Ιστορίες για "χαμένους"

[dathanas 0]

Λοιπόν ήταν περιπού πριν 8 χρόνια και ανεβένουμε παρέα στο βουνό με κάτι φίλους των γονιών μου Καιμακ. Εκεί βρίσκω όλη την τρελλοπαρέα και αφού δίνουμε ραντεβού με αυτούς τους φίλους για το τι ώρα θ αφύγουμε ξεκινάμε το σκι.

Η ημέρα ήταν καταπληκτική με έναν μαματο ήλιο και γύρω στους 0 βαθμούς θερμοκρασία.¨ολοι καναμε σκι στην πίσω πίστα του κέντρου που είναι και η καλύτερη.όμως ένας φίλος μου με snowboard και ψιλοαρχάριος δυσκολευόταν να πάρει την άγκυρα και αφού είχε παρακαλέσει τον λιφτιέρη να τον ανεβάσει με το snowmobile μέχρι τη κορυφή για να κατέβει στην μπροστινη πίστα ,αυτός του λέει όχι και απο εκεί και πέρα ξεκινάει μια τρελλή περιπέτεια που παραλίγο νμα μας σιχίσει και κάτι παραπάνω!

Έτσι λοιπόν πέρνει ο φίλος μου την απόφαση να κόψει δρόμο και να τραβήξει ευθεία και εκτος πίστα από τη βάση της πίσω άγκυρα προς τα κάτω,για να βγει περίπου στη βάση του διπλού μπροστά.Μολος άκουσασ κάτι τέοιο του είπα είσασι τρελός που θα πας μόνος απο εκεί ,θα έρθω και εγώ μαζίσου.Ετσι ξεκινήσαμε μια κατεβασια σε απάτητο τουλάχιστον 1 μέτρο πούδρα κατά τις 12.30 το μεσημέρι.όμως ο φίλος μου με τη σανίδα δεν μπορούσς να σταθεί στη πλαγια και να κινείται κάνοντασ τραβέρσα αλλά επρεπε να κατεβαίνει προς τα κάτω και έτσι να χάνει ύψος. ¨ετσι χάσαμε πολύτιμο χρόνο και η ώρα ήδη είχε πάει γύρω στισ 2.00 και τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δύσκολα αφου κατα τις 5.30 νύχτωνε και εμείς ήμασταν κάπου χαμένοι στο βουνό χωρις να έχουμε οπτική επάφη με τισ πίστες αλλά και πολύ μακρια από εκεί που είχαμε ξεκινήσει.

Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμα αφού όσο κατεβαίναμε το βουνό και όσο περνούσε η ώρα όλα εκείνα τα σύννεφα που μέχρι τότε θαυμάζαμε σαν ένα λευκό σεντόνι από κα΄τω μας( ηταν πιο χαμηλά από το Χ.Κ)άρχισαν να ανεβαίνουν προς τα πάνω και να δημιουργείται μια τρελλή ομίχλη που όσο κατέβαινες τόσο πιο πολύ πύκνωνε.όλα αυτά βέβαια συνοδευόμεν με έναν τρελλό παγωμένο αέρα που πραγματικά ξύριζε!!

Εκεί έγινε και το μεγαλύτερο λάθος μας που όμωσ για καλή μας "τύχη" μας έσωσε.Πείραμε την απόφαση να χωριστούμε γιατί εγώ με τα σκι μπορούσα να κινηθώ πολύ πιο γρήγορα άρα να έφτανα κάτω να φωνάξω για βοήθεια και να μαζέψουμε το φίλο μου προτού νυχτώσει. Μπαίνοντας όμως στην ομίχλη και αφού έχουμε χωριστεί με το φιλαράκι μου ,η ομίχλη γίνεται τόσο πυκνή και μαζί με το περιβάλλον το άσπρο αρχίζει να με ζαλίζει και εκεί που λέω ότι πάω προς τα κάτω να πηγαίνω δεξια ή αριστερά και γενικά να μη μπορω να προσανατολιστώ με τίποτα.Τότε τα έχασα αφου η ώρα ήταν ήδη 4.00 και το χιονοδρομικό έχει κλείσει και βγάζω τα ακι από τα πόδια μου μην ξέρωντας που είμαι και που να πάω.Αφού με έχει κυριευσει ο πανικός και είμαι σε απόγνωση περνω απόφαση να γυρίσω πίσω με τα σκι στον ωμο και να αρχίσω να ανεβαίνω μια πλαγιά που ήταν μπροστα μου και κάπου εκεί υπολόγιζα ότι ήταν όι πίστες.Τότε ξεκινάει μια τρελή ανάβασει που απορώ και εγώ που βρηκα τόση δύναμη και ανέβηκα ένα βουνο ολόκληρο με τα σκι στον ωμο και σε απάτητο τουλάχιστον 1 μέτρου που σε κάθε βήμα το χιονι να φτάνει ως το γόνατο!!Αυτή η ανάβαση διήρκησε γύρω στις 2 ώρες εν τω μεταξύ να έχει αρχίσει χιονούελλα και ο αέρας να είναι πάρά πολύ δυνατός και παγωμένος.

Μην τα πολυλογο φτάνωντας στα τυφλά στην κορυφή της πλαγιάς που ανέβαινα και μην βλέποντας τίποτα φοράω τα σκι κάνω το σταυρό μου και μέσα στην νύχτα αρχίζω να κατεβαίνω προς τα κάτω .¨οσο κατέβαινα άκουγα τη μουσική η οποία έπεζαε ακόμα από τους πυλώνες γιατί την ημέρα εκείνη είχαν χαθεί γύρω στα30 άτομα μέσα στις πίστες και τους ψάχνανε μαζί με μας .Εμάς που να μας βρουν βέβαια αφού ήμασταν τελείως αλλού.Με τα λίγα με τα πολλά βγαινω παιδια ακριβώς στον πράτο πυλώνα και τρέχω κατευθείαν στο σπιτάκι για να ειδοποιήσω για τον φίλο μου.Μου λένε να μην ανησυχώ και με κατεβάζουν κάτω στο σαλέ με το ρατρακ γιατι ήταν αδύνατο να πας από μόνος αυτήν την μικρή απόσταση .Ϋστερα από 30 λέπτά βρίσκουν και το φίλο μου με τη βοήθεια ενός μαύρου σκύλου που είχαν εκεί .

Με το ειδωθήκαμε με το φίλο αγκαλιαστήκαμε και ευχαριστήσαμε το Θεο !

¨Ηταν η πρώτη φοά που ένιωσα κοντα στο θάνατο γιατί έτσι και δεν μας μαζευανε σύντομα τότε θα παγώναμε τη νύχτα και το μοιραίο είχε πολλέ πιθανότητες να γίνει.Μετα από μια βδομάδα στο ίδιο σημείο περίπου πέθανε ένας δάσκαλος ΄που πήγε μόνος του για να βρει μια ομάδα νεαρών που είχαν χαθει πάλι στο ίδιο σημέιο.

Για αυτό ποτε μην υποτιμάται τη δύναμη του βουνού και να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί στις αποφάσεις μας .

[geonik 1]

Είναι πραγματικά φοβερή η ιστορία σου... Ενιωθα την αγωνία σας την ώρα που τη διάβαζα.

 

Παραλίγο να την πατήσω και εγώ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όταν το snowboard κατέβαινε πολύ πιο κάτω από όσο έπρεπε.

[Spiderman 2]

Θεώρησα καλό να επαναφέρω στην επικαιρότητα αυτη την περιπέτεια του Dathana για να τη διαβάσουν οσοι δεν και να τη θυμηθούμε οι υπόλοιποι.....

 

 

(....σου σηκώθηκε η τρίχα?Γι' αυτό προσοχή ολοι μας και ιδιαίτερα οι λάτρεις του εκτός.)

[zox 746]

Συγκλονιστική ιστορία ρε Dathana...Άγιο είχατε.

 

Αυτό την αίσθηση αποπροσανατολισμού την έχω νοιώσει έντονα 2 φορές,αλά καμία σχέση με σένα.Εγώ ήμουν εντός των ορίων του χ/κ.Μια ήταν στον Παρνασσό και κατέβαινα τον Οδυσσέα.Πήγαινα αργά και πραγματικά δεν καταλάβαινα αν πήγαινα προς τα κάτω ή τραβέρσαρα....Είχε ρίξει και φρέσκο χιόνι και ακόμα και μέσα στην πίστα η αίσθηση του πατήματος ήταν η ίδια.Τελικά έφτασα μέχρι κάτω με τα χίλια ζόρια.Οι αισθήσεις μου με είχαν εγκαταλήψει,ενώ πάσχιζα απεγνωσμένα να βρω έστω ένα σημείο αναφοράς.Η άλλη φορά ήταν στα Καλάβρυτα.Εκεί ευτυχώς έχει κάποια δέντρα και εντάξει κάπως καταλάβαινες,αλλά έπρεπε να φτάσεις μισό μέτρο από το δέντρο για να το δεις.Ενώ στις κάτω πίστες,που δεν είχε δέντρα ουσιαστικά οδηγός μου ήταν ο θόρυβος απο τη λειτουργία του συρόμενου λιφτ.

 

Γενικά όταν επικρατούν συνθήκες μηδενικής ορατότητας καλό είναι να μην βγαίνουμε στις πίστες,πόσο μάλλον εκτόε πίστας.Καλύτερα να μείνουμε στο σαλέ,ώσπου να ανοίξει κάπως ο καιρός.Αν πάλι μας πετύχει ξαφνικά ,τότε πρέπει να ψάχνουμε άλλα σημάδια προσανατολισμού.Δέντρα,βράχοι,λιφτ ,μορφολογικά στοιχεία βουνού μπορεί να γίνουν νέα σημεία αναφοράς.Αλλά και πάλι πρέπει να βασιζόμαστε πολύ και στις άλλες αισθήσεις πέρα από την όραση.Η ακοή παίζει σημαντικό ρόλο.Ακούς τον θόρυβο των λιφτ,ή μουσική από τα ηχεία ή έστω και το σκιάρισμα ή τις φωνές άλλων χιονοδρόμων.Επίσης,η αίσθηση του terrain στα πόδια μας.Η αίσθηση του πατημένου ή υπάρχουσες περασιές στο απάτητο.

 

Επίσης,εδώ φαίνεται πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι πάσσαλοι σήμανσης στις πίστες.Ένας τομέας που υστερούν τα χ/κ μας.Στα Καλάβρυτα πάντως πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε,ότι υπάρχουν.

[Jokey 126]

Μήπως θα μπορούσαν και πάλι κάποιοι που έχουν κάνει μαθήματα σε διασώσεις να αναφέρουν έστω επιγραμματικά κάποιους τρόπους τουλάχιστον να μην χάνουμε την ψυχραιμία μας και έστω και υποτυπωδώς να προσανατολιζόμαστε ?

Ποιες είναι οι ενέργειες ακόμα που θα πρέπει κάποιος να κάνει όταν καταλάβει ότι χάθηκε εντελώς ?

 

Makalu δώσε αν μπορείς τα φώτα σου :roll: :roll: :roll:

[messner 1]

η ομιχλη ειναι υπουλη!!

περσι παραμονη πρωτοχρονιας εχασα λογω ομιχλης το λεωφορειο για να κατεβω απο les deux alps - grenoble και τελικα αφου δεν ειχε ουτε ενα κρεβατι στο χωριο και το taxi μας ειπαν οτι θα βγαινε 100 euro κατεβηκαμε με autostop..ειχαμε παθει μεγαλη πλακα!

[panagiotis 209]

Τι ιστορία είναι αυτή... :!:

Ένας γνωστός μου λάτρης του απάτητου πήρε μπουφάν με συστηματάκι εντοπισμού...Φυσικά από Αυστρία.

 

Πάντως, εγώ μάλλον έχω φοβερή αίσθηση προσανατολισμού.

Μια φορά που είχα πάει Παρνασσό, φτάνω στο τέρμα του διπλού και εκεί που πάω να κατεβώ την αριστερή, μπροστά μου ερχόταν απειλικτηκά μια ομίχλη που αμέσως σκέπασε ολόκληρο το βουνό και δεν έβλεπα ούτε την μύτη μου. Θα ξέρετε ότι η αριστερή (ακριβώς κάτω από τον Ηρακλη -αλλά όχι κατά μήκος) είναι πιο επικίνδυνη καθώς έχει πολλούς διαδρόμους και βράχια. Καθώς κατέβαινα δεξιά και αριστερά, δεν ήξερα που πάω και έτσι σε μια κίνηση απελπησίας κάπου στη μέση, στρίβω δεξιά προς το βουνό και αφού καταλαβαίνω ότι πάει ψηλά, πέρνω τέρμα δεξιά και συνεχίζω ευθεία μέχρι που νιώθω την πλαγιά να γίνεαι πιο απότομη. Λέω "τι διάολο, σαν μεγάλη δεν ήταν η διαδρομή;" Και χωρίς να το καταλάβω, πάω κάτω από το αυγό. Ευτυχώς το κατάλαβα και πριν πάω στον γκρεμό, ξέροντας που είναι ο δρόμος, πάω από`κει μέχρι που φτάνω στο κάτω σαλέ. Πέρνω τηλ τους φίλους και λέω "είμαι κάτω" Και οι άλλοι που με περίμαναν επάνω και ανησυχούσαν....

Όλα αυτά την εποχή που έκανα σκι

 

ΥΓ: Όλα αυτά οχριά μπροστά στην ιστορία του φίλου, αλλά πως να το πούμε... μου`ρθε η διάθεση να μοιραστώ την εμπειρία μου

[nanad 101]

παιδια,

 

θα ηθελα να πω κι εγω μια ιστορια, που φυσικα δεν μοιαζει τοσο με την ιστορια την πρωτη που διαβασαμε, αλλα πριν απο 10 χρονια περιπου, ως αρχαρια που ημουν, με ειχε τρομαξει λιγακι...μπρρρρ

 

ειχα ανεβει κελλαρια με μια κολλητη και με μια φιλη της, την οποια εγω την πρωτογνωριζα εκεινη την μερα. απο την αρχη ομως δεν την πολυπηγα και τελικα ειχα δικιο (!)

 

ηταν μια απο τις απιστευτες ασχημες μερες του χκ, απο εκεινες που απο μεσα σου λες, γιατι ανεβηκα, γιατι δεν ειδα εχτες τον καιρο, αλλα που οταν εχεις μπει σε κατι καινουργιο, δεν σε νοιαζει και πολυ, γιατι θελεις τοσο να προσπαθησεις να καλυτερευσεις, που πραγματικα κανεις τα παντα γι' αυτο...

 

φοβερη ομιχλη, στο ενα μετρο δεν εβλεπες ΤΙΠΟΤΑ, ψιλοχιονιζε αλλα ο κοσμος ηταν αρκετος. η κολλητη μου δεν ηταν και ποτε τοσο φανατικη με το αθλημα, κι ετσι μετα απο καποιες κατεβασιες δικες μου μαζι της, μου λεει οτι θα παει να καθησει λιγο στο σαλε για ενα καφε.

 

εγω τοτε κατεβαινα με V και με χαμηλη ταχυτητα, γιατι προσεχα πολυ με την ομιχλη, και γιατι γενικα με τετοιες συνθηκες αισθανομαι κλειστοφοβικα. ποσο μαλλον τοτε που ημουν στην αρχη...

 

ανεβαινουμε με την "αλλη" στο τριπλο και της λεω στο λιφτ, σε παρακαλω να παμε μαζι σε αυτην την κατεβασια γιατι θελω καποιον διπλα μου για ασφαλεια...ναι, ναι, φυσικα μου λεει και μολις κατεβαινουμε απο το καρεκλακι...τσουπ εξαφανιζεται!!!!!

 

αρχιζω λοιπον κι εγω και κατεβαινω σιγα σιγα σιγα, λεω και μια προσοχη απο μεσα μου...και ξαφνικα ειμαι εκτος πιστας...

 

το καταλαβα γιατι το χιονι ηταν απατητο και γιατι διπλα μου δεν περναγε κανενας!

 

α ααα α ρε γμτ μου αρχιζω και φωναζω, και κατι αλλες λεξουλες που δεν γραφονται...

 

καπου στο βαθος ακουγα την μουσικη του κεντρου, εκεινη την φοβερη μουσικη με τους BONEY M και αποφασιζω να παρω τα σκι στην πλατη...

 

για να βρω μια ακρη πηγα πλαϊ πλαϊ και βρηκα τον διαδρομο του τηλεμαχου, για να εχω μια αρχη, και ετσι κατεβηκα...

 

ενταξει δεν ειναι οτι πιο τρομακτικο, αλλα απο την στιγμη που ειναι καποιος αρχαριος και εχει ανεβει στο βουνο 5-6 φορες και ακομα μαθαινει, ο φοβος οτι μπορει να εχεις χαθει ειναι ο,τι πιο ασχημο!

 

φυσικα μετα κατω με ακουσε ΟΛΟ το χκ απο τις φωνες που της εβαλα, οχι οτι την ξαναειδα μετα ποτε στην ζωη μου αλλα και η κολλητη μου νομιζω μετα απο αυτο, δεν πρεπει να της ξαναμιλησε.

 

αυτα τα ολιγα

και γενικα θελει ψυχραιμια και προσοχη

φιλικα

νανα

[Jey 7]

Σίγουρα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τον προσανατολισμό σε περίοδο πυκνής ομίχλης είναι μια ...πυξίδα. Από φθηνά σουγιαδάκια μέχρι εξειδικευμένα ρολόγια μπορούν να σου σώσουν τη ζωή.

 

Σίγουρα οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, από εμάς θα πάμε για σκι όταν προβλέπεται σχετικά καλός ο καιρός. Έλα ντε που κάποιες φορές συμβαίνουν τέτοια περιστατικά σαν τα προαναφερθέντα. Better safe than sorry...

 

Προσωπικά όταν πάω βουνό πάντα φοράω ρολόι με πυξίδα, βαρόμετρο, θερμόμετρο, υψόμετρο, γιατί μου αρέσει να την ψάχνω (όχι τη κακοκαιρία ), και είμαι και λίγο gadget-άκιας. Μη φανταστείτε οτι είναι και πολύ ακριβά. Ανάλογα βέβαια και τί παίρνεις... Ένα φθηνό ρολόι (Casio, όχι μάρκα μ'έκαψες) με τα παραπάνω συμπράκαλα βρίσκεται και με ~100 Ευρώ (4 κάρτες λιφτ )

[makalu 10]

Που την ξεθαψατε αυτην την ιστορια βρε? (πλακα-πλακα υπαρχουν καποια περυσινα threads που εχουν πολύ ‘ψωμι’ για αναλυση)

 

..που να την ακουσετε να την περιγραφει live ο Δημήτρης με 5πλασιες ανατριχιαστικες λεπτομερειες!!! :?

 

Στην Ελλαδα εχω συναντησει 2 ειδων ομιχλες (βασικα δεν ειναι ομιχλη αυτό που συνανταμε στα βουνά, αλλα συννεφο, ομιχλη δημιουργειται μονο στα πεδινα κ ειναι σπανιοτερο φαινομενο απο τα ορογεννητικα νεφη) στα βουνα.

Είναι η μετρια/μικρη –σχετικα- ορατοτατη (flat light visibility)

 

κ η ελαχιστη –εως κ ανυπαρκτη- (white-out και total white-out).

 

H διαφορα τους ειναι οτι στην πρωτη περιπτωση (που είναι η πιο συνηθισμενη στα ελληνικα βουνα. Ετσι ηταν την Πρωτοχρονια το πρωι στον Παρνασσό!), ειδικα όταν συνοδευεται απο ελαφρια χιονοπτωση, δεν επιτρεπει την απολυτη ανακλαση φωτος στο εδαφος με αποτελεσμα να εμποδιζεται η δημιουργια σκιας. Αυτο δυσκολευει το οπτικο ‘διαβασμα’ του εδαφους (ισοϋψεις) κ βεβαια στην εκτιμηση του αναγλυφου του terrain. Ολο αυτο φυσικα εξαρταται απο την διεισδυτικοτητα του φωτος μεσα απο τα νεφη.

 

Στην περιπτωση όμως του Δημητρη, εκτιμω οτι τα πραγματα πηγαν προς το χειροτερο, μιας κ επεφτε το βραδυ κ χαθηκαν ολα τα σημεια αναφορας (το οποιο γινεται ακομη πιο περιπλοκο, ειδικα σε ένα τμημα του βουνού που δεν εχεις βρεθει ξανα στο παρελθον, ώστε να εχεις εστω κ κατά φαντασίαν ένα στιγμα της θεσης σου στο χωρο). Αν εχει κ αερα (drifting white-out) τοτε αποπροσανατολιζεσαι ακομη κ ακινητος κ ζαλιζεσαι συνεχως (τον Μαη του 99’, ειχα ξεκινησει -μεγιστο λαθος μου- με καποιους αγγλους να κανουμε σκι σε καποιες πιστες του Vallon de L’Isseran στο Val d’Isere με ελαχιστη οτατοτητα, με αποτελεσμα να χασουμε ολη μας τη μερα μεσα σε ένα περιβαλλον μεταξυ χιονιου κ ‘παραδεισου’ υποφεροντας ολοι μας από vertigo. Φτασαμε ολοι κατω γυρω στις 1, με κατι στομαχια κομπους!).

 

Λυσεις δεν εχω, αντιθετως πλεον, οταν βρισκω τετοιο καιρο προτιμω να θυσιασω το σκι της ημερας για να κανω καποια άλλη δραστηριοτητα χαμηλότερα (που θα βλεπω καλυτερα). Ετσι κανω εγω τουλαχιστον, που ζαλιζομαι κ οδηγωντας. Υπαρχουν ομως καποιοι χιονοδρομοι –μου το ειχε πει ενας αυστριακός καποτε κ δεν το πιστευα- που βρισκουν κατι το μυστηριο, μοναχικο κ αλλοκοσμο να κανουν σκι σε τετοιες συνθηκες κ εχουν τις καλυτερες του εμπειριες…sorry, αλλα εγω υποφερω :roll: !

 

Αν ξεπεραστουν τα συνηθη προβληματα της ‘ομιχλης’ οπως το θολωμα της μασκας κα., τοτε σκι μπορει να γινει με ασφαλεια σε πιστες με δεντρα γυρω (εντος κ εκτος πιστας), μιας κ αποκτας παλι την αισθηση του βαθους/αναγλυφου. Με προσοχη ομως διοτι ειναι no-good να χτυπησεις ρομπολο στην Βασιλιτσα με το κεφαλι.

Όταν παλι ειμαι σε βουνα (βλ. Παρνασσσός, Καιμακ, Καρπενησι) με αλπικη ζωνη κ εχω μεγααααααλη βιολογικη αναγκη να κανω σκι (κατι σαν τον Κο Λάππα με τις ωραιες γυναικες ) ή δεν ζαλιζομαι (πραγμα εντελως απιθανο), φροντιζω να:

- Kινουμε σε πιστες που γνωρίζω καλα τις κλισεις κ την διαμορφωση τους (για να μην εχω εκπληξεις ).

- Προσπαθω να παραμενω ηρεμος κ να παιρνω βαθιες κ σταθερες ανασες (ιδια αρχη κ με την τεχνικη στη πουδρα ΜΙΚ…μην ξεχνας να αναπνεεις σταθερα! )

- Παρακολουθω –αν υπαρχουν- τους μπροστινους χιονοδρομους. Καλη πρακτικη για να υπολογιζεις τις κλισεις.

- Αν ειναι πολυ ζορικα τα πραγματα (δεν βλεπω τιποτα απολυτως) βρισκω τους πυλωνες κ γλιστραω ακριβως απο κατω/διπλα τους ώστε να με κατευθυνουν σε ασφαλες σημειο. Το εχω εφαρμοσει παμπολλες φορες στον Περικλη, Αιολο κ Βακχο του Παρνασσού.

 

 

Προσοχή, ειναι μονο προσωπικες εμπειριες… προτιμω παντως να κανω ποδηλατο τετοιες μερες στα χαμηλα, απ΄το να την βγαζω με Panadol, Ζantac κ Tylenol. :roll:

 

Κωστής

[zox 746]

Δεν θυμάμαι ακριβώς που το είχα διαβάσει/ακούσει.

Υπάρχει ένα είδος προπόνησης σκι αλα "τυφλός σαμουράι".

 

Καλύπτουν τα μάτια τους οι αθλητές,ώστε να μην έχουν οπτική επαφή με το περιβάλλον και κατεβαίνουν την πίστα βασιζόμενοι στις υπόλοιπες αισθήσεις τους.Λογικά κάποιος(προπονητής) θα πρέπει να προηγείται ,ώστε είτε να τον ακούν ,είτε με κάποιο τρόπο να νιώθουν τα πατήματά του.

 

Αυτό το κάνουν ,ώστε σε αγώνες το σώμα τους να έχει μάθει να χρησιμοποιεί πέρα από την κυρίαρχη άισθηση-την όραση-και με τις άλλες αισθήσεις σε μεγαλύτερο βαθμό και κυρίως με την αίσθηση της εσωτερικής ισορροπίας.

 

Δεν ξέρω αν και κατά πόσο ισχύει ή αν τελικά αποδίδει,αλλά μου φάινεται ακραίο.Αν κάποιος έχει ακούσει κάτι ανάλογο.....???????

[I.T. 0]

Τι ιστορία είναι αυτή... :!:  

Ένας γνωστός μου λάτρης του απάτητου πήρε μπουφάν με συστηματάκι εντοπισμού...Φυσικά από Αυστρία.

 

Το οποίο συστηματάκι (Recco system) προφανώς λειτουργεί μόνο στην Αυστρία ή σε οποιοδήποτε ΧΚ (πιθανολογώ μόνο εκτός Ελλάδας) διαθέτει την κατάλληλη υποδομή συστημάτων αναγνώρισης, σωστά????? :?: :?:

[proteusdiver 0]

Παιδιά, ένα απλό, απλούστατο GPS (είτε σε ρολόι (CASIO κ.α.), είτε π.χ. το e-Trex της Garmin (γύρω στα 150 €) κάνει θαύματα, αρκεί κάποιος να έχει μπει στον κόπο να «σώσει» από πριν τα κυριότερα σημεία αναφοράς (waypoints) της περιοχής...

 

Αλλά ΠΡΙΝ από αυτό, εάν κάποιος έχει μαζί του σακκίδιο (εγώ έχω πάντα), ένας χάρτης της περιοχής (π.χ. η Ανάβαση - www.mountains.gr - έχει ΠΟΛΥ καλούς χάρτες), με μια πυξίδα (σύνολο 25€) είναι πολύ χρήσιμα «εργαλεία» και δεν πιάνουν ούτε χώρο, ούτε «κλέβουν» βάρος... :wink: :wink:

 

Ως Ο «γκατζετάκιας», βεβαίως, εγώ κουβαλάω ΚΑΙ χάρτη ΚΑΙ GPS (στο οποίο σώζω το στίγμα του parking, του σαλέ και της «βάσης» του κεντρικού lift κάθε χιονοδρομικού που πηγαίνω...)

[pro-rad 0]

Τι ιστορία είναι αυτή... :!:

Ένας γνωστός μου λάτρης του απάτητου πήρε μπουφάν με συστηματάκι εντοπισμού...Φυσικά από Αυστρία.

 

Το οποίο συστηματάκι (Recco system) προφανώς λειτουργεί μόνο στην Αυστρία ή σε οποιοδήποτε ΧΚ (πιθανολογώ μόνο εκτός Ελλάδας) διαθέτει την κατάλληλη υποδομή συστημάτων αναγνώρισης, σωστά????? :?: :?:

 

Τα Recco μπορείς να τα προμηθευτείς και σε αυτοκόλλητο.

 

Όντως ο Παρνασσός όπως και κανένα άλλο χκ στην Ελλάδα δεν υποστηρίζει recco system.

 

για τα σκληρά off piste υπάρχουν όμως ισχυρότεροι πομποί από recco.