Olga

Η κορυφή είναι αυτο-στοχασμός της ζωής Το βουνό πρέπει να το σέβεσαι, αλλιώς θα σε τυλίξει και θα σε πάρει μακριά Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ g.linardou@eleftherotypia.net Πώς γίνεται να σκαρφαλώνεις το βουνό με τον γκρεμό δίπλα σου να χάσκει κι εσύ να κοιτάζεις προκλητικά την κορυφή φωνάζοντας: «Γέλα, αλλά εγώ θα σε κατακτήσω»; Στην εποχή που ακόμη και τα πιο «ψηλά βουνά» ισοπεδώνονται, υπάρχουν άλλα που επιμένουν όρθια. Ξεκινάμε για την κορυφή μ' έναν άνθρωπο που από τα δεκατέσσερα σκαρφαλώνει ενάντια στα στοιχειά της φύσης που, όταν το θελήσουν, σε τσακίζουν. Ο Θανάσης Γκαρίπης από τα δεκατέσσερα σκαρφαλώνει ενάντια στα στοιχειά της φύσης «Το βουνό πρέπει να το σέβεσαι, αλλιώς θα σε τυλίξει και θα σε πάρει μακριά», λέει ο Θανάσης Γκαρίπης και με προετοιμάζει για τη διαδρομή: «Οι δυσκολίες στο βουνό διδάσκουν. Είναι αυτές που σε βοηθούν να ξεπεράσεις τις δυσκολίες και τις φοβίες της ζωής. Τους κανόνες της φύσης πρέπει να τους σεβόμαστε για να προχωρήσουμε. Είναι η έννοια της ανάγκης, η αυτάρκεια στα απαραίτητα αγαθά που θα σε κάνουν να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες. Οπως ακριβώς ανεβαίνεις σε μια κορυφή με τα απολύτως απαραίτητα, έτσι και στη ζωή. Στόχος η κορυφή. Για να τον πραγματοποιήσεις, δημιουργείς πλάνο, επιλέγεις διαδρομή. Η κορυφή είναι ο αυτο-στοχασμός της ζωής». Ανέβηκε για πρώτη φορά σε βουνό σε ηλικία 14 ετών. Ορος Μενοίκιο, σύνορα Σερρών-Δράμας. Ξεκίνησε από το χωριό του Εμμανουήλ Παπά με τέσσερις φίλους και φτωχό εξοπλισμό. «Στους πρόποδες του βουνού απλώσαμε τους υπνόσακους για να περάσουμε τη νύχτα. Δυστυχώς, όμως, κάποιοι δεν είχαν. Ψάξαμε σ' ένα στάβλο και βρήκαμε άχυρα με το οποία και τους σκεπάσαμε να μην κρυώνουν». Από τότε ακολούθησαν 55 βουνά και αμέτρητες ώρες ανάβασης. Ορβηλος. 2.212 μέτρα. Απόμακρος φύλακας. «Ενα βουνό απομονωμένο στη συνοριογραμμή Ελλάδας-Βουλγαρίας» που στο παρελθόν έχει «ρουφήξει» δύο ορειβάτες. Εχει πυκνή ομίχλη. «Χανόμαστε. Περπατάμε άσκοπα για ώρες. Μπαίνουμε Βουλγαρία. Μετά από μεγάλη περιπλάνηση, βγαίνουμε σ' ένα γνωστό σημείο. Δεν ξέρουμε αν πρέπει να προχωρήσουμε εμπρός γιατί το βουνό από την ελληνική πλευρά είναι απότομο με γκρεμούς. Αποφασίζουμε να περάσουμε το βράδυ στα 2.100 μέτρα. Ξαφνικά η ομίχλη φεύγει για ένα λεπτό. Ισα που προλαβαίνουμε να προσανατολιστούμε. Το βουνό σκεπάζεται ξανά. Περπατάμε δεκατρείς ώρες και φτάνουμε μετά από πολλές δυσκολίες στο Κατάφυτο Δράμας». Μπέλες. 2.031 μέτρα. Ενα δασωμένο και δύσκολο βουνό των συνόρων. Πριν από δύο χρόνια χάθηκε εκεί ένας ορειβάτης που ήθελε να ανέβει στην κορυφή με αντίξοες συνθήκες. «Κάπου στα 1.600 μέτρα μας πιάνει καταιγίδα. Σκάνε δίπλα μας οι κεραυνοί. Πετάμε τα μεταλλικά μπαστούνια, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε γρήγορα μέχρι που από τη βιασύνη μας χάνουμε το μονοπάτι. Μπλέκουμε στη ζούγκλα του Μπέλες. Στ' αριστερά βλέπω μια λάμψη, σαν να τυφλώνομαι για λίγα δευτερόλεπτα. Κατεβαίνω. Είμαστε μούσκεμα, από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Διάφορα περνούν απ' το μυαλό μου. Πρέπει να κατεβούμε όσο το δυνατόν πιο χαμηλά. Καθώς κατεβαίναμε, τα βράχια δημιουργούσαν μια μικρή σπηλιά. Χωνόμαστε μέχρι να περάσει η καταιγίδα». Ασκιο. 2.111 υψόμετρο. Πάνω από το χωριό Βλάστη Κοζάνης. «Χειμερινή ανάβαση με ριπές ανέμου που φτάνουν και τα εκατό χιλιόμετρα την ώρα. Μια κοπέλα τη σηκώνει ο αέρας. Μετά, μερικοί περπατάμε στα τέσσερα. Φτάνουμε κορυφή με πολλές δυσκολίες και σφοδρό άνεμο». Η πλέον δύσκολη στιγμή, όμως, ήταν η χειμερινή ανάβαση του Θ. Γκαρίπη με την Ορειβατική Λέσχη Σερρών στην κορυφή Τοντόρκα (2.749 μέτρα), του όρους Πιρίν στη Βουλγαρία. «Εκεί, σ' ένα σημείο της κόψης μόλις που χωρούσε το πέλμα του ποδιού σου. Αν έχανες την ισορροπία σου έφευγες χίλια μέτρα κι από τη μια κι από την άλλη πλευρά». Στο χωριό Γρανίτης (28ο χιλιόμετρο Δράμας-Κάτω Νευροκοπίου) και σε υψόμετρο 760, φωτογραφίζει ένα παλιό Σανατόριο χτισμένο στο δάσος, κρυμμένο από οξιές και έλατα. Μοιάζει στοιχειωμένο... * Τι σκέφτεσαι όταν ανεβαίνεις; - Μέχρι να φτάσω στην κορυφή είναι μια όμορφη στιγμή. Ομως, υπάρχουν σημεία που σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον εξαιτίας της απίστευτης θέας: ένα μικρό ξέφωτο μέσα στο μονοπάτι, ένα μπαλκονάκι. Σημεία που στέκομαι και απαθανατίζω με τη μηχανή μου. Πριν την κορυφή, αυτή είναι η ομορφότερη στιγμή για εμένα. Εξίσου όμορφη, όμως, είναι και μία διαδρομή που περνά από κόψεις, λούκια, ράμπες... Πιστεύει: «Το βουνό είναι ο καλύτερος ψυχολόγος. Καθαρίζει μυαλό και ψυχή». Υποστηρίζει: «Ενώ ζούμε σε μία από τις ομορφότερες χώρες του πλανήτη, πολλές φορές οι Ελληνες δεν σέβονται τη φύση και τα βουνά σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας. Καταστρατηγούνται οι νόμοι, κάνουν παρεμβάσεις σε εθνικούς Δρυμούς, σε περιοχές Natura και η παράνομη υλοτομία είναι συχνό φαινόμενο στις μέρες μας. Παρ' όλα αυτά η Ελλάδα τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από άλλες χώρες. Εχουμε βουνά που θυμίζουν Αλπεις (Τύμφη, Βαρδούσια, Ολυμπος), το φαράγγι του Βίκου στα Ζαγοροχώρια, τις Δρακολίμνες στην Πίνδο, σπάνια είδη φυτών και μανιταριών. Υπάρχουν περιοχές όπου ακόμα δεν είναι τόσο αισθητές οι ανθρώπινες παρεμβάσεις όπως τα Ευρυτανικά Αγραφα, ο Ασπροπόταμος, περιοχές της Βόρειας και Νότιας Πίνδου. Κάθε βουνό έχει τη δική του ιστορία, τη δική του σπάνια ομορφιά. Ο καθένας με τον τρόπο του, θα πρέπει να προστατεύσουμε τη φυσική κληρονομιά της Ελλάδας και για τις επόμενες γενιές». Θυμώνει: «Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τη φυσική ομορφιά της χώρας μας γιατί προτιμούν τον "καναπέ" από το βουνό και επιθυμούν να τα βλέπουν μέσα από ντοκιμαντέρ». Και τώρα που φτάσαμε κορυφή, τι σκέφτεσαι; «Νιώθω την αρμονία της φύσης. Είναι λίγες στιγμές γαλήνης, ψυχικής και πνευματικής ηρεμίας που δεν τις αλλάζω με όλα τα πλούτη του κόσμου». Πηγη:http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=404757

7. Οι περισσότεροι τραυματισμοί γίνονται κατά τη διάρκεια μιας «ελεύθερης κατάβασης». Οι συγκρούσεις είναι η δεύτερη πιο συχνή αιτία για τους σκιέρ και τα άλματα για τους Sb. Η πρώτη? υποθετω η πτωση του χιονοδρομου χωρις να συγκρουστει με καποιον αλλον

εγω δεν φορεσα καθολου καλτσα. ειναι στην κριση του ιατρου (οπως και αντιθρομβωτικες ενεσεις) εαν θα σου βαλει η οχι

Παροχή βοήθειας από μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης σε τραυματία στον Όλυμπο Πηγη: http://www.hrt.org.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=520#.Uq7VLCdaQwo Άμεσα ανταποκρίθηκαν τέσσερα μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στην κλήση για βοήθεια που δέχτηκαν σήμερα, Κυριακή 15 Δεκεμβρίου, το μεσημέρι για τραυματισμένο ορειβάτη στον Όλυμπο. Ο ορειβάτης βρισκόταν στη θέση Κόκα όταν τραυματίστηκε στον αριστερό αστράγαλο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συνεχίσει την πορεία του. Μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, που βρισκόταν στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας, ειδοποιήθηκαν για το περιστατικό στις 14.30 – μέσω ασυρμάτου από φίλους του ορειβάτη - και στις 15.00 βρισκόταν ήδη στο σημείο, όπου και ακινητοποίησαν τον τραυματία με φορείο κενού. Μέλη της ομάδας του ορειβάτη είχαν ήδη φροντίσει το πόδι του, ωστόσο η μεταφορά του τραυματία έγινε με σκληρό φορείο, καθώς η κατάβαση από τη θέση όπου βρισκόταν μέχρι τη διασταύρωση της Γκορτσιάς διήρκεσε αρκετά. Ο ορειβάτης, που έχει πιθανόν υποστεί κάταγμα, μετέβη στο κέντρο υγείας Λιτοχώρου και είναι καλά στην υγεία του. Στη μεταφορά του τραυματία συμμετείχαν επίσης μέλη από τους ορειβατικούς συλλόγους Κοζάνης και Θεσσαλονίκης.

κανε μια μαγνητικη Κωνσταντινε και εγω ακομα να καταφερω να σταθω οπως στη φωτο σου. το χειρουργημενο ποδι απεχει λιγο ακομα για να κλεισει καλα και ο ενας γοφος μενει ψηλοτερα στη συγκεκριμενη σταση

ναι. θα σου ελεγα και εγω να παρεις αυτό που σου αρεσει..μπορει το άλλο να είναι τεχνικά αρτιότερο αλλα τελικα, εάν δεν παρουμε αυτό που τραβαει η ψύχη μας θα μεινουμε παντα με το μυαλο σε αυτό. με το 10-αρι θα κανεις μια χαρα τη δουλεια σου, δεν μιλαμε για ακραίες συνθήκες η βουνοκορφές >5000μ για να σε προβληματίσει η διαφορα στην διαπνοή η την αδιαβροχοποίηση

ειναι απαραιτητο το χειρουργειο εαν θελεις να κανεις πολλα πραγματα οπως τρεξιμο, σκι..ακομα και γρηγορο περπατημα κοιτα, στους 7,5 μηνες εχω ενοχλησεις το πρωι που θα ειναι μαγκωμενο αλλα αφου ζεσταθει δεν καταλαβαινω διαφορα στα ποδια. το τεστ θα γινει σε 8 μερες που θα κανω σκι, θα ενημερωσω

καλως μας ηρθες!

εάν ηταν μερικη η ρήξη θα υπήρχε αναφορά στη μαγνητική ότι μερικες ίνες εχουν μεινει ακέραιες και θα το αξιολογούσε ο ιατρος σου το σιγουρο είναι ότι, εάν δεν κανεις εγχείρηση θα αποκλίσεις από τη ζωη σου πολλες δραστηριότητες. παρε και άλλες γνώμες σου στελνω με πμ το ονομα του δικου μου ιατρου (είναι και σκιερ btw). εκανα το χειρουργειο πριν από 7,5 μηνες και είμαι στην αποκατασταση. περαστικά και υπομονη, θα φτιαξει το γονατο

δεν νομιζω, μονο για βολτα αλλα καιροι που ειναι ποιος παει για βολτα?

εξαρταται τι θελεις να παρεις με 100 ευρω, φορμα? ισοθερμικα? μπουφαν μπορεις να βρεις προσφορες απο παλαιοτερα μοντελα η λιγοτερο καλη ποιοτητα

Τα Βουνά είναι πηγή ζωής! http://www.youtube.com/watch?v=YCPbV_KODbI Ελάτε να ανεβούμε στα Βουνά μαζί. Ελάτε να προστατευσουμε τα Βουνά μας. Πηγη: Ε.Ο.Σ. Αμφισσας

Τα Βουνά δίνουν τον αέρα και το νερό στην Γή μας. http://www.youtube.com/watch?v=71DmDxNbBJU Πηγη: Ε.Ο.Σ. Αμφισσας

Προστατέψτε τα Βουνά. http://www.youtube.com/watch?v=c1_zVleZVHM Πηγη: Ε.Ο.Σ. Αμφισσας

και στο Μαρουσι το ιδιο

το'χα δει οταν βγηκε..μεγαλη βλακεια το θεμα ειναι οτι το ειδαν συναδελφοι στο γραφειο και εκει που προσπαθω να τους πεισω να ξεκινησουν το σκι, μετα την χθεσινη ταινια δεν...

μονο που το καταστημα λεγεται Escape και ναι, εχει φερει πολλα καινουργια Poc

Πωλούνται μπαστούνια σκι μαρκα Lekki ύψους 115 cm με το σύστημα που αφαιρει εύκολα το λουρακι (εξυπηρετεί καλα τους αρχάριους στην επιβίβαση στο λιφτ) Τιμή 30 ευρω

Πωλούνται μπαστούνια σκι μαρκα Swix Viper CT3 composite ύψους 120 cm http://www.swixsport.com/eway/default.aspx...:0:6151:7:::0:0 τιμή 25 ευρώ

πιο safe το surf εδω παρα στη Λουτσα

ειχα την τύχη να τον γνωρίσω. απλός, ευγενέστατος, μεσα σε όλα κριμα, πολύ κριμα Ενας υπέροχος άνθρωπος Ο Λουκάς υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ως καταξιωμένος αρχιτέκτονας μηχανικός διακρίθηκε για την ανάπλαση χώρων και τη διαμόρφωση τοπίων. Ως αθλητής έγραψε τη δική του ιστορία στην ορειβασία και στον μηχανοκίνητο (μη ανταγωνιστικό) αθλητισμό. Ηταν άνθρωπος της ζωής, σφιχτοδεμένος με τη φύση. Ανθρωπος της ζωής και δεμένος στενά με τη φύση ο Λουκάς Γιαννακούλης έγραψε τη δική του ιστορία στην ορειβασία και στον μηχανοκίνητο μη ανταγωνιστικό αθλητισμό. Από νεαρός ξεκίνησε την ορειβασία, για ν΄ ανέβει ως τις κορυφές των Ιμαλαΐων και των Ανδεων. Στην πορεία διέπρεψε με τη μοτοσικλέτα του, φτάνοντας να πρωταγωνιστήσει στη σκληροτράχηλη διαδρομή Παρίσι - Ντακάρ. Μετά ήρθε το αγωνιστικό κλασικό αυτοκίνητο και το αναπάντεχο για όλους τέλος του τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής. Επί μία εβδομάδα η καρδιά του άντεξε, μετά τα βαρύτατα κρανιοεγκεφαλικά τραύματα που είχε υποστεί κατά την πρόσκρουση του αγωνιστικού αυτοκινήτου του σε δέντρο. Το ράλι «Παλλάδιο» για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, το Σάββατο 30 Νοεμβρίου, ήταν ο τελευταίος αγώνας του. Γεννήθηκε στη Λιβαδειά (1960) και από μικρός εκδήλωσε την αγάπη του για το βουνό με αναρριχήσεις στον Ολυμπο. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ενωσε τη ζωή του με τη Μαρία Μπόμπολα, κόρη του εκδότη του «Εθνους», Γιώργου Μπόμπολα. Από τον γάμο τους (1992) αποκτήσανε τρεις γιους. Τον Ιωάννη, τον Γιώργη και τον Ανδρέα. Επαιρνε την οικογένειά του σε πολλές από τις δραστηριότητές του. Ηθελε να ζει όσο περισσότερα πράγματα μπορούσε μαζί με τους αγαπημένους του. «Ο Λουκάς ήταν πολύ αγαπητός. Ηταν ο ορισμός της διαφορετικότητας. Ενας άνθρωπος εναλλακτικός, τον αγαπούσαν όλοι οι άνθρωποι του βουνού, της μοτοσικλέτας, του αυτοκινήτου. Ηταν ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος με εκπληκτική αντίληψη. Του άρεσε να κάνει διαφορετικά πράγματα και να ξεφεύγει από τους κανόνες. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει...» όπως τον περιγράφουν όσοι τον γνώρισαν. Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του διακρίθηκε για τη δημιουργικότητά του, που αποτυπωνόταν με εξαιρετικό τρόπο σε πλατείες, δρόμους και πάρκα. Σε όλους τους χώρους που ααναλαμβάνει, δίνει μια νέα πνοή. Διέθετε ένα αυθεντικό ταλέντο στην αρχιτεκτονική είτε ως μελετητής τα πρώτα χρόνια είτε ως κατασκευαστής αργότερα. Ιδιαίτερα αγαπημένος τομέας της δουλειάς του ήταν εκείνος που είχε ως αντικείμενο την ίδια τη φύση. Ο Λουκάς με τη γυναίκα του, Μαρία, στο άνοιγμα του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας». Από το 1992 ήταν υπεύθυνος για το σύνολο των ιδιωτικών έργων της εταιρείας ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ. Επειτα από τρία χρόνια αναδεικνύεται στο διοικητικό συμβούλιό της, με τομέα ευθύνης τη διασφάλιση ποιότητας, ενώ το 1999 αναλαμβάνει διευθύνων σύμβουλος. Το 2000, μετά τη συμφωνία για μετοχική συνεργασία της ΑΚΤΩΡ με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ και την Τεχνική Εταιρεία Βόλου αναλαμβάνει διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΒ Α.Ε. Το 2001 ορίζεται διευθύνων σύμβουλος της REDS A.E. (πρώην ΚΑΜΠΑΣ). Τον Μάιο του 2002, με την απόσχιση και εισφορά των κατασκευαστικών κλάδων των εταιρειών ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ και ΤΕΒ στην εταιρεία ΑΚΤΩΡ, βρίσκεται αντιπρόεδρος του δ.σ. της ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. Συμμετέχει ακόμη στο δ.σ. της εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ Α.Ε. (πρώην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ) ως μέλος, εκτελώντας χρέη διευθύνοντα συμβούλου στην εταιρεία ΑΚΤΩΡ Facilities Management και αντιπροέδρου στην ΤΟΜΗ ΑΒΕΤΕ (ειδίκευση σε έργα ανάπλασης χώρων). Το 2003 συμμετείχε στο Ράλι Ντακάρ όπου και κατέλαβε την τέταρτη θέση στην κατηγορία Super Production 251-400cc. ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ Διακρινόταν πάντα για το ήθος και την ευγένειά του «Ο Λουκάς πρώτα απ' όλα ήταν φίλος και μεγάλος λεβέντης», μας είπε με τρεμάμενη φωνή ο Βασίλης Ορφανός, προσθέτοντας: «Με τον Λουκά υπήρχε μια άλλη προσέγγιση. Ο Λουκάς καταλάβαινε. Ηταν πάντοτε δίπλα μου, στα εύκολα και στα δύσκολα. Ηταν εκεί όταν του ζήτησα βοήθεια. Και μαζί του πάντα και η Μαρία, η σύζυγός του, πάντα σύμμαχος και ήρεμη δύναμη σε ό,τι κάναμε». Ο Βασίλης Ορφανός μάς μίλησε για τις διαδρομές στα βουνά που έκανε με τον Λουκά. «Δεθήκαμε πολύ το 1997 όταν έφυγα για το Παγκόσμιο. Ηταν ο άνθρωπος που με υποστήριξε. Ο Λουκάς μιλούσε με τα μάτια. Εκεί ταιριάξαμε. Ηταν ένας άνθρωπος με τον οποίο είχαμε το ίδιο πάθος: την αγάπη για τη μοτοσικλέτα». Φυσικά είχε να θυμηθεί πολλές ιστορίες από την κοινή ζωή τους στις μοτοσικλέτες. Για την Πορτογαλία το 1997, όταν τον περίμενε κλαίγοντας στο βάθρο να τερματίσει. Αλλά και το 2001 στην Ολυμπιάδα του Εντούρο, όταν ο Λουκάς με βοήθησε να αγοράσω μια μεταχειρισμένη μοτοσικλέτα. Οταν κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο, ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο τηλεφώνησα για να του πω ότι ένα μέρος της επιτυχίας τού ανήκε. ''Είμαι στην Κηφισίας και κορνάρω για σένα'' μου απάντησε και βούρκωσα. Δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι». Η «κατάκτηση» της κορυφής Ο Χρήστος Λάμπρης ήταν από τους ανθρώπους με τους οποίους ανέβηκε στα Ιμαλάια το 1985. «Πηγαίναμε ανακαλύπτοντας το άγνωστο. Συναντήσαμε δυσκολίες. Ηταν ένα βουνό για το οποίο δεν ξέραμε πολλά κι ανακαλύπταμε τη διαδρομή. Χωριζόμασταν σε ομάδες και πηγαίναμε δύο δύο ή τρεις τρεις. Αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες, όμως ο Λουκάς δεν λύγισε ούτε μια στιγμή. Μιλάμε για έναν άνθρωπο με τεράστια δύναμη, έναν φίλο που θα μου λείψει πολύ. Είχε ανοίξει δικές του διαδρομές σε μονοπάτια δύσβατα και σε πλαγιές απόκρημνες. Κι αυτό που όλοι έχουν να λένε είναι πως πάντοτε ήθελε να βοηθά. Να βοηθά τους γύρω του...» μας είπε έμπλεος συγκίνησης ο κ. Λάμπρης. «Ο Λουκάς ήταν ο απόλυτος λεβέντης», μας δήλωσε ο εδώ και πολλά χρόνια φίλος του και καταξιωμένος αρχιτέκτονας, Δημήτρης Κορρές. «Ενας ρωμαλέος άνθρωπος. Με θάρρος, με πολύ υψηλού επιπέδου ικανότητες. Ενας χαρούμενος άνθρωπος. Είναι κρίμα που τέτοιοι άνθρωποι φεύγουν από κοντά μας...». Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ορειβασίας και Αναρρίχησης, Δημήτρης Γεωργούλης, μην μπορώντας να πιστέψει πως ο Λουκάς «έφυγε», μας είπε: «Σαν άνθρωπος διέφερε από πολλούς. Διακρινόταν ανέκαθεν για το ήθος, την αξιοπρέπεια, την ευγένειά του. Αν και μέλος μιας εκ των σημαντικότερων ελληνικών οικογενειών, ήταν απίστευτα απλός και προσιτός. Προσέφερε στον χώρο μας και είναι πολύ μεγάλη απώλεια για όλους μας. Ο Λουκάς ποτέ δεν θέλησε να παραγοντίσει. Ηταν αθλητής. Και μετέπειτα εκπαιδευτής. Και γι' αυτό τον αγαπούσαν οι πάντες». Οι τελευταίες κουβέντες... Ο τελευταίος άνθρωπος με τον οποίο μίλησε ο Λουκάς Γιαννακούλης ήταν ο Γιώργος Πετρόπουλος. Για όποιον έχει οδηγήσει έστω και σε έναν αγώνα αυτοκινήτων, είναι απόλυτα αντιληπτό ποιος είναι ο δεσμός που δημιουργείται ανάμεσα στον οδηγό και τον συνοδηγό του. Ο Γιώργος Πετρόπουλος ήταν ο άνθρωπος που από το δεξί μπάκετ καθοδηγούσε τον Λουκά στις ειδικές διαδρομές. «Ημασταν πάρα πολύ φίλοι. Είμαι πολύ στενοχωρημένος» μας είπε συντετριμμένος. Τον βρήκαμε «καθ' οδόν» για το μοιραίο σημείο όπου η Porsche 911 βγήκε εκτός δρόμου και προσέκρουσε στο δέντρο το περασμένο Σάββατο. «Θέλω να ανάψω ένα κεράκι σε εκείνο το σημείο. Δεν έχω λόγια. Δεν ξέρω τι να πω... Ο Λουκάς ήταν αδελφός μου. Και δυστυχώς δεν μπορούμε να τον φέρουμε πίσω». Αποστολές στην άκρη της γης Από τις κορυφές των Ιμαλαΐων στο Παρίσι - Ντακάρ Το ταξίδι στα Ιμαλάια το 1985 ήταν αυτό που άλλαξε τη θεώρησή του σχετικά με την ορειβασία και την αναρρίχηση. Τον ενέπνευσε ο Τάκης Μπουντόλας, με τον οποίο συμμετείχε το 1985 στην πρώτη ελληνική αποστολή στα Ιμαλάια ως το νεότερο μέλος της. Η αποστολή είχε άδοξο τέλος, αφού δύο ορειβάτες έχασαν τη ζωή τους, όταν χιονοστιβάδα καταπλάκωσε την κατασκήνωσή τους, ενώ κινδύνευσε και ο ίδιος. Αυτό το γεγονός τον έκανε να δει την αναρρίχηση από διαφορετικό πρίσμα. Η πρώτη διαφοροποίηση ήταν ότι η αναρρίχηση πρέπει να γίνεται για την προσωπική ικανοποίηση και όχι για άλλα κίνητρα. Η δεύτερη ήταν ότι όφειλε να αφήσει μια παρακαταθήκη στους ορειβάτες. Ετσι εκπαιδεύτηκε και εκπαίδευσε το Σωματείο Ελλήνων Οδηγών Βουνού σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα τοποθετώντας εκ νέου τον πήχη στην ορειβατική εκπαίδευση. Με την ίδια λογική -της προσωπικής ικανοποίησης- έλαβε μέρος και στο Ράλι Παρίσι - Ντακάρ τερματίζοντας στον σκληρό αγώνα χωρίς να είναι επαγγελματίας οδηγός Αγώνων. Τ. Κατσιμάρδος - Γ. Μ. Παπαδόπουλου απο το http://www.ethnos.gr...&pubid=63930547

να βαζεις παγο Κων/νε 10' μετα το βγαζεις για 5' μετα ξαναβαζεις και παει λεγοντας

καλως μας ηρθες!

καλα να περασεις! την Sella Ronda την κανεις ανετα και σε χαλαρο ρυθμό σε μια μερα με αρκετες στασεις. η συνηθισμένη φορα είναι η green route (counter clockwise). αφου επελεξες να μεινεις στο Ortisei θα ξεκινησεις από Val Gardena (από εκει ξεκινησαμε και εμεις) , μετα Alta Badia-Arabba - Passo Sella και εφτασες πισω