pka

Το ότι λείπει το recent activity είναι πρόβλημα.

Γεια σου συνομήλικε Μερικά σχόλια και προσωπικές αναμνήσεις από αυτά τα μέρη. Και για μένα ή πρώτη φορά που ανέβηκα στο Πάπιγκο ήταν τα Χριστούγεννα του '84. Ο ΕΟΣ Παπίγκου ήταν ο Κούλης. Το μοναδικό καφενείο-μαγαζί του χωριού. Σίγουρα αμφιλεγόμενος (λόγω κυνηγιού) αλλά εγώ τα πήγαινα μια χαρά μαζί του. Ήταν η εποχή που επιστρέφονταν τα παλιά σπίτια στους ιδιοκτήτες από τον ΕΟΤ, στον οποίο είχαν παραχωρηθεί για ένα διάστημα με την υποχρέωση να τα ανακαινίσει. Το ξεκίνημα του τουρισμού. Τουρίστες το χειμώνα ούτε για δείγμα. Μόνο ορειβάτες. Το καλοκαίρι πέρναγαν μερικοί. Το ΚΤΕΛ ήταν ο τρόπος για να πάμε στο Πάπιγκο. Με το νυκτερινό ΚΤΕΛ από Αθήνα φτάναμε ξημερώματα στα Γιάννενα και από εκεί με το τοπικό ΚΤΕΛ φτάναμε στο Πάπιγκο. Ήταν το αγαπημένο μέρος μου στο κόσμο όλο. Πήγαινα πολλές φορές κάθε χρόνο, χειμώνα και καλοκαίρι. Και ποτέ με αυτοκίνητο. Δεν ειχα. Με το ΚΤΕΛ ή το μηχανάκι. Μερικές φορές με οτοστόπ από τη διασταύρωση. Ύπνο όταν ήμουν στο χωριό είτε με τη σκηνή μου στη μέση του χωριού, είτε στο χαγιάτι κάποιας από τις εκκλησίες. Ακόμα μπορεί να το κάνει κανείς. Η κτηνοτροφία ήταν τεράστια. Αλλά όχι νομαδική. Μετακινούμενη. Οι μόνοι νομάδες στην Ελλάδα ήταν οι Σαρακατσάνοι. Που ήταν ελληνόφωνοι. Στο Ζαγόρι οι κτηνοτρόφοι είχαν σπίτια, ήταν δημότες γιατί αλλιώς δε μπορούσαν να συμμετέχουν στον ετήσιο πλειστηριασμό για τα βοσκοτόπια. Έτσι μου είχαν πει. Και στο Πάπιγκο που είναι στο Δυτικό Ζαγόρι είναι ελληνόφωνοι Ζαγορίσιοι. Το ίδιο και στο Κεντρικό Ζαγόρι (Τσεπέλοβο, Κήποι, Μονοδένδρι, κλπ) . Οι λατινόφωνοι Βλάχοι (Αρουμάνοι) είναι στο Ανατολικό Ζαγόρι (Βοβούσα, Φλαμπουράρι, κλπ). Στο Βλαχοζάγορο. Κάποια από τα χωριά που ήταν αποκλειστικά χωριά κτηνοτρόφων, όπως το λες άδειαζαν το χειμώνα (όχι το Πάπιγκο). Οι κάτοικοι κατέβαιναν στη Θεσσαλία. Τα σχολεία δούλευαν το καλοκαίρι. Το χειμώνα έμπαινε κάλπη στα χειμαδιά. Μπορεί κάποιος στην ηλικία μας να θυμάται στη πλατεία της Λάρισας τη μεγάλη ταμπέλα "Χειμερινή Έδρα Κοινότητας Σαμαρίνας". Ο τουρισμός άλλαξε τον τόπο. Στα μέσα του '90 οριακά θύμιζε αυτό που αγάπησα. Παρόλα αυτά καινούργιοι κάτοικοι εμφανίστηκαν στο χωριό για να δουλέψουν στο τουρισμό. Κάποιοι με παιδάκια! Και ενώ το χωριό με το τουρισμό δεν ήταν πια για μένα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι καλύτερα έτσι. Ποιος είμαι εγώ να προτιμώ την ερήμωση για να ταιριάζει ο τόπος με τα γούστα μου; Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν είχε έρθει ο τουρισμός νωρίτερα.

Κάποιες σκέψεις μου διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στο Βραδέτο. Όσοι έχουν πάει στο Βραδέτο θα έκαναν αμέσως το συσχετισμό. Για 300 χρόνια από τότε που φτιάχτηκε, μέχρι τη δεκαετία του 70 που ανοίχτηκε ο δρόμος , το Βραδέτο επικοινωνούσε με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο με την περίφημη "σκάλα" του. Η Σκάλα του Βραδέτου είναι η πιο ονομαστή σκάλα σε όλη την Ελλάδα. Είμαι σίγουρος ότι και τα δύο χωριά τα έστησε εκεί πάνω ο ίδιος λόγος. Η κτηνοτροφία. Η εξέλιξη όμως στα δύο χωριά ήταν διαφορετική. Στο Mürren το τραινάκι έδωσε έγκαιρα την απαραίτητη επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Στο Βραδέτο όταν φτιάχτηκε ο δρόμος ήταν πολύ αργά. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα εγκατελειπαν ακόμα και τα χωριά των κάμπων το '70. Στο Mürren ο τουρισμός έδωσε πολύ νωρίς και μια καινούργια ευκαιρία στους κατοίκους για διαφορετική απασχόληση και επαφή με άλλους ανθρώπους. Αντίθετα στο Βραδέτο παρόλο που τη δεκαετία του 70 η κτηνοτροφία ήταν ακόμα ακμαία, αυτό δεν έφτανε. Ο άνθρωπος δε θέλει μόνο σκληρή δουλειά, θέλει και νέες εικόνες, και επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους. Έτσι το Βραδέτο μέσα σε λίγα χρόνια ερήμωσε και ζήτημα είναι να έχει 10 κατοίκους, ενώ το Mürren συνεχίζει ακμαίο με 430 κατοίκους.

Το ερώτημα το δικό μου είναι γιατί δεν έβαλαν αυτούς τους ανθρώπους που διαχειρίζονται (επιτυχημένα όπως διαβάζω) το Ανήλιο, να διαχειριστούν και τη Βασιλίτσα.

Έχουν ξυπνήσει όλοι και στήνουν αρπαχτές (φεστιβάλ, ρέηβ πάρτι, κλπ) πάνω στα βουνά και μέσα σε ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΑ δαση. Και όταν γίνει η στραβή δε φταίει η δικιά τους αρπαχτή αλλά η αρπαχτή του γειτονα που κάνει κι αυτός το δικό του ρέηβ παρτι. Ξέρετε τι σημαίνει καμένο ελατόδασος; Όταν κάηκε η Πάρνηθα γράφτηκε (τεκμηριωμένα) ότι απαιτούνται 600 χρόνια για να επανέλθει στη πρότερη κατάσταση. Το έλατο δεν είναι πεύκο που η φωτιά είναι μέσα στη βιολογία του. Που φυσιολογικά καίγεται κάθε 50-100 χρόνια. Αν το έλατο καεί, πάει χάθηκε. Θα πρέπει να γίνει ατύχημα και να καούν καμιά εικοσαριά άτομα για να απαγορευτούν όλες αυτές οι αηδίες.

Μια ομορφιά

Άραγε συνδέεται με το θέμα που έβαλε ο vro για τη τουριστική ανάπτυξη καταφυγίων και χιονοδρομικών σε όμορα οικόπεδα; Σε κάθε περίπτωση πάντως, πρόκειται για ένα αίσχος.

Θα λέμε "εθνικό γυμναστήριο" και θα κλαίμε. Τουλάχιστον έτσι όπως ήταν κάναμε σκι φτηνά. Βρίσκαμε και κανα προσιτό δωμάτιο στους Φιλιππαίους ή στη Σαμαρίνα και όλα καλά. Τώρα περιμένετε να ακούσετε κόστος κάρτας και τιμή "οικίσκων".

Το φοβερό είναι ότι εξ όσων φαίνεται τουλάχιστον, το μόνο που έκαναν είναι να δώσουν σε έναν τυχαίο, το δικαίωμα να φτιάξει "πολυτελείς οικίσκους" στο βουνό. Χωρίς καμία υποχρέωση για βελτίωση του χιονοδρομικού. Όταν είναι γνωστή η κατάσταση με το πλήθος κλειστών ξενοδοχείων στην ευρύτερη περιοχή. Που κάποια έγιναν στάβλοι και κάποια φιλοξενούσαν πρόσφυγες. Θέλουν οικίσκους; Στα 10 λεπτά από το χιονοδρομικό, λίγο πριν τους Φιλιππαίους, βρίσκεται η εγκαταλελειμμένη κατασκήνωση της Κουρούνας. Ένας καταπληκτικός χώρος που τα πανέμορφα σπιτάκια αντέχουν ακόμα, παρόλο που έχουν γίνει στάβλοι (κυριολεκτικά). Με βοηθητικούς χώρους, εστιατόριο, σύγχρονη (λεηλατημένη) κουζίνα, χώρους διοίκησης, κλπ. https://maps.app.goo.gl/h8kiMVFkqJC17zSD8 https://goo.gl/maps/dsoVLgpU62jdrn3V6

Ανέλαβε τέτοια υποχρέωση ο ενοικιαστής;

Ή άλλα Αγγλικά μιλάμε η θέλεις φροντιστήριο.

Αυτό που έζησα εγώ στα Καλάβρυτα ήταν μια ώρα στα εισιτήρια, ουρά στη καμπίνα και ουρά σχεδόν μιας ώρα στη Στύγα. Ξεκίνησε η περιπέτεια στις 9 και η πρώτη (και τελευταία) κατάβαση ήταν στις 11+. Κατά τη γνώμη μου η σύγκριση με τον Σαββατιάτικο Παρνασσό ήταν συντριπτική.

Βρέθηκα χτες στο Παρνασσό. Καλός καιρός με μόνο κάτι πολύ σύντομα κλεισίματα, λίγος κόσμος (έφτασα αργά και πάρκαρα μέσα στο κάτω πάρκινγκ της Φτερόλακας), μικρές έως ελάχιστες ουρές στα λιφτ, καλούτσικο χιόνι μέσα κι έξω, όλες οι πίστες προσιτες από το πρωί χωρίς πάγους και πετρες, όλα τα λιφτ ανοικτά (και η Σαχάρα και ο Οδυσσέας), πλήθος επιλογών μέσα κι έξω για να γεμίσει η μέρα σου. Ήταν κάτι τύποι στο σαλέ της Φτερόλακας και συζήταγαν αν χτες ήταν η καλύτερη μέρα της χρονιάς ή η καλύτερη μέρα της δεκαετίας! Δεν ήταν ότι δεν έχω δει στο Παρνασσό πολύ καλύτερο χιόνι, ή καλύτερο καιρό, ή λιγότερο κόσμο. Ήταν ότι η χτεσινή μέρα τα είχε όλα. Και κάτι τελευταίο. Συγκρίνοντας τη χτεσινή μου μέρα στον Παρνασσό με τη πρόσφατη επίσκεψη μου στα Καλάβρυτα (ουρές 2+ ωρών για μια κατάβαση, κίνδυνος ζωής στη Στύγα, κλπ), νομίζω ότι έχει παραπάει φέτος όλο αυτό το hype με τα Καλάβρυτα. Καθ' υπερβολή θα έλεγα ότι είναι σα να συγκρίνεις το Λυκαβηττό με τις Άλπεις. Από κάθε άποψη. Μεγέθους, επιλογών, ποιότητας επισκεπτών, κλπ κλπ. Πάντα τέτοια.

Λοιπόν, αφού βλέπω ότι δεν υπάρχει θέμα, νομίζω ότι μου επιτρέπεται να ρωτήσω κι εγώ. Αφού ο Ανδρέας ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός που πέρασε από την Ελλάδα, για πες μας ποιος ήταν ο καλύτερος;