PaniosBanios

Άντε περαστικά και σιδερένια και μέσω δημοσίευσης στο φόρουμ. Καλή επάνοδο στις δραστηριότητές σου... Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

...δημοψήφισμα για την εκδρομή του χρόνου... Τώρα τι να ψηφίσω? Αυστρία έχω πάει, εκπληκτική χώρα, όντως πολύ καλοί άνθρωποι, Schnitzel με το κιλό (γμτ πείνασα), μπύρες, Γερμανικά ξέρω... και πάει λέγοντας... Γαλλία τώρα επίσης έχω πάει, αρκετοί Γάλλοι είναι ξενέρωτοι, κόλλημα να ρίξω Γαλλίδα δεν έχω ιδιαίτερο (άλλωστε μόνο το me oui που με έμαθε ο Χάρης θα λέω), φαγητά δεν ξέρω τι παίζει (δεν θυμάμαι να είχα συγκινηθεί πάντως δέκα χρόνια πριν που είχα πάει)... Μάλλον Αυστρία θα έλεγα, εκτός αν έχει τεράστια διαφορά στα χιονοδρομικά. Ο Κωστής έχει δίκιο πάντως, 150 Χλμ πίστες σε 7 μέρες δεν γίνονται... Άσε που προβλέπω ότι θα βρίσκουμε ο καθένας μια καλή πίστα την ημέρα και θα την κατεβαίνουμε σερί μέχρι να λειώσουν τα πέδιλα. Άρα με απλοϊκά μαθηματικά 7μέρες=7πίστεςχ10χλμ η μία (max λέμε τώρα, cross country το έκανα) με 70χλμ πίστες καλά είμαστε... Όντως να αποφασίσουν πάντως αυτοί που έχουν πάει ήδη έξω στα χιονοδρομικά και ξέρουν. Καλά κάνει ο Κωστής, ο Μιχάλης και το υπόλοιπο προεδρείο που αποφασίζουν αργά και σταθερά με γνώμονες όλα τα κριτήρια που περιέγραψε ο Makalu. Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Ja, ich kann auch Deutsch sprechen, nicht nur "Grosse Schweine" sagen.

Όντως, όσο και να σχολιάσεις μια αποστολή Skydiving πάλι λίγος φαίνεσαι... Όπως έχω πει τις τελευταίες μέρες σε πάρα πολύ κόσμο, αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς περί τίνος πρόκειται... Μόνο στο περίπου... Ευτυχώς που θα παραγγείλουμε αλτίμετρα τώρα από την Αμερική ώστε να μην κοιτάει ο Κώστας τα κεραμμύδια για να ανοίγει και εγώ τα χωράφια που μεγαλώνουν (σαν το Νουνού, γερά παιδιά, ατάκα ανοίγματος στο 7ο άλμα). :? Ειδικά τώρα Σπύρο αν δεν ανέβεις τον Ιούλιο, μας βλέπω στην επόμενη με τετράγωνα από τα 3000. Σίγουρα τα 3000 με στρογγυλό θα τα πιάσω τον Ιούλιο... :wink: Επιπλέον να προσθέσω ότι δεν παροτρύνεις ουσιαστικά κανέναν να ασχοληθεί με ένα απόλυτα extreme άθλημα όπως είναι η ελεύθερη πτώση. Είναι θέμα του εκάστοτε ατόμου να αποφασίσει να έρθει (freewilled πάντα και χωρίς πιέσεις) γιατί ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως τα στατιστικά αναφέρουν πως σε 1 κάθε 2000 άλματα συμβαίνει εμπλοκή και τραβάς εφεδρικό. Άλλωστε ο Σπύρος παραλίγο να τα καταφέρει να ανοίξει εφεδρικό, όταν loopare το πιλοτάκι στο πακετάρισμα και θα τράβαγε μην πω τι τώρα... (ευτυχώς που διαπιστώθηκε το σφάλμα στο έδαφος). Πέρα από την όλη πλάκα, είναι σαφές πως πρέπει να είσαι λίγο "κάλος", να "σου έχει λασκάρει λίγο η βίδα" για να κάνεις ελεύθερη πτώση... Απόλυτα normal δεν είναι ούτε ο Σπύρος ούτε εγώ. :twisted: Μακάρι να βρεθούν και άλλοι παλαβοί πάντως να μας ακολουθήσουν γιατί έχει πολύ fun η υπόθεση και περνάμε απίστευτα Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Οι Βουλγάρες κλείνουν σπίτια στην Ελλάδα, εγώ να κλείσω ένα στη Θεσσαλονίκη?

Με θεωρούσα πολύ πιο άσχετο οδηγό μέχρι που ήρθα 4ος στα καρτ της προηγούμενης Τετάρτης... Όσο για το γύρο στο ΜΙΚ πρέπει να πω πως: ignorance is bliss Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Δηλώσεις, δηλώσεις, δηλώσεις, αυτός ο σύλλογος όλο δηλώσεις είναι... Μέσα για τη Τετάρη άμα κανονιστεί κάτι... Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Βαρέθηκα τα πρωινά ξυπνήματα, ήμαρτον η ρημάδα η εξεταστική μου...

Καλά που το σχολίασες γιατί δεν είχα παρατηρήσει ότι είχα κλειστο σε σχολιασμούς το Album. Τώρα άνοιξε, οπότε μπορείς να γράψεις ότι θέλεις :!: :wink: Και κλασσικά θα απαντήσω δεόντως :twisted: Όσο για τις δολιοφθορές, ακόμα να καταλάβετε πως όταν πηδάει ο PaniosBanios όλα γίνονται τέλεια :?: (Φτου μου μη με ματιάσω) :twisted: Άντε να δούμε τι θα σκεφτείτε ακόμα για να με ξεφορτωθείτε... (εγώ φταίω που άκουσα πως ενδιαφέρονται μερικοί Snowclubites να ανέβουν ξανά μαζί μας τον Ιούλιο και χάρηκα... Για να με σαμποτάρετε θέλετε να έρθετε ε? :wink: ) Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει...

Με τα θερμαινόμενα καθίσματα ειδικά είναι ότι πρέπει... Ανακύπτουν όμως τα εξής προβλήματα: 1) H BMW επιπλέει? 2) Βενζίνη που θα βρείτε για να λειτουργούν τα θερμαινόμενα? Εκτός αν βάλει ο Χρήστος Solar Panels (ηλιακούς συλλέκτες) 3) Θα αντέξεις αυτά που θα θέλει να σου κάνει ο Χρήστος μέσα στη BMW? Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Τόσο καιρό υποθάλπτω κίνημα να εκθρονίσω το Χρήστο... Και τώρα μου τα χαλάς βρε Χρύσα... :? Όσο για S/M εγώ είμαι δωσμένος αλλού...Άσε που δεν αντέχω Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

:?: :!: :?: :!: Αρχίσανε τα όργανα να παίζουνε για σένα... Μόλις αμφισβητήθηκε ο Mr.Lappas προβλέπω να βλέπουμε τη Χρύσα σε σαδομαζοχιστική τσόντα... :twisted: Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Στην οικογενειακή φώτο στη κάτω σειρά από αριστερά έχουμε: Κώστας Γκαγκανιάρης (νομίζω αυτό είναι το επίθετό του, είναι από Σέρρες το παλικάρι αν θυμάμαι καλά), (ο δικός μας) Σπύρος Σπυρίδων, ο Θανάσης Κονσολάκης (καπετάνιος στο πολεμικό ναυτικό), ο Γιάννης Δελαπόρτας (εκπαιδευτής skydiving και γυμναστής από το Μεσολόγγι) και ο Αντρέας Λιάπης (από τη Πάτρα). Και όσον αφορά τις προσγειώσεις σε μηχανάκια, υπήρξε παλικάρι (Ελληνάρας μαθητευόμενος) ο οποίος κατάφερε να προσγειωθεί πάνω σε καπό αυτοκινήτου και να το βουλιάξει (σταματημένο). Αλλά είπαμε, άμα έχεις το μυαλό στο κεφάλι σου αυτά δεν συμβαίνουν. Αν από την άλλη δεν το έχεις, μπορείς πάντα να πάρεις τα ηλεκτροφόρα καλώδια αγκαλιά και να σε φάμε για μεσημεριανό ή βραδυνό ανάλογα (μη πάει χαμένο τόσο κρέας ρε παιδάκι μου). Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Παρακαλώ να αναγνωριστεί η προσφορά όλων των Snowclubitwn που καπνίζουν: PaniosBanios, MIK, Γιώργος Πάτσιος, Ανθή Ζάχου, ΙΤ (άμα ξεχνάω κανέναν να δηλωθεί παρακαλώ). Είδατε βρε που εμείς φροντίζουμε ώστε να έχουμε περισσότερα χιόνια :?: :!: :twisted: Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Του χρόνου θα σκάω με πούρα στα χιονοδρομικά :!:

Ξέχασα να παραθέσω πως τη Δευτέρα που ξύπνησα (αλλά και την Τρίτη) είχα έντονη την επιθυμία να κάνω τουλάχιστον ένα άλμα. Καθώς 3 μέρες συνεχόμενες πέφταμε στις 9 το πρωί, τα επίπεδα της αδρεναλίνης μου ήταν συνεχώς ανεβασμένα. Τη Δευτέρα λοιπόν και την Τρίτη που δεν ανέβηκαν τα επίπεδα στα συνηθισμένα όρια των προηγούμενων ημερών, ήμουν ένα ράκος (παρόλο που η ψυχολογία μου ήταν εκπληκτικά καλή). Παραλίγο να κοιμηθώ δύο φορές στο τιμόνι (από κατάπτωση) και γενικά πλέον ξέρω περίπου πως νιώθουν τα πρεζόνια από την έλλειψη ναρκωτικών. Όσο για τις προσγειώσεις, αν έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου και δεν κάνεις χαζομάρες, είναι αδύνατο να πας να προσγειωθείς εκεί που πήγε ο τύπος (άμα έχεις 10 στρέμματα ζώνη ρίψης και 10 δέντρα, ε είσαι βλάκας αν πετύχεις δέντρο). Να προσθέσω ότι το παλικάρι που προσγειώθηκε εκεί, έπεσε ανάμεσα στα δέντρα και το κτίριο και δεν έπαθε τίποτα. Γενικά κανείς δεν χτύπησε όσο είμασταν εκεί. Μπορεί να γράψω και άλλα, καθώς συνέχεια θυμάμαι πράγματα και καταστάσεις... Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

WARNING! Skydiving is a highly dangerous activity that may result in sudden changes in your behavior and personality! Participants may experience some or all of the irreversible side effects. EXCITEMENT! PLEASURE! EUPHORIA! Additional Side-Effects Include: Sudden urge to spend thousands of dollars on skydiving equipment! Peaked curiosity about turbine powered aircraft and small digital video cameras! Inability to sleep past 7:00 a.m. on Saturday and Sunday mornings! Frequent cases of daydreaming in the workplace. Loss of interest in routine, boring, weekday activities! Repeated viewing of weather forecasts with frequent uncontrollable outburst of rage towards meteorologists predicting rain, low clouds, or gusty winds! Inability to enjoy any conversation that is not skydiving related! CAUTION! Do not participate in skydiving unless you fully understand the impact of these side effects and are ready to accept full responsibilty for your actions!

Κανονικά θα έπρεπε να είχα κάνει τη παρούσα δημοσίευση από τη Τρίτη ή την Τετάρτη που μας πέρασε αλλά:1) είχα πάρα πολλές δουλειές 2) δεν είχα τις φωτογραφίες ακόμα ώστε να τις βάλω μέσα στο κείμενο για να πάρετε μια μικρή γεύση τι σημαίνει ελεύθερη πτώση. Το ταξίδι μας ξεκινάει το απόγευμα της Πέμπτης 27-5-2004 από τη Κυψέλη όπου φορτώνεται το Seat Ibiza 1.4 με 3 άτομα και αποσκευές (αφού καθυστέρησε ο Σπύρος με τη δουλειά του καμιά ώρα τουλάχιστον). Με τον υποφαινόμενο λοιπόν, το Σπύρο και ένα άλλο φίλο το Γιώργο (Φτούλης, 32 ετών, στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς και εκπαιδευτής δύτης), ξεκινάμε από την Αθήνα εν τέλει στις 6:30 το απόγευμα. Κατευθείαν με 190 χλμ στην Εθνική και να τρώμε σπιτική τυρόπιτα που έφτιαξε η γιαγιά του Σπύρου για το ταξίδι (εκπληκτική και δυστυχώς λίγη). Πάμε non-stop με εμένα οδηγό μέχρι το Λευκώνα Σερρών (600 χλμ από Αθήνα) όπου και παραλαμβάνουμε τον τέταρτο της παρέας (Παντελής Ζαχαρίας, 35 ετών, Στρατιωτικός) και κατευθυνόμαστε με τρελό beat μέσα στο αυτοκίνητο για τα σύνορα (ο Παντελής στον ελεύθερο χρόνο του εκτελεί και χρέη dj σε μαγαζί). Φτάνουμε στα σύνορα κατά τις 12:30 όπου μετά από κάτι παπατζιλίκια του Σπύρου περνάμε ελεύθερα (Greco Parashootisti και πάει λέγοντας). Αλλαγή οδηγού (Σπύρος στο τιμόνι) και πάμε για Σόφια με ταχύτητες αργές (maximum 120) καθώς ο Σπύρος φοβόταν τα μπλόκα (δεν βρήκαμε κανένα τελικά εκείνο το βράδυ). Το beat ακόμα τρελό μέσα στο αμάξι, εγώ να κοιμάμαι συνοδηγός και μετά στο πίσω κάθισμα και οι άλλοι 2 συνεπιβάτες γλαρωμένοι να κοιμόμαστε μισάωρα. Κάθε μισή ώρα να ανοίγω τα μάτια, να κοιτάω τα χιλιόμετρα και να λέω “Άντε ακόμα! Ήμαρτον” καθώς το ταξίδι αποδείχτηκε ιδιαίτερα μακρύ και κουραστικό. Φτάνουμε Σόφια, πάμε Φιλιππούπολη, μετά Κάρλοβο και στο τέλος Καρλοφέρ (όπου έριξε και τη περίφημη ατάκα ο Σπύρος “Ναι γ..ώ τη που..να μου, Καλοριφέρ επιτέλους – έχουμε και boiler άμα θέλετε). Με τα πολλά φτάνουμε στις 6:00 το πρωί (12 ώρες ταξίδι σχεδόν) στο Καζανλάκ και τις εγκαταστάσεις. Στρατιωτικού στυλ κτίριο 3όροφο, χτισμένο το 1966, κακοσυντηρημένο και εγκαταλλελειμένο αλλά ευτυχώς ο δεύτερος όροφος που μέναμε ήταν τουλάχιστον καθαρός. Δωμάτια δίκλινα με 2 κρεβάτια και στρωματάκι 5 εκατοστών σκληρό (αλλά με τη κούραση που είχαμε ούτε που το καταλάβαμε). Ένα κομοδίνο αρχαίο, μια ντουλάπα ίδια, ένας νιπτήρας και ένας καθρέφτης 30Χ15. Μπαίνουμε στο δωμάτιο και ο Σπύρος κοιμάται επιτόπου. ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΡΟΧΑΛΙΖΕΙ ΣΤΙΣ 6:30. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, βρε μπινελίκια, σεξουαλικές απειλές, αυτός το χαβά του και το τρένο περνά συνεχώς τις ράγες… Γλαρωμένος στις 7 η ώρα συνειδητοποιώ ότι έχω το Γιάννη (εκπαιδευτής) δίπλα μου να τσεκάρει αν κοιμάμαι (ναι καλά…). Χαιρετούρες και επιτόπου ερώτηση “αντέχεις για πτώση ή θες να κοιμηθείς?”. Τι να κοιμηθώ με το Σπύρο δίπλα μου, σηκώνομαι, ντύνομαι, πρωινό και κατευθείαν στη ζώνη ρίψης (με το μάτι γαρίδα). Εκπαίδευση μισή ώρα θεωρία, εξοπλιζόμαστε, τσεκαριζόμαστε και βουρ στο Antonov. Πρώτα χίλια μέτρα, ιμάντες στο συρματόσχοινο και η πόρτα ανοίγει. Άμα σας πω ότι φοβήθηκα θα πω ψέμματα. Ήμουν τόσο κουρασμένος που η αδρεναλίνη ήταν ίσως και υπό του μηδενός. Ο πρώτος μαθητής (Αστέρειος) κομπλάρει και πέφτω εγώ πρώτος…. Τώρα τι να περιγράψεις? Την αίσθηση που είσαι έτοιμος στη πόρτα με το χάος από κάτω σου και τον αέρα να σε μαστιγώνει στο πρόσωπο? Το Γιάννη που σε κοιτάει και τον κοιτάς στα μάτια και σου λέει “έτοιμος?”, τον κοιτάς, του λες “είμαι οκ” και σου λέει “φύγε!”…. Και εσύ φεύγεις… Εκείνη την ώρα δεν καταλαβαίνεις χέρια, πόδια τίποτα… Είσαι στο απόλυτο κενό για δύο με τρία δευτερόλεπτα και βλέπεις το φτερό, τη πόρτα του αεροπλάνου και τον Γιάννη που σε κοιτάει ενώ απομακρύνεται… (Πρέπει να έχω και 160 σφυγμό τώρα που το γράφω, εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω τι είχα). Και όπως νιώθεις το τίποτα από κάτω σου, ξαφνικά τραντάζεσαι ολόκληρος! Μόλις αποκτήσατε θόλο αγαπτητέ αλεξιπτωτιστή… Καλά το ότι ούρλιαζα σα παλαβός με το θόλο από πάνω μου δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Την επόμενη φορά θα πάρω μαγνητόφωνο… Αφού ρυθμίζω τα φρένα μου, παίρνω πορεία για προσγείωση και κάνω χαβαλέ με στροφές στον αέρα (τα ουρλιαχτά, τα μπινελίκια χαράς και πάει λέγοντας συνεχίζονται μέχρι το έδαφος). Στην τελική ευθεία (100 μέτρα από το έδαφος), κλείνεις πόδια, λυγίζεις λίγο γόνατα και αστραγάλους και σφίγγεσαι (πιο πολύ και από τον Arnold). Το έδαφος το βλέπεις να έρχεται με μεσαία ταχύτητα αλλά το impact είναι πολύ πιο απότομο από ότι το περιμένεις. Σκάω, roll, και σουβλιά στον αριστερό αστράγαλο (το σπασμένο). “Πρόβλημα λέω…” Μέσα σε δύο λεπτά όμως το πόδι είναι εντάξει, μαζεύεις αλεξίπτωτο και πάς στη ζώνη ρίψης. Παρατάς τα πάντα για πακετάρισμα στους Βούλγαρους και βουρ με την ομάδα στο διπλανό κτίριο-ταβέρνα να δούμε το βίντεο με τις εξόδους (σε 2-3 μέρες θα το έχω και στα χέρια μου). Ο Γιάννης να παραδίδει μαθήματα τεχνικής, αναστολών, συμβουλές και πάει λέγοντας. Τρελή ευθυμία και ευεξία. Μέσα σε 30 λεπτά είσαι ξανά στη ζώνη και επιβιβάζεσαι στο αεροπλάνο. Δεύτερη πτώση με στατικό ιμάντα (δηλαδή το αλεξίπτωτο ανοίγει αυτόματα, για εμπλοκές και λοιπά προβλήματα δεν θα σας κουράσω, παραείναι τεχνικό το θέμα και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα σε καμία πτώση). Ξανά ανοίγει η πόρτα, βλέπεις κάτω, στέκεσαι και πηδάς με το μυαλό σου αυτή τη φορά στη τεχνική (να την κάνεις σωστά γιατί τη πρώτη φορά έπεσες σαν κουβάς).Αφιερώνω στη κάμερα το άλμα σε αγαπημένο μου πρόσωπω και πέφτω. Ξανά τα ίδια βλέπεις, νιώθεις λίγο περισσότερο τα χέρια σου, άνοιγμα θόλου, ουρλιαχτά, χαβαλές και πάει λέγοντας. Έχεις κάνει όμως τη καφρίλα, έχεις βάλει μπουφάν με τσέπες και μέσα έχεις το κινητό!!! Στρώνεις πορεία, βγάζεις το κινητό, το βάζεις στο μεγάφωνο (φοράς κράνος οπότε τα αυτιά σου είναι καλυμμένα) και παίρνεις αγαπημένο σου πρόσωπο και τον ρωτάς επί λέξει “Έχεις δει ποτέ τη Γη από τα 800 μέτρα ψηλά ενώ κατεβαίνεις με αλεξίπτωτο?” (από τις πιο συγκινητικές στιγμές του 4ημέρου). Κλείνεις κινητό, προσγειώνεσαι, βίντεο και πάει λέγοντας (πάλι πόνεσε ο αστράγαλος). 3 πτώση πριν το μεσημεριανό φαγητό και αυτή τη φορά είναι που σε χτυπάει η αδρεναλίνη καθώς έχεις αρχίσει και καταλαβαίνεις τι γίνεται… Πηδάς, κάνεις σωστά τη τεχνική (“Βλέπω και τραβώ” - “Θόλο ελέγχω” και πάει λέγοντας) και προσγειώνεσαι (ουρλιαχτά και τα συναφή). Βίντεο, μεσημεριανό φαγητό, κουβεντούλα, πολύ φιλική ατμόσφαιρα, μεσημεριανός υπνάκος στη ζώνη κάτω από τον ήλιο (και πολύ χουζούρεμα) και το απόγευμα καμία πτώση λόγω αέρα… Βραδυνό φαγητό και ύπνος τρελός (άυπνος 36 ώρες τουλάχιστον) από τις 11 το βράδυ μέχρι τις 7 το πρωί. Πρωινό ξύπνημα από τη παρουσία του Γιάννη πάλι δίπλα στο κρεβάτι, πρωινό, εξοπλιζόμαστε και πέφτουμε κύριοι. Πρώτη φορά που μου βάζουν εικονική λαβή την οποία και πρέπει να τραβήξω πριν ανοίξει το αλεξίπτωτο (για να αποδείξεις ότι έχεις βρει την τεχνική και πλέον μπορείς να ανοίξεις μόνος σου χωρίς να έχεις στατικό ιμάντα). Αεροπλανάκι, υψόμετρο, πορτούλα να ανοίγει (έχει γίνει πλέον θεσμός να είμαι ο πρώτος μαθητής που πέφτει όταν ανόγει η πόρτα). Πηδάω, κρατάω σωστή στάση, ψαχουλεύω τη λαβή, την αρπάζω λες και θέλω να τη λιώσω και τραβώ λες και το τράβηγμα αυτό είναι θέμα ζωής και θανάτου (καλά η αδρεναλίνη είναι η πρώτη φορά που έχει χτυπήσει κόκκινα). Τραβάω λαβή πριν ανοίξει το αλεξίπτωτο, φέυγει όλο το σύρμα από μέσα (έτσι πρέπει να γίνεται για να απελευθερώνεται ο πύρος) και την κρατάς στο χέρι σου την ώρα που ανοίγει το αλεξίπτωτο σκεφτόμενος “Μόλις έσωσα τη ζωή μου” και παρόμοιες ανησυχίες… (Το συρματόσχοινο από το τράβηγμα έκανε καμπύλη και με έγδαρε στο λαιμό αλλά εκείνη τη στιγμή και 10 λίτρα αίμα να τρέχανε δεν θα το είχα παρατηρήσει…) Ουσιαστικά το 4ο αυτό άλμα ήταν το δεύτερο πιο σημαντικό γιατί αποδεικνύεις στον εκπαιδευτή σου και πολύ περισσότερο στον εαυτό σου ότι είσαι έτοιμος για το πρώτο σου άλμα ελευθέρας και ότι θα μπορέσεις να τραβήξεις λαβή (και δεν θα σου ανοίξει το θόλο ο εφεδρικός μηχανισμός, ο οποίος όπως και να το κάνουμε, μηχανισμός είναι, πάντα μπορεί να αποφασίσει να μη δουλέψει). Τα ουρλιαχτά και τα μπινελίκια ευχαρίστησης είναι στο κύβο μέχρι τη προσγείωση… Συγχαρητήρια στο έδαφος, βίντεο που αποδεικνύει ότι πολύ σωστά τράβηξα και δήλωση του Γιάννη “ Το επόμενο άλμα σου είναι ελευθέρας”. Αδρεναλίνη στο κόκκινο από το έδαφος πλέον. Άγχος άφθονο (στην 4η είχε λιγότερο) και μούγγα στο αεροπλάνο. Ανοίγει η πόρτα και τα πόδια σου είναι σχεδόν στα όρια της κατάρρευσης. Πηδάς και ξέρεις ότι η ζωή σου είναι στα χέρια σου. Στέκεσαι, σε μαστιγώνει ο αέρας, ο Γιάννης σε κοιτάει με βλέμμα που λέει “Το έχεις, σκίστου τα ράμματα” και πηδάς… (Το πρώτο ελευθέρας ήταν αφιερωμένο on camera στο παππού μου που μου χορήγησε την όλη εκδρομή στη Βουλγαρία, να είναι πάντα καλά…) Καλή τεχνική, μόνος σου για πρώτη φορά στον αέρα, παει να σε γυρίσει κωλοτούμπα και τραβάς. Αλλά αυτή τη φορά περιμένεις δύο δευτερόλεπτα ακόμα με τη λαβή στο χέρι (καθώς το αλεξίπτωτο το άνοιξες εσύ και δεν άρχισε να ανοίγει με το που βγήκες από το αεροπλάνο). Και μετά τα δύο δευτερόλεπτα έρχεται το πολυπόθητο και αγχολυτικό τράνταγμα… (μέχρι το έδαφος πρέπει να ακουγόμουνα έτσι όπως έκανα)… Βάζεις τη λαβή μέσα στη μπλούζα και σε κατάσταση ναρκομανούς πας και προσγειώνεσαι. Στο έδαφος σε βλέπει η μοναδική Ελληνίδα κοπέλα του γκρουπ (η οποία είναι και έμπειρη σχετικά – 20 πτώσεις) και σε ρωτάει πως ήταν… Αρχίζει τα δικά σου και εκείνη τη στιγμή σου λέει “κοίτα το χέρι σου”. Το κοιτάς και το βλέπεις να τρέμει (δεν το έχεις καταλάβει) λες και έχεις παίξει ξύλο με ολόκληρο τάγμα και βγήκες ζωντανός… Αδρεναλίνη μέχρι θανάτου που λένε… Κλασσικά βιντεάκι, διορθώσεις και πάμε για την 6η (πριν το μεσημεριανό). Πλέον ελευθερατζής (έχουν πέσει οι σχετικές αγκαλιές και τα φιλιά με το Σπύρο, έφαγα και τις παραδοσιακές κλωτσιές για το πρώτο μου ελευθέρας) πάμε να με αμολύσουν από τα 1100. Πηδάνε οι μαθητές (οι υπόλοιποι ακόμα έχουν προβλήματα τεχνικής και κρίνονται ανέτοιμοι για ελευθέρας), κλείνει η πόρτα (πρώτη φορά που βλέπω τη πόρτα να ξανακλείνει), ξανανοίγει η πόρτα (πηδάει μια άλλη κοπέλα και πιστεύω πως θα με πετάξουν και μένα), αδρεναλίνη συνεχώς στα κόκκινα, ξανακλείνει η πόρτα!!! (ρε γμτ έπρεπε να πέσω, δεν έπρεπε?). Ανεβαίνει το Antonov στα 1650 μέτρα, ανοίγει η πόρτα, γυρνάει πίσω ο Γιάννης, με βλέπει και λέει το απίστευτο “Ρε σεις αυτόν εδώ τον ξέχασα…”. (αν ήμουν ποτέ στα πρόθυρα λιποθυμίας μάλλον ήταν αυτή η στιγμη). Και τώρα τι ρε Γιάννη ρωτάω… Τίποτα μου λέει, το έχεις το άθλημα, πήδα… (3 εγκεφαλικά, 2 ανακοπές και πάει λέγοντας, η διαφορά οπτικά από τα 1000 στα 1650 είναι τεράστια). Γυρνάω στη κάμερα, δηλώνω “1650 μέτρα, τη γα..σαμε” και πηδώ (κάφρος ακόμα και σε τέτοιες στιγμές). Ούτε στη πόρτα στάθηκα, ούτε το Γιάννη κοίταξα, τίποτα, έφυγα με το κεφάλι ευθεία… Και τώρα πάρε δύο κωλοτούμπες να έχεις (αφού δεν κράτησες στάση ελευθέρας) και μια ψιλοπεριδήνηση (τα πόδια μου ήταν άλλα ντ’ άλλων). Κλείνω τα μάτια (τρομερή αίσθηση το απόλυτο κενό παιδάκια, αδύνατον να το περιγράψεις), καταλαβαίνω ότι τα πόδια μου είναι λάθος, τα φτιάχνω και ο αέρας με φέρνει παράλληλα με το έδαφος με το κεφάλι κάτω (έτσι πρέπει.). Έχω ανοίξει τα μάτια και βλέπω το έδαφος να έρχεται… Και τότε νιώθω τράνταγμα… Και αρχίζω τα καντήλια (κανονικά καντήλια εκνευρισμού, όχι ευχαρίστησης). Επειδή ήμουν προγραμματισμένος να πηδήξω από τα 1100, ο μηχανισμός του αλεξιπτώτου μου ήταν χρονικά ρυθμισμένος να ανοίξει μετά από 5 δευτερόλεπτα (τα οποία και πέρασαν και ο μηχανισμός σωστά δούλεψε και άνοιξε το αλεξίπτωτο). Άρα υποτίθεται ότι θα μου άνοιγε περίπου στα 950 μέτρα (υπολογισμοί δεν σας νοιάζουν). Το θέμα είναι ότι πηδώντας από τα 1650 μετά από 5 δευτερόλεπτα άνοιξα περίπου στα 1400 (το οποίο είναι και ιδιαίτερα ψηλά) και έχεις πολύ ώρα μέχρι το έδαφος. Αφού σπάσεις το φράγμα των 1100 μέτρων, μετά πηδάς με μηχανισμό ο οποίος ανοίγει βαρομετρικά στα 1000 μέτρα πάνω από τη Γη. Η όλη τσαντίλα μου ήταν ότι είχα και άλλο χρόνο να κάνω ελεύθερη πτώση (και μάλιστα σε σωστή στάση) αλλά το ρημάδι με άνοιξε (και καλά έκανε φυσικά). Προσγείωση, τσαντίλα εγώ που έχασα άλλα 5 δευτερόλεπτα ευχαρίστησης, επίπληξη στο Γιάννη από τον master της ζώνης επειδή πέσαν 2 άτομα από τα 1650 (ενώ 1 ήταν προγραμματισμένος για 1100, οι Βούλγαροι είναι πολύ αυστηροί με την ασφάλεια). Κλασσικά βίντεο, μεσημεριανό φαγητό, λίγο ύπνος στη ζώνη, καφές, τσιγάρα, κουβέντες, χαρές και πανηγύρια και κατά τις 5 το απόγευμα ξανά πτώση… Και μία από τις πιο ωραίες εικόνες της ζωής μου… Φανταστείτε ένα άσπρο διπλάνο σε καταπράσινο χωράφι, με τον κινητήρα να δουλεύει και το γρασίδι να κουνιέται σαν κύμα από τον αέρα… Και 11 άτομα βαρυφορτωμένα με αλεξίπτωτα, με αργό και αποφασιστικό βήμα κατευθύνονται προς την πόρτα του αεροπλάνου για να μπουν μέσα και μετά να πηδήξουν… Απόγευμα, ελαφριά ζέστη, όμορφα χρώματα και συνειδητοποιείς ότι είσαι ανάμεσα σε όλους αυτούς τους τύπους οι οποίοι μέσα σε 36 ώρες έχουν γίνει φίλοι και ακόμα περισσότερο σύντροφοί σου, είστε μία ομάδα που ο ένας στηρίζει τον άλλο, ανησυχεί για αυτόν και περνάει εκπληκτικά μαζί του… Είναι ένα αίσθημα συντροφικότητας που όσα αθλήματα και αν έχω κάνει δεν το έχω ξαναζήσει… Εκείνα τα 100 μέτρα προς το αεροπλάνο, με όλους σιωπηλούς και το κινητήρα να ακούγεται με κάνανε να δακρύσω την ώρα που έφτανα κοντά και είναι μια εικόνα η οποία έχει καεί δια παντός μέσα στο μυαλό μου…. Δηλωμένος να πέσω στα 1300 μέτρα (με μηχανισμό για χιλιόμετρο) πάλι ανεβαίνουμε, πετάμε τους μαθητές (πλέον έχω φύγει από αυτό το γκρουπ) και η πόρτα ξανακλείνει. Στα 1250 είμαι όρθιος, το αλτίμετρο δείχνει σταδιακά 1300, 1350, 1400, 1450 και εκεί ρωτάω το Γιάννη “Τι έγινε πάλι με ξέχασες?”. Ο οποίος μου απαντάει με χαμόγελο “¨Όχι επίτηδες το κάνω, θέλω να σου δώσω εμπειρία γιατί το κατέχεις το άθλημα και σε θέλω στην ομάδα”. Σοκαρισμένος εγώ από τη δήλωση απαντάω “Άμα με θέλεις φυσικά και θα έρθω”. Και ο Γιάννης με ύφος ”Θα έρθεις ε? Τότε τι κάνεις εδώ μέσα?”. Και συγχρονισμένα αυτός με αρπάζει και με πετάει έξω (ενώ εγώ τρέχω). Τα πάντα θα σας τα δείξω σε βίντεο (δηλώσεις, ο Banios να φεύγει κομμάτια από το αεροπλάνο). Κλασσικά κωλοτουμπίδι, κωλοτουμπίδι, περιδίνηση δεξιά, στρώνω στάση, με φέρνει ο αέρας και βλέπω για πρώτη φορά ένα χωράφι μου να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει… Δεν έχω μετρήσει (ούτε πρόκειται να το κάνω ποτέ, μέσα στην εβδομάδα παραγγέλνουμε 6 αλτίμετρα χειρός από Αμερική) οπότε λέω μέσα μου “Μεγαλώνει, Μεγαλώνει γερά παιδιά, γάλα το κάναμε, Τράβα”. Το συναίσθημα του πιάνω τη λαβή, τη τραβώ και περιμένω το αλεξίπτωτο να ανοίξει δεν περιγράφεται πάλι… Τράνταγμα και κραυγές χαράς για κανά λεπτό…Απίστευτη αίσθηση η ελεύθερη (η οποία ήταν να φανταστείτε μόνο για 5-6 δευτερόλεπτα, σκεφτείτε να το κάνεις περισσότερο). Προσγείωση, βίντεο και ακύρωση της υπόλοιπης ημέρας (τελειώσαν τα καύσιμα στα αεροπλάνα, το τι γέλιο κάναμε δεν μπορείτε να φανταστείτε…) Βραδάκι, φαγητό, πάμε στη πόλη, φαγητό και εκεί (ε με 5 ευρώ πίτσα 16 κομμάτια λυπηθήκαμε να μην τη πάρουμε), μετά μπαράκι (3 και ο κούκος), clubuki (πιτσιρικαρία, χαμός, όλοι σχεδόν αμούστακοι, κοριτσάκια αλλά και κάτι πολύ καλά κομμάτια με πολύ καλά σώματα. Ακόμα και άσχημη να ήταν η Βουλγάρα, δύσκολα ήταν χοντρή. Άντε να ήταν το 10% - ενώ Ελλάδα είναι πλέον η χαρά της παχυσαρκίας και της κυτταρίτιδας). Ύπνος, ξύπνημα από τις φωνές του Γιάννη, πεταγόμαστε, ντυνόμαστε και πάμε για το πρώτο (και τελευταίο άλμα της ημέρας αφού είναι το 8ο και τελειώνει το πακέτο μου) άλμα. Δηλωμένος 1350, φτάνουμε πάλι στα 1600 όπου κλασσικά ο Γιάννης μου λέει “Στάσου στη πόρτα”. Καλά πλάκα μου κάνεις, του λέω. Τα δύο τελευταία άλματα έφυγα κομμάτια, τώρα θα σταθώ στη πόρτα? Καλά μου λέει, φύγε βουτιά τότε… Και έχοντας συννενοηθεί με το Σπυράκο, ακούγεται πλέον το περίφημο στη κάμερα (από εμένα, το Σπύρο και κάποιον άλλο από την ομάδα που κατάλαβε τη έπαιζε) “ READY? SET? ΣΤΟΥ ΔΙΑΟΥΛΟΥ” και βλέπεις ένα PanioBanio να φεύγει πηδώντας από το αεροπλάνο φωνάζοντας “Στου Διάουλου”. Στον αέρα τώρα, τουμπίδι, τουμπίδι, περιδίνηση, περιδίνηση, στρώνω στάση, και περιμένω να ακούσω την οριακή μου ταχύτητα (όταν πέφτεις ελευθέρας, με το που πιάσεις 250χλμ/ώρα, η βοή του αέρα από μπάσσα μετατρέπεται απότομα σε συριγμό). Υπολογισμένο ότι θες 300 μέτρα να πιάσεις οριακή ταχύτητα, αφήνω και άλλα 2-3 δευτερόλεπτα (όλα μεγαλώνουν και πάει λέγοντας) να πέφτω με 66μ/δευτερόλεπτο και τραβώ. Ανοίγω περίπου στα 1050 και μετά από λίγο ακούω και το μηχανισμό (που μου επιβεβαιώνει ότι άνοιξα πολύ σωστά). Τσιρίδες πλέον είναι λίγες καθώς από τα τραντάγματα της ελευθέρας έχω κάνει εγκαύματα στους ώμους και τους λαγωνιαίους και κοιτάω να κάτσω καλά στο αλεξίπτωτο για να μη με κόβει. Προσγειώνομαι άτσαλα (κακός υπολογισμός με τα στάχυα) και με χτυπάει ο αριστερός αστράγαλος (για αυτό και δεν έκανα και 9ο άλμα ενώ μπορούσα εύκολα). Πακετάρουμε, φορτώνουμε το αμάξι και φεύγουμε 3 άτομα για Θεσσαλονίκη (κατά τις 1 φύγαμε από εκεί, σύνορα στις 7, Θεσσαλονίκη στις 9). Αφήνω τον έναν στο Λευκώνα, τον άλλο στο Μακεδονία (ο Σπύρος είχε κάτσει Βουλγαρία, επέστρεψε με τα παιδιά στην Αθήνα) και κάθομαι 2 μέρες Θεσσαλονίκη incognito όπου και πέρασα υπέροχα με βόλτες, καφέδες στη Χαλκιδική, πέρασα και λίγο από το Nokia (αλλά ήμουν incognito οπότε δεν ειδοποίησα κανέναν ότι βόλταρα Θεσσαλονίκη, κατάλαβες τώρα Serj που με ρώταγες πως ήξερα που κοίταζε η εξέδρα?). Επιστροφή Τρίτη πρωί στην Αθήνα, μου τραβήξανε και ένα δικαστήριο στην Εθνική οι μπάτσοι (το radar έγραφε 178, λάθος κάνανε, με 200 πήγαινα εκείνη την ώρα) και δηλωμένα αυτές οι μέρες από Πέμπτη απόγευμα μέχρι Τρίτη πρωί πρέπει να ήταν οι καλύτερες της ζωής μου (αν όχι οι καλύτερες τότε σίγουρα μέσα στο Top3). Πραγματικά ακόμα ψάχνω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω ώστε να γίνει πιο ολοκληρωμένο το 5ήμερο (μη πείτε για σκι παιδιά, θυσιάζω εύκολα 3 μέρες σκι για μια μέρα ελεύθερης πτώσης…είμαι αμαρτωλός, το ξέρω). Πλέον ετοιμαζόμαστε για τις παραγγελίες από Αμερική, περιμένουμε τη στολή της ομάδας (έδωσα ήδη τα μέτρα) και ονειρεύομαι το 3μερο του Ιουλίου που μάλλον θα ξανανέβουμε… Εδώ να πω ότι: Η ελεύθερη πτώση δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με οτιδήποτε έχετε κάνει ως τώρα (και εγώ έχω κάνει και άφθονα παλαβά και μη αθλήματα στη ζωή μου). Τώρα που έκανα ελεύθερη αποκλείεται να πάω για bunjee, πραγματικά μου ακούγεται αστείο… Επίσης όλα όσα έλεγε ο Σπύρος περί ελευθέρας αποδυκνείονται κατά 99% αληθινά (το 1% το αφήνω γιατί μπορεί να περιγράψω κάτι διαφορετικά και η αδρεναλίνη του καθενός εκλύεται ίσως δε διαφορετική χρονική στιγμή). Επίσης ότι έλεγε ο Σπύρος ότι οι παραπεντάδες είναι ερασιτέχνες μπροστά στους ελευθερατζίδες… Ε έχει δίκιο παιδιά…. Το άθλημα είναι αδρεναλίνη Χ 5 (έστω ότι σκί και παραπέντε είναι χ2). Δεν έχω ιδέα αν θα ξεκινήσω πλέον παραπέντε, καθώς προτιμώ 3 φορές να ξοδέψω λεφτά για εξοπλισμό και πτέρυγα ελευθέρας και ταξίδια στη Βουλγαρία παρά για παραπέντε…Συγγνώμη και πάλι αλλά άμα είσαι τελικά adrenaline junkie (που φαίνεται ότι είμαι κάργα), αυτή είναι η ωμή αλήθεια… Όποιος το σκέφτεται να έρθει στο επόμενο ταξίδι για την εμπειρία ξέρει πώς να με βρει. Όποιος φοβάται η φοβήθηκε πάντα είχε τη δυνατότητα να μην πηδήξει (ενδεικτικά αναφέρω πως 1 μαθητής έκανε μόνο 4 στατικούς ιμάντες και δεν ξαναπήδηξε λόγω πίεσης, 1 έκανε 8 στατικούς ιμάντες και 1 ελευθέρας και 1 έκανε 7 στατικούς ιμάντες και 1 ελευθέρας… Μόνο εγώ από τους 4 μαθητές έκανα 4 στατικούς ιμάντες και 4 ελευθέρας- 3 από τα οποία πάνω από τα 1500 – γεγονός που συμβαίνει σε 5% των μαθητών, ίσως και λιγότερο…) Θα μπορούσα να γράψω 60 και όχι 6 σελίδες για το 5ήμερο αλλά φτάνει, 2 ώρες τώρα έχω αφήσει το διάβασμα μου για να γράψω αυτά τα απομνηνμονεύματα… Στη διάθεσή σας για κάθε διευκρίνιση, απορία και πάει λέγοντας… Πολύ χαρούμενος που σας ξαναβρήκα αρτιμελής. Πολύ μικρές παράμετροι μπορούν πλέον να αλλάξουν και να κάνουν τη ζωή μου πιο ευτυχισμένη από ότι είναι τώρα… Ο κάφρος ελευθερατζής του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και την αγάπη μου στο Σπύρο – Porfirio καθώς χωρίς αυτόν δεν θα είχα γνωρίσει τη χαρά της ελευθέρας. Επιπλέον να δηλώσω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χοροπηδητά, τις αγκαλιές, τα φιλιά και στο Σπύρο να τον σηκώνω στην αγκαλιά μου μετά το πρώτο ελευθέρας… Υ.Γ. Να εκφράσω τις ευχαριστίες μου και την αγάπη μου στον εκπαιδευτή μου Γιάννη Δελαπόρτα για την εκπαίδευση, τη συμπαράσταση, το σταθερό βλεμμα του την ώρα που πήδαγα, την εμπιστοσύνη του σε μένα, τη σωστή κρίση και εκτίμησή του, το άγχος και την αγάπη που έδειχνε μέχρι να δει ότι όλοι οι μαθητές του είχαν ανοίξει αλεξίπτωτα σωστά και θα προσγειώνονταν ασφαλείς στο έδαφος καθώς και την πρόσκληση – πρόκληση να γίνω μέλος της μοναδικής Greece Skydiving Team που υπάρχει στη χώρα μας. Υ.Γ. Χαιρετισμούς, αγκαλιές, κλωτσιές και φιλιά σε όλους (12) τους ελευθερατζίδες για τις πολύ όμορφες στιγμές που περάσαμε πάνω, για το χιούμορ τους, τις πλάκες και την ευθυμία τους. Χωρίς εσάς παιδιά το ταξίδι δεν θα άξιζε τόσο πολύ… Υ.Γ. Απέραντη αγάπη σε όλους όσους κάνανε αυτό το 5ήμερο το καλύτερο της ζωής μου (Γονείς, φίλοι και πάει λέγοντας)… Σπυράκο ξέχασα τίποτα? Συμπλήρωσέ με…. READY? SET! TO HELL REEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

Βασικά από ότι ξέρω χρόνια τώρα ο Shumi έχει σεξουαλικές σχέσεις με το Montoya. Και αν μετρήσουμε τα χρόνια που πέρνει ο Shumi τα πρωταθλήματα στους αγώνες τότε μάλλον ξέρουμε ποιός είναι ο ενεργητικός και ποιός ο παθητικός :twisted: Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Όταν τα έλεγα εγώ για τα διπλώματα.... Έξω - μέσα - έξω Είτε οδηγείτε, είτε sex κάνετε η διαδικασία ίδια είναι :twisted: Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

:oops: :oops: :oops: σιγά που πήρα και το χρυσό μετάλιο, με τη λογική αυτή ξεχάσαμε να δώσουμε το στέμμα στο ΜΙΚ... Την άλλη φορά να μαζευτούμε περισσότεροι... Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Καλά πρέπει να το ξανακάνουμε Standard!!! Snowclub VS Sky και πάει λέγοντας και γνωρίσαμε ακόμα περισσότερα παιδιά από το παραπέντε (οι οποίοι δεν απέχουν πολύ ως ψυχοσύνθεση παρέας σε σχέση με μας). :? Δηλαδή κάνουν και αυτοί χαβαλέ, λένε αστεία, κάνουν πλάκες και πειράγματα και εν γένει περνάνε καλά. Άντε και σε άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις - συναντήσεις με τα παιδιά. Έτσι και αλλιώς έχουμε ξεκινήσει τις μετακινήσεις πληθυσμού από το ένα άλλο φόρουμ στο αλλό, οπότε προβλέπεται το χειμώνα πολλά παιδιά του Sky.gr να γραφτούν και σε μας καθώς υπάρχουν πολλοί που κάνουν ski και snowboard. Στα του αγώνα τώρα, για τους τύπους να αναφέρουμε πως έγιναν 3 δοκιμαστικά 10λεπτα (γυναικών και 2 από 11μελείς ομάδες αντρών). Στο πρώτο δοκιμαστικό 10λεπτό πρώτη από τις γυναίκες ήταν η Mary με τη δικιά μας Εβελίνα δεύτερη. Αξιολογότατο γεγονός ότι η Πόπη ήταν ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ με τεράστικα διαφορά (πάτησέ το, το γ....νο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω...). Στο πρώτο δοκιμαστικό των αντρών η κατάταξη των 3 πρώτων ήταν: ΜΙΚ, Βαγγέλης, Norad. Στο δεύτερο δοκιμαστικό αντρών οι 4 πρώτοι ήταν: Βοιτεκ, Πάτσιος, Λάππας και ο υποφαινόμενος. Στο γυναικείο τελικό νικήτρια αναδείχθηκε η paragianna με πολύ καλό χρόνο που της έδωσε μια θέση στο μεγάλο τελικό. Μετά από 2 ημιτελικούς οι 5 άντρες (και 1 γυναίκα) που προκρίθηκαν για να μπουν στο μεγάλο τελικό ήταν οι:ΜΙΚ, Βαγγέλης, Πάτσιος, Βόιτεκ, Banios, Paragianna. Παραθέτω τους καλύτερους χρόνους που διαμόρφωσαν και την τελική κατάταξη: MIK: 33.72 Βαγγέλης: 34.36 Βόιτεκ: 34.98 Banios: 35.09 Πάτσιος: 35.33 Γιάννα: 36.91 Άτυπος κυρίαρχος της πίστας κλασσικά ο Μιχαλάκης μας ο οποίος ήταν πάντα τουλάχιστον μισό δευτερόλεπτο πιο γρήγορος από το δεύτερο. Τυπικά κέρδισε ο Βαγγέλης του sky.gr αφού ο ΜΙΚ μας στο τελικό πέταξε το καρτ του εκτός πίστας επίτηδες. Προσωπικά είμαι αρκετά απογοητευμένος με τον εαυτό μου αφου με καλύτερο χρόνο (όλο το βράδυ) 34.29 στον ημιτελικό, στο τελικό θα μπορούσα να είμαι δεύτερος και να μην έπαιρνε το κύπελλο ο mister Ass ParaPenteBoy 2004. Όπως και να έχει περάσαμε εκπληκτικά όμορφα Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Εναέριο 720 με το κεφάλι, αριστερή περιδήνηση 180 και όλα αυτά με τα μάτια κλειστά σας λένε κάτι??? Αν όχι τότε είναι σαφές πως δεν έχετε κάνει ελεύθερη πτώση... Αύριο λογικά θα κάνω τη δημοσίευση για το πως τα περάσαμε στη Βουλγαρία καθώς το βράδυ θα μπορώ να δω και τις φωτογραφίςε (ξέχασα το φορτιστή στο Porfirio)... Ready Set STOU DIAOULOU Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Όταν ο Μικ θα βάζει βίντεο με σκι εμείς θα βάζουμε πτώσεις... Αλλά όχι faceplants...

Ποίοι μαζευτήκατε από Αθήνα, Θεσσαλονίκη? Έτσι για να ξέρουμε τι χάσαμε αυτοί που δεν ήρθαμε... Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

...εγώ εκφράζω τον έντονο συναισθηματισμό μου και εσείς με αγαπάτε υλιστικά... Για αυτό και εγώ υλιστικά πράγματα θα σας δώσω... Μιχαλάκη: αύριο θα πάρεις αυτό που πρέπει στα καρτ :twisted: Σπύρο: εσύ θα πάρεις αυτό που πρέπη στη λίμνη :twisted: Ζέτο: βρες όντως γαμπρό αντικαταστάτη στη γυναίκα μου Πέρα από τις πλάκες, ήταν τρομερή εμπειρία παιδιά και τουλάχιστον δύσκολα περιγράφεται... Ίσως κάνω μια απόπειρα αύριο όταν επαναφέρω τα επίπεδα αδρεναλίνης στα φυσιολογικά τους επίπεδα... Ξεχάστε ότι ξέρατε για extreme sports, πιο extreme από αυτό δεν υπάρχει... Και η αίσθηση του αέρα είναι απερίγραπτη... Ήταν με διαφορά το καλύτερο τετραήμερο της ζωής μου, καλύτερα δεν γινόταν (εκτός αν ήταν 5ήμερο, 6ήμερο και πάει λέγοντας)... Ready, Set, Ουστ στου διαουλου.... Falling still Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Υπάρχουν πολλές φώτο και βίντεο τα οποία σιγά σιγά θα βγουν στη φόρα...

Σε 15 λεπτά αναχωρώ μαζί με Σπύρο (Porfirio) και Γιώργο (έναν άλλο φίλο μας) για Βουλγαρία, Καζανλάκ όπου και θα μας αμολήσουν από ένα αεροπλάνο σε ύψος από 3.000 εώς 4.000 πόδια... Καθώς είναι η πρώτη μου φορά που πάω για ελεύθερη πτώση θα έπρεπε να είμαι συνεπαρμένος, αγχωμένος, στρεσσαρισμένος, φοβισμένος και να σκέφτομαι μόνο αυτό... Παρόλα αυτά ανεβαίνω με πολύ καθαρό μυαλό χωρίς έννοιες και με τρομακτικά καλή ψυχολογία... Εδω θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα τα μέλη του Snowclub για όλα όσα περάσαμε μαζί τους τελευταίους μήνες... Καταφέρατε ως άτομα αλλά και ως παρέα μέσα από εκδρομές, συναντήσεις, εξόδους, πλάκες, διαμάχες (ναι ακόμα και αυτές) να κάνετε έναν "πιτσιρικά-κάφρο" (κατά πολλούς), υπερβολικά ευτυχισμένο σε σημείο να δακρύζω ώρες ώρες... Πίστευα πως δεν γινόταν να βελτιωθεί άλλο η ζωή μου στη παρούσα φάση της... Καταφέρατε και αποδείξατε το αντίθετο... Τους τελευταίους δύο μήνες γνώρισα πάρα πολλά άτομα, με πολλά από τα οποία ήρθαμε πολύ κοντά και μου προσέφεραν σε πολλά επίπεδα. Για αυτό και είμαι ευγνώμων που ανήκω σε αυτό το σύλλογο, καθώς (και ακόμα μου είναι δύσκολο να το πιστέψω) χωρίς αυτόν η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική... Ζητώ συγγνώμη για όποιες μικροπαρεξηγήσεις, τσακωμούς και διαφωνίες προκάλεσα αυτούς τους μήνες που είμαι ενταγμένος σε αυτή τη παρέα και εύχομαι να σας ξαναβρώ αρτιμελής... Άλλωστε δεν είναι κάθε μέρα που κάποιος πάει να πηδήξει οικιοθελώς από ένα αεροπλάνο... Τα πάντα μπορούν να συμβούν (αν και δεν πρόκειται)... Για 5 ημέρες (μέχρι την Τρίτη) θα ηρεμήσετε από τα ανελέητα post μου. Ανεβαίνω πεπεισμένος πως αυτό το 4ήμερο θα είναι ένα από τα πιό όμορφα και ευτυχισμένα της ζωής μου... Ας είναι καλά οι άνθρωποί που συνέβαλλαν στην διαμόρφωση αυτής της εντύπωσης... Σας φιλώ όλους και θα τα ξαναπούμε Με πολλή αγάπη Ο κάφρος του φόρουμ Υ.Γ. What's to be done will be done the jump be made and it'll be fun and in the night that is to come all my worries will be undone

1) Ε κάποια στιγμή θα την πουλήσω (μάλλον Σεπτέμβρη του 2005 πριν το μεταπτυχιακό 2) Γμτ και το φοβόμουν ότι είμαι Gay... Καλά θα βολευτώ με το Μιχάλη που είναι πιό ψηλός από μένα... 3)Συμπαρίσταμαι, Συμπαρίσταμαι θέλω κάπου να μπορώ να βάζω το μελλοντικό ZX-10 μου με ασφάλεια (όσο ασφαλής και αν θεωρείται μια μηχανή που πιάνει 150 χλμ με τη πρώτη της ταχύτητα) Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης

Μόλις γύρισα από τη Βάρης Κορωπίου με τη μηχανή όπου γινόταν ο κλασσικός χαμός της νταλίκας και της σκόνης... 50-60 και προσπεράσεις με τη ταυτότητα στο στόμα ανάμεσα στις νταλίκες... Άντε να ξεκινήσω και εγώ παραπέντε μπας και κάνουμε παρέα και τη διαδρομή (πάντως το δικό μου στα 190 ζορίζεται άσχημα). Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Παίζει πολύ το τιμόνι μου τελευταία... Λες να φταίει το πηρούνι? Το αμορτισέρ? Επιπλέον θέλω λάστιχα γιατί 9 στις 10 γκαζιές γλιστράω (και πολύ σπάνια πλέον καταφέρνω να το σηκώσω στη πίσω ρόδα). Κουνιέται ο κώλος μου τρελά (λέτε να είμαι gay?)

Μπράβο Κωστή, άφθονο γέλιο αν και μερικά ήταν σωστά (βλέπε υστερικές στιγμές του έθνους από παπάδες, στρατιωτικούς και πολιτικούς) Θα μπορούσες να το κολλήσεις με τη Τουριστική Χιονοδρομία αναφέροντας ότι αυτά γράφτηκαν από παιδιά που κάνουν σκι στη Βασιλίτσα, μένουν στη Σμίξη και δεν διαβάζουν καθώς είναι κάθε μέρα στο Χιονοδρομικό. Φιλικά Ο κάφρος του φόρουμ Παναγιώτης Υ.Γ. Unglue yourself... :wink: