Σκέψεις...

[nek70 5]

Η διαχείριση ρίσκου όπως αναφέρει και ο Μάκης είναι ολόκληρη επιστήμη που διδάσκεται σε αρκετά πανεπιστήμια

 

Στην δική μας περίπτωση τα πράγματα είναι πιο απλά γιατί καλούμαστε να αποφασίσουμε δίχως να έχουμε την δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε μοντέλα και τεχνικές.

 

Συνήθως έχουμε δύο επιλογές κατεβαίνουμε από εκεί η όχι κάνουμε μια γρήγορη ανάλυση του εξωτερικού περιβάλλοντος (πέτρες κλήση βράχια κλπ) μια γρήγορή ανάλυση του εσωτερικού περιβάλλοντος (φυσική μας κατάσταση διάθεση ικανότητα-γνώση του αθλήματος κλπ) και αποφασίζουμε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

[Χρήστος Μ. 4,192]

Ωραίο topik όντως. . . πραγματικά το τι οδηγεί ορισμένους ανθρώπους να φτάνουν στα άκρα, να τα ξεπερνούν και να θέτουν εαυτούς μονίμως σε κίνδυνο , είναι ένα θέμα. Ειδικά πόσοι ορειβάτες –μιας και μιλάμε για βουνό- δεν έχουν χαθεί στην επίμονη και ξεροκέφαλη προσπάθειά τους να κατακτήσουν κορυφές, μεταξύ αυτών και έλληνες. . . .

 

Το που μπορεί να φτάσει ο κάθενας μας είναι καθαρά θέμα γονιδιακων καταβολών. Σε επίπεδο μυοσκελετικό , αν ξεκινήσουμε από εκεί , υπάρχουν προδιαγραμμένα όρια απόδωσης Όπως επίσης και στο ΚΝΣ (νευρικό σύστημα) . Μπορέι να σας το επιβεβαιώσει ένας γιατρός . .

 

Στην πραγματικότητα , όταν λέμε ότι αυτός ξεπέρασε τα όρια σε μια κινητική δραστηριότητα , είναι μια παράδοξη τοποθέτηση αφού τα όρια δεν ξεπερνιούνται , είναι προκαθορισμένα. Η διαφορά είναι ότι ο καθένας μας δεν ξέρει που είναι αυτά τα όρια . Αν υποθέσουμε ότι τα ξεπερνάς σημαίνει ταυτόχρονα και την τελμάτωση , που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι και ο θάνατος . . .

 

Η αναγωγή μιας υπερπροσπάθειας στην πίστη είναι κουταμάρα , μάλλον είμαστε πολύ τυχεροί αν επιζήσουμε. Αν όμως λάβουμε υπόψη μας με διάφορα μέσα και μεθόδους το πιθανό όριο στο οποίο μπορούμε να φτάσουμε τότε εξασφαλίζουμε σε μεγάλο βαθμό την σωματική μας ακεραιότητα και φτάνουμε με πιο όμορφο τρόπο στην αυτογνωσία μας.

 

Η πίστη , η πεποίθηση για το τι μπορούμε να κάνουμε και η σύνδεση αυτής με μια ιδεολογία , όταν περιορίζεται μόνο σε θεωρητικό πλαίσιο (εγώ μπορώ να το κάνω αυτό γιατί το πιστεύω -πολλοί το ονομάζουν και ρίσκο) με συγχωρείτε , σήμερα είναι αρκούντως μια μεγάλη αυταπάτη εως και ΒΛΑΚΕΙΑ.

 

Σε ότι αφορά τώρα τα extreme sports και τους εκπροσώπους τους , είναι ένα διαφορετικό θέμα . Σήμερα είναι στημένη μια ολόκληρη βιομηχανία και ειδικά σε ότι αφορά τα χειμερινά σπορ, οπότε καταλαβαίνετε. Ο τρόπος ζωής αυτών των αθλητών σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αρκετά ελέγξιμος και συστηματοποιημένος όσο και απίστευτες φαίνονται οι ενέργειές τους , ωστόσο υπάρχουν και φαινόμενα τα οποία απατούν , μιλάω για τα κακά παιδιά του χώρου και του Life style το οποίο και εκπροσωπούν. Για μένα είναι αξιοθαύμαστες οι προσπάθειες τους σε επίπεδο κινητικών μοτίβων , κατά άλλα σαν προσωπικότητες είναι αρκετά ιλαροί εως ασήμαντοι !

 

Τέλος πάντων . . . αυτό που μας κάνει να αναζητούμε τα όρια μας - και προς θεού όχι να τα ξεπερνούμε δεν ισχύει αυτό ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΑ – είναι η ίδια η ανέχεια της προσωπικότητάς μας. Να γνωρίσουμε τον ευατό μας και τίποτα άλλο ! Μείνετε μεθοδευμένοι σε αυτή την αναζήτηση , γιατί αλλιώς . . .