Επιστρέφαμε που λέτε από ένα ξέγνοιαστο τριήμερο,μες την τρελλή χαρά.....πού να ξέραμε τι θα μας περίμενε!
Βγαίνουμε από την Ε.Ο στην έξοδο προς Μεταμόρφωση,ανεβαίνουμε την γέφυρα,σταματάμε στο φανάρι,ανταλάσσουμε
χαμόγελα,χειρονομίες,βλακείες,ανάβει το πράσινο και ξεκινάμε.
Αφήνω τη γυναίκα μου να περάσει μπροστά,παρεμβάλλεται κι ένα άλλο αυτοκίνητο και ακολουθώ εγώ με το 2ο τουτού!
Η γυναίκα μου έχει για συνοδηγό την κόρη μου και στα πίσω καθίσματα,κάθεται ένα φιλικό ζευγάρι της κόρης,ο Νίκος και η
Ελένη.
Κατεβαίνουμε λοιπόν όλη τη γέφυρα(δεν θά΄ταν πάνω από 70- μ.),...πόση ταχύτητα ν αναπτύξει κανείς,σ άυτήν την
απόσταση;...είχε και κίνηση....οπότε μπαίνοντας στην Τατοίου έγινε το κακό!...μεγάλο κακό!
Ενας καγκουρας,με Mitsubishi Evo,θέλοντας να δεί αν το αυτοκίνητό του πιάνει όντως για πλάκα, απίστευτες ταχύτητες,
ανέβαινε την Τατοίου από Μεταμόρφωση προς Ε.Ο.,χάνει τον έλεγχό του,καβαλάει και σκάβει το πεζοδρόμιο δεξιά
του,χτυπάει 2 δέντρα και ξαναπέφτει στο δρόμο,ερχόμενος με 8άρια,έχοντας χάσει τελείως τον έλεγχο,περνάει στο αντίθετο
ρεύμα και σκάει με 180χλμ.(διπιστωμένα από το κολλημένο κοντέρ),στη μούρη του BMW που οδηγούσε η γυναίκα μου.
Καταστροφή....μεγάλη καταστροφή!
Πρώτα άκουσα εναν τρομερό κρότο και ταυτόχρονα είδα σκόνη,λαμαρίνες και δεν ξέρω τί άλλο,να εκτοξεύονται στον αέρα.
Τοπικά και χρονικά τοποθετούσα το BMW στο σημείο της σύγκρουσης(όπως είπαμε ακολουθούσα ένα αυτοκίνητο πίσω).
Σταμάτησα και κατέβηκα θυμάμαι ουρλιάζοντας!
Η μισή οικογένειά μου ήταν μέσα στο αυτοκίνητο μαζί με 2 παιδιά ξένα.
Αντίκρυσα μία εικόνα που δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από το μυαλό μου.
Καλύτερα να μην την περιγράψω και να περάσω κατ΄ευθείαν στον απολογισμό από το σεληνιακό τοπίο.
Τρείς από τους τέσσερις στο αυτοκίνητο της γυναίκας μου...τραυματισμένοι,μες τα αίματα και η κόρη μου να στριφογυρίζει
σαν χαμένη μες το χάος,γερή και δυνατή αλλά σοκαρισμένη....πολύ σοκαρισμένη,ουρλιάζοντας!
Προς στιγμή τα έχασα...δεν ήξερα ποιόν να πρωτομαζέψω.
Τελικές διαγνώσεις.
-Η γυναίκα μουτην γλύτωσε με 2 σπασμένα πόδια,στο τελείωμα της ΠΔΚ,1 σπασμένο χέρι(δεξί) στον καρπό,σπασμένη μύτη
και λίγο ραγισμένο στέρνο.
-Ο Νίκος,με ένα βαρύ διαστρεμμα(προχτές έβγαλε το νάρθηκα).
-Η Ελένη με πολλά ράμματα στο κεφάλι,μικρή διάσειση,ράμματα στη γλώσσα και 2 δόντια σπασμένα.
-Η κόρη μου,με κάποια τραντάχματα,φόρεσε ένα κολλάρο για 4-5 μέρες κι αυτό ήταν όλο.
Προσπαθώντας να σταθούμε στα πόδια μας,να ορθοποδήσουμε που λένε(μας περιμένει μεγάλος γολγοθάς)....
σε ενάμισο μήνα (από το συμβάν)θα βγεί ο 1ος γύψος,σε 3 περίπου μήνες ο άλλος(έχουν λάμες και βίδες και τα 2 πόδια),
θα αρχίσουν φυσικοθεραπείες αλλά ....όπως και να έχει η κατάσταση,υπάρχει φως στο τούνελ.
Μόνο ορθοπεδικά προβλήματα,χωρίς να πειραχτούν ζωτικά όργανα....ποιός το περίμενε αυτό, μετά από τέτοιο χτύπημα;
Κοιτάζοντας τώρα το αυτοκίνητο,διαπιστώνω οτι μόνο η γυναίκα μου θα μπορούσε να βγεί ζωντανή από κεί μέσα,
επειδή ανήκει στην κατηγορία των κολεόπτερων.5 cm περισσότερη παραμόρφωσει να είχε υποστεί το τουτού,....δεν θέλω
ούτε να το σκέφτομαι....άντεξε το BMW.
Οσοι διάβασαν το φάκελό της στο νοσοκομείο,μίλησαν για μεγάλη τύχη!Πραγματικά είχαμε όλους τους αγίους,
με το μέρος μας αυτήν την στιγμή που το ρολόι έδειχνε 7.10 μ.μ.
Τέλος καλό....όλα καλά..η μεγάλη μπόρα πέρασε....τώρα μένει το ψιλόβροχο(ελπίζω)!...πού θα πάει ;...θα βγεί και ο ήλιος...
υπομονή χρειάζεται!
Εχω να πώ ένα πράγμα όμως,το οποίο αφορά όλα τα καγκούρια,που δυστυχώς υπάρχουν πολλά που κυκλοφορούν στους
δρόμους.
Ο δρόμος δεν είναι δικός σας μόνο
Πηγαίνετε σε πίστες,πηγαίνετε όπου αλλού θέλετε ώστε να είστε μόνοι σας και κεί βγάλτε τα μάτια σας...τα δικά σας μάτια
μόνο.
Δεν σας φταίει ο άλλος που γυρίζει από τη δουλειά του,από την εκδρομή του ή από οπουδήποτε αλλού,να υποτάσσεται
στην καγκουριά σας και τη λαλακία σας.
Παιδιά,στο δρόμο,εκτός από ικανότητα στην οδήγηση,χρειάζεται και τύχη...πολύ τύχη,την οποία εμείς την είχαμε,μες
την ατυχία μας.
Υ.Γ.Ηλία(Αδαμ) και Barbie....ρε παιδιά αρχίζω να υποψιάζομαι οτι δεν με πάει το 2010...και είμαστε στην αρχή ακόμα.
