Ανάβαση Βουραϊκού (Διακοπτό-Καλάβρυτα)

[wraith 6,406]

Με αφορμή το 34ο Πανελλαδικό Πέρασμα Βουραϊκου που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο και την συζήτηση στη χθεσινή συνάντηση, είπα να ξεκουνηθώ και να γράψω για την δικιά μου εμπειρία και να ανεβάσω και τις φωτογραφίες μας.

 

Θα ξεκινήσω λίγο από το τέλος: Αυτή η εκδρομή ήταν μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου, και παρ' όλη την κούραση (ίσως και εξαιτίας της) οι αναμνήσεις είναι κάτι πολύ παραπάνω από γλυκιές. Το τοπίο στο φαράγγι φανταστικό, η διάσχιση παράλληλα με τις γραμμές του τραίνου και το ποτάμι ξεχωριστή, η παρέα (τα δυο μας) ότι καλύτερο, οι συνθήκες σχεδόν ιδανικές (λίγο παραπάνω ζέστη) και συν τοις άλλης η απόφασή μας να κάνουμε μια κλασσική μονοήμερη εκδρομή, διήμερη προσέθεσε πάρα πολλά στην όλη εμπειρία. Στο παρελθόν είχα κάνει άλλες δύο αποτυχημένες (λόγω καιρού) προσπάθειες και φέτος κατάφερα να κάνω και Τραινοσκί.

 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το μονοπάτι που ακολουθήσαμε είχε μήκος 22 χλμ και 346 μέτρα και υψομετρική διαφορά ~720 μέτρα, ξεκινόντας από τα παράλια της Αιγιαλείας, στο Διακοφτό ή Διακοπτό, διασχίζει το φαράγγι του Βουραϊκού, περνάει από Ζαχλωρού/Μέγα Σπήλαιο και καταλήγει στην ημιορεινή πόλη των Καλαβρύτων και ουσιαστικά περπατήσαμε όλη την διαδρομή του οδοντωτού. Το μονοπάτι αυτό ανήκει στο ευρωπαϊκό δίκτυο μονοπατιών, και συγκεκριμένα στο μονοπάτι Ε4, που διασχίζει κάθετα την Ελλάδα. Συνεχίζοντας την τεχνική περιγραφή, το μονοπάτι δεν έχει καμία απολύτως δυσκολία, χωρίς εμπόδια και με πολύ ομαλή κλίση, κάνοντάς το ιδανικό για όλα τα επίπεδα εμπειρίας. Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε το Σαββατοκύριακο 20-21 Αυγούστου του 2011.

 

Κατόπιν της επιλογής μας να το κάνουμε διήμερο, μεταφέραμε και τον αντίστοιχο εξοπλισμό (σκηνή, sleeping bags, στρώματα, τρόφιμα, φακούς, αλλαξιές, νερό).

 

 

Ως βάση είχαμε το γνωστό χωριό (μου), όπου το προηγούμενο βράδυ το πρόγραμμα είχε μπριζόλα στα κάρβουνα (για δυνάμεις):

 

 

Και ποτό με παρέα σε παραλιακό μπαρ για χαλάρωση...

 

 

Την επομένη, ξυπνώντας χαλαρά, κάναμε το μπάνιο μας στη θάλασσα, κάναμε τους τελευταίους ελέγχους σε εξοπλισμό και προμήθειες, χαιρετήσαμε γονείς, σκυλιά κτλ και ξεκινήσαμε για Διακοπτό.

 

 

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στον Σιδηροδρομικό Σταθμου του Διακοπτού, βγάλαμε το εισητήριο της επιστροφής, πήραμε το πρόγραμμα δρομολογίων για να έχουμε το νου μας στα τραίνα, ενημερώσαμε και τους (ευγενέστατους και πρόθυμους να μας δώσουν πληροφορίες) μηχανοδηγούς για το τι θα κάνουμε και για να μας έχουν στο νου τους και αυτοί και ξεκινήσαμε παίρνοντας κατόπι τις γραμμές. Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι πεδινό και με αντίστοιχη βλάστηση. Το μόνο ενδιαφέρον είναι η θέα της εισόδου του φαραγγιού στο βάθος.

 

 

 

 

 

Και το πρώτο τραίνο που συναντήσαμε:

 

 

Και φτάνοντας στον πρώτο σταθμό "Νιάματα":

 

 

Συνεχίζεται...

Edited May 15, 2014 by wraith

[wraith 6,406]

Με τις πληροφορίες που μας είχαν δώσει οι μηχανοδηγοί, ξέραμε περίπου πότε θα συναντούσαμε τα τραίνα. Οπότε αν πλησιάζαμε σε γέφυρα ή τούνελ και ήταν ώρα να περάσει, περιμέναμε, όπως για παράδειγμα εδώ:

 

 

Το τοπίο σιγά σιγά άρχισε να αλλάζει, με το βουνό να "κλείνει" γύρω μας, τα πλατάνια να πληθαίνουν και το ποτάμι να αγριεύει.

 

 

 

 

Και σύντομα φτάσαμε στο πρώτο κομμάτι με μεγαλύτερη κλίση, όπου το τραίνο μπαίνει στα "δόντια" που το βοηθάνε να ανέβει:

 

 

 

 

Όπου στο 6ο χιλίομετρο, φτάσαμε στα πασίγνωστα "Δικαστήρια", όπου οι σταλαγμίτες μιας μικρής σπηλιάς θυμίζουν αίθουσα δικαστηρίου:

 

 

 

 

Συνεχίζεται αύριο...

Edited May 15, 2014 by wraith

[wraith 6,406]

Ένα πλατάνι φυτρώνει στον βράχο:

 

 

Έχοντας μπει για τα καλά στο φαράγγι, οι καταρράκτες πλήθυναν και αγρίεψαν, και η βλάστηση έγινε ακόμα πιο πυκνή. Τα σημεία αυτά ήταν και από τα πιο ήσυχα της διαδρομής και όχι μόνο από την κούραση.

 

 

 

Έχουμε προχωρήσει μόνο 7,6 χιλιόμετρα από την παραλία και όμως είμαστε πλέον σε άλλο κόσμο!

 

 

Το ποτάμι έκοβε πολύ από την ζέστη της ημέρας, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία να είναι ευχάριστη.

 

 

Συνεχίζεται...

[wraith 6,406]

Κατά το σχεδιασμό της διαδρομής τις προηγούμενες μέρες αποφασίσαμε να κατασκηνώσουμε στο σταθμό Τρικλίων (είναι ο σταθμός που διασταυρώνονταν τα τραίνα), ο οποίος ήταν σε επίπεδο μέρος και είχε και πηγή. Λίγο η κούραση, λίγο το φως που μειωνόταν, λίγο η δίψα μας, δεν καταφέραμε ποτέ να βρούμε αυτήν την πηγή, παρά τη βοήθεια του χάρτη (δεν είχαμε GPS). Αντί αυτού βρήκαμε ένα μικρό ρεματάκι περίπου 100 μέτρα μετά το σταθμό, που διέσχιζε τις γραμμές και αποφασίσαμε να πιούμε από εκεί. Αφήσαμε τα πράγματά μας και αναπληρώσαμε υγρά και στο σώμα μας και στα δοχεία μας.

 

 

Έπειτα, επιστρέψαμε στον σταθμό όπου κατεβήκαμε στο ποτάμι να δροσίσουμε τα πόδια μας, μήπως και ξεπρηστούν. Το τοπίο όπως πάντα μαγικό.

 

 

Όπως καθόμασταν εκεί, ξαφνικά βλέπουμε μια αρκετά μεγάλη (σίγουρα πάνω από μισό μέτρο) σκια να κολυμπάει μέσα στο ποτάμι. Για πότε μαζέψαμε τα πόδια μας, ούτε που καταλάβαμε. Ξαφνικά προβάλει ένα σκουρόχρωμο κεφάλι, κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, βουτάει μέσα και συνεχίζει. Μετά τις πρώτες σκέψεις ότι είδαμε το παιδί της Nessie, γρήγορα καταλάβαμε ότι ήταν μια γλυκύτατη Ενυδρίδα (ή Βίδρα).

 

Μιας και η νύχτα πλησίαζε, επόμενο μέλημά μας ήταν η οργάνωση και το στήσιμο της κατασκήνωσής μας:

 

 

 

 

Ανάψαμε μια μικρή φωτιά ανάμεσα στις γραμμές και βαλθήκαμε να μαγειρεύουμε.Το βραδινό περιλάμβανε τραχανά με τυρί, αυγό βραστό και παξιμάδι και μπάρες δημητριακών/σοκολάτας για επιδόρπιο.

 

Τα δέντρα από πάνω μας, με τις σκιές που έκανε η φωτιά επάνω τους, μαζί με τον ήχο των γραμμών που συστέλλονταν, μας δημιουργούσαν έναν γλυκό φόβο. Παρ' όλα αυτά ο ύπνος ήρθε γρήγορα! Κάποια στιγμή όταν βγήκε το φεγγάρι, μας ξύπνησε, καιαυτό φώτιζε τα πλατανόφυλλα τα οποία δημιουργούσαν τις σκιές τους μέσα στη σκηνή μας.

 

Συνεχίζεται...

[wraith 6,406]

Την επόμενη μέρα, μας ξύπνησε το ξυπνητήρι, καθώς θέλαμε να σηκωθούμε και να ετοιμαστούμε πριν περάσει το πρώτο τραίνο. Φάγαμε πρωινό, και έπειτα μαζέψαμε την κατασκήνωση σύμφωνα με τις αρχές του leave no trace camping, όπως κάνουμε πάντα, και αφού το επιβεβαιώσαμε ετοιμαστήκαμε για το δεύτερο κομμάτι της εκδρομής μας.



Τραβώντας και την άγνωστη τότε selfie:



(Ναι, selfie είναι...)

Λίγο μετά από την κατασκήνωση είναι οι περίφημες "Πόρτες":



Μιλάμε για κανονικές, σιδερένιες, πόρτες:



Οι πόρτες αυτές, χτισμένες σε ένα από τα πιο δυσπρόσιτα σημεία του φαραγγιού, ήταν συνεχώς κλειστές και άνοιγαν μόνο για περάσει το τραίνο. Ο λόγος ήταν να μην χρησιμοποιείται η γραμμή από πεζούς, για...διαφεύγοντα κέρδη!

Σε κάποια ανακατασκευή της γραμμής ανοίχτηκε νέο τούνελ και δημιουργήθηκε νέα γέφυρα, με την παλιά να έχει μείνει ως αξιοθέατο.







Ως ένα από τα πιο δύσκολα σημεία τις διαδρομής, έπρεπε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα διασταυρωθούμε με το τραίνο, οπότε και περιμέναμε να περάσει, "σκοτώνοντας" την ώρα βγάζοντας φωτογραφίες ή παίζοντας παιχνίδια:



Μέχρι να περάσει μετά από 25 λεπτά αναμονής!!!



Συνεχίζεται...

[Χρήστος Λάππας 25,401]

Πολύ όμορφο "ταξιδιωτικό" Άρη!

 

(Δεν ήξερα καν ότι έχουμε ενυδρίδες στην Ελλάδα!)

[wraith 6,406]

Λίγο μετά συναντήσαμε και την τελευταία ουσιαστική ανηφόρα, που αναγνωρίζεται από τα δοντάκια.

 

 

Και λίγο μετά φτάσαμε στη Ζαχλωρού, όπου οι υπόλοιποι τουρίστες μας αντιμετώπισαν σαν εξωτικό αξιοθέατο, ρωτώντας μας αν όντως ανεβήκαμε με τα πόδια, και πως το καταφέραμε, πόση ώρα κάναμε κτλ. Ήταν μια καλή ευκαιρία για αναπλήρωση δυνάμεων με κολατσιό και νερό.

 

 

Η διαδρομή από εκεί και πέρα, έπαψε να έχει δυσκολία και το τοπίο άλλαζε σιγά σιγά σε πεδινό, χάνοντας λιγάκι ενδιαφέρον.

 

 

Το οποίο μας το κέρδισε ο νέος φίλος μας στο 15ο χιλιόμετρο.

 

 

Προχωρώντας η αλλαγή του τοπίου γινόταν όλο και πιο εμφανής και παρόμοια για τα επόμενα 7 χιλιόμετρα. Παράλληλα η πεδινή μεσημεριανή ζέστη δυσκόλευε πολύ το περπάτημα, το οποίο γινόταν ολοένα και σε πιο εκτεθειμένα στον ήλιο σημεία.

 

 

 

 

Με τα δύο τελευταία χιλιόμετρα να είναι βασανιστικά, φτάσαμε επιτέλους στα Καλάβρυτα, διανύοντας όλα τα 22,346 αυττά χιλιόμετρα!

 

 

 

Συνεχίζεται...

[wraith 6,406]

Η επιστροφή έγινε με τον οδοντωτό, όπου ξαναζήσαμε αντίστροφα τη διαδρομή μας και με συντροφιά ένα γαλακτομπούρεκο για ανάκτηση δυνάμεων.

 

Μπορεί να ξεκίνησα την ανάβαση αυτή κάπως έτσι:

 

 

Και να κατέληξα κάπως έτσι από την κούραση και τη ζέστη:

 

 

Αλλά, το ταξίδι αυτό, όπως έγραψα και στην αρχή, παραμένει μοναδικό για εμένα.

 

Όπως και να έχει νομίζω ότι είναι από τις πιο ωραίες διαδρομές που μπορεί να κάνει κανείς στη χώρα μας. Μπορεί να μην έχει τον επιβλητικό όγκο του Ολύμπου, τις τεχνικές δυσκολίες άλλων βουνών ή τις σωματικές απαιτήσεις κάποιων άλλων. Αλλά σίγουρα είναι μια διαδρομή που δεν πρόκειται να πεις "Μμμμ...εδώ μου θυμίζει το τάδε μέρος".

 

Την οποία διαδρομή, την συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!

 

Και φυσικά όποιος χρειάζεται πληροφορίες, είμαι πάντα διαθέσιμος!

Edited May 17, 2014 by wraith

[wraith 6,406]

Πολύ όμορφο "ταξιδιωτικό" Άρη!

 

Ευχαριστώ!!!

 

(Δεν ήξερα καν ότι έχουμε ενυδρίδες στην Ελλάδα!)

 

Και όμως...και είναι και αρκετές!

[panchristo 6,271]

Καταπληκτική εμπειρία Άρη!

 

Ακόμα καλύτερη και η διήγησή σου μαζί με τις πολύ όμορφες φωτογραφίες

 

Ευχαριστούμε πολύ που το μοιράστηκες μαζί μας.