Olga

ειχα την τύχη να προσκληθώ να λαβω μερος στο ski test της Elan στο Kaprun της Αυστρίας. οι ημερομηνίες ηταν καπάκι μετα τον μαραθωνιο και δεν ημουν στην καλυτερη φυσική κατάσταση αλλα δεν θα το εχανα με τιποτα. περαν της μεγαλης αγάπης που τρέφω για το σκι, εχω και την περιέργεια να δω απο κοντά ολες τις λεπτομέρειες που αφορούν την κατασκευή, την παρουσίαση και την προώθηση νεων μοντελων 2013-2014 στη συγκεκριμένη περίπτωση. και ολα αυτα απο την πηγή: το team της Elan το ταξιδι ηταν αστραπιαίο (3 μερες) αλλα παρ’ολα αυτα πρόλαβα ειδα, και το σημαντικότερο δοκίμασα, αρκετα μοντελα της επόμενης σεζον. τα τελευταια 6 χρονια παντα εκανα ενα μικρο ταξιδάκι αυτη την εποχη..εκει που φετος ελεγα οτι θα ακούσω το ‘’click’’ της δεστρας τον Ιανουάριο στον Παρνασσό, τελικα κατι εγινε και ξεκίνησα την σεζον σε παγετώνα πάλι. η άφιξη στο ξενοδοχειο και αμέσως σχεδόν η παρουσίαση νέων μοντέλων. αναμεσα στους πρεσβευτές της Green Team Elan ειναι ο Ingemar Stennmark, o Glen Plake, o Davo Karnicar o οποιος επισκέφθηκε την Ελλαδα φετος και κάποιοι τυχεροί σκιαρανε μαζι του στον Όλυμπο ο Christian Mayer, ο οποίος ηρθε 2 φορες στην Ελλαδα – μια στο ΧΚ του Καρπενησίου και μια στο Πήλιο την προπροηγουμενη σεζον. θυμάμαι οτι ειχα σκοπο να ανεβω αλλα ο βροχερος καιρος εκεινο το ΣΚ δεν εδινε περιθώρια για σκι. τον γνωρίσαμε τωρα και, περαν του οτι ειναι ενας μεγάλος αθλητής, είναι και πολυ χαμηλών τόνων άνθρωπος και η Urska Hrovat η οποια ηταν παρουσα και η ιδια στο event το μεγαλητερο μερος της παρυσιασης το εκανε ο Luca Grilc εδω με τον Christian Mayer η Melanja Sober εκανε την παρουσίαση στα γυναικεία μοντελα εδω η αφεντια μου με το πιο παναλαφρο γυναικείο σκι που δοκίμασα ποτέ μου. απιστευτο! ο Mayer οχι μονο δεν κουραζεται να φωτογραφηθεί, να δινει συνεντεύξεις..αλλα, οταν του το λες σου λεει: αυτη ειναι η δουλεια μου και την κανω με χαρα. την επομενη μερα ανεβαίνοντας στο βουνο κατω το χωριο ειναι μες’στην ομιχλη αλλα πανω ο ηλιος λαμπει και ολος ο παγετωνας ανοιχτός. τι καλυτερο για να ξεκινήσει κανεις τη σεζον? το team πρόθυμο να φτιαξει τις δεστρες σε οσα ζευγαρια επιθυμείς να δοκιμάσεις. με τρομαξε λιγο ο Luca οταν ηρθε με ενα μικρόφωνο μολις κατεβηκα να αφήσω τα speed magic τα γυναικεια να του δώσω επίσημη αναφορα για το πως μου φάνηκαν. ελπιζω να τα ειπα καλα ο Luca με τον Νίκο Λετσιο να και τα ελαφρότερα γυναικεία σκι δοκιμασα αρκετα. απο τα γυναικεια μου αρεσαν παρα πολυ τα speed magic και απο τα αντρικα ολη η σειρα amphibio waveflex. ειναι πααααρα πολυ καλα πεδιλα πιστας, σε καθοδηγούν, στρίβουν ευκολα, γενικως μπαινουν σε τροχιά χωρις υπερβολική πίεση με ενα πολυ μικρο πάτημα λόγω της διαφορετικής κατασκευης πεδιλου στην εσωτερική με την εξωτερική πλευρα. γι’αυτο και το αριστερό-δεξι εαν σας δοθεί δυνατοτητα να τα δοκιμασετε στην Ελλάδα στα σκι τεστ που σιγουρα θα διοργανωθούν και φετος σε πολλα χκ. επίσημος αντιπρόσωπος στη χωρα μας ειναι ο Γιωργος Κλαουδατος αλλα τα σκι μπορείτε να τα βρειτε σε καταστηματα σε ολη την Ελλάδα

Πανο ευχαριστουμε που μας περιεγραψες την εμπειρια σου

ασχετο: ο Νικολάου έτρωγε διπλα μας την Παρασκευή στην καλυτερη ‘ταβερνα’ του Μοναχου, στο Ratskeller

δεν υπαρχει θεμα αναστάτωσης, θα χαρουμε πολυ να σε γνωρίσουμε

και το ΔΣ του συλλογου καλως μας ηρθες

«Ο δρομέας πρέπει να τρέχει με όνειρα στην καρδιά και όχι με λεφτά στην τσέπη», έχει πει ο Εμίλ Ζάτοπεκ διαβαστε το αρθρο του Βηματος http://www.tovima.gr//vimagazino/views/article/?aid=482961&fb_action_ids=3932445150273&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map={%223932445150273%22%3A123613744461452}&action_type_map={%223932445150273%22%3A%22og.likes%22}&action_ref_map=[]

φαντασου τι θα ακουγες εαν δεν πήγαινα τελικα και με ξύπναγες απο τις 6,00..

και μια φωτογραφια απο την φιλη μου την Ασημινα την ειδα ξαφνικά μπροστα μου στο 32χλμ περιπου, στο υψος της ΕΡΤ, λιγο πριν την Αγια Παρασκευή εκει που αρχίζει το σώμα και εγκαταλείπει. εκει πρεπει να αναλάβει το μυαλο να δινει συνέχεια εντολές να ‘τρέχεις ενώ εσυ δεν θελεις αλλο’ και σε αυτό βοηθαει απίστευτα ο κοσμος και ειδικα οι φιλοι που σε περιμένουν κατα μήκος της διαδρομης. εγω δεν περιμενα να δω τοσο πολλα γνωστα προσωπα και το καθε ενα απο αυτα μου έδινε δυναμη για αρκετα χιλιομετρα ακομα. οι συνάδελφοι απο την Περιφερεια με περιμεναν στα Goodys στην Παλληνη, κάποιοι φιλοι στη γέφυρα του Σταυρου, η Ασημίνα στην ΕΡΤ, αλλοι στην Αγια Παρασκευή, οι επόμενοι στο Χολαργο και παει λέγοντας..ετσι βγήκαν τα 42195μ. μου ειχε πει προπονητής ο οποιος με ειδε να τρεχω στο ολυμπιακό σταδιο οτι εχω το χρονο στα 4:30 και δεν τον πίστευα. μου τόνιζε συνεχεια να ξεκινήσω συντηρητικά, πολυ πιο αργα δηλαδη απο αυτο που μπορω να τρέξω για να μπορεσω να τερματισω. ποσο δίκιο ειχε. ειχα τυπώσει ενα χαρτι με τα περασματα σε καθε χιλιόμετρο – για να τερματίσω στις 5 ωρες, και το εκανα βραχιολακι στο χερι μου και τσεκαρα συνεχεια. στην αρχη το πηρα σαν γιορτή, χαιρέταγα δεξια αριστερα, επαιζα με τα παιδια που ηταν στη διαδρομη και ηθελαν το ‘’give me 5”” και αυτο μου εκανε καλο. εαν το εβλεπα ανταγωνιστικά θα ανεβαζα ρυθμό νωρις και δεν θα ειχα δυναμεις να τερματίσω. στο 20ο, και μετα στο 30ο χλμ, οταν ειδα οτι διατηρώ 40’ διαφορα απο το χρονο που ελεγε το βραχιολακι χάρηκα μεν αλλα εκει άρχισα να αγχώνομαι επειδή καταλαβα οτι μπορω να τερματισω πριν απο 4:30 εδω τα περασματα μου: Bib: 3562 Athlete: KOTSINA OLGA Start: 00:04 (time behind race start) 5km: 26:46 10km: 55:07 21,1km : 2:03:01 30km: 3:01:27 Finish: 4:19:44

και πολυ σωστα πραττεις! μια και εχουμε το pray for snow party στις 30/11 (θα βγει ανακοινωση συντομα) μπορουμε να μην κανουμε συναντηση στις 5/12 αλλα στις 12/12 να ερθει και ο Γιωργος. θα βγει σχετικη ανακοινωση

μόλις γύρισα απο ενα σκι τεστ της Elan στο Kaprun. δοκίμασα αρκετα ζευγαρια, μοντελα 2013-2014 και αντρικά και γυναικεία, αλλα το amphibio δεν παίζεται. στρίβει τοσο ευκολα, κανει σχεδον τα παντα για σενα

ναι, ακολούθησαν εναν σκιερ (μηχανικό στο επαγγελμα) που φωναζε σε ολους οτι πρεπει να κινηθούν αντιθετα απ’οτι οι περισσότεροι που ετρεχαν προς τα πανω και οτι πρεπει να περασουν μεσα απο τη φωτια. οσοι τον εμπιστεύτηκαν ειναι ζωντανοι σημερα

ναι, απο τις μαρτυρίες των επιζώντων. χθες βλεποντας της ράγες του τρενου στο Καπρουν μας ηρθε στο νου το ατύχημα και το συζητήσαμε

σ’ευχαριστω. εσυ ετρεξες Χρήστο? πως πηγε? ηθελα να γραψω για το πως βίωσα την εμπειρία αλλα δεν προλαβα, ειχα να παω για σκι βλεπετε επέστρεψα σημερα, πολυ κοντα στα ορια της πνευμονίας λόγω αρχικου κρυολογήματος σε συνδυασμό με την μυοσκελετικη καταπόνηση του μαραθώνιου και της έκθεσης στους –2C στο Kaprun χωρίς το ανάλογο διάστημα ξεκούρασης ενδιάμεσα σε ολες αυτες τις δραστηριότητες. πονάω παντου και κοιμάμαι σε καθιστή θεση γιατι δεν μπορω να ανασάνω αλλιως, αλλα ελπιζω αυτο το ΣΚ να ξεκουραστώ και να επανέλθω μοιράζομαι την περιπέτεια μου για να εξηγήσω οτι πολλες φορες τα ΘΕΛΩ μας μπαινον μπροστα απο τη λογική, που στην περίπτωση μου ελεγε να μην τρεξω άρρωστη τον μαραθωνιο και να μην παω καπακι στον παγετώνα του Kaprun. ελα ντε ομως που τα’θελα πολυ και τα δυο. αυτα πληρώνω τωρα οποτε δεν βγαζω άχνα, οτι πει ο ιατρος

αυτο δεν ισχύει και το ξέρουμε ολοι χρονια τωρα. μην σκεφτεσαι ετσι Νικο

79 ατομα ανανεωσαν εως τωρα Νικο

και μενα

λυπαμαι που δεν μπόρεσα να παραβρεθώ να κανω εγω την εισήγηση. οι λόγοι ηταν σοβαροί και δεν αφορούσε τον μαραθώνιο της επόμενης μερας. μην μπλεκουμε τα πραγματα.στην συγκεκριμένη παρουσίαση δεν εμπλέκεται το snowclub παρα μονο εγω με την επαγγελματική μου ιδιότητα αυτή τη φορα. συνεργαστήκαμε με τον κ. Τρακο στην εκπόνηση της μελέτης σύνδεσης της Δαύλειας με το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού. πως πηγε η διαβούλευση Θανο? εχουμε κάποια θετικά νεα?

ασχολούμαι απο μικρη με τον αθλητισμό αλλα ποτέ πρωταθλητισμό. αυτο που αποκόμισα ειναι γενικώς μια καλη φυσική κατάσταση και αντοχή σε πολύωρη κόπωση. να ξερεις οτι η ενασχόληση με αθλήματα όπως το τρέξιμο, το κολύμπι, το ορειβατικό σκι, το ποδήλατο σου φτιάχνουν τη βάση (το λεω οσο πιο απλα γινεται, εαν εχεις όρεξη διάβασε για το αερόβιο-αναερόβιο κατώφλι, την πρόσληψη του οξυγόνου/VO2 max, το γαλακτικό οξύ στους μυς κλπ). απο εκει και περα εαν θελεις να εχεις καλες επιδόσεις σε ενα άθλημα θα πρεπει να αφιερώσεις χρονο και ειδικές προπονήσεις για το συγκεκριμένο. καλο ειναι να δοκιμάσεις 2-3 απο αυτα που σου αρεσουν για να διαπιστώσεις και που εχεις μεγαλύτερο ταλέντο ο μαραθώνιος συγκεκριμένα ειναι αυτο που έγραψε και ο Νιφαδας ‘’σωματική και πνευματική δοκιμασία.’’ εμενα μεχρι το 30 μονο με πηγε το σώμα, μετα το μυαλο

Χρηστο σ'ευχαριστω πολυ για την φωτογραφια φοβερη εμπειρία! χθες ήμουν 50-50 να τρεξω η οχι και σημερα ειμαι πολυ χαρουμενη που τελικα ετρεξα, τερματισα και εκανα και πολυ καλυτερο χρονο απο αυτο που περίμενα. τελικα ο βήχας και ο πυρετός κανουν δουλειά απο το 30 και περα με πόναγαν τα γονατα και οι τετρακέφαλοι και σταματαγα συνέχεια να μου βαλουν σπρευ. με κρατησε ο κοσμος βασικα, να ειναι καλα οι ανθρωποι, ακομα και μετα, αφου περάσουν οι πρώτοι, ενθαρρύνουν συνέχεια και πραγματικα αυτο σε κανει να χαμογελας και να συνεχίσεις εννοείται οτι εθίσθηκα και,εαν μπορεσω, θα συνεχίσω και του χρονου τερμάτισε καλα και ο Κωστης! συγχαρητήρια σε ολους που συμμετείχαν σε ολους τους αγωνες, αξιζουν πολλα μπραβο! το snowclub πεταει!

να ερθεις και με γιατροσόφια καθώς ανεβασα και πυρετο σημερα. ειμαι κρυωμένη εδω και 2 μερες αλλα με συμβουλεψαν να παρω Comtrex. τα παίρνω δυο δυο μεχρι αυριο και ελπιζω να αντέξω. το σημαντικότερο ειναι να ειμαι καλα και να το ευχαριστηθώ για οσο τρεξω ευχαριστω ολους για τις ευχες. ειναι πραγματι κριμα να κανεις τοσους μηνες προετοιμασία και να σου τυχει μια αναποδιά λιγο πριν. ολα μες’στο προγραμμα ομως, υπαρχουν και χειρότερα στη ζωη οποτε δεν στενοχωριέμαι και πολύ

στην επομενη συναντηση 21/11 στο Φλοκαφε

οχι, ειναι δωρεαν

ευχαριστουμε

τι στοχο εχεις?

διαβαστε μια συγκινητική περιγραφή της πρώτης εμπειρίας του Αndreas Cook 29ος Κλασσικός Μαραθώνιος: Πως βίωσα τη δική μου πρώτη συμμετοχή σε αγώνα μαραθώνιας διαδρομής. by Andreas Cook on Wednesday, November 16, 2011 at 5:00pm · Αποφάσισα να αφιερώσω τούτες εδώ τις γραμμές, αποτυπώνοντας τις δικές μου σκέψεις και εμπειρίες από την πρώτη μου συμμετοχή σε αγώνα μαραθώνιας διαδρομής (μόλις πέρισυ, την 13η Νοεμβρίου 2011), με στόχο να βοηθήσω και να συμβάλλω στην πληροφόρηση όσων φίλων ενδιαφέρονται για πρώτη φορά να λάβουν μέρος αγωνιζόμενοι στην χρυσή αυτή γιορτή της Ελληνικής Ιστορίας, Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ας δούμε αρχικά λίγη προϊστορία: Βρέθηκα τυχαία την αμέσως προηγούμενη χρονιά (Νοέμβρη του 2010) περαστικός θεατής στα τελευταία μέτρα του τερματισμού του επετειακού 28ου Κλασσικού Μαραθώνιου της Αθήνας για τα 2500 χρόνια μετά από την μάχη του Μαραθώνα. Με περιέργεια και έκπληξη στην αρχή και στη συνέχεια μεγάλο ενθουσιασμό, παρακολούθησα για ώρες όλους αυτούς τους χιλιάδες πωρωμένους δρομείς να τρέχουν, κατευθυνόμενοι φρενήρεις προς το Καλλιμάρμαρο. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από κάθε γωνία του πλανήτη, σημαίες, χρώματα, κραυγές, χειροκροτήματα... Εντυπωσιάστηκα με τη δύναμη όλων τους, θαύμασα την τρέλα τους, ζήλεψα την αποφασιστικότητά τους. Και κάπως έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν ήμουν και εγώ ένας από αυτούς. Ήταν η πρώτη φορά που έθεσα δειλά τον στόχο να δοκιμάσω να τρέξω σε μαραθώνιο δρόμο. Η προσδοκία από τη συμμετοχή μου σε έναν τέτοιο αγώνα φαινόταν μάλλον απλή: να ζήσω κι εγώ την εμπειρία και να φτάσω στο τέρμα, με μόνο ωστόσο βασικό προβληματισμό, το βαθμό της δικής μου ετοιμότητας. Διατηρούσα και διατηρώ στοιχειωδώς καλή φυσική κατάσταση, αλλά επ' ουδενί δεν είμαι δρομέας. Όσον αφορά δε την εκγύμναση και τον αθλητισμό, μάλλον ανακατεύω σε συστηματική βάση λίγο απ' όλα και ό,τι να 'ναι στο γυμναστήριο, αρκεί να καθαρίζει το μυαλό απ' τα άγχη και τις ρουτίνες της ημέρας και να καθίσταται ο ύπνος βαρύς και ήσυχος τα βράδια. Έμπειροι, γνωστοί σε εμένα, ερασιτέχνες δρομείς, συμβούλεψαν ότι χωρίς επαρκή προπόνηση και συνεπή προετοιμασία, θα ήταν πολύ δύσκολο το εγχείρημα. Ωστόσο, εγώ ποτέ δεν είχα την υπομονή για εξάσκηση σε ηλεκτρονικούς διαδρόμους, πάρκα και στάδια. Έτσι επέλεξα να συμμετάσχω δοκιμαστικά σε τρείς επίσημους αγώνες (10χλμ, 14χλμ και 26χλμ) και αυτό ήταν όλο πριν βρεθώ να τρέχω στον 29ο Κλασσικό Μαραθώνιο των Αθηνών, τον πρώτο μου αγώνα μαραθωνίου δρόμου... Σήμερα λοιπόν (μία ακριβώς ημέρα μετά τον αγώνα μου), μεθυσμένος και σαστισμένος ακόμα από πρωτόγνωρα συναισθήματα, προσπαθώ να αναπλάσω όλη την εμπειρία, ανακαλώντας στιγμή προς στιγμή τη μεγάλη διαδρομή... Μόνο κάποιες σκόρπιες εικόνες έρχονται καθαρά στο μυαλό και το υπόλοιπο κενό. Σαν να ήταν σβηστές όλες οι αισθήσεις στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα με το μυαλό κάπου χαμένο σε δικά του "τριπάκια". Θυμάμαι την απροθυμία, την αβεβαιότητα και τις αμφιβολίες μου, όταν σκοτάδι ακόμα νύχτα προς χαράματα Κυριακής, πήρα τον δρόμο προς το σημείο συγκέντρωσης των λεωφορείων των αθλητών για τη μετάβαση στον Μαραθώνα. Ήξερα ότι μάλλον δεν ήμουνα έτοιμος. Αντιλαμβανόμουνα ότι ήταν μια παράτολμη ανοησία από πλευράς μου. Δίσταζα. Νύσταζα. Και η διαδρομή με το λεωφορείο ήταν τόσο αποκαρδιωτικά μακρά. Θυμάμαι το κρύο και το ψιλόβροχο στον Μαραθώνα. Και μετά την εκκίνηση... Και όλους τους άλλους γύρω μου να χαίρονται, να τραγουδούν, να ζητωκραυγάζουν και να ξεχύνονται μπροστά. Όσο τα χιλιόμετρα ξετυλίγονταν, θυμάμαι συναθλητές να σταματούν κάθε τόσο για ιατρικές πρώτες βοήθειες: κράμπες, γόνατα, πέλματα... Και ο δρόμος ατέλειωτος, συνέχιζε μέχρι εκεί που έβλεπε το μάτι. Θυμάμαι την αγωνία και την απόγνωση να με κυριεύουν, όταν άρχισα να αισθάνομαι τη δική μου αδυναμία να κουμαντάρω τα πόδια μου, κάπου μετά από το τριακοστό πρώτο χιλιόμετρο. Τότε πια που η διαδρομή είχε γίνει κατηφορική και βατή, αλλά ταυτόχρονα πολύ δύσκολη για μένα να ελέγξω, με τα ελάχιστα αποθέματα δύναμης που είχαν μείνει. Εδώ άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ακρίβεια και την ευστοχία όλων όσων είχα πληροφορηθεί από τους γνώστες του αθλήματος. Θυμάμαι δύο μοτοσικλετιστές αστυνομικούς να τρέχουν με τις μηχανές για λίγο δίπλα μου και να με χαιρετάνε, ευχόμενοι κουράγιο για τη συνέχεια. Θυμάμαι μια παρέα πιτσιρικάδων αλλοδαπών δρομέων, ένας εκ των οποίων στη μέση σε αναπηρικό καροτσάκι υποβοηθούμενος εκατέρωθεν από τους φίλους του, να με προσπερνάνε και να τραγουδάνε κάτι δικό τους. Μετά ήχους από κρουστά κάτω από την Γέφυρα Κατεχάκη, που δυνάμωναν όλο και περισσότερο καθώς πλησίαζα. Ήχοι πολεμικοί, αρχαιοελληνικοί - επικοί, από ένα γκρουπάκι νεολαίων που χτυπούσαν ρυθμικά βαρέλια κάτω από τη γέφυρα μες στο σκοτάδι... Ήταν το πιο αναπάντεχο και εντυπωσιακό καλωσόρισμα, ότι η πόλη είχε τις πύλες της ανοικτές και μας περίμενε. Με περίμεναν κι εμένα... Έσφιξα τα δόντια με λύσσα και να συνέχισα μηχανικά. Και ύστερα πολλή θολούρα με ανθρώπους να φωνάζουνε. Δεν τους καταλάβαινα, έβρεχε. Ήθελα να πάω σπίτι, τρία μόλις χιλιόμετρα πριν το τέλος, να τα παρατήσω όλα, να μην καταρρεύσω. Κενό. Και μετά θυμάμαι να τρέχω ξαφνικά πωρωμένος, κατευθυνόμενος φρενήρης προς το Καλλιμάρμαρο, τον κόσμο, τις μουσικές και να διασχίζω τη γραμμή του τερματισμού... Έξι ώρες μετά από την εκκίνηση, ένας χρόνος μετά, στο ίδιο σημείο, όχι ως θεατής, αλλά ως ένας από τους άλλους, τους δυνατούς, τους αποφασισμένους, τους "παλαβούς". Μαραθωνοδρόμος!... Κι ύστερα ένιωσα πάλι το κρύο. Πολύ κρύο, πρησμένα τα δάκτυλα στα χέρια και αφόρητους πόνους στα πόδια. Σώος, γεμάτος, πλήρης, ήρεμος. Οι πόνοι εξέλειψαν σταδιακά και τα πόδια αποκαταστάθηκαν σε πλήρη λειτουργικότητα τις αμέσως επόμενες ημέρες, επιτρέποντας να ξεκαθαρίσει και να αναδειχθεί στο μυαλό το απόλυτο μεγαλείο αυτής της εμπειρίας: Πώς είναι δηλαδή να νιώθεις ότι, ενώ έχεις ξεπεράσει κάθε όριο φυσικής αντοχής, ξεκλειδώνονται μέσα σου κρυμμένα εφεδρικά αποθέματα δύναμης, για να κοντράρεις και να επιτύχεις κάτι ακόμα περισσότερο, αγνοώντας όσα επιτάσσουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η λογική. Πώς λοιπόν τερμάτισα? Δεν μπορώ παρά απλά και εύκολα τώρα πια να προσυπογράψω την άποψη, πως η σωματική δύναμη και αντοχή είναι μεν αναγκαία, αλλά ο αυτόματος πιλότος που οδηγεί όλους αυτούς, τους εκπληκτικούς συνανθρώπους μας, από τον Μαραθώνα στη γραμμή τερματισμού του Καλλιμάρμαρου, είναι τελικά η ψυχή. Η αφοσίωση στο στόχο. Σε όλους τους χιλιάδες Μαραθωνοδρόμους, εκφράζω τα πιο θερμά συγχαρητήρια για την εξαιρετική τους προσπάθεια και τους ασύλληπτους χρόνους που κατάφεραν να επιτύχουν. Σε όλα τα παιδιά που εγκατέλειψαν εύχομαι από καρδιάς να υπάρξει επόμενη φορά και να καταφέρουν να ακούσουν τα τύμπανα από τις πύλες της πόλης να πλησιάζουν. Από κει και μετά, το σώμα υποτάσσεται στην ψυχή και ο τερματισμός του αγώνα στη χρυσή προσωπική ιστορία του καθενός... (ΥΣ: Πόσα μπορούμε να επιτύχουμε και πόσα πολλά άλλα παράλληλα να κερδίσουμε... Είχα γύρω στα 20 χρόνια να ασχοληθώ με συγγραφή ελεύθερου κειμένου, έξω από τα αντικείμενα των σπουδών και της δουλειάς). "Κι ύστερα ένιωσα πάλι το κρύο. Πολύ κρύο, πρησμένα τα δάκτυλα στα χέρια και αφόρητους πόνους στα πόδια. Σώος, γεμάτος, πλήρης, ήρεμος..."