panpanou

έχουμε γίνει ρετάλια ... τά' χουμε δώσει όλα ... φοβερές μέρες ... φοβερός αέρας ... αχ ρε μακάρι να ήταν όλη η ζωή μας έτσι ... με τόση χαρά .... το τραγούδι της εβδομάδας ήταν αυτό ... μας κόλλησε από το πρωί μέχρι το βράδυ !!!!... " ... it's the end of a perfect day for surfer boys and girls the sun's dropping down in the bay and falling off the world there's a diamond in the sky our evening star in our shangri-la ..." YouTube Video ->Original Video 6 μέρες ωραίο σερφάκι στην Ανάβυσσο .... ωραία ιστιοπλοία στο Καβούρι ... σήμερα Σάββατο (καλό μήνα κιόλας ...) είδαμε κι απόειδαμε ... 25 knots !!!... μπαλλόνι και α-π-ο-θ-α-λ-α-σ-σ-ω-θ-ή-κ-α-μ-ε ... πετάγαμε στον αέρα .... το σκάφος έπλεε μόνο με τη καρίνα του ... :LOL: είχαμε άγιο μαζί μας ... μεγάλη η χάρη του ... ο dipanou και το τεθωρακισμένο του στην Ανάβυσσο ... (τού' χει βάλει και 2 30άρια συζυγή πολυβόλα απάνω ... χαχαχαχα ... μη και βγει σε καμμιά Τουρκία ...!!!) με το σκάφος τη γλυτώσαμε σχετικά φτηνά ... μόνο 4 τρύπες στο μπαλόνι .... και το βρακί μας λίγο λερωμένο ... κάποια από τις μέρες κάναμε κι αυτό .... ωραίο κόλπο ....

σε κάθε περίπτωση, η ιστιοπλοία είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άθλημα .... YouTube Video -> I wish, I was a neutral bomb ....

αλλά πιο extreme είναι όταν τα κάνεις αυτά ... για να φας εσύ και τα παιδιά σου ... YouTube Video ->

εδώ Ακαδημίας 85. τηλ 210 3819063 έχει τα πάντα από 50 μέχρι 9000 !!!!!! κομμάτια, σε τεράστα ποικιλία .... μού΄ λεγε πρόσφατα ότι γίνεται ο χαμός ...!!! δεν προλαβαίνει να πουλάει .... (προφανώς λόγω οικονομικής κρίσης, ο κόσμος την βγάζει σπιτάκι του και φτιάχνει puzzles !!!!)

Φέτος (2011), η Ιταλία γιορτάζει τα 150 χρόνια από την ίδρυση της Δημοκρατίας της. Με την ευκαιρία αυτή, δόθηκε στην όπερα της Ρώμης, με την παρουσία του πρωθυπουργού Berlusconi, μιά παράσταση όπερας, της πιο συμβολικής γι' αυτή την ενοποίηση των Ιταλικών κρατιδίων και την δημιουργία του νέου Ιταλικού κράτους: Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα και η περίφημη άρια "Va pensiero" τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 – όταν και γράφτηκε η όπερα - ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε για τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας. Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, παρά το ότι ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi. Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα έχει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.. Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, "…ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης. Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό.. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαγχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε "Oh ma patrie, si belle et perdue!" (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη!) Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν "Bis". Το κοινό άρχισε να φωνάζει "Viva Italia !" και "Viva Verdi!". Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα ..." Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου, το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Γι' αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. "Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση". Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό αίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά τη πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής: "Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, (από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία) Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Γι' αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά "όμορφη και χαμένη". (Επευφημίες από το κοινό ΚΑΙ από τους καλλιτέχνες πάνω στη σκηνή) "Θα ήθελα τώρα … πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί" Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των σκλάβων. "Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται. Όλη η Όπερα της Ρώμης σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ’ όψη των πολιτικών". Δείτε και απολαύστε ό,τι συνέβη ... YouTube Video ->

ωραίο 3ήμερο με πολύ αεράκι .... και πολύ γέλιο ... YouTube Video ->Original Video

οπότε τα παππούδια, ξυπνήσανε νωρίς την άλλη μέρα το πρωί .... και επιδόθηκαν σε ευρεσιτεχνίες κατασκευής αυτοσχέδιας τέντας .... ο ήλιος από νωρίς νωρίς έκαιγε ... κάτω από τη τέντα μαζεύτηκαν όσοι είχαν κοιμηθεί από την ανατολική μεριά !!! τους ξύπνησε ο ήλιος ... οι μάγκες την είχαν κάνει από την άλλη, στη δροσιά και στη σκιά ...!!! σερβιρίστηκε και πρωινό "Τainaro Breakfast" τα χρώματα του πρωινού στο πέλαγος είναι πανέμορφα ... σε λίγο αρχίζουν τα παιχνίδια ... η Δάφνη φτιάχνει θεατρική παράσταση με τις αρβύλες ...!!! και ρισκάρει .... αλλά η τέχνη θέλει θυσίες ... αρχίζει και η παράσταση ... ο panpanou φωτογραφίζει τις αρβύλες του στην άκρη της Ευρώπης κατά το μεσημεράκι .... ξυπνάνε και τα πουλάκια μου ... άπαιχτοι ... YouTube Video ->

πάρτε μάτι, ποιοί είναι οι 151 οργανισμοί από τους οποίους ξεκινάει (; - να το δω και να μη το πιστέψω) η εφεδρεία ... (οι περισσότεροι ΔΕΝ έπρεπε ΚΑΝ να ανήκουν στο Δημόσιο ...!!!)

στο μονοπάτι για το ΑκροΤαίναρο ... YouTube Video -> φτάνοντας στον φάρο ... YouTube Video ->

να και η κατασκήνωση μας ... περιμένουμε ακόμη τον kotijohn και την παρέα του ... ...οι οποίοι καταφτάνουν αργά - αργά ... και βέβαια αυτό το φανταστικό παιδί ... κουβάλησε και έφερε μαζί του ΚΡΥΕΣ !!! μπύρες !!!... ωραία κόλπα ... να κάθεσαι στο πεζούλι και ανα αγναντεύεις το φωτισμένο πέλαγος ... πίνοντας κρύα μπύρα !!! γεια σου ρε μεγάλε Γιάννη !!! (σήμερα που τα γράφω αυτά, ο kotijohn είναι χαμένος στα δάση του Βανκούβερ, σε ταξίδι wilderness επιβίωσης, στα πλαίσια του μεταπτυχιακού που κάνει στο Καναδά ... από τον άλλη εβδομάδα θα ξεκινήσει το wilderness καγιάκ και μέσα Οκτώβρη το wilderness powder ski ...!!!) οι πιτσιρικάδες το ξενυχτάνε μέχρι το πρωί .... αλλά τα παππούδια κατά τις 3-4 κλείσανε τα βλέφαρα και την κάνανε ... ου γαρ έρχεται μόνον .... "... το παππού παιδιά ... το παππού ..."

ο ήλιος έχει φύγει από την άλλη μεριά ... και ο ουρανός έχει όλα τα χρώματα που υπάρχουν ... δεξιά φαίνεται και ο Κάβο Γκρόσο ... "... από το κάβο Ματαπά 40 μίλια αλαργινά κι από το κάβο Γκρόσο 40 κι άλλο τόσο ..." λέει το παλιό θαλασσινό ρητό !!!! (διότι οι μαυριδεροί Μανιάτες πειρατές, δένανε ένα φανάρι σε μιά κατσίκα και την αμολάγανε ... τα πλοία, βλέποντας το φανάρι πλησιάζανε, και οι Μανιάτες τους την πέφτανε ....!!!) η άλλη εξήγηση είναι βέβαια η ρεστία που προκαλείται από τα μεγάλα κύματα που πέφτουν στον Γκρόσο και το αντινέμωμα από τις καπελωτές του αέρα ....) θα σας βάλω και 1-2 φωτό από τον Γκρόσο να καταλάβετε τι εστί λουκούμι .... ήρθε η ώρα να ανάψει η λάμπα του φάρου ... ο panpanou κάνει έλεγχο καλής λειτουργίας ... η νύχτα πέφτει σιγά σιγά και αρχίζουμε τις ετοιμασίες για το βράδυ ... απόκοσμη γαλήνη ... σαν να είσαι σε όνειρο ... αφού στήσαμε τα σκηνάκια μας, ξαπλώνουμε και ησυχάζουμε περιμένοντας τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν αργούν ...!!! αφού το μονοπάτι τους ήταν φωτισμένο σαν μέρα ... ο χώρος γεμίζει από σκηνές ... και διάφορους σεληνιασμένους !!! είναι νύχτα για τα καλά, αλλά η μηχανή βγάζει φωτογραφίες με τον ουρανό να φαίνεται μπλε ... να και μιά ωραία φωτό που "πιάστηκε" από τύχη ... ο φάρος μας αναμένος μεσ' τη νύχτα ...!!! τα πλοία περνάνε σε πολύ μικρή απόσταση το ένα από το άλλο ....heavy traffic !!! όσο προχωρά η νύχτα το θέαμα γίνεται όλο και πιο φαντασμαγορικό ...

είναι ένα πολύ ωραίο δειλινό και η θέα του πελάγους προκαλεί ανατριχίλα .... τα χρώματα είναι φοβερά ... και η χαρά και η ανυπομονησία μας να φτάσουμε στο φάρο μεγάλη ... οι Archive - κι εμείς μαζί τους, φωνάζουν στον "κακό" εαυτό τους να εξαφανιστεί ... "... Get out ..." η είσοδος σ΄ αυτό το τόπο, είναι σαν εξαγνισμός ... σαν επιστροφή στην αθωότητα ... σαν άφεμα στο χέρι του Θεού ... YouTube Video -> Ο φάρος μας, γαλήνιος και ατάραχος, μας κάνει την χάρη να εμφανιστεί φιλικός και μεγαλόπρεπος μέσα στα καινούργια του χρώματα .... έτσι ήταν πριν από μερικά χρόνια, εγκατελειμμένος στη τύχη του ... η θέα του απέραντου γαλάζιου, της μεγάλης θάλασσας ... που την κυβερνά ο φάρος μας και οι στέρεες πέτρες του ... στέκουν έτσι από το 1882 που τον κτίσανε οι Γάλλοι ... ο βράχος κάτω από μας είναι η τελευταία γη της Α ηπειρωτικής Ευρώπης !!! και η 2η πιό νότια ΟΛΗΣ της Ευρώπης (μετά τον βράχο του Γιβραλτάρ) ... τα νερά είναι κρεμαστά !!! με το που κάνεις βουτιά, το βάθος είναι και 15 μέτρα και μετά από λίγο χάνεσαι ... εξ άλλου μερικά μίλια πιο ανοιχτά από μας είναι το ρήγμα του Ταινάρου, το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου, με βάθος πάνω από 4000 μέτρα ...!!! ίσια κάτω από μας, προς τον Νότο, δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από θάλασσα ... άμα σε πάρει ο αέρας (Βοριάς), σε 400 χιλιόμετρα θα συναντήσεις προς τα ΝΔ τις ακτές της Λιβύης και σε 700 χιλιόμετρα προς τα ΝΑ, τις ακτές της Αιγύπτου ... πιο Ανατολικά, σε ΝΑΑ κατεύθυνση οι Δ ακτές της Κρήτης (145 χιλιόμετρα) και ακόμα πιο Ανατολικά τα Κύθηρα στα 45 χιλιόμετρα ... η ζέστη του μεσημεριανού περπατήματος έχει υποχωρήσει ... έρχεται το δειλινό και μαζί του ένα γλυκό δροσιστικό αεράκι ο dipanou και η Χριστίνα ξεκουράζονται και απολαμβάνουν το ίδιο και ο φάρος μας, ξεκουράζεται και απολαμβάνει ... σε λίγο θα πιάσει δουλειά ..!!! και από την άλλη μεριά ... αρχίζει το θαύμα ... ανατέλλει το ολόγιομο φεγγάρι !!! α ρε καταραμένη φτώχεια ... όταν θα τελειώσει η οικονομική κρίση και θα κερδίσω το λόττο, θα πάρω ένα τέτοιο ...

η ιδέα υπήρχε από καιρό ... από τις προηγούμενες φορές που είχαμε βρεθεί σε αυτό τον μαγικό, λουσμένο στο φως, τόπο !!! θέλαμε να ζήσουμε 2-3 μέρες και να κοιμηθούμε στο φάρο του Ταινάρου, στο νοτιότερο άκρο της Α. ηπειρωτικής Ευρώπης !!! και στο 2ο νοτιότερο άκρο ΟΛΗΣ της Ευρώπης (μετά το Γιαβραλτάρ) ... φέτος το καλοκαίρι λοιπόν, το συνδυάσαμε με την πανσέληνο του Αυγούστου !!!! και περάσαμε ένα ωραίο 2ήμερο, χαμένοι στην απόκοσμη γαλήνη και πλημμυρισμένοι από τα υπέροχα χρώματα της φύσης την ημέρα και από το γεμάτο φεγγάρι τη νύχτα, στο φάρο του Ταινάρου ...!!! όσοι δεν έχετε πάει, είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνετε πριν ... παντρευτείτε !!! (και όσοι είστε παντρεμένοι ... πριν πεθάνετε ...!!!) χαχαχαχαχα ... εξ άλλου εκεί, σύμφωνα με τους αρχαίους, ήταν και η μία από τις 7 πύλες του Άδη !!! η παρέα μεγάλη και δοκιμασμένη στις υπαίθριες δραστηριότητες .... έφτασε στο φάρο κατά κύματα ... ακόμη και μέσα στη νύχτα ...!!! φωτό λοιπόν ... και βίντεο από μιά μαγική Αυγουστιάτικη πανσέληνο, σε ένα από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας !!! κατηφορίζοντας προς την Μέσα Μάνη, περνάμε από το νοτιότερο βουνό της Ελλάδας, τον Σαγγιά ... αυτό είναι το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία που δεσπόζει πάνω από την Αρεόπολη και το αγαπημένο μας Λιμένι ... ο δρόμος προς την άκρη της Μάνης είναι μακρύς, αλλά οι δρόμοι πια είναι ασφάλτινοι ... όταν ο panpanou είχε πρωτοπάει στη Μάνη, κάτι αιώνες πριν, οι περισσότεροι δρόμοι ήταν κακοτράχαλοι χωματόδρομοι και για τα Κοκκινόγεια που είναι ο προορισμός μας, δεν υπήρχε καν δρόμος ... ο χωματόδρομος τέλειωνε αρχικά στη Βάθια και μετά στο Μαρμάρι ... και από κει και πέρα μόνο μονοπάτι !!! (φωτό την άνοιξη 2008) τώρα μιά ωραία άσφαλτος φτάνει εκεί, υπάρχει μιά ωραία ταβερνούλα, υπάρχει ρεύμα, υπάρχουν οι ανέσεις του πολιτισμού .... αλλά και τα κακά του .... από τα Κοκκινόγεια φεύγει το μονοπάτι για το Ακροταίναρο, περίπου 2,3 χιλιόμετρα, βατό στην αρχή, σχετικά δύσβατο μετά ... είναι μιά από τις ομορφότερες διαδρομές όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο κόσμο .... ένας τόπος κυριολεκτικά λουσμένος στο φως, η βαθιά θάλασσα αξεδιάλυτο μπλε με τον ουρανό, και ο τόπος να μοσχοβολά τα φρύγανα της Μάνης ... εδώ ο ναός του Ταινάριου Ποσειδώνα που έχει γίνει μικρό εκκλησάκι ... (φωτό την άνοιξη 2008) (φωτό την άνοιξη 2008) ετοιμαζόμαστε ... είμαστε η εμπροσθοφυλακή της παρέας !!! εδώ ο dipanou (= και το καλοκαίρι σκέφτομαι Armada, τρώω Armada, είμαι Armada ...) και η Χριστίνα παίρνουμε το μονοπάτι μας, που περνάει δίπλα από τη θάλασσα (φωτό την άνοιξη 2008) πίσω φαίνονται ο μικρός οικισμός στα Κοκκινόγεια και η εξυπηρετική ταβερνούλα (δεχτήκανε και μας φιλοξενήσανε στο ψυγείο τους διάφορα δικά μας πράγματα ...) τα απομεινάρια του αρχαίου οικισμού είναι εμφανή παντού .... για πολλούς αιώνες εδώ ζούσανε άνθρωποι και είχαν χτίσει την πόλη τους και τα ιερά τους ... το μονοπάτι περνά από αυτό το πανέμορφο ψηφιδωτό δάπεδο κατοικίας του 2 μΧ αι. που αλλού στον κόσμο, περπατάς πάνω σε μονοπάτια και περνάς δίπλα από ψηφιδωτά δάπεδα; (έτσι για να καταλάβουμε τι πατρίδα έχουμε και την καταστρέφουμε καθημερινά, όσο πιο λυσσασμένα μπορεί ο καθένας μας ... ) για φανταστείτε ότι 2000 χρόνια πριν, υπήρχαν άνθρωποι που κατοικούσαν σε αυτό το μέρος και είχαν πολιτισμό !!! θέλανε τα δάπεδα από τις κατοικίες τους να είναι ωραία !!! και είχανε τεχνίτες που φτιάχνανε αυτά τα πολύ ωραία ψηφιδωτά ...!!! και πού όλ' αυτά ;;; στο Ακροταίναρο ... στην άκρη του κόσμου !!! μετά από λίγο δρόμο το μονοπάτι αρχίζει και ανηφορίζει ... και ακολουθεί ανάπλαγα την άκρη αυτής της γης από την ανατολική μεριά της απ' όπου έχουμε και για πρώτη φορά τη θέα του φάρου δείτε πως είναι την άνοιξη δείτε εδώ το βίντεο με τη διαδρομή του μονοπατιού ... YouTube Video ->

αντεπιστέλλον μέλος είναι αυτό που, εκτός των άλλων: 1. παρέχει κάθε δυνατή ηθική και υλική βοήθεια προς άλλα μέλη που επιθυμούν να σκιάρουν στο Upper Manhattan ... 2. ταχυδρομεί στην Ελλάδα πράγματα που έχουν παραγγείλει άλλα μέλη στο πολύ φθηνό και αξιοπιστότατο Backcountry (το οποίο ως γνωστό, δεν στέλνει σε Ελλάδα)

να υποθέσω ότι με την αποφοίτηση του μείρακα, θα ξαναγυρίσετε Ελλάδα ε; είμαι σίγουρος ότι με τον επόμενο χιονιά στην ΝΥ, θα σε δείχνουν τα κανάλια να βολτάρεις με τα ορειβατικά σκι στο Upper Manhattan ... άντε, καλά να είστε, με υγεία, γεροί και χαρούμενοι και μη σας νοιάζει ... όπου "Γη και Πατρίς" ... ή επί το χριστιανικότερον "... η Γη εν η συ έστηκας, Γη αγία εστί ..." (ευτυχώς που υπάρχουν και τα αρχαία και μπορώ και γράφω, χωρίς να μας καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι .... χαχαχαχαχα )

άντε ρε, να σας ζήσουν, να τους χαίρεστε !!!! και στα παιδιά σας και στα παιδιά μας ... υποθέτω ότι ο γαμπρός και η νύφη επανήλθαν το χειμώνα και ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΛΟΥΚΙ που είναι πάνω απ΄το κεφάλι της νύφης ε; ... αν όχι, να μας καλέσουν να το κάνουμε όλοι μαζί ...!!! φέτος .... καλά ρε Βασίλη, έχεις αδελφό και σπίτι στο Denver και πας για σκι στο Παρνασσό; μαζόχας είσαι ;;;

Το Maverick's στην Βόρεια Καλιφόρνια, δεν είναι γνωστό μόνο για τα κύματα του, αλλά και για την επικινδυνότητα του αν σε πάρει, αφού το κύμα σκάει στην κυριολεξία πάνω σε ΞΕΡΕΣ και ΥΦΑΛΟΥΣ ... έχει πεθάνει πολύς κόσμος εκεί ... δείτε εδώ για να πάρετε μια ιδέα της ακτής .... YouTube Video ->Original Video όλους, όσους βλέπετε, τους είχαμε σε ψυχοφάρμακα, διότι θέλανε να αυτοκτονήσουνε ... δείτε και εδώ, βίντεο γυρισμένα πριν από 35 - 40 χρόνια στο ίδιο μέρος .... (από το 0:44 και μετά ....) και δείτε και τον Jeff Clark, που για πολλά χρόνια ήταν ο μόνος surfer στην περιοχή !!!..... YouTube Video ->Original Video είναι απόσπασμα από την ταινία Riding Giants, που ΑΞΙΖΕΙ !!!!! να την δείτε (σε 10 μέρη στο ΥouTube), αρχίζοντας από εδώ YouTube Video ->Original Video

Χρήστο για να αποδώσουμε και τα εύσημα εκεί που πρέπει, να πούμε ότι το κύμα αυτό (το Teahupoo), το τόλμησε πρώτος ο Laird Hamilton το 2000 ... αξίζει κανείς να παρακολουθήσει αυτόν τον φοβερό άνθρωπο με το απέραντο ήθος και την ταπεινότητα μπροστά στην φύση .... YouTube Video ->

ωραίο βίντεο .... αλλά σας έχω πει ρε παιδιά, κάντε τα βίντεο σας προσβάσιμα ΚΑΙ από κινητές συσκευές ... (υπάρχουμε κι εμείς που βλέπουμε ίντερνετ από tablets, δεν υπάρχουν μόνο τα πισιά ... )

ουάου ..... μόνο ρετιρέ που δεν έβαλε ο τύπος στην 3όροφη (ή 4όροφη ; πολυκατοικία που έχτισε (50 μέτρα από την παραλία) σε Κυκλαδονήσι ....) δείτε πως αυτό το κτίριο μόνο του βγάζει μάτι και αλλοιώνει την αισθητική και την ομορφιά του γαλήνιου τοπίου, με τον δυσανάλογα τεράστιο όγκο του ... θα είχε ενδιαφέρον να δει κάποιος τα σχέδια της άδειας και τι τελικά χτίστηκε .... (έτσι μάλλον εξηγείται το πως ο Δντης Πολεοδομίας στη Σύρο (πρωτεύουσα των Κυκλάδων), είχε 3-4 εκατομμύρια ευρώ καταθέσεις στην τράπεζα ....) η πολυκατοικία είναι οι πανσιόν;;;

Άει σιχτίρ πια με τα λεφτά του Άρη Δαβαράκη 09/08/2011 Μα πού θα πάει πια αυτό το πρόβλημα με τα λεφτά παγκοσμίως; Έτσι θα ζήσουμε από δω και μπρός, με τις Standard & Poor΄s και τις Moody’s, τα triple A’s και όλους αυτούς τους οικονομικούς όρους που παπαγαλίζουμε όλοι οι άσχετοι, σχεδόν δυο χρόνια τώρα; Ζαλίστηκα, κουράστηκα, βαρέθηκα. Όλα για τα λεφτά τα κάνουμε και όλο για λεφτά μιλάμε. Γι’ αυτό ήρθαμε σ’ αυτόν πλανήτη, επιβάτες του τόσο τρυφερού αλλά και αρτιότατα εξοπλισμένου αυτού διαστημοπλοίου (για την μήτρα της μάνας μας λέω βεβαίως) που με τόσους κόπους μας ανάστησε και μας έκανε ανθρώπους; Για να μαζεύουμε μπικικίνια και να γινόμαστε δυστυχισμένοι χωρίς αυτά, δυστυχισμένοι γι’ αυτά, δυστυχισμένοι γιατί δεν έχουμε όσα ο γείτονάς μας –ή αυτός ο διάσημος στο περιοδικό lifestyle (ή το αντίστοιχο blog στο διαδίκτυο); Τόσο μεγάλη υπόθεση είναι τελοσπάντων αυτά τα «λεφτά»; Δεν ζω σε άλλον πλανήτη, μην μπερδευτείτε. Εδώ ζω και εγώ και τραβάω το κουπί που τραβάμε όλοι μας για να επιζήσουμε. ΟΚ. Δεν έχω πρόβλημα μ’ αυτό. Μ’ αρέσουνε και μένα πράγματα που έχουν ένα κόστος, δεν είμαι του αντίσκηνου στην πλατεία Συντάγματος ούτε στον Λευκό Πύργο. Ένα ωραίο δωματιάκι, όσο πιο ωραίο γίνεται, με θέα στον Βόσπορο, τον Σηκουάνα ή και το πάρκο (ας είναι και από το «Plaza» ή από το «Pierre» δεν θα στεναχωρηθώ επ’ αυτού!) πολύ μου αρέσει –και ξέρω ότι κοστίζει ακριβά και για να το έχω χρειάζονται χρήματα που δεν τα έχω. Αν μπορώ όμως, αν με «παίρνει» και ζοριστώ όσο πρέπει, αν παράγω το αντίτιμο αυτής της μικρής απόλαυσης, πολύ θα το χαρώ ένα ωραίο ταξίδι. Δεν θα μου βγει όμως η ψυχή κατεστραμμένη σαν πατσαβούρα για να απολαύσω αυτές τις «φυτεμένες» στον εγκέφαλό μου πολυτέλειες. Ούτε γι’ αστείο. Ένα μακροβούτι στον Σαρωνικό, εγώ προσωπικά, δεν το κοστολογώ «φθηνότερα» -μου είναι ασύγκριτα πιο πολύτιμο. Αλλά ναι, να δουλέψουμε λοιπόν, ναι, να καλλιεργήσουμε όσο μπορούμε τις ιδιαίτερες ικανότητες μας και την δημιουργικότητα με την οποία η φύση μας προίκισε, να εκμεταλλευτούμε «δια πάν έργον αγαθόν» τις ευκαιρίες που μας δίνονται, βεβαίως ναι, ναι, και πάλι ναι. Να κάνουμε ο καθένας τη δουλειά του (ή τις δουλειές του, αν είμαστε πολυτεχνίτες) για να μπορούμε να ζούμε «καλά» και όπως θέλουμε –βεβαίως! Αλλά τι θα πει στην ουσία «ζω όπως θέλω»; Θα πει ζω με τον τρόπο που με κάνει πιο ευτυχισμένο, πιο πλήρη, τον τρόπο που με βοηθάει να εμπλουτίσω την προσωπικότητά μου με περισσότερες γνώσεις, περισσότερη κατανόηση για τον διπλανό μου και τον βαθύτερο εαυτό μου, περισσότερες δυνατότητες να παράγω έργο χρήσιμο για εμένα τον ίδιον, αλλά και για τους άλλους. Και να σας διευκρινίσω ότι δεν είμαι αρχαίος Σπαρτιάτης, σύγχρονος «χαλασμένος» αστός από την Αλεξάνδρεια (της Αιγύπτου) είμαι. Μεγάλωσα με τις αρχές της καταναλωτικής δυτικής κοινωνίας και αυτό το savoir-faire διδάχτηκα: Να ζω καλά, να αγαπώ το αισθητικό και το (αντικειμενικά) πολύτιμο, απ’ το διαμάντι μέχρι την λογοτεχνία και από της γιαγιάς το παραμύθι μέχρι τα κακομαθημένα κορίτσια κι αγόρια με τα ωραία pull-over. Μ ’αρέσει αυτό που λέει ο Ανδρέας Εμπειρίκος στο «Η σήμερον ως αύριον και ως χθές» που εκδόθηκε από την «Άγρα» στην Αθήνα, το 1984: Aκου τον ήχο σπάζει πέτρες/Και πέφτουνε πεφτάστερα στους στίβους/Στα γήπεδα πηδούν οι μπάλες/Σαν μπάλες ρούγκμπι σαν πεπόνια/Κομψές κυρίες στις κερκίδες/Και κορασίδες με pull-over/Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε/«Goal! Goal! στα δίχτυα των εχθρών/Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου». «Ηχώ» το τιτλοφορεί το ποίημα αυτό που τόσο με έχει επηρεάσει. Και, βέβαια για να διαβάζεις Εμπειρίκο και να φοράς pull-over, να γράφεις αγγλικά τη λέξη γκολ (Goal!Goal!) χωρίς να φοβάσαι μη σε ματιάξουν τα επαναλαμβανόμενα θαυμαστικά, για να πηγαίνεις παρέα με κομψές κυρίες σε αγώνες «ρούγκμπι» και γενικά για να ξέρεις να απολαύσεις ένα ηλιοβασίλεμα ή μιαν αυγή, σίγουρα δεν διψάς, δεν πεινάς, δεν είσαι άστεγος, ούτε ρακένδυτος μετανάστης που δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι. Είσαι χορτασμένος, αστός ή της αγροτικής υπαίθρου γέννημα-θρέμμα, ή και της αριστοκρατίας ή της εργατικής τάξης που μετεξελίχτηκε και έγινε δύναμη και καθεστώς. Και ακόμα και με άδεια τσέπη την γεύση της πολυτέλειας την ξέρεις γιατί έχεις μάθει ότι μεγαλύτερη πολυτέλεια από μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο φαρδύ-πλατύ δεν μπορεί, δεν γίνεται να σου χαριστεί –όσο και να προσπαθήσεις. Έχεις παιδεία ανθρωπιστική και νοιάζεσαι για τα κοινά. Παρακολουθείς τις εξελίξεις. Τοποθετείσαι, εκφράζεσαι, ενίοτε ξιφουλκείς και κραυγάζεις για κάποια «δίκια» που τα θεωρείς αυτονόητα και κεκτημένα από τον Ζαν-Ζάκ Ρουσώ και το Κοινωνικό του Συμβόλαιο ήδη. Δεν κυκλοφορείς βρώμικος ή ξυπόλητος –άρα έχεις λεφτά για σαπούνι και παπούτσια, ωραίες πετσέτες και καθαρά σεντόνια. Μέχρι εκεί όμως –μην παρανοήσουμε κιόλας. Να το παλέψουμε, να ισορροπήσει η ζυγαριά, να εξαπλωθεί η παιδεία, τα γράμματα, η πρόσβαση στην ηλεκτρονική ζωή και εργασία, οι κοινωνικές παροχές στους αδύναμους, να αγωνιστούμε, να δημιουργήσουμε, να βελτιώσουμε την απόδοσή μας –για να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι όμως, όχι απλώς πιο πλούσιοι. Αν μπορούμε να βγάζουμε λεφτά να τα χρησιμοποιούμε, να τα χαιρόμαστε, να τα επενδύουμε στην έρευνα, την κάθε είδους έρευνα, εκείνη των πανεπιστημιακών εργαστηρίων που σώζει ζωές και προχωράει την ανθρωπότητα και την άλλη έρευνα, την εντός έρευνα, της ψυχής μας την μυστηριώδη έρευνα. Αν περισέψουνε και για καλά ξενοδοχεία, ταξίδια, ωραία αυτοκίνητα και, γενικά, για Gucci, Pucci, Fiorucci, ακόμα καλύτερα. Αλλά δεν εξαρτάται απ’ αυτά η ευτυχία μας: Και σκοπός της ζωής (σας το θυμίζω γιατί το ξεχνάμε συνεχώς και δεν κάνει) είναι η ευτυχία. Μια συναισθηματική και νοητική πληρότητα δηλαδή που δεν είναι ίδια για όλους μας –και δεν μπορεί να εξαρτάται από κανέναν «Οίκο», όπως και αν τον λενε - Standard& Poor’s ή Moody’s. «Χρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας», λέει ο Ελύτης –που τον συναντάμε πια καθημερινά μέσα στο μετρό της Αθήνας και όλο και πιο ευανάγνωστα γίνονται τα σωθικά του. Πού θέλω να καταλήξω λοιπόν με όλο αυτό το σουρεαλιστικό παραλήρημα; Θέλω να δηλώσω ότι τους βαρέθηκα όλους αυτούς με τις αξιολογήσεις και τις υποβαθμίσεις και τα χοντρά μαφιόζικα παιχνίδια τους. Υπάρχει ζωή και αλλού ξέρετε κύριοι, δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν όλα στα λογιστικά κέρδη και τις απώλειες. Αυτό.

Με τον Γιάννη Ραγκούση του Τάσου Τέλλογλου Η αντιπαράθεση του Γιάννη Ραγκούση με τον βουλευτή Λακωνίας του ΠΑΣΟΚ Λεωνίδα Γρηγοράκο για τα ταξί είναι απλά συμβολική δύο ομάδων που εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στο κυβερνόν κόμμα: Εκείνων που βρίσκονται μπροστά στους νόμους και τις πολιτικές επιλογές που κάνουν και τις υπερασπίζονται και εκείνους που κρύβονται πίσω από την τρόικα ή και ρυθμίσεις που ψηφίσθηκαν για να παραστήσουν στην τρόικα ότι «ανοίγουμε» τις αγορές. Τα ταξί είναι επίσης συμβολικά. Αντίστοιχοι συμβιβασμοί βρέθηκαν με τους φούρνους, τα περιθώρια κέρδους των φαρμακοποιών, τον τρόπο (μη) υλοποίησης της απελευθέρωσης των μεταφορών κλπ. Ο στόχος του ανοίγματος αυτών των αλλαγών δεν είναι πάντα η δημιουργία περισσότερων μικρών ελευθέρων επαγγελματιών που ζουν όπως ζουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες στην Ελλάδα, αλλά η συγκέντρωση δραστηριοτήτων σε μεγάλες επιχειρήσεις με ισχυρή κεφαλαιακή βάση, καινοτομία και πολλούς από τα σημερινά «αφεντικά» να εργάζονται ως υπάλληλοι. Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, η βασική διαφορά της με τις κοινωνίες του Βορρά είναι η ύπαρξη 1,8 εκατομμυρίου «επιχειρηματιών» σε σχέση με το 1,2 εκατομμύριο των αυτοαπασχολουμένων. Ο Ραγκούσης και οι άλλοι της κυβέρνησης γνωρίζουν ότι στις συζητήσεις για τη διάσωσή μας, υπογραμμίσθηκε από τους δανειστές μας ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί. Ουδείς αποδέχεται τραγουδώντας εύθυμα τραγουδάκια την εξαφάνισή του αλλά και ουδείς προσαρμόζεται με την θέλησή του. Το άνοιγμα όλων των ελληνικών αγορών – όχι μόνο των ταξιτζήδων- αλλά και των σούπερ-μάρκετ, του τσιμέντου, των μεταφορών με φορτηγά, των ακτοπλοϊκών μεταφορών, της κρουαζιέρας –είναι η σημαντικότερη πολιτική μάχη της γενιάς μας. Και σε αυτή η κυβέρνηση χρωστάει ακόμα στον εαυτό της. Εκτός και αν ο κ. Γ.Α Παπανδρέου που είχε την ευθύνη για το που θα οδηγηθεί η εσωπασοκική σύγκρουση για τα ταξί, θέλει να πάει στην επόμενη σύνοδο κορυφής και να ακούει την κα Μέρκελ –που έχει ακόμα πολλές κλειστές «αγορές» στη Γερμανία- να του παραδίδει αφ υψηλού μαθήματα, επειδή μας δανείζει, λέγοντας ότι στην Ελλάδα «ψηφίζονται οι νόμοι αλλά δεν εφαρμόζονται». Α-ταξί-α του Αντώνη Φουρλή Η κόντρα του Γ.Ραγκούση με τους ιδιοκτήτες ταξί έχει δύο διαστάσεις. Υπάρχει αναμφίβολα μία πολύ ενδιαφέρουσα εσωκομματική διάσταση, από την ώρα που οι χειρισμοί του υπουργού Υποδομών αμφισβητήθηκαν μαζικά από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ορισμένοι τον είχαν βάλει “στο μάτι”, από την περίοδο της – περίπου – παντοδυναμίας του, όταν ο Γ.Παπανδρέου τον επέλεξε ως τον στενότερο συνεργάτη του (προεκλογικά), μέχρι και την στιγμή που του ανέθεσε τον συντονισμό των συναδέλφων του υπουργών. Κάπου εκεί, όμως, τελείωσε το ειδύλλιο μεταξύ τους. Κάποιοι του “χρωστούσαν” από τότε. Κάποιοι άλλοι, απλώς διέγνωσαν ότι με την μετακόμιση του Ευ.Βενιζέλου στην κεντρική ομάδα της κυβέρνησης και με την απομάκρυνση των λεγόμενων “κηπουρών” στον ανασχηματισμό του Ιουνίου, ήρθε και το τέλος όλων των προσωπικών συνεργατών του Γ.Παπανδρέου. Στην πραγματικότητα, η ώρα της επιστροφής των κομματικών. Ο Γ.Ραγκούσης κήρυξε ανένδοτο για την απελευθέρωση, χωρίς να έχει εξηγήσει σε κανέναν πώς ακριβώς τη βλέπει. Θα έπρεπε να περιμένει τον γενικό ξεσηκωμό. Οι ταξιτζήδες κατέλαβαν λιμάνια και αεροδρόμια, το έπαιξαν “Ρομπέν των Δασών” στα διόδια και στην Ακρόπολη και υπερέβησαν τελικά όλα τα όρια. Τουρίστες μίας κάποιας ηλικίας βρέθηκαν να σέρνουν τη βαλίτσα τους για κανά χιλιόμετρο, σε θερμοκρασίες άνω των 40. Οι αυτόκλητοι συνήγοροι των ταξιτζήδων – ανάμεσά τους και πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ - φωνάζουν ότι “δε γίνεται να βγάζει άδεια όποιος θέλει, γιατί ο αριθμός των ταξί ξεπερνά κατά πολύ αυτόν που θα έπρεπε να έχουμε και γιατί δε βγαίνει από πουθενά το μεροκάματο, την ώρα που η άδεια κοστολογείται 200 με 300 χιλιάρικα”. Το επιχείρημα ακούγεται λογικό, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν μερικοί άτυχοι (ή αφελείς) αυτοκινητιστές, που πήγαν κι αγόρασαν πανάκριβα πέρυσι ή ακόμη και φέτος την άδειά τους, αλλά τώρα διαπιστώνουν πως μπορεί να χάσει την αξία της μέσα σε 24 ώρες, λόγω της απελευθέρωσης. Μέσα στη φασαρία, όμως, ακόμη και τα λογικά ερωτήματα που μπορεί να θέσει κάποιος, παραμένουν αναπάντητα: Γιατί πλήρωνε μέχρι χθες κάποιος 200-300 χιλιάρικα για να αγοράσει την άδεια ενός επαγγέλματος, που δεν δίνει μεροκάματο και όπου οι εργαζόμενοι είναι ήδη υπεράριθμοι; Φορολογήθηκε ποτέ κανείς γι αυτές τις αγοραπωλησίες αδειών (που, κατά τα άλλα, αποτελούν “δημόσιο αγαθό” που παραχωρεί η Πολιτεία) και δηλώθηκαν ποτέ τα ποσά που εισπράχθηκαν; Είναι αλήθεια ότι η άδεια ταξί αποτελεί δημόσιο αγαθό, αφού αναφέρεται σε όχημα ΔΧ (δημόσιας χρήσεως). Ομως, ποιός αποφάσισε, πότε και γιατί να είναι η άδεια αυτή μεταβιβάσιμη και να μην την επιστρέφει πίσω στο κράτος ο ιδιοκτήτης ταξί, την ώρα που βγαίνει στην σύνταξη; Αλήθεια, τελευταία παρατήρησα ότι και οι δημοσιογράφοι γίναμε πολλοί και δε βγαίνει καλό μεροκάματο. Μήπως να θεσμοθετήσουμε και εμείς τις δικές μας “άδειες”, ώστε να προστατέψουμε το επάγγελμά μας; Να τις πουλάμε, όταν ετοιμαζόμαστε να βγούμε στη σύνταξη, ή να τις κληρονομούν τα παιδιά μας. Καλό μου ακούγεται. Κι αν εσείς θέλετε να ασκήσουν αύριο τα δικά σας παιδιά το δικό μου επάγγελμα, να μου τα “σκάσουν” πρώτα! Το μυαλό μου πηγαίνει και στους κάθε είδους επιχειρηματίες, που πληρώνουν αδρά και σε μαύρο χρήμα τον “αέρα” όταν θέλουν να νοικιάσουν ένα μαγαζί σε καλή θέση. Ακόμη και για μαγαζιά που σήμερα δε βγάζουν ούτε το ενοίκιο, ο “αέρας” πληρώθηκε κανονικότατα πριν από 2-3 χρόνια, όταν δεν ξέραμε πού ακριβώς θα μας οδηγήσει η κρίση. Φυσικά, επειδή το δικό τους επάγγελμα είναι ήδη απελευθερωμένο, ούτε λιμάνια ούτε αεροδρόμια δικαιούνται να κλείσουν για να ζητήσουν πίσω τα λεφτά τους που έγιναν “αέρας κοπανιστός”. To βασικό αντεπιχείρημα είναι ότι τα μαγαζιά δεν είναι ΔΧ, όπως τα ταξί. Αλλά και πάλι χωρά αντίλογος: η αδικία είναι αδικία και το επιχειρηματικό ρίσκο – επιχειρηματικό ρίσκο (εγώ έτσι το βλέπω και στις δύο περιπτώσεις). Υπάρχει όμως και η ουσία. Η απελευθέρωση των ταξί είναι μόνο μία σταγόρα στον ωκεανό των αλλαγών που απαιτεί από την Ελλάδα το Μεσοπρόθεσμο. Και θα είναι, ίσως, ακόμη περισσότερες οι αλλαγές που θα χρειαστούν ώστε η Ελλάδα να επιβιώσει. Μετρήστε πόσα συζητούνται αυτές τις ημέρες: στη λίστα υπάρχει καμιά κατοσταριά ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση κι άλλων επαγγελμάτων, κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών, κατάργηση επιδομάτων, αλλαγή του φορολογικού νόμου και μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ. Προσθέτε και όσα ορισμένοι από εμάς θεωρούμε απαραίτητα – έστω και αν οι μισοί μπορεί να διαφωνήσουν: κατάργηση του διαχωρισμού των Ελλήνων σε “ιδιωτικούς υπαλλήλους” και “μόνιμους υπαλλήλους” (δηλαδή κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο), χτύπημα της φοροδιαφυγής που θα ξεβολέψει ορισμένες επαγγελματικές ομάδες σε συνδυασμό με την αυστηροποίηση των σχετικών ποινών, εισαγωγή της “μισητής” αξιολόγησης στο Δημόσιο, εισαγωγή κανονικού και αυστηρού “πόθεν έσχες” (αντί του σκέτου “έσχες”) για βουλευτές, υπουργούς και διευθυντικά στελέχη του Δημοσίου, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών (που ακούμε επί δεκαετίες, αλλά δε βλέπουμε) και άλλα ων ουκ έστι αριθμός... Σε κάθε μία από αυτές τις αλλαγές, όποτε και αν επιχειρηθούν, όσο καλά και αν σχεδιαστούν, είναι βέβαιο ότι θα υπάρχουν πολλοί έτοιμοι και πρόθυμοι – όχι μόνο να κλείσουν λιμάνια και αεροδρόμια, να ανοίξουν τα διόδια και να καταργήσουν το εισιτήριο στην Ακρόπολη, αλλά και να κρεμαστούν από τη ζωφόρο του Παρθενώνα. Αν η κυβέρνηση εξακολουθήσει να ατενίζει με την ίδια αναποφασιστικότητα αυτές τις μεταρρυθμίσεις, επιδιδόμενη κάθε φορά σε χιλιάδες ζιγκ-ζαγκ, υπό το φόβο του πολιτικού κόστους και της προσωπικής αγωνίας κάθε βουλευτή, τότε γιατί να πιστέψει η κοινωνία στην ανάγκη αυτών των επώδυνων αλλαγών; Το να αναλώνεσαι στη διαδικασία, είναι πολύ ευκολότερο από το να κάνεις πολιτική. Μόνο που οδηγεί στην α-ταξί-α.

για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, το άρθρο είναι του Αχιλλέα Χεκίμογλου από το προσωπικό του blog, που το αναφέρω στην πηγή, κάτω από το κείμενο τώρα στο προκείμενο έχεις πλάκα Yota μου θυμίζεις τον τύπο που έχει πάει κρουαζιέρα, το καράβι βυθίζεται, και αυτός παραπονιέται στον σερβιτόρο, ότι η σούπα του είναι ανάλατη ... εδώ ο κόσμος χάνεται και ξαναβρίσκεται, συντελείται κοσμογονία σε όλο το κόσμο, η κοινωνία αλλάζει από τα βάθρα της, τα πάντα είναι υπό αίρεση, και οι μόνοι που έχουν απομείνει είναι 1. οι ταξιτζήδες που δεν θέλουν να χάσουν κανένα κεκτημένο και να φοροδιαφεύγουν του κερατά και 2. εσύ, που δεν θέλεις να χάνεσαι σε "αράδες επί αράδων", και το πρόβλημα σου είναι αν η κυβέρνηση είναι ανακόλουθη σε σχέση με το προεκλογικό της πρόγραμμα ... θα τρελλαθώ .... και για να μην νομίσεις ότι υπεκφεύγω και δεν σου απαντώ: NAI η κυβέρνηση είναι ανακόλουθη, σε πολλά πράγματα αλλά δεν είναι περισσότερο ανακόλουθη, από άλλες κυβερνήσεις, δεν είναι περισσότερο ανακόλουθη από τον play station μπουχέσα Κωστάκη, που θα επανίδρυε το κράτος .... και αυτό που κατάφερε είναι ΝΑ ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ, μόνο μέσα σε 4 (ΤΕΣΣΕΡΑ !!!!) χρόνια ... πως να μην το διπλασιάσει όταν ο προηγούμενος πρόεδρος της Βουλής, διόρισε 120 άτομα στην Βουλή, με προσωποπαγείς αποφάσεις, ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ .... ΥΓ: εγώ από μέσα μου ευχαριστώ τον Θεό που υπάρχει Μνημόνιο είναι η μόνη ευκαιρία που έχει αυτή η κωλοχώρα να αλλάξει και να πάει μπροστά και να απαλλαγεί από τις κάστες που την τυραννούν (πολιτικοί, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, εφοριακοί, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, συνδικαλιστές, επαγγελματίες φοιτητές, και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός ...) Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΙ, ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ YouTube Video ->

εδώ είναι Yota μου όλα ... δεν υπάρχει τίποτα κρυφό ... και δόξα Σοι ο Θεός ... δεν γεννηθήκαμε χθες ... ΤΑΞΙ: Από την μη ρύθμιση στην απορρύθμιση (1925 - 1981) (... μία ευγενικότερη διατύπωση στο ερώτημα «Πως φτάσαμε στον "μαντρά";») Είναι 1925, έχουμε διώξει τον βασιλιά και υπουργός Συγκοινωνιών είναι ο Α. Ταβουλάρης. Η εποχή μοιάζει πολύ με την σημερινή. Το κράτος δεν έχει μία, ο υπουργός Οικονομίας κρέμεται από τα χείλη των επενδυτών και των ομολογιούχων και η χώρα καλείται να ανασυγκροτηθεί. Οι παλιοί ταξιτζήδες λένε ότι οι Φιλελεύθεροι είχαν δώσει κάποιες άδειες ταξί σε φτωχούς, οι οποίοι μέχρι τότε έκαναν μεταφορές με γαϊδούρια. Αυτό δεν κατάφερα να το βρω. Το πρώτο νομικό σημείο ζωής για το ταξί είναι αυτό (ΦΕΚ Α' 306/1925), το οποίο παραπέμπει στο «χύμα» άνοιγμα του επαγγέλματος που εξήγγειλε ο Ι. Ραγκούσης. Το 1930 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου πέρασε νομοσχέδιο - σκούπα για αυτοκίνητα - ταξί - αστικές συγκοινωνίες (Ν.4841/1930, ΦΕΚ Α' 260/1930), με το οποίο τέθηκαν όροι και προϋποθέσεις για όλα τα οχήματα ιδιωτικής και δημόσιας χρήσης, όπως περίπου τα ξέρουμε σήμερα. Μάλιστα, λόγω know - how, αρμόδια αρχή ορίστηκε η υπηρεσία σιδηροδρόμων: «Πάντα τα ζητήματα τεχνικής και οικονομικής φύσεως τα σχετικά προς αυτοκίνητα οχήματα εν γένει υπάγονται εις την αρμοδιότητα της παρά τω Υπουργείω Συγκοινωνίας Διευθύνσεων των Σιδηροδρόμων». Με τον ίδιο νόμο ορίστηκαν και τα περί Επιβατηγού Δημόσιας Χρήσης (ΕΔΧ), γνωστότερο στα καθ' ημάς ως ΤΑΞΙ Με πρόστιμο ή/και κράτηση τιμωρούνταν μεταξύ άλλων: «Κάτοχος ή οδηγός αυτοκινήτου θέτων εις κυκλοφορίαν αυτοκίνητον μετά μετρητού μη καλής λειτουργίας εξ αμελείας του» «Οδηγός ή εισπράκτωρ λεωφορείου φερόμενος απρεπώς προς τους επιβάτας, διαβάτας ή τους συναδέλφους του» Με φυλάκιση μέχρι δύο μηνών και χρηματική ποινή μέχρι 3.000 δραχμών τιμωρούνταν μεταξύ άλλων «Κάτοχος αυτοκινήτου μετά μετρητού εν γνώσει ότι ο μετρητής κακώς λειτουργεί» «Κάτοχος αυτοκινήτου μετά μετρητού θέτων τούτο εις κυκλοφορίας εν γνώσει της πλημμελούς λειτουργίας του μετρητού» Το 1931 ο τότε υφυπουργός Συγκοινωνιών - και αργότερα εκτελεσθείς από την ΟΠΛΑ - Χρήστος Λαδάς εξέδωσε Προεδρικό Διάταγμα, με το οποίο εξειδικεύθηκαν οι λεπτομέρειες του Ν. 4841/1930. Το ΠΔ ορίζει τα πάντα για το ταξί όπως τα ξέρουμε σήμερα και μάλιστα ο νομοθέτης φαίνεται να ήξερε καλά τι επρόκειτο να συμβεί τις επόμενες δεκαετίες Ο οδηγός, έγραφε το ΠΔ, «υποχρεούται να δέχηται πάσαν μίσθωσιν ασυζητητί παρ' οιουδήποτε ζητούντος ταύτην, χωρίς να προέρχηται εις ιδιαιτέρας συμφωνίας και χωρίς να φέρεη αντιρρήσεις όσον αφορά την προτίμησιν άλλων προσώπων, τον τόπον μεταβάσεως, τον χρόνον διαμονής». «Ο τόπος μεταβάσεως, η διαδρομή και ο χρόνος διαμονής είναι εκάστοτε εις την διάθεσιν του μισθωτού επιβάτου» αναφερόταν στο ΠΔ, το οποίο επέτρεπε την παράβαση των ανωτέρων «μόνο προκειμένου περί μισθώσεων, αιτουμένων παρά προσώπων, εν κραιπάλη μέθης διατελούντων ή υπόπτων, ή περί απαιτήσεων προς μετάβασιν εις μέρη αδιάβατα ή εκτός της πόλεως κείμενα και μη παρέχοντα ασφάλειαν εις ώρας προκεχωρημένας» Το 1935 Αναγκαστικός Νόμος (ΦΕΚ Α' 237) βάζει «μπλόκο» στην έκδοση νέων αδειών ταξί, γιατί η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει. Βέβαια, ήρθε ο πόλεμος και διαλύθηκαν όλα. Το 1946 με τον Αναγκαστικό Νόμο 1086 (ΦΕΚ Α' 92/1946) ο Θ. Σοφούλης διένημε τα αυτοκίνητα της ΟΥΝΡΡΑ (το πρώτο "πακέτο" βοήθειας που είχαμε πάρει) και ξαναμοίρασε τις άδειες, επαναφέροντάς τες στα προπολεμικά επίπεδα. «Αι άδεια αυτά ως αποβλέπουσαι επίσης εις την αποκατάστασιν των εκ του πολέμου στερηθέντων των επαγγελματιών αυτοκινητιστών» αναφερόταν στον νόμο. Περισσότερες λεπτομέρειες δίνονται με το Ν.Δ. 1217/1949 (ΦΕΚ Α' 278/1049) επί πρωθυπουργίας Αλέξ. Διομήδη. Ο αριθμός των ταξί σε ακτίνα 20 χλμ. από την Ομόνοια καθορίστηκε στα 2.525 και διατηρήθηκε αμετάβλητος έως το τέλος του 1951. Στα 2.525 ταξί περιλαμβάνονται εκείνοι που πήραν άδειες από το υπ. Μεταφορών και όσοι πήραν τις «προπολεμικές» άδειες της ΟΥΝΡΡΑ. Ωστόσο, όπως και στα φορτηγά, έτσι και στα ταξί, μέσα σε αυτούς βολεύτηκαν και μη αυτοκινητιστές, όπως διάφορα «μπουμπούκια» που υπηρέτησαν τον κατακτητή και εξαργύρωσαν την άδειά τους στα βουνά του Εμφυλίου. Δυστυχώς και για το ίδιο, το μεταφορικό κεφάλαιο της χώρας ταυτίστηκε με το μετεμφυλιακό κράτος, περιχαρακώνοντας σημαντικούς κλάδους της οικονομίας γύρω από την υπεράσπιση της άδειας και χάνοντας, έτσι, όλες τις ευκαιρίες εκσυγχρονισμού που προέκυψαν στη συνέχεια. Ο Αναγκαστικός Νόμος 1795/1951 (ΦΕΚ Α' 123/1951) του Σοφ. Βενιζέλου «άνοιξε» το επάγγελμα - με εξαίρεση την ζώνη 20 χλμ από την Ομόνοια, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα - και σε άλλες κοινωνικές ομάδες: Η «καινοτομία» του Νόμου είναι ότι απαγόρευσε την μεταφορά επιβατών αντί πληρωμής κομίστρου (δηλαδή αντί εισιτηρίου και όχι ταξιμέτρου) «κατ' επιβάτην δια των επιβατικών αυτοκινήτων δημοσίας χρήσεως ...επί οιασδήποτε γραμμής όταν η εξυπηρέτησις της γραμμής ταύτης ανήκη εις υπεραστικήν ή αστικήν τοιαύτην». Έτσι, το κράτος ανάγκασε τον ταξιτζή να δουλέψει μόνο με το ταξίμετρο και να αποκλείσει κάθε άλλη μορφή λειτουργίας. Η περιχαράκωση γύρω από την άδεια έχει μόλις αρχίσει. Άλλωστε ήδη από το 1955 (ΦΕΚ Β' 27/1955) είχαν απαγορευθεί σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και Πάτρα «αυτοκίνητα τύπου Jeep, Staff - Car, Station Wagon δια τας δε λοιπάς περιοχάς του κράτους Jeep και Staff - Car», στις τουριστικές περιοχές επιτρέπονταν αυτοκίνητα ανοιχτού τύπου, ενώ είχε απαγορευθεί η αλλαγή της έδρας, όχι όμως και η ανταλλαγή έδρας με άλλο αυτοκινητιστή! Βέβαια, το επάγγελμα είχε «θωρακιστεί» από την έλευση έκνομων στοιχείων, όπως οι αριστεροί, καθώς δεν επιτρεπόταν η χορήγηση αδείας (ΕΔΧ, ΦΔΧ, βενζινάδικου κλπ), «εις πρόσωπα μη διάγοντα ησύχως και νομιμοφρόνως κατά τον χρόνο εκδόσεως της βεβαιώσεως» (ΦΕΚ Β' 237/1955). Επίσης, δόθηκε το δικαίωμα σε τέκνα επαγγελματιών οδηγών αυτοκινητιστών να δύνανται «να τύχωσιν επαγγελματικής αδείας οδηγού αυτοκινήτου αμά τη συμπληρώσει του 20ου έτους της ηλικίας αυτών». Υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β' 118/1960) του υφυπουργού Μεταφορών, Θ. Κονίτσα κατήργησε την επιλογή του ταξιτζή για έως και 7θέσιο αμάξι και του επέβαλε λιτές προδιαγραφές για την Αθήνα της (πρώιμης) αντιπαροχής. «Σχήματος κλειστού, τεσσάρων θυρών, θέσεων επιβατών μετά του οδηγού μέχρι πέντε, και ολικού μήκους μέχρι και 4,60 μέτρα» σημειώνεται στην απόφαση, η οποία παράλληλα διατάσσει την μείωση του τιμολογίου κατά 25%. Η ΕΡΕ, σεμνά και ταπεινά, όπως οι επιγονοί της, οδηγήθηκε εκεί από: Στο μεταξύ, το 1961 δόθηκε το δικαίωμα σε «λεωφορεία ή επιβατικά αυτοκίνητα άνευ μετρητού ως και αυτοκίνητα - καντίναι» να χαρακτηριστούν ως τουριστικές επιχειρήσεις, με αίτηση στον ΕΟΤ. Έτσι, το 1963 ο υπουργός Συγκοινωνιών, Δ. Βρανόπουλος (ΦΕΚ Β' 156/1963) παραχώρησε το δικαίωμα σε 34 αυτοκινητιστές της Αθήνας και του Πειραιά να κυκλοφορούν «τουριστικά» αυτοκίνητα, τα οποία «χρησιμοποιούνται υπό των Δημοσίων Υπηρεσιών προς υποδοχήν ή μετακίνησιν των εκάστοτε αφικνουμένων ξένων προσωπικοτήτων». Επίσης, όπως αναφέρεται στην απόφαση, «δια των αυτοκινήτων τούτων κατά κανόνα διενεργούνται μέσω των Τουριστικών Γραφείων εκδρομαί εις τους αρχαιολογικούς χώρους δια τους ξένους περιηγητάς τους οικονομικώς ευρωστοτέρους και μη ειθισμένους να λαμβάνουν μέρος εις οργανομένας εκδρομάς δια λεωφορείων». Έτσι, οι «ταρίφες» έχασαν και τη λιμουζίνα. Το 1964 οι άδειες ταξί για την ακτίνα 20 χλμ γύρω από την Ομόνοια καθορίστηκαν με Βασιλικό Διάταγμα (39/1964) στις 3.150, καθώς είχε γίνει μία «μίνι» νομιμοποίηση παράνομων ταξί την προηγούμενη διετία. Βέβαια, τον Αύγουστο του 1964 «κατά παρέκκλισιν των διατάξεων» οι άδειες αυξήθηκαν κατά 600 και έφτασαν τις 3.750 σε Αθήνα και Πειραιά. Τότε, δόθηκαν και οι πρώτες άδειες σε Βορειοηπειρώτες. Βέβαια, επρόκειτο για στημένη δουλειά, αντίστοιχη των αδειών για φορτηγά που έλαβαν «πρόσφυγες» από την Ίμβρο και την Τένεδο (τελευταίο ρουσφέτι τους δόθηκε με τροπολογία του 2005!) Μπήκαν, ωστόσο, και περιορισμοί. Το «πλαφόν» ορίστηκε σε δύο άδειες ανά αυτοκινητιστή και 3 μαζί με τα μέλη της οικογένειας του, τα οποία μπορούσαν να κληρονομήσουν την άδεια και να συνεχίσουν το επάγγελμα. Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήρθε για να ...μοιράσει άδειες. Το πάρτι ξεκίνησε με τον αναγκαστικό νόμο 88/1967 με τον οποίο αποφάσισαν και διέταξαν ότι η χορήγηση αδειών κυκλοφορίας ΕΔΧ «επιτρέπεται ελευθέρως και μόνον εις επαγγελματίας αυτοκινητιστάς εγγεγραμμένους και ησφαλισμένους» στο ΤΣΑ. «Δια την χορήγησιν αδείας κυκλοφορίας δεον να κατατίθεται υπό του αιτούντος παράβολον δρχ. 500 υπέρ ανεγέρσεως μεγάρου δια την στέγασιν των Υπηρεσιών αρμοδιότητος Υπουργείου Συγκοινωνιών» σημειωνόταν στο "ανταποδοτικό" κομμάτι της απόφασης. Ωστόσο, όσοι πήραν τελικώς τις άδειες - μην ρωτάτε πως - τους απαγορεύθηκε να «απασχολούνται ως οδηγοί αυτοκινήτων και εις έτερον εργοδότην επί ποινή αφαιρέσεως της χορηγουμένης αδείας». Η απασχόλησις; «Τουλάχιστον 12ωρος» λέει το ΦΕΚ. Διότι οι άνθρωποι ήταν χαζοί. Έδωσαν άδειες ταξί και νόμιζαν ότι, έτσι, θα απελευθέρωναν θέσεις εργασίας. «Διεπιστώθη ικανός αριθμός των τυχόντων ..αδείας θέσεως εις κυκλοφορίαν επιβατηγών δημοσίας χρήσεως αυτοκινήτων , υποχρεουμένων εις την αυτοπρόσωπον οδήγησιν αυτών (να) απασχολείται με την κατ' επάγγελμα οδήγησιν και ετέρων αυτοκινήτων» λέει το κείμενο της απόφασης. Η χούντα έφυγε, όμως οι εξυπηρετήσεις 'μείναν. Το 1975 η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή αποφάσισε να επιδοτήσει «εις έκαστον βενζινοκίνητον επιβατικόν δημόσιας χρήσεως (ταξί - αγοραίον) των παραμεθορίων νομών Έβρου, Ξάνθης, Ροδόπης, Λέσβου - Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου». Η αρχή του τέλους για τα ταξί, που τέλος πάντως τα οδηγούσαν μέχρι οι κάτοχοι των αδειών τους όποιοι κι αν ήταν αυτοί, ήρθε με τον Ν. 588 του 1977. Με τον συγκεκριμένο νόμο ο Καραμανλής έφτιαξε την ΕΑΣ - τη "μαμή" της ΕΘΕΛ και των χρεών της- διαλύοντας την κρατική ΑΣΠΑ και την ιδιωτική ΕΚΤΕΛ και δημιουργώντας τον ΟΑΣ (ΟΑΣΑ σήμερα). Επειδή, ωστόσο, τα λεωφορεία της ΕΚΤΕΛ πέρασαν στο δημόσιο, ο Καραμανλής έπρεπε να αποζημιώσει τους μετόχους των οχημάτων. Έτσι, για κάθε ακέραιο λεωφορείο το δημόσιο προσέφερε ή αποζημίωση 500.000 δρχ, ή άδεια ΦΔΧ ή άδεια ταξί. Βέβαια ήταν η εποχή της «Σοσιαλμανίας» και όλα επιτρέπονταν. Παράλληλα, στις νομαρχίες και τα τοπικά συμβούλια ανετέθη να υπολογίζουν κάθε δύο χρόνια πόσες νέες άδειες ταξί θα βγάλουν - και πόσες ψήφους θα πάρουν οι αιρετοί. Γρήγορα, άρχισαν οι μπίζνες. Κι επειδή η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα όλοι όσοι απώλεσαν τις χουντικές άδειες, τις ξαναπήραν! Όλα αυτά από το μεγαλειώδες πολυνομοσχέδιο για τις συγκοινωνίες (Ν.588/1977), λίγο πριν πείσουμε τον Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν και τον Όσκαρ Σμιντ να στείλουν το στόλο που δεν είχαν στείλει 524 χρόνια νωρίτερα. Λίγους μήνες αργότερα Προεδρικό Διάταγμα του υπουργού Συγκοινωνιών, Γ. Βογιατζή έλεγε ότι «ο περιοδικός καθορισμός της δυνάμεως των αυτοκινήτων» θα καθορίζει και το πόσες άδειες θα παίρνουν τα (τουλάχιστον για 5ετία) μέλη του ΤΣΑ. Πέρα από τους έχοντες την ελληνική υπηκοότητα, το επάγγελμα άνοιξε και για ομογενείς εκ Κύπρου, Ρουμανίας, Βορείου Ηπείρου και Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (Αιγύπτου), με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι οι επίδοξοι «αδειούχοι» «να τυγχάνουν φιλήσυχοι (ουχί εριστικοί), να μην ρέπουν εις οινοπνευματώδη ποτά ή εις ηδονηστικάς ουσίας και να είναι ηθικά εν γένει άτομα», «να έχουν υποστή επιτυχή εξέταση υπό του Κέντρου Ψυχοτεχνικών Ερευνών» και να μην έχουν άλλη άδεια ΔΧ. Μάλιστα, πριν φύγουν οι δεξιοί -για να εκπασοκιστούν στη συνέχεια μαζί με την υπόλοιπη χωρα - επαναδιατύπωσαν τα στάνταρ που πρέπει να έχει το ταξί, μετατρέποντάς το σε «κούρσα», όπως η δυνατότητα μεταφοράς έως πέντε επιβάτες και για τα μεν βενζινοκίνητα τα 2.000 κυβικά και τα δε πετρελαιοκίνητα τα 2.500. Μάλιστα, ο υπουργός Συγκοινωνιών του Γ. Ράλλη, Γ. Παναγιωτόπουλος έκανε και χιούμορ, αφού ξανάγραψε στο ΠΔ αυτά που έγραφε ο μακαρίτης ο Λαδάς 50 χρόνια πριν: Ο Παναγιωτόπουλος έβαλε ψηλά την πήχυ για τον ταξιτζή: Η δεκαετία του 1980 άρχισε σιγά - σιγά να βάζει τις "υγιείς" βάσεις για τη δημιουργία της "βιομηχανίας" της μάντρας, που όλοι αγαπήσαμε. Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε τόσο εμείς οι επιβάτες όσο και οι οδηγοί. Το πανηγύρι των "μαντράδων" πρέπει να τελειώνει. Και να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες στους επαγγελματίες ταξιτζήδες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες, προκειμένου να επιβιώσουν. πηγή

είναι απίστευτο να διαβάζω τέτοιες απόψεις ... προερχόμενες μάλιστα από ανθρώπους όπως η Yota - ακαδημαικά μορφωμένους, νέους, με άποψη και μέσα στην αγορά ... Yota μου, το "ανοίξτε τα κλειστά επαγγέλματα" ΔΕΝ είναι επιταγή της Μέρκελ είναι επιταγή της κοινωνίας και ο ταρίφας που πλήρωσε 200 χιλιάρικα - ΜΑΥΡΑ !!! - ήθελε και τα πλήρωσε δεν τον ανάγκασε κανένας, ήταν δική του επιλογή, τα πλήρωσε συνειδητά και βέβαια με τις ευλογίες καμμιάς κυβέρνησης αφού υπάρχει η γνωστή μαύρη αγορά των αδειών ταξί που θέλει να χτυπήσει ο Ραγκούσης (ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ) στην οποία βέβαια καμμία κυβέρνηση δεν είναι συνεταιράκι, αφού τα λεφτά που διακινούνται είναι μαύρα .... θα σε ρωτήσω λοιπόν Yota: τι πρέπει να γίνει ;;;; πρέπει να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε την κλειστή κάστα των ταξιτζήδων όπως την ξέραμε μέχρι τώρα;;; τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει ;;;;