρασμένος και η Βραζιλία δεν έφτασε στον τελικό. Τα γαμωσταυρίδια που έριξε ο μπαμπάς δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Είχε πουλήσει το εξοχικό μας στην Ακράτα κι έπαιξε όλα τα λεφτά στο Στοίχημα. Στον τελικό πήγε να ρεφάρει – πούλησε το πατρικό του στην Αμάρυνθο και στοιχημάτισε υπέρ της Γαλλίας. Δεν περίμενε το εφιαλτικό σενάριο της αποβολής του Ζιντάν. Όταν ο Καναβάρο σήκωσε το κύπελλο, κατάλαβα τι σημαίνει παραβατικότητα και πέναλτι. Αναρωτήθηκα μάλιστα πως θα είχε εξελιχθεί ο τελικός αν ο Κολάροφ και ο Δημητρόφ δεν είχαν συλληφθεί από την ακτοφυλακή της Ρουμανίας και είχαν καταφέρει να πάνε στο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Πάντως, με τις μαλακίες του μπαμπά, έχασα όλη την κληρονομιά.

 

Κι εμείς τα παιδιά τι φταίμε για όλα αυτά; Από εσάς τους μεγάλους ξεκίνησε το πρόβλημα! Η Νέα Οικονομική Πολιτική του Μπουχάριν απογείωσε τους δείκτες χρήσης και κατανάλωσης αγαθών στη Σοβιετική Ένωση. Αν δεν εφάρμοζε ο Στάλιν την αναγκαστική αγροτική κολεκτιβοποίηση, μπορεί ο Ματεράτσι να είχε γίνει χορευτής κλασικού μπαλέτου και ο Ζιντάν να σήκωνε το κύπελλο.

 

Ναι, σε σας μιλάω! Κουφοί είστε; Γιατί δεν απαντάτε; Α, ξέχασα πως τα γραπτά δεν ακούγονται!

 

Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά μαλάκας. Στην πορεία γίνεται. Όχι δηλαδή για να μη νομίζετε πως μας χτύπησε καμιά ίωση μαλακίας.

 

Εσείς την εισάγατε τη μαλακία – γιατί δεν κλείνατε τα σύνορα να γίνουμε Κούβα να μη μπορεί να μπει μέσα; Την εισάγατε μαζί με τις ακριβές μπανάνες και τα τίμπερλαντ. Μαζί με τους υπολογιστές – αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου. Τέλος, μαζί με την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη καμαριέρα. Πολύ προβληματική αυτή η καμαριέρα. Ποτέ δεν πετυχαίνει τον καφέ όπως τον πίνω, ενώ τώρα τελευταία που έχω κάτι χοντρές σηκωμάρες, δεν κάθεται με τίποτα να την πηδήξω. Τι την πληρώνεις την καριόλα ρε πατέρα;

 

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις κι αν έχετε αρχίδια, απαντήστε μου.

 

Πείτε μου, αν έχετε τον Θεό σας, πότε καθίσαμε στον καναπέ με τις ώρες σαν τους «Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας»; Πότε ακούσατε τους προβληματισμούς μας; Για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, την τρύπα του όζοντος; Για τα καυλόσπυρα, τα αφροδίσια νοσήματα, την πρόωρη εκσπερμάτιση, τους πολλαπλούς οργασμούς;

 

Πότε καθίσαμε στον καναπέ να μιλήσουμε για τις μαύρες τρύπες του Διαστήματος; Έστω, για τη Νανοτεχνολογία!

 

Πότε τρέξαμε στη φύση όπως ο Λάκης Κομνηνός και η Έλενα Ναθαναήλ;

 

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τζαζεμένο παιδί μαθαίνεις την αλήθεια!

 

Ποτέ! Με ακούτε; Ποτέ! Κάποτε όμως γινόνταν αυτά τα πράγματα. Στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν θαλάσσιος ελέφαντας και τα θυμάμαι. Ξέρετε πότε γίνονταν; Τότε που οι άνθρωποι ήταν φτωχοί αλλά τίμιοι. Μπορεί να έκαναν το σκατό τους παξιμάδι και να βρώμαγε το χνώτο τους από την πείνα, αλλά αράζανε στους δεκάδες καναπέδες που είχαν και συζητούσαν με τα παιδιά τους για την Αστροφυσική.

 

Μπορεί να μην είχατε να φάτε αλλά ξέρατε τ’ αστέρια και τους γαλαξίες απέξω κι ανακατωτά.

 

Σήμερα εγκλωβίσατε το υποκείμενο στην οριακή υπερβατική εμπειρία. Αδιαφορήσατε για τη διαλεκτική και προσχωρήσατε αδιαμαρτύρητα στην υλικότητα, διατηρώντας μια εξωτερική σχέση με την Ιστορία, επειδή θεωρήσατε πως ο ιδιωτικοποιημένος άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει στο φαντασιακό του με μια ψυχή που έχει χάσει τα κοινωνικά της θεμέλια. (Τα γράφω έτσι απλά για να με καταλαβαίνετε όλοι.)

 

Τώρα έχετε άλλες ανάγκες. Και να οι κουρσάρες και τα Armani. Και να τα χρέη και οι υπερδανεισμοί. Και να οι κοκότες πολυτελείας και οι ζιγκολό. Οι παρτούζες και τα τσιμπουκώματα. Τα τραβεστί και οι κωλομπαράδες.

 

Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός! Κάτσε, έχω καλύτερο όρκο. Αν λέω ψέματα, να μη σώσω να ξαναδιαβάσω την «Ελευθεροτυπία»!

 

Αλήθεια δεν είναι πως όπου σταθείτε κι όπου βρεθείτε μιλάτε για λεφτά, ναρκωτικά και γκόμενες; Κι όλ’ αυτά μπροστά μας! Να καυλώνουμε με τις περιγραφές των Ρωσίδων αλλά να μη μας δίνετε μεζέ! Να γουστάρουμε μια γραμμή κόκα για να στανιάρουμε και να μας αφήνετε πάντα στεγνούς! Γιατί δεν μιλάτε μπροστά μας για θέματα που μπορούμε να συζητήσουμε κι εμείς; Γιατί δεν μιλάτε για την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού; Γιατί δεν μιλάτε για τις εφημερίδες που κατάντησαν χωματερές συνειδήσεων;

 

Αχ άρρωστοι γονείς, που κατοικείτε στην ελληνόφωνη μπανανία βυθισμένοι στη λήθη! Αχ, γονείς λωτοφάγοι, μνηστήρες της Πηνελόπης, Σπαρτιάτες χωρίς ασπίδα, Αργοναύτες χωρίς δέρας, βούρδουλας που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην πάρω ανάποδες και σας γαμήσω τα πρέκια, πότε καθίσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι για να γνωριστούμε καλύτερα και να μας διαβάσετε ένα βιβλίο του Ντεριντά, του Μπαρτ, έναν Φουκώ βρε αδερφέ; Ένα παραμύθι όπως αυτά που διάβαζε η γιαγιά σας σε σας – την «Ποιητική» του Αριστοτέλη, για παράδειγμα. Ποτέ, ναι ποτέ! Μας ακούτε μουνόπανα; Ποτέ!

 

Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σ’ έναν ακαλαίσθητο και αντιπνευματικό κόσμο με φρικτή αισθητική. Αλλά τώρα που ήρθε η ώρα να μας κοιτάξετε στα μάτια κάνετε πως δεν μας ξέρετε.

 

Για τ’ όνομα του Θεού, τόσος εγωισμός πια; Που είναι οι ευαισθησίες σας μα τον Άγιο Δημήτρη; Που είναι η στοργή σας μα τον Άγιο Γιώργη; Που είναι η αγάπη σας μα την Αγία Αθανασία;"

 

 

(Πιτσιρίκο αν δεν το δημοσιεύσεις, θα σου γαμήσω την Παναγία!)

 

 

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

 

13 ετών, δυο μηνών και πέντε ημερών

 

Μαθητής Α΄ τάξη Γυμνασίου Πυρηνικής Φυσικής

 

Χάρβαρντ

 

 

 

Ο πιτσιρίκος αφιερώνει το κύριο θέμα του σε μια γνήσια και τολμηρή φωνή ενός παιδιού, γιατί είναι απάντηση σε πολλά από τα ερωτήματα που έχουν προκύψει αυτές τις μέρες γύρω κυρίως από τη λέξη «μαλακία».

 

Αγαπητές αναγνώστριες, έλαβα την επιστολή του μικρού Σεραφείμ πριν από δέκα μέρες. Δεν τολμούσα να τη δημοσιεύσω μέχρι που είδα το καταπληκτικό πρωτοσέλιδο της «Ελευθεροτυπίας». Αποφάσισα κι εγώ με τη σειρά μου να μιμηθώ την καλή εφημερίδα και να δώσω το λόγο στα παιδιά. Τέτοια παιδιά αποδεικνύουν πόσο δίκιο έχει η κυβέρνηση όταν υποστηρίζει πως διαθέτουμε σπουδαία Παιδεία.

 

http://pitsirikos.blogspot.com/2006/11/blog-post_08.html

[zox 746]

Μπουχαχαχαχαχαχαχα !!!!!!! χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!

 

Ω Θεέ....καιρό είχα να ρίξω τέτοιο γέλοιο....χαχαχαχαχαχα....με έπιασε λόξυγγας.....χαχαχαχαχαχαχα

 

ΑΠΛΑ Υ Π Ε Ρ Τ Α Τ Ο

 

 

 

Μπουχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

[JohNi 21]

[Nikos 0]

Καταπληκτικό....

[odyssey 2]

Ο πιτσιρικος δεν παιζεται

[damianos 819]

Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσω πως ούτε πουριτανός είμαι, ούτε η θρησκεία με επηρεάζει, αλλά ούτε και θεωρώ τον εαυτό μου εκφραστή του ορθού (λόγου ή έργου).

Είναι όμως για μένα θέμα αισθητικής και με ενοχλούν οι εκφράσεις του "πιτσιρίκου" μέσα στο χώρο του forum. Πιστεύω οτι θα ήταν καλλίτερα να δινόταν το κείμενο αυτό με link.

Κάθε ένσταση δεκτή και συζητήσιμη.

[MakisM 3,965]

και γ@.ω τα παιδια!!

 

Απο μονος μου, χωρις να εκφραζω το Moderating Team

 

Φιλικα

 

ΜακηςΜ

[vouli 2]

Συγκλονιστικό το κείμενο, απλά καταπληκτικό!

 

Πιο πιθανό είναι να πιστέψει κάποιος ότι αυτό το έχει γράψει 13χρονος παρά το άλλο!!!

[louis 53]

Είδατε τι προβλήματα έχουμε και τι μας απασχολεί...

Αυτά είναι τα προβλήματα του πολιτισμού και του βολέματος,δηλαδή π@π@ριές.(Συμφωνώ με τον batucada).

Εδώ μας απασχολεί πως να εξασφαλίσουμε την ησυχία,τον πλούτο και το απώτερο μέλλον των παιδιών μας και αλλού(που έχουν πραγματικά προβλήματα),πως θα ζήσουν τις επόμενες ώρες(βλέπε Ιράκ ας πούμε).

Όλοι μαζί λοιπόν ας πληρώσουμε το τίμημα της καλοζωίας μας με την πολυτέλεια να εκφράζουμε όμορφα λόγια με τις αντιρρήσεις μας για το που πάνε τα πράγματα...

[vouli 2]

«Σε σας μιλάω, πρόεδροι...»

 

 

 

Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η παντελής εξαφάνιση κάθε έννοιας "θεάματος" και "διασκέδασης" από το ελληνικό ποδόσφαιρο.

 

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Χαμένοι οι χαρισματικοί ποδοσφαιριστές, χαρακτηριστικά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.

 

Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ποδοσφαρική ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στους μπαλαδόρους τους.

 

Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η σκοπιμότητα.

 

Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι τεχνικοί διευθυντές για να ξεφορτωθούν ένα ταλέντο άτακτο, κακό, είναι η σκυβωτοκεφαλιπαραβατική.

 

Ξαφνικά, κρίνονται - απορρίπτονται παίκτες που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ακριβοί ή παίκτες από ξένες χώρες με ποδοσφαιρική κουλτούρα.

 

Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου πρόεδροι, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.

 

Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά άμπαλος, ούτε μας χτύπησε ίωση αμπαλοσύνηςαπό τη μια στιγμή στην άλλη.

 

Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα "παλτά" - τους ακριβούς αμυντικούς (!) - τα πειθαρχημένα παικτάκια-υποχείρια. Μέσα από την τηλεόραση - τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να πάρουμε όλο και πιο πολλούς τίτλους θυσιάζοντας το θέαμα. Τέλος, μέσα από τους ανεκπαίδευτους προβληματικούς προπονητές.

 

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.

 

Πείτε μου, αν έχετε κόκκινο/πράσινο/μαύρο/κίτρινο/θαλασσί Θεό, πότε καθήσαμε στην οικογενειακή κερκίδα με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου, χωρίς τις καθυστερήσεις, σαν φίλαθλη οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας σχετικά με την ποιότητα της ομάδα μας;

 

Να μιλήσουμε για ποδοσφαιριστές της υψηλής τεχνικής και για την πρόοδο της εργοφυσιολογίας;

 

Να κάνουμε ντρίπλες μέσα στο γήπεδο;

 

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από μπαλαδόρο μόνο ακούς την αλήθεια.

 

Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με το φτωχό μπάτζετ, αλλά ήσαστε πρωταθλητές γιατί είχατε παικταράδες. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε συνθήματα, ποιήματα την ώρα του αγώνα.

 

Χωρίς να έχετε ούτε ένα πρωτάθλημα, τα είχατε όλα.

 

Σήμερα παραβιάσατε την ομερτά της Παράγκας, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε την απλή τελεία με το απρόσμενο θαυμαστικό.

 

Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική μετριότητα των ξυλοκόπων της μπάλας.

 

Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε το θέαμα σας, αλλά την τροπαιοθήκη σας.

 

Και να τα ακριβά αμυντικά χαφ, τα ακριβά "τσεκούρια". Και να οι κόφτες, και να οι άμπαλοι τρεχαλατζήδες.

 

Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Λάγιος ο θεός.

 

Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Μπόλτον, μια Ρόμα και ένα Ρώσο που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για διαιτητικές παρανομίες και για εύκολο πέναλτι; βουτιές - καθυστερήσεις - αδικία - βία- θάνατο - κατενάτσιο; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται ποδοσφαιρική παιδεία, κουλτούρα;

 

Αχ άρρωστε φίλαθλε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! Πρόεδροι εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ντου και ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς οι μπαλαδόροι 21ου αιώνα; Πότε καθήσαμε ήρεμα στο γήπεδό σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να δούμε έναν αγώνα του Χατζηπαναγή, του Καραπιάλη, του Μαύρου, έναν Σαραβάκο; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε ο παππούς μας σε σας, «Ενα παιδί κοιτάει τον Κρόιφ». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες πρόεδροι; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν ποδοσφαιρικό κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής στο σύνολο, του φόβου της κατάχρησης, της πειθαρχίας στο σύστημα και την δημιουργική ανυπαρξία.

 

Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε και πως "εγώ παικταρά πλήρωσα, παλτουδιά βλέπω".

 

Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο...

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΛΑΔΟΦΑΤΣΑΣ

 

43 ετών

 

Μαθητής Α'τάξη Γυμνασίου

 

Βουλιαγμένος (εδώ και καιρό)

 

Ο Φρέντος αφιερώνει τη μόνη του σελίδα σε μια γνήσια όσο και τολμηρή φωνή ενός μεγάλου παιδιού, γιατί είναι απάντηση σε πολλά από τα ερωτήματα που έχουν προκύψει αυτές τις μέρες γύρω κυρίως από τη λέξη «μπαλαδόρος». Περισσότερα στις μέσα σελίδες (Αν είχαμε. Βολευτείτε μ' αυτήν).

 

 

 

καλή δύναμη

Φρέντος

--

H λίστα που βλάπτει σοβαρά τη νύστα: Freddolista@gmail.com

 

 

ΑΠΟ ΌΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥ ΥΦΟΥΣ

[odyssey 2]

Είδατε τι προβλήματα έχουμε και τι μας απασχολεί...

Αυτά είναι τα προβλήματα του πολιτισμού και του βολέματος,δηλαδή π@π@ριές.(Συμφωνώ με τον batucada).

Εδώ μας απασχολεί πως να εξασφαλίσουμε την ησυχία,τον πλούτο και το απώτερο μέλλον των παιδιών μας και αλλού(που έχουν πραγματικά προβλήματα),πως θα ζήσουν τις επόμενες ώρες(βλέπε Ιράκ ας πούμε).

Όλοι μαζί λοιπόν ας πληρώσουμε το τίμημα της καλοζωίας μας με την πολυτέλεια να εκφράζουμε όμορφα λόγια με τις αντιρρήσεις μας για το που πάνε τα πράγματα...

 

louis αν και συμφωνω μαζί σου, είναι αδύνατο να μη συμβαινει αυτό εκ των πραγμάτων. Καλως η κακώς ο άνθρωπος οσο και αν ενδιαφέρεται για το τι συμβαινει στον κοσμο, έχει να αντιμετωπίσει και τα δικά του προσωπικά προβλήματα όποια και αν είναι αυτά. Η μορφή των προβλημάτων ειναί layered. Το πρωτο layer ειναι η επιβιωση. Οταν αυτο δεν είναι λυμένο, είναι αδύνατον να ασχοληθείς με παραπάνω επίπεδα και προβληματισμούς. Τα πρωταρχικά προβλήματα που αντιμετωπίζει λοιπόν ο καθε ενας εχουν να κάνουν με την κοινωνία μεσα στην οποία ζεί, και πιστεύω οτι είναι φυσιολογικό για ένα γονίο να απασχολείται με το πως θα εξασφαλίσει το μέλλων των παιδιών του.

 

Απλώς κατα τη γνώμη μου, πρέπει να υπάρχει πάντα στο μυαλό μας οτι υπάρχουν κάποιοι που έχουν "πραγματικά" προβλήματα και αβεβαιότητα ακόμα και για τις επόμενες ώρες οπως λες.

[Spiderman 2]

Odyssey +1000 !!!!!

[giorgosL 0]

Η μορφή των προβλημάτων ειναί layered. Το πρωτο layer ειναι η επιβιωση.

 

odyssey μηπως κατα τυχη ασχολεισαι με δικτυα;

 

ΥΓ: Σορι για το οφτοπικ!

[odyssey 2]

giorgosL ασχολουμαι ναι.