DirHalk 0 Report post Posted April 15, 2004 Την Μ. Παρασκευη, μια μεγαλη παρεα απο 4 ατομα, με αρχηγο τον σκιερ Ζετο, αποφασισαμε να κανουμε μια εξορμηση σε ενα απο τα ομορφοτερα φαραγγια της κεντρικης Ευβοιας-το φαραγγι της Αγαλης, στους προποδες της Διρφυος-απο την πλευρα του Αγ. Αθανασιου. Ο καιρος πανεμορφος... ξεκινησαμε την αναβαση γυρω στις 10.00 η ωρα με σκοπο να φτασουμε σε ενα διασελο, στους προποδες τις Διρφυς-στα Κρατια, στα 1100μ περιπου! Η πορεια φανταστικη... το φαραγγι οτι ομορφοτερο εχω δει στην ζωη μου... η φυση οργιαζε και το νερο ετρεχε γαργαρο! Στην αρχη η διαδρομη ηταν βατη, μετα ομως τα 900μ, συναντησαμε βραχια και κορμους απο ελατα, που ειχαν πεσει απο τις χιονοστιβαδες του περσινου χειμωνα!! Αναγκαστικαμε να σκαρφαλωσουμε...πανω σε κοφτερα βραχια.. μετα απο λιγο... φτασαμε σε ενα οροπεδιο... η θεα φανταστικη, ολη η κεντρικη Ευβοια πιατο... μεχρι και τον Παρνασσο!! Δεν μπορουσαμε ομως να βρουμε την περιοχη Κρατια με τα γαργαρα νερα... περπαταγαμε πια σε ισωμα στα 1000μ.... η Διρφυ απο πανω... με τρομαζε... το χιονι λαμποκοπουσε στον λαμπερο ηλιο... ξαφνικα περπατωντας ακουσαμε κραυγες, σαν να ουρλιαζε λυκος... η κοπελα της παρεας τρομαξε... :oops: επρεπε αναγκαστικα να παμε απο εκεινο το μερος... δεν μπορουσε να ηταν λυκος ... τελικα διαπιστωσαμε οτι ηταν ενα κοπαδι απο βοδια και δαμαλια... οι ταυροι μολις μας ειδαν αφηνιασαν... τρομαξαμε... τα κερατα, φανταζαν απειλητικα... πολυ προσεχτηκα περασαμε... ο Ζετο... επρεπε να επιλεξει απο πιο μονοπατι θα κατεβουμε... η κοπελα της παρεας...{α ρε καιμενη Εβελινα...} δεν μπορουσε να κατεβει απο κει που ανεβηκαμε... ηταν πολυ αποτομα... βρηκαμε εναν δασικο δρομο... που οδηγουσε προς την πεδιαδα! Αρχισαμε να περπαταμε... ο δρομος ομως δεν τελειωνε πουθενα... διαπιστωναμε οτι κινουμασταν κατα μηκος της Διρφυς, προς το Στενιοτικο! Να μην τα πολυλογο...διασχισαμε τους προποδες της Διρφυς... περπαταγαμε πανω απο 6 ωρες... εξαντληση... ο Ζετο κοιταζε συνεχεια τον χαρτι!! Η κοπελα... εξαντλιθηκε-α ρε Εβελινα!!! Εκατονταδες ελατα... σε ορισμενα σημεια βγαλμενα απο την ριζα και ολοκληρες πλαγιες νξα εχουν ισοπεδωθει απο τις χιονοστιβαδες του περσιου χειμωνα... Βρηκαμε κατι καρβουνιαριδες... η ωρα ηταν περιπου 4.30 και η ζεστη μεσα στην γουβα της Διρφυς αφορητη...πρεπει να περπατησετε, αλλες 5 ωρες για να βγειτε εκει απο που ξεκινησατε... Ο Ζετο προσπαθουσε να τους δειξει στον χαρτι την διαδρομη... δεν ηξεραν τιποτα με βαση τον χαρτι... Ο Τασος, κοιταζε τον Γιωργο με παραξενο υφος... για καλη μας τυχη... αγιο ειχαμε βασικα... συναντησαμε εναν κυνηγο με την μητερα του οπου μαζευαν χορτα... του ζητησαμε να μας κατεβασει στο χωριο... δεχτηκε με ευχαριστηση... καναμε πανω απο μιση ωρα να κατεβουμε με το αυτοκινητο... αν δεν τον συνανταγαμε, δεν υπηρχε περιπτωση να τα καταφερναμε... ας ειναι καλα οπου και να ναι.... Εφθασα κατακοπος και κατακοκκινος σπιτι μου γυρω στις 8.00.. αξεχαστη εμπειρια... Τελικα τα κρατια δεν τα βρηκαμε... η περιοχη απ'οτι μαθαμε αλοιωθηκε απο την υποχωρηση του εδαφους... ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! Αυτος ο κυνηγος μας ειπε... πως στην περιοχη τον χειμωνα... κατεβαινει ενας ισχυροτατος ανεμος απο την Διρφυ, που λεγεται 'δρακοφυσιμα'... σαρωνει τα παντα στο περασμα του... Εχει και αλλη εξορμιση η υποθεση... Ενα απο τα ονειρα της ζωης μου εγιναν πραγματικοτητα... Χθες το πρωι παλι με αρχηγο τον Ζετο "Γιωργο"... και μια παρεα 7 ατομων, {Γιωργος-Εγω, Αιμιλια, Γιαννης, Τασος, Ελισαβετ και Αννα} αποφασισαμε, κατακτηση του ψηλοτερου σημειου, του ορεινου ογκου της Ευβοιας... Κατα τις 9.00 ξεκινησαμε για καταφυγιο Διρφυς...ο καιρος συννεφιασμενος και ψυχρος...η φυση στην Στενη οργιαζε...οι ταβερνες ειχαν ηδη βαλει τα ψητα στις σουβλες και οι μηρωδιες τελειες... Οι καστανιες στην Ραχη ακομα δεν εχουν φυλλωμα... φτασαμε στο διασελο της Αγριας Τουρλας στα 1000μ περιπου και αφησαμε τα αυτοκινητα!! Η αναβαση προς το καταφυγιο αρχισε... ο ηλιος προσπαθουσε να βγει. Περασαμε το καταφυγιο και περπαταγαμε στην τελευταια ραχη ΄Λυρή', πριν τον ορεινο ογκο... στα 1100μ συναντησαμε χιονουρες... η αναβαση στην Διρφυ αρχισε... αναφορικη και πολυ αποτομη... οι δυο κοπελες της παρεας {Ελισαβετ και Αννα}, μολις ειδαν το βουνο να υψωνεται μπροστα φοβηθηκαν... η μια ειπε... "εγω θα κατσω εδω να σας περιμενω...αποκλειεται να ανεβω"... μετα απο 1 λεπτο η αλλη... "τελικα θα κανω παρεα στην φιλη μου..." τελικα η αλλη κοπελα {Αιμιλια{δεν τα παρατησε... Σε σημεια η αναβαση ηταν τοσο δυσκολη, που μπουσουλαγαμε πανω στα βραχια... συναντησαμε και αλλους ορειβατες...κοκκινα σιμαδια σε καθε πετρα μας εδειχναν το μονοπατι... οι στασεις συχνες καθως η κληση του βουνου μας δυσκολευε... ανεβαινα το βουνο... ακουμπαγα το βουνο, που λατρευω οσο τιποτα στην ζωη μου...ο αερας αρχισε να γινεται κρυος πανω απο τα 1400... η θεα... δεν περιγραφεται με λογια... οι κοπελες στους προποδες φανταζαν σαν μυρμιγκια... το καταφυγιο σαν σπιτακι playmobil...!!! Πλησιαζαμε προς την κορφη...τα μπαστουνια πια ηταν αχριστα... τα βραχια κοφτερα και αποτομα... η κοπελα της παρεας που ειχε απομεινει, ειχε περασει πρωτη και με διαφορα απο τους υπολοιπους... τα ειχα χασει, τετοιες κοπελες δεν υπαρχουν... ανεβαινε σαν κατσικι... Ειμασαν ελαχιστα μετρα απο την κορφη... οταν ο Ζετο, μου ειπε... παμε απο την μπροστινη πλευρα-{νοτια} να δεις την θεα... απεριγραπτα... ενα διασελο, σαν γουβα, εκανε ενα υψυλον...και επεφτε παλι κατω... δυο τεραστιες χιονουρες, υπηρχαν εκει... δεν ειμασταν ακομα στην κορφη... ο Ζετο εβαλε την αδιαβροχη ορμα και εκανε τσουλιθρα...εφθασε στο χειλος του γκρεμου... μας φωναξε... συνεχιστε προς τα πανω... τα ραχια κοφτερα... φτασαμε στην κορφη-η χαρα απεραντη.... διαπιστωσα ομως... οτι δεν υπαρχει κορφη... ειναι ενα τεραστιο οροπεδιο, πανω απο κμ... με πολλους κρατηρες και τεραστιες χιονουρες... περπατωντας στο οροπεδιο... ειδαμε παω απο 30 ψωφια προβατα... μαθαμε οτι ειχαν πεθανει απο την τελευταια χιονια... στις 7 Μαρτιου... αποκλειστηκαν εκει πανω και ψωφισαν απο το χιονι και το κρυο... δυο ειναι οι κορφες της Διρφυς... η μια στα 1743μκαι η αλλη στα 1745μ. Φθασαμε σε ελαχιστο χρονο στην πρωτη... ο σταυρος που υπηρχε εκει... κομματιασμενος...το κρυο εντονο... ο αρχηγος μας παροτεινε να παμε και στην αλη κορφη... οι κρατηρες με το χιονι δελεαστικοι... ας παιξουμε με το χιονι... κατεβηκαμε κατω... αναψαμε φωτοβολιδες... καναμε σαν παιδια... ουρλιαζαμε... προβατα αρχισαν να αχνοφαινονται... ηταν σκεπασμενα με χιονι και τωρα που ελιωνε, αρχισαν να φαινονται... Φθασαμε στην αλλη κορφη... αχνοφαινοταν μεχρι και η Σκυρος... υπηρχαν παντου συντριμια απο το στρατιωτικο ελικοπτερο που ειχε πεσει... πριν 2 χρονια... ο σιδερενιος σταυρος που υπηρχε και εκει κομματια... καθησαμε να ξεκουραστουμε. Βγαλαμε φαγητα και αναψαμε φωτοβολιδες... ειδαμε προς τα κατω αξαφνα, εναν νεο, που εμοιαζεμε τσοπανο. Ηρθε προς το μερος μας... 'ρε παιδια μηπως ειδατε τιποτα σκυλια...' Ηταν κυνηγος και εψαχνε τα σκυλια του πανω στο βουνο 4 μερες τωρα... Η καταβαση αρχισε... σχετικα ευκολη μπορω να πω... η κοπελα ξεκουραστη... κατεβαινε σαν ελαφινα... ειχα κατακτησει το ονειρο των ονειρων μου... τα συναισθηματα πρωτογνωρα!!!!!! Ενα μεγαλο μπραβο στην Αιμιλια....στην πιο τελεια ορειβατη που εχω δει ποτε μου... Κατακοπος, αλλα τοσο ικανοποιημενος, εφτασα σπτι μου... Quote Share this post Link to post Share on other sites
ΜΙΚ 17,614 Report post Posted April 15, 2004 Βρε δυό μέτρα από το λίφτ με αρχηγό το ΖΕΤΟ και πολλά είναι που σου λέω... Τυχερή ήταν οι άνθρωποι της ΕΜΑΚ από ότι κατάλαβα που κάναν Πάσχα σπίτια τους...και όχι λέγοντας πάλι οι οικογένειες τους πάνω από το αρνί χωρίς τον σύζυγο: -Καλά αυτόν τον Λέυκαρο ακόμα να τον κλείσουν μέσα Μπράβο παιδιά Σας πειμένουμε και για Όλυμπο Quote Ευθεία μη φοβάσαι βρε Share this post Link to post Share on other sites
PaniosBanios 5 Report post Posted April 15, 2004 ... ανάψτε καμιά λαμπάδα βρε. Ανάβαση, κατάβαση χωρίς να χαθείτε με το Γιώργο? (είναι να μη σου βγεί το όνομα) Άντε και στον Όλυμπο... Σκαρφαλώνοντας στο κρεβάτι μου Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Quote Χαιρετισμούς από τη χώρα της γραφειοκρατίας Share this post Link to post Share on other sites