wraith

Νίκο, ο Νουλίκας δεν είναι μέτοχος στον Παρνασσό και στο Καϊμακτσαλάν. Εργολαβία έχει. Και τα 2 χιονοδρομικά αυτά ανήκουν στο δημόσιο και συγκεκριμένα στο ΤΑΙΠΕΔ. Ούτε τα πηγάδια είναι ιδιωτικά. Και αν δεν κάνω λάθος τρέχει εκεί διαγωνισμός για να το αναλάβει κάποιος ως μακροχρόνιος επενδυτής. Στάλθηκε από το LG-V500 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Ήρθε η ώρα να βάλω εσένα στη θέση σου....

Ευχαριστώ πολύ όλους σας!!! Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι της δράσης! Ισχύει Ανδρέα...εμένα ήταν ένα λίγο πιο άτυχο διάστρεμμα! Αλλά ευτυχώς δεν είναι και τόσο!

Ή αλλιώς αιμάτωμα στον μυελό του οστού. Μετά από τραυματισμό μου από πτώση κάνοντας επικίνδυνα αθλήματα έπαθα διάστρεμμα 1ου βαθμού (στραμπούληγμα που λέμε) στην ποδοκνημική (περιοχή αστραγάλου), με πρήξιμο, οξύ πόνο κτλ. Ενώ έκανα ότι έπρεπε για την περίπτωση αυτή και ενώ αρχικά υπήρξε βελτίωση κάποια στιγμή ο ρυθμός βελτίωσης μειώθηκε στο μηδέν και ένας αρκετά δυνατός πόνος παρέμεινε. Μετά από ψάξιμο με γιατρό και την απαραίτητη μαγνητική, η γνωμάτευση λέει οστικό οίδημα του οστού του αστραγάλου και της φτέρνας και μια γενική εικόνα τραυματισμού στους εκεί τένοντες και χόνδρους. Το καλό της όλης υπόθεσης είναι ότι δεν είναι τόσο βαρύς ο τραυματισμός όσο ακούγεται και η περιοχή της ποδοκνημικής αυτή θα επιστρέψει στην κανονική της κατάσταση. Το κακό είναι ότι αυτό θα γίνει σε περίοδο 2-3 μηνών από τώρα. Αυτό που χρειάζεται είναι ξεκούραση. Δηλαδή γι' αυτή την περίοδο, όχι αθλήματα, όχι πολύ περπάτημα, όχι κουβάλημα. Μου επιτρέπει γυμναστήριο, αλλά με πολύ περιορισμένο ασκησεολόγιο, δηλαδή όχι ασκήσεις στις οποίες στηρίζομαι στα πόδια ή χρησιμοποιώ το βάρος μου. Μου είπε επίσης ότι αν με καλύπτει η ασφάλειά μου να κάνω 3-4 φυσικοθεραπείες, αλλά μόνο και μόνο για να επιταχύνω κάπως την ίαση.

Δεν φημίζομαι για την τυπικότητά μου στις γιορτές! Έχω κάνει outsourcing το έργο στη γυναίκα και μανα!

Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες χθες, Κωνσταντίνους και Ελένες!

Μέσα σε 4 χρόνια από σχολή στο Κ2, στο Makalu κτλ; Μπράβο!

Και μετά θα χάναμε το μοναδικό lift που είναι προστατευμένο από τον αέρα, όπως επίσης το μοναδικό lift που απευθύνεται σε αρχάριους.

Εννοείται! Δεν ήταν να φύγει ποτέ!

Οι μπότες σαν αυτές που δοκίμασε ο Γιάννης και σαν τις αντίστοιχες Nordica με 3-piece-construction, έχουν αυτό που λέμε progressive flex, που την κάνει πιο φιλική και λιγότερο απόλυτη. Επίσης, συνήθως έχουν πιο φαρδύ last. Δεν είναι πχ Doberman. Τέλος, Γιάννη, σε ενδιαφέρει η σκληρότητα στο γώνιασμα, δηλαδή χοντρικά με το πλαϊνό μέρος.

Τα συγχαρητήρια μας και στον Χρήστο Λάππα που πέρασε στον Β' γύρο στον Δήμο Τρικκαίων.

Πολύ ωραίες οι φωτό Γιάννη! Αγγλία μένεις;

Αυτό είδα και είπα να ρωτήσω για επιβεβαίωση!

Ο δρόμος κάτω από τη γέφυρα θα διαπλατυνθεί;

Γιάννη ρώτησες τιμές για τα Laser; Στάλθηκε από το LG-V500 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Ευχαριστώ!!! Και όμως...και είναι και αρκετές!

Η επιστροφή έγινε με τον οδοντωτό, όπου ξαναζήσαμε αντίστροφα τη διαδρομή μας και με συντροφιά ένα γαλακτομπούρεκο για ανάκτηση δυνάμεων. Μπορεί να ξεκίνησα την ανάβαση αυτή κάπως έτσι: Και να κατέληξα κάπως έτσι από την κούραση και τη ζέστη: Αλλά, το ταξίδι αυτό, όπως έγραψα και στην αρχή, παραμένει μοναδικό για εμένα. Όπως και να έχει νομίζω ότι είναι από τις πιο ωραίες διαδρομές που μπορεί να κάνει κανείς στη χώρα μας. Μπορεί να μην έχει τον επιβλητικό όγκο του Ολύμπου, τις τεχνικές δυσκολίες άλλων βουνών ή τις σωματικές απαιτήσεις κάποιων άλλων. Αλλά σίγουρα είναι μια διαδρομή που δεν πρόκειται να πεις "Μμμμ...εδώ μου θυμίζει το τάδε μέρος". Την οποία διαδρομή, την συνιστώ ανεπιφύλακτα!!! Και φυσικά όποιος χρειάζεται πληροφορίες, είμαι πάντα διαθέσιμος!

Λίγο μετά συναντήσαμε και την τελευταία ουσιαστική ανηφόρα, που αναγνωρίζεται από τα δοντάκια. Και λίγο μετά φτάσαμε στη Ζαχλωρού, όπου οι υπόλοιποι τουρίστες μας αντιμετώπισαν σαν εξωτικό αξιοθέατο, ρωτώντας μας αν όντως ανεβήκαμε με τα πόδια, και πως το καταφέραμε, πόση ώρα κάναμε κτλ. Ήταν μια καλή ευκαιρία για αναπλήρωση δυνάμεων με κολατσιό και νερό. Η διαδρομή από εκεί και πέρα, έπαψε να έχει δυσκολία και το τοπίο άλλαζε σιγά σιγά σε πεδινό, χάνοντας λιγάκι ενδιαφέρον. Το οποίο μας το κέρδισε ο νέος φίλος μας στο 15ο χιλιόμετρο. Προχωρώντας η αλλαγή του τοπίου γινόταν όλο και πιο εμφανής και παρόμοια για τα επόμενα 7 χιλιόμετρα. Παράλληλα η πεδινή μεσημεριανή ζέστη δυσκόλευε πολύ το περπάτημα, το οποίο γινόταν ολοένα και σε πιο εκτεθειμένα στον ήλιο σημεία. Με τα δύο τελευταία χιλιόμετρα να είναι βασανιστικά, φτάσαμε επιτέλους στα Καλάβρυτα, διανύοντας όλα τα 22,346 αυττά χιλιόμετρα! Συνεχίζεται...

Την επόμενη μέρα, μας ξύπνησε το ξυπνητήρι, καθώς θέλαμε να σηκωθούμε και να ετοιμαστούμε πριν περάσει το πρώτο τραίνο. Φάγαμε πρωινό, και έπειτα μαζέψαμε την κατασκήνωση σύμφωνα με τις αρχές του leave no trace camping, όπως κάνουμε πάντα, και αφού το επιβεβαιώσαμε ετοιμαστήκαμε για το δεύτερο κομμάτι της εκδρομής μας. Τραβώντας και την άγνωστη τότε selfie: (Ναι, selfie είναι...) Λίγο μετά από την κατασκήνωση είναι οι περίφημες "Πόρτες": Μιλάμε για κανονικές, σιδερένιες, πόρτες: Οι πόρτες αυτές, χτισμένες σε ένα από τα πιο δυσπρόσιτα σημεία του φαραγγιού, ήταν συνεχώς κλειστές και άνοιγαν μόνο για περάσει το τραίνο. Ο λόγος ήταν να μην χρησιμοποιείται η γραμμή από πεζούς, για...διαφεύγοντα κέρδη! Σε κάποια ανακατασκευή της γραμμής ανοίχτηκε νέο τούνελ και δημιουργήθηκε νέα γέφυρα, με την παλιά να έχει μείνει ως αξιοθέατο. Ως ένα από τα πιο δύσκολα σημεία τις διαδρομής, έπρεπε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα διασταυρωθούμε με το τραίνο, οπότε και περιμέναμε να περάσει, "σκοτώνοντας" την ώρα βγάζοντας φωτογραφίες ή παίζοντας παιχνίδια: Μέχρι να περάσει μετά από 25 λεπτά αναμονής!!! Συνεχίζεται...

Κατά το σχεδιασμό της διαδρομής τις προηγούμενες μέρες αποφασίσαμε να κατασκηνώσουμε στο σταθμό Τρικλίων (είναι ο σταθμός που διασταυρώνονταν τα τραίνα), ο οποίος ήταν σε επίπεδο μέρος και είχε και πηγή. Λίγο η κούραση, λίγο το φως που μειωνόταν, λίγο η δίψα μας, δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε αυτήν την πηγή, παρά τη βοήθεια του χάρτη (δεν είχαμε GPS). Αντί αυτού βρήκαμε ένα μικρό ρεματάκι περίπου 100 μέτρα μετά το σταθμό, που διέσχιζε τις γραμμές και αποφασίσαμε να πιούμε από εκεί. Αφήσαμε τα πράγματά μας και αναπληρώσαμε υγρά και στο σώμα μας και στα δοχεία μας. Έπειτα, επιστρέψαμε στον σταθμό όπου κατεβήκαμε στο ποτάμι να δροσίσουμε τα πόδια μας, μήπως και ξεπρηστούν. Το τοπίο όπως πάντα μαγικό. Όπως καθόμασταν εκεί, ξαφνικά βλέπουμε μια αρκετά μεγάλη (σίγουρα πάνω από μισό μέτρο) σκια να κολυμπάει μέσα στο ποτάμι. Για πότε μαζέψαμε τα πόδια μας, ούτε που καταλάβαμε. Ξαφνικά προβάλει ένα σκουρόχρωμο κεφάλι, κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, βουτάει μέσα και συνεχίζει. Μετά τις πρώτες σκέψεις ότι είδαμε το παιδί της Nessie, γρήγορα καταλάβαμε ότι ήταν μια γλυκύτατη Ενυδρίδα (ή Βίδρα). Μιας και η νύχτα πλησίαζε, επόμενο μέλημά μας ήταν η οργάνωση και το στήσιμο της κατασκήνωσής μας: Ανάψαμε μια μικρή φωτιά ανάμεσα στις γραμμές και βαλθήκαμε να μαγειρεύουμε.Το βραδινό περιλάμβανε τραχανά με τυρί, αυγό βραστό και παξιμάδι και μπάρες δημητριακών/σοκολάτας για επιδόρπιο. Τα δέντρα από πάνω μας, με τις σκιές που έκανε η φωτιά επάνω τους, μαζί με τον ήχο των γραμμών που συστέλλονταν, μας δημιουργούσαν έναν γλυκό φόβο. Παρ' όλα αυτά ο ύπνος ήρθε γρήγορα! Κάποια στιγμή όταν βγήκε το φεγγάρι, μας ξύπνησε, καιαυτό φώτιζε τα πλατανόφυλλα τα οποία δημιουργούσαν τις σκιές τους μέσα στη σκηνή μας. Συνεχίζεται...

Ένα πλατάνι φυτρώνει στον βράχο: Έχοντας μπει για τα καλά στο φαράγγι, οι καταρράκτες πλήθυναν και αγρίεψαν, και η βλάστηση έγινε ακόμα πιο πυκνή. Τα σημεία αυτά ήταν και από τα πιο ήσυχα της διαδρομής και όχι μόνο από την κούραση. Έχουμε προχωρήσει μόνο 7,6 χιλιόμετρα από την παραλία και όμως είμαστε πλέον σε άλλο κόσμο! Το ποτάμι έκοβε πολύ από την ζέστη της ημέρας, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία να είναι ευχάριστη. Συνεχίζεται...

Ας δούμε και την θετική πλευρά...στο τέλος κατάλαβαν ότι δεν θα έπιναν Jägermeister με γάλα Όλυμπος...

Και ένα φοβερό rework από έναν αγαπημένο DJ: