panpanou

Φταίει η Μέρκελ; του Τάκη Μίχα Για όσους επιμένουν να πιστεύουν ότι για ό,τι συμβαίνει σε αυτή την χώρα ευθύνoνται όλοι οι άλλοι πλην των κατοίκων της χώρας, τους συμβουλεύω να ανατρέξουν σε ένα πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό γεγονός. Πρόκειται για την περίπτωση ενός καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ο οποίος επιδιδόταν σε εκτεταμένη λογοκλοπή, παρουσιάζοντας ως δικές του, μελέτες συναδέλφων του στο εξωτερικό που είχαν δημοσιευτεί και σε επιστημονικά περιοδικά. Μέχρι εδώ η ιστορία δεν παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Λογοκλοπές γίνονται και στο εξωτερικό και μάλιστα και στα καλύτερα πανεπιστήμια. Το ενδιαφέρον όμως με αυτή την ιστορία είναι η απόφαση του πενταμελούς πειθαρχικού συμβουλίου των μελών της ΔΕΠ που εκλήθη να κρίνει την περίπτωσή του. Με ψήφους 3-2, το συμβούλιο αποφάσισε (κρατήστε την αναπνοή σας) να του επιβάλει την …προσωρινή παύση ενός έτους!!! Με άλλα λόγια μετά από το ένα έτος ο «καθηγητής» αυτός θα επαναβαπτισθεί πλήρες μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας και πιθανώς να διδάσκει τα παιδιά σας και τα δικά μου. Αναλογισθείτε: Αν σε ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού ανακάλυπταν ένα φοιτητή να κάνει λογοκλοπή μπορείτε να είσαστε σίγουροι ότι δεν θα ξαναπέρναγε την πόρτα του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ τι θα γινόταν στην περίπτωση ενός καθηγητή. Το πιθανότερο θα ήταν ότι πολύ δύσκολα θα έβρισκε πια δουλειά, όχι φυσικά ως καθηγητής, αλλά ούτε καν ως καφετζής! Η ελληνική περίπτωση γίνεται ακόμα πιο εξωφρενική αν ληφθεί υπόψη και το ιστορικό του «καθηγητή». Το εν λόγω άτομο καταδικάστηκε πριν από καιρό από το τριμελές εφετείο Θεσσαλονίκης σε φυλάκιση 18 μηνών με τριετή αναστολή, επειδή χρηματίστηκε από φοιτήτριες, για να τις περάσει στο μάθημά του. Και παρόλα αυτά συνέχισε να διδάσκει!!! Με άλλα λόγια έχουμε ένα άτομο, το οποίο εκβιάζει τους φοιτητές του για να πάρει χρήματα και επιπλέον πλαστογραφεί τις εργασίες άλλων επιστημόνων. Και η μονη ποινή που του επιβάλλουν οι συνάδελφοί του όταν αποκαλυπτονται οι πράξεις του, είναι ένα έτος διακοπές (να ξεκουρασθεί ο καημένος!) από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα. Για μια ακόμα φορά έλαμψε σε όλο της το μεγαλείο η λογική της συντεχνιακής αλληλεγγύης που έχει οδηγήσει την Ελλάδα στα σημερινά της αδιέξοδα. Και δεν βρέθηκε κανείς από τους εισαγγελίσκους της καθημερινότητας -ο κ. Τσίπρας ή η κ. Παπαρήγα πχ.- να καταγγείλουν το γεγονός και να ζητήσουν όχι μόνο την οριστική παύση του εν λόγω «καθηγητή», αλλά και των άλλων συναδέλφων του που ψήφισαν με αυτό τον διεφθαρμένο τρόπο. Ούτε σκέφθηκαν να διαμαρτυρηθούν οι «κουκουλοφόροι» οι οποίοι, κάθε φορά που τίθεται θέμα βελτίωσης των άμοιρων ΑΕΙ, σπεύδουν να τα κάνουν ρημάδια. Διότι όλοι τους -από την Άκρα Αριστερά μέχρι την Άκρα Δεξιά- αποτελούν μέρος του συντεχνιακού κράτους που βασίζεται στην παραβίαση κάθε κανόνα ηθικής στο όνομα της συντεχνιακής αλληλεγγύης. Όμως το θέμα δεν είναι μόνο ηθικό. Μπορείτε να φαντασθείτε πόσοι άλλοι καθηγητές υπάρχουν στα ΑΕΙ που σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι απίστευτοι «καθηγητές» που στην ουσία αθώωσαν τον διεφθαρμένο συνάδελφό τους; Και ποιο ακριβώς πιστεύετε ότι είναι το επίπεδο της επιστημονικής τους επάρκειας; Πιστεύετε ότι ισοδυναμεί με το έστω ένα δέκατο του μισθού τους; Και αν πιστεύετε ότι και αυτό πολύ τους πέφτει, έχετε επιτέλους αρχίσει να καταλαβαίνετε γιατί έχουμε φτάσει εδώ που είμαστε -και ότι δεν φταίει ούτε ο Σόρος, ούτε οι Εβραίοι, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ;

τον Νίκο Τσώνη τονε ξέρω από το στρατό ... κάναμε θητεία μαζί αρκετό καιρό ... ήταν ένα φτωχό αγροτόπαιδο από χωριό, που σπούδασε και έγινε γιατρός ... στην πορεία του στη ζωή ανακατεύτηκε με τη πολιτική ... και οι συμπατριώτες του τον ψηφίσανε πριν 2 χρόνια και τον βγάλανε βουλευτή στη Λαμία (Φθιώτιδα) δείτε προχθές το βράδυ στην Λαμία, τη συμπεριφορά του ΟΧΛΟΥ απέναντι του του φωνάζουνε "γαμημένε", "πουτάνας γιε", "μαλάκα", "πληρωμένε" "δολοφόνε" (!!!) (παρακαλώ οι moderators να μην σβήσουν τις βρισιές) και κατόπιν τον γρονθοκοπούν με μπουνιές στο πρόσωπο και κλωτσιές στα πόδια αυτόν τον συρφετό και τον όχλο, υποθάλπτει η "αριστερά" (μέσα σε εισαγωγικά), σήμερα στην Ελλάδα, για να μπορεί να εκβιάζει πρόσωπα και καταστάσεις αυτό είναι το χάλι μας ... και όποιος σιωπά μπροστά σε αυτή την ωμή βία και το φασισμό, ΕΙΝΑΙ συνένοχος YouTube Video ->

ευτυχώς που βρήκα και κανά δυό άλλους, που σκέφτονται και λένε τα ίδια με μένα, διότι κόντευα να πιστέψω ότι έχω πάθει εγκεφαλικό ... Τα συμπεράσματα από ένα βίντεο Tου Πασχου Μανδραβελη Ενα βίντεο εξαπλώθηκε προχθές με αστραπιαία ταχύτητα σε ολόκληρο το Διαδίκτυο. Εμφάνιζε δύο άνδρες να φυγαδεύονται από τους αστυνομικούς. Ο ένας είχε μπαταρισμένο κεφάλι, μαύρη μπλούζα στο πρόσωπο και κρατούσε βέργα dexion. Ο άλλος φορούσε ιατρική μάσκα. Το βίντεο, λογικά, εξαπλώθηκε διότι κάτι μύριζε. Ταυτόχρονα όμως, και χωρίς να γίνει κάποιος έλεγχος των γεγονότων, απλώθηκε και το συμπέρασμα: Ιδού οι «προβοκάτορες», «ασφαλίτες», «παρακρατικοί» που δημιουργούν τα επεισόδια. Μάλιστα, η μπλούζα στο πρόσωπο, που είναι αθωωτικό στοιχείο για κάθε διαδηλωτή («την φορούσε για να προστατευτεί από τα δακρυγόνα»), στην περίπτωση των δύο ήταν ενοχοποιητικό: «Φως φανάρι! Πρόκειται για τους ταραξίες κουκουλοφόρους». Το χειρότερο έλλειμμα που αφήνει η μεταπολίτευση είναι στη λογική. Κανείς, για παράδειγμα, δεν αναρωτήθηκε: τι σόι συνωμοσία (κράτους - παρακράτους) είναι αυτή που αφενός μένει μυστική επί τριακονταετία και αφετέρου ένα επεισόδιό της διαδραματίζεται καταμεσής στην Πλατεία Συντάγματος και μπροστά σε δεκάδες κάμερες; Για την ιστορία αναφέρουμε ότι οι «κουκουλοφόροι του βίντεο» δήλωσαν εργαζόμενοι της ΕΘΕΛ, που προπηλακίστηκαν από ταραξίες και κατέφυγαν στα ΜΑΤ, κάτι που πιστοποιήθηκε την επόμενη μέρα από συναδέλφους τους. Ομως, εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που πρέπει να προσέξουμε. Οι πρωταγωνιστές του βίντεο δημοσίευσαν την ίδια μέρα την εμπειρία τους στο blog «ΕΘΕΛ-Συνάδελφος». Να συμφωνήσουμε ότι η μαρτυρία τους ήταν μια εκδοχή ανάμεσα στις άλλες. Χωρίς διασταύρωση της πληροφορίας και την εξονυχιστική εξέταση των γεγονότων, τα περί ΕΘΕΛ είχαν την ίδια αξία με το συμπέρασμα περί «προβοκατόρων». Μόλις κυκλοφόρησε το βίντεο, όμως, μόνο μία από τις δεκάδες πιθανές εκδοχές, δηλαδή αυτή των προβοκατόρων, έγινε αμέσως αποδεκτή. Στις συζητήσεις που -όπως είναι φυσικό- άναψαν αμέσως στα social media μπορούσε να διακρίνει κάποιος τους κυκλικούς συλλογισμούς από νέους ανθρώπους, που κατέληγαν πάντα στο προειλημμένο συμπέρασμα. Ολα αυτά, πριν καν ελεγχθούν τα στοιχεία ή τεθούν τα ερωτήματα. Αυτό δείχνει ότι τα στερεότυπα της μεταπολίτευσης έχουν ριζώσει τόσο καλά στα κεφάλια των Ελλήνων, που η λογική επεξεργασία έχει ατονήσει τελείως. Η ΕΛ. ΑΣ. θεωρείται ικανότατη να διαπράττει μια τριακονταετή μυστική επιχείρηση και ταυτοχρόνως ανίκανη να την προστατεύσει από τις κάμερες. Οι «γνωστοί - άγνωστοι» είναι προβοκάτορες που στόχο έχουν την αριστερά, αλλά ταυτοχρόνως κάποιοι από αυτούς κινούνται άνετα σε διάφορα μπλοκ με κόκκινες σημαίες. Οι 100 - 200.000 «Αγανακτισμένοι», που πραγματικά άσκησαν πολιτική πίεση, δεν τρομοκράτησαν το «σύστημα», τον προηγούμενο μήνα. Το «σύστημα» τρομοκρατήθηκε από μικρότερες συγκεντρώσεις, μόλις έγιναν οι παραδοσιακές πορείες. Το πρόβλημα όμως είναι ότι με αυτού του τύπου την ανάγνωση το πρόβλημα της βίας ανακυκλώνεται. Κάποιοι χαίρονται στην αναμπουμπούλα και αυτοί δεν είναι οι στερεοτυπικοί προβοκάτορες. Είναι οι άλλοι, που θεωρούν χάσιμο χρόνου τη δημοκρατική πίεση και «ξέρουν» ότι μόνο με βία αλλάζει ο κόσμος. Υπάρχουν παλιές καραβάνες που ξέρουν καλά τα κόλπα και τα διαιωνίζουν σε βάρος και της δημόσιας τάξης, αλλά και των ίδιων των διαδηλωτών.

καλά .... ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ..... :blink: Εκπληκτική και τρομακτική ταυτόχρονα αναγκαστική προσγείωση σε φαράγγι... Ψύχραιμος αλλά και απίστευτα τυχερός ο τύπος, δείτε που προσγειώθηκε..! YouTube Video ->

διότι η Ελλάδα είναι χώρα ελάσσονος αντιστάσεως σε πολλές άλλες χώρες έχει ήδη αρχίσει να τρώει σουτ ... σκέψου

Μάκη, έκανες caffeine intoxication προφανώς θα σου πήγε η πίεση στο 20 και οι σφύξεις στις 120 ... ήσουν δρομολογημένος, αλλά γύρισες ....

ούτε εγώ νομίζω .... μία από τις πολλές μελέτες έδειξε ότι η κατανάλωση έστω ΚΑΙ ΕΝΟΣ μόνον Red Bull από έναν υγιή, του αυξάνει προσωρινά τον κίνδυνο (risk) για καρδιοαγγειακό επεισόδιο στα επίπεδα κινδύνου που έχει ένας ήδη πάσχων από στεφανιαία νόσο !!!!!! για ενυδάτωση μόνο νεράκι του Θεού και για ενέργεια υδατάνθρακες μικρής αλύσου (= ευαπορρόφητα σάκχαρα = φρούτα, μέλι, άντε και καμμιά μικρή σοκολατίτσα )

άσχετο αλλά σχετικό ... βλέπω το βίντεο του piopi, και βλέπω ξανά μανά από πίσω το Red Bull, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ... πιστεύω να μην είναι κανείς εδώ μέσα ΤΟΣΟ αφελής και βάζει στο στόμα του αυτό το αίσχιστο δηλητήριο ... και μόνο ο κόπος που κάνουν και τα έξοδα τους για να διαφημιστούν, θα πρέπει να σας βάλουν σε υποψίες .... ότι κάτι πάει στραβά ... ιατρικές λεπτομέρειες από κοντά ....

το ξεπούλημα Χρήστο μου έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν ... ξεκίνησε απ' όταν ο πρόεδρος φώναζε "Τσοβόλα δώστα όλα" και απ' όταν ο μπουχέσας Κωστάκης επανίδρυε το κράτος διπλασιάζοντας το χρέος μέσα σε 4 χρόνια ... στο μεσοδιάστημα, η ελληνική κοινωνία χόρευε τσιφτετέλια στα ελληνάδικα, έπαιζε χρηματιστήριο τα χωραφάκια της, πήγαινε διακοπές στο Μπαλί και αγόραζε BMW με λάστιχα χαμηλού προφίλ ... τώρα είναι "αγανακτισμένη" ... μη χέσω μέσα αλλά τώρα είναι αργά για δάκρυα Στέλλα ...

πσσστ ... στα βίντεο που ανεβάζετε στο YouTube, να πατάτε τη ρύθμιση "make available to mobile κλπ κλπ" ώστε να μπορούμε να τα βλέπουμε και από κινητά, ipad, κλπ ....

άσε ρε Φώτη, δε μασάμε, 30 χρόνια τα ίδια ακούμε από την "αριστερά" (που είναι δεξιότερη της δεξιάς) ... από τότε που ήμουνα εγώ φοιτητής, 30 χρόνια πριν, ακούμε για προβοκάτορες και συμπαιγνία της αστυνομίας ... έλεος βγάλτε το γράσο από τα μάτια, νέοι άνθρωποι είστε ... ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΒΙΝΤΕΟ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΚΡΥΦΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ... ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΘΕΛ (και μάλιστα δεξιοί συνδικαλιστές ...) ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝΕ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ .... φτιάξε κανά λογαριασμό στο twitter να ενημερώνεσαι γρήγορα και κυρίως .... έγκυρα !!! από τους ίδιους τους "αγανακτισμένους" ...

υπάρχουν πάντως και οι καπιταλιστές που εργάζονται και παράγουν ..... σε αντίθεση με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ που εν μέσω τουριστικής σεζόν δεν αφήνουν (με το έτσι θέλω και με επαναστατικό τσαμπουκά) τα πλοία να φεύγουν για τα νησιά (όπως σήμερα το πρωί 28 Ιουνίου 2011 που βρέθηκα στο λιμάνι) αφήνοντας τους τουρίστες αποσβολωμένους να κοιτάζουν 20 καραγκιόζηδες να κάνουν κουμάντο σε ολόκληρο το λιμάνι και να μην τους μιλάει κανένας ..... ο απόλυτος φασισμός μαλάκα μου, πρέπει όντως να αρχίσουν να πέφτουν φάπες μου φαίνεται .... YouTube Video ->Original Video

πρέπει να το εξαντλήσεις αυτό το στάδιο .... να κάνεις όλα όσα γίνονται στην διάρκεια αυτού του σταδίου, ΚΑΛΑ ... και να νιώσεις ότι το κατέχεις ... το επόμενο βήμα θα έρθει από μόνο του ... θα στο "ζητήσει" και πάντοτε τα βήματα να είναι μικρά ... να έχουνε συνέχεια μην βιαστείς πχ να πας σε λίγα λίτρα σκάφος κλπ .... άστο να έρχεται μόνο του όταν θα νιώθεις ότι "εξαντλείς" το στάδιο στο οποίο είσαι ....

οι γνωστές κουφάλες ΔΕΗτζήδες .... ακούστε το βίντεο μπας και ξυπνήσουμε .... και βρούμε ποιοι μασάνε .... :angry: 4 εκατομμύρια ευρώ / ημέρα κοστίζει η απεργία της ΔΕΗ Μήνυση κατά του προέδρου της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου κατέθεσε ομάδα πολιτών εξαιτίας του κινδύνου που ελλοχεύει για τη δημόσια υγεία από τις διακοπές ρεύματος στα νοσηλευτικά ιδρύματα. Αυτό τόνισε ο καθηγητή Οικονομικών της Υγείας, και επικεφαλής για επιτροπής για τη συνεννόηση των πολιτών Λυκούργος Λιαρόπουλος. Η ομάδα σχηματίστηκε στο Facebook. Σε υπερδιπλάσιες τιμές εισάγει η ΔΕΗ το ρεύμα τις ημέρες της απεργίας, κατήγγειλε ο αναλυτής ενεργειακών αγορών Νίκος Φρυδάς. Όπως είπε, ενώ το τμήμα εμπορίας ρεύματος της ΔΕΗ γνώριζε εγκαίρως για την απεργία, δεν μερίμνησε να εξασφαλίσει σε φθηνότερες τιμές ηλεκτρικό ρεύμα από τις γειτονικές χώρες. Αποτέλεσμα ήταν, το κενό να εκμεταλλευτούν ιδιώτες, οι οποίες εισάγουν σε πολύ υψηλότερες τιμές ηλεκτρικό ρεύμα από τις γειτονικές Ιταλία, Βουλγαρία και Τουρκία. Ενδεικτικά, η τιμή της μεγαβατόρας στη χώρα έχει διπλασιαστεί ξεπερνώντας για πολλές ώρες της ημέρας ακόμα και τα 120 ευρώ, ενώ πριν από την απεργία δεν ξεπερνούσαν τα 50 ευρώ.

εμείς ρε Κώστα ας πάμε στο διάλο .... θα λέμε "I lived on the moon" .... και θα αφηγούμαστε πως είναι να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι ότι θ' αλλάξεις το κόσμο .... τα παιδιά μας όμως; τι να ονειρευτούν; σε τι να ελπίζουν; αυτό είναι που εμένα με στεναχωρεί αφάνταστα ρε γμτ μου και με καταθλίβει YouTube Video ->

αν αποτύχει το Μεσοπρόθεσμο, θα μας επιστρέψουν τα λεφτά πίσω ;;;

Ο πατριωτισμός του μίσους του Κώστα Γιαννακίδη 24/06/2011 Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνέδεσε τη φορολογική συμπεριφορά με τον πατριωτισμό. Πολύ σωστό. Δεν είσαι πατριώτης όταν βάζεις ελληνική σημαία στο μπαλκόνι και μαύρη στη φορολογική σου δήλωση. Μόνο που όσα ανακοίνωσε ο υπουργός εξισώνουν τον πατριωτισμό με τον καταναγκασμό των ηλιθίων. Που λέτε αυτό το άρθρο έχει γραφτεί πολλές φορές στο παρελθόν. Ασφαλώς γράφτηκε με καλύτερο τρόπο, πήρε επάνω του βαριές υπογραφές, κρεμάστηκε από μανταλάκια και διπλώθηκε σε μικρό ή μεγάλο σχήμα χαρτιού. Συντάχθηκε με πολυτονικό και μονοτονικό. Με λινοτυπία ή φωτοσύνθεση. Διαβάστηκε αμέτρητες φορές από εκατομμύρια μάτια. Και είναι τόσο κοινότοπο, όσο και οι περί πατριωτικού καθήκοντος μεγαλοστομίες. 'Εδώ και δεκαετίες κάποιος γράφει για τις αδικίες στην κατανομή των φορολογικών βαρών και κάποιος άλλος, συνήθως υπουργός, απαντά με υποσχέσεις για ένα δίκαιο σύστημα και ορθολογικό επιμερισμό της επιβάρυνσης. Πιθανότατα η κυβέρνηση να μην μπορούσε να κάνει αλλιώς. Στον δρόμο που υιοθέτησε, το μεσοπρόθεσμο είναι μία αναγκαστική στάση. Με ασφυκτικές προθεσμίες και εξαντλημένο ταμείο, ακόμα και μία ιδέα περί επαναδιαπραγμάτευσης θα γινόταν δεκτή με πικρά χαμόγελα. Ωστόσο, να το θυμηθείτε, αυτή τη φορά κάτι θα αλλάξει. Το μεσοπρόθεσμο δεν είναι ακόμα ένα σκληρό πακέτο μέτρων όπως εκείνα που έχουν μάθει να διαχειρίζονται τα συνήθη φορολογικά υποζύγια. Είναι κάτι παραπάνω. Ο καταλύτης που, για πολλούς από μας, θα επαναπροσδιορίσει την έννοια του πατριωτισμού. Ο υπουργός, λοιπόν, δεν αδικεί την αλήθεια. Πραγματικός πατριώτης δεν είναι εκείνος που τιμά το παρελθόν, αλλά αυτός που μοχθεί για το μέλλον του τόπου του. Στους καιρούς μας ο μετανάστης που κάνει ειλικρινή φορολογική δήλωση είναι καλύτερος πατριώτης από τον μεγαλογιατρό που θάβει χρυσάφι στην Ελβετία. Καλύτερος και πιο χρήσιμος. Αλλά τώρα συμβαίνει κάτι μάλλον πρωτόγνωρο. Η κυβέρνηση επικαλείται αισθήματα αγαθά για μία πατρίδα που έχεις κάθε λόγο να μισείς. Και οι συνεπείς φορολογούμενοι αυτού του τόπου καλούνται να επιδείξουν τον πατριωτισμό τους υπέρ μία πατρίδας που και αυτή δείχνει να τους μισεί. Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν πληρώνεις φόρους επειδή αγαπάς την πατρίδα σου-τουλάχιστον τώρα. Πληρώνεις επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Η εισφορά σου είναι προϊόν καταναγκασμού υπέρ μίας πατρίδας που σε συνθλίβει. Όταν με εισόδημα 8.000 ευρώ δεν έχεις αφορολόγητο, τότε δεν έχεις και λόγο να αγαπάς αυτή τη χώρα. Ακόμα και αν έχεις, σιγά-σιγά εξαντλείται. Όταν κερδίζεις μετά βίας 12.000 ευρώ και σου ζητούν έκτακτη εισφορά, αισθάνεσαι ότι η έννοια του πατριωτισμού μολύνεται με χυδαιότητα. Ο πατριωτισμός μας θα τελειώσει πριν από την περιπέτεια που ζούμε. Κάποιοι θα τον αντικαταστήσουν με αδιαφορία, κάποιοι άλλοι με μίσος. Μίσος γι' αυτήν την πατρίδα, αλλά και για εκείνους που στην καταιγίδα βρήκαν ασφαλή καταφυγή στη σκιά. Εκατομμύρια συμπατριώτες μας θα κληθούν να υποστηρίξουν τη χώρα, χωρίς καν να γνωρίζουν αν θα αποφευχθεί η χρεοκοπία της. Είναι οι ειλικρινείς φορολογούμενοι. Δικαιούνται πλέον να μισούν οτιδήποτε αποτυπώνει τη θεσμική υπόσταση αυτής της πατρίδας-το κράτος, τους θεσμούς, τα κόμματα, την κυβέρνηση, τα πάντα. Και ναι, μισούν τον γιατρό με το Καγιέν, τον τύπο που νοικιάζει ξαπλώστρες αφορολόγητα, τον εστιάτορα και τον ξενοδόχο που θα ειδοποιηθούν για την άφιξη του ΣΔΟΕ, το λαμόγιο που κάνει δήλωση στη Λιβερία. Πιθανότατα μισούν και τον εαυτό τους. Όμως εδώ βρίσκεται και η ελπίδα. Αν μισείς κάτι, έχεις και πιθανότητες να το αλλάξεις. Ίσως τελικά το μίσος να είναι ο νέος πατριωτισμός.

και 1-2 σταγόνες λάδι ... και να τους μαζεύεις κάτω από δώ .... (= οι νοστιμότεροι ...!!!)

κορίτσια μη μασάτε ... οι γυναίκες με ουλές είναι by far πιο σεξουαλικές ... adventure γκόμενες .... α χαχαχαχα .... ποιά παραλία ; ποιάς ντροπής ρε; εδώ ρε έχουμε βγει Τουρκία με το μαγιό και χωρίς διαβατήριο ... χαχαχαχα .....

μπράβο ρε Ολγάκι !!! μυήθηκες .... YouTube Video ->Original Video

σχετικό .... άσχετο !!!! διαβάστε το προσεκτικά .... γιατί ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ !!!!! στην πράξη σημαίνει ότι είναι παράνομη η καταβολή εισιτηρίου για να μπεις σε πλαζ ("... περαιτέρω δεν επιτρέπεται η παραχώρηση αποκλειστικών ιδιωτικών δικαιωμάτων επί των παρακτίων οικοσυστημάτων δια των οποίων αναιρείται η κοινή χρήση, ...") και ενδεχομένως είναι επίσης παράνομη η υπενοικίαση της χρήσης της (το να την νοικιάζει δλδ ο κάθε Δήμος σε επιχειρηματίες που παρέχοντας ξαπλώστρες, ομπρέλες κλπ καταλαμβάνουν τον χώρο του αιγιαλού) Νόμος που προβλέπει την ελεύθερη πρόσβαση στον αιγιαλό και τις παραλίες Ι. Σύμφωνα το νόμο 2971/2001 «Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 285Α) ο αιγιαλός[1] και η παραλία[2] είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται. Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους, ο κύριος δε προορισμός τους είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές[3]... Περί της κοινοχρήστου ιδιότητας του αιγιαλού και της παραλίας όριζε και ο προϊσχύσας Α.Ν. 2344/1940[4]. Περαιτέρω ο Αστικός Κώδικας περιλαμβάνει στα ενδεικτικώς απαριθμούμενα στο άρθρο 967 αυτού κοινόχρηστα πράγματα και τον αιγιαλό. Ειδικότερα κατά τα επί λέξει αναφερόμενα στην ως άνω διάταξη πράγματα κοινής χρήσεως είναι «ιδίως τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι αιγιαλοί, τα λιμάνια και οι όρμοι, οι όχθες πλευσίμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους». Πέραν των ανωτέρω ενδεικτικώς απαριθμουμένων στο ως άνω άρθρο 967 ΑΚ κοινοχρήστων πραγμάτων, δια του ως άνω άρθρου ετέθη εκτός συναλλαγής και κάθε άλλο πράγμα, μη καταριθμούμενο μεν σε αυτό, υπηρετούν όμως την κοινή χρήση, οία είναι και η παραλία[5]. Ο αιγιαλός και η παραλία ως κοινόχρηστα πράγματα κείνται εκτός συναλλαγής σύμφωνα με το άρθρο 966 ΑΚ και περιλαμβάνονται στη δημόσια κτήση, ως δέον να ερμηνεύεται ορθώς το στο άρθρο 968 του Αστικού Κώδικα μνημονευόμενο δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου ή του Δήμου, αναγνωριζομένου επ’ αυτών ιδιοτύπου δικαιώματος της Πολιτείας, συναπτομένου προς την άσκηση της δημόσιας εξουσίας προς ρύθμιση της κοινής χρήσεως[6]. Η δημοσία κτήση διακρίνεται από την ιδιωτική περιουσία του Κράτους (domaine prive), την οποία το Κράτος (και αντιστοίχως τα λοιπά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου) χρησιμοποιεί κατά βούληση και εκποιεί κατά βούληση. Βέβαια στο δίκαιο παρατηρείται άμβλυνση της άλλοτε οξείας διάκρισης μεταξύ της ιδιωτικής περιουσίας του Κράτους και της δημόσιας κτήσεως, με την πρόβλεψη της δυνατότητας ιδιωτικής χρησιμοποιήσεως της δημόσιας κτήσης, πράγμα το οποίο μειώνει την έννοια του κοινοχρήστου και καθιστά κατά παράδοξο τρόπο, εκμεταλλεύσιμο και προσοδοφόρο ένα κτήμα, το οποίο είναι καθ’ εαυτό αναπαλλοτρίωτο[7]. Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η διάταξη της παρ. 5 του 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία «ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και καταγράφονται ως δημόσια κτήματα». Η ως άνω διάταξη, η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την άρση της κοινοχρησίας του παλαιού αιγιαλού, ο οποίος ως επέκταση του φυσικού αιγιαλού[8] είναι απολύτως αναγκαίος για την ελεύθερη και ακώλυτη προσπέλαση του τελευταίου, δέον να κριθεί κατά την άποψη της γραφούσης αντισυνταγματική, ως αντικειμένη στο άρθρο 24 του Συντάγματος, το οποίο κατά τα ευθύς κατωτέρω ειδικότερον αναφερόμενα προστατεύει όχι απλώς τον αιγιαλό και την παραλία αλλά τα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους. Μνημονευτέα εν προκειμένω η σχετική με το παλαιό αιγιαλό νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία «εν όψει της φύσεως του τμήματος αυτού της ξηράς, ως ανεπιδέκτου κτήσεως ιδιωτικών δικαιωμάτων όταν καταλαμβανόταν από τις αναβάσεις των χειμερίων κυμάτων, μετά την επέκταση των ορίων της ακτογραμμής προς τη θάλασσα καθίσταται τμήμα της δημόσιας κτήσης» (ΣτΕ 1508/2003, 465/2009). Από το κατοχυρούμενο στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος ως και στο άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα δικαίωμα στην προσωπικότητα απορρέει δικαίωμα του ατόμου προς χρήση του αιγιαλού και της παραλίας ως κοινοχρήστων πραγμάτων. Το δικαίωμα χρήσης των αγαθών αυτών αποτελεί ιδιωτικού δικαίου έκφανση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στο περιβάλλον, όπως τούτο έμμεσα τριτενεργεί, μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 966 επ. ΑΚ. Η προσβολή της χρήσης ή κοινής ωφέλειας των ως άνω κοινοχρήστων περιβαλλοντικών αγαθών δια της υποβάθμισης τους συνιστά προσβολή της προσωπικότητας σύμφωνα με το άρθρο 57 και γεννά αξίωση για άρση της προσβολής, για παράλειψη της στο μέλλον, για αποζημίωση και για ικανοποίηση της ηθικής βλάβης (άρθρα 57 και 59 ΑΚ)[9]. ΙΙ. Η νομολογία του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ ερμηνεύουσα υπό το φως των οδηγιών της Agenda 21 το άρθρο 24 του Συντάγματος το οποίο προστατεύει το φυσικό περιβάλλον[10], χερσαίο και θαλάσσιο, έκρινε, προκειμένου περί των τελευταίων, ότι το ως άνω άρθρο αναφέρεται όχι απλώς στον αιγιαλό και στην παραλία αλλά στα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους. Περαιτέρω σύμφωνα με τη νομολογία του ΣτΕ τα παράκτια οικοσυστήματα ως ευπαθή (ΣτΕ 978/2005), χρήζουν αυξημένης προστασίας (ΣτΕ 1500/2000) και είναι δεκτικά μόνον ηπίας διαχειρίσεως και αναπτύξεως, η οποία και μόνο τυγχάνει βιώσιμη (ΣτΕ 1790/1999, 1129/1999, 3344/1999). Η ήπια διαχείριση των παράκτιων οικοσυστημάτων αποτελεί κρατική αρμοδιότητα, που ασκείται με αποκλειστικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον (ΣτΕ 4011/2004). Η εκτέλεση τεχνικού έργου επί των παρακτίων οικοσυστημάτων επιτρέπεται μόνο εφόσον τούτο εμπίπτει στην έννοια της ήπιας διαχειρίσεως, εξυπηρετεί δημόσιο συμφέρον και είναι βιώσιμο. Η βιωσιμότητα ενός έργου προκύπτει από τη χωροθέτηση του, τους όρους της γενικής περιβαλλοντικής μελέτης που το προβλέπει και την ένταξη του στο συνολικό προγραμματισμό της επέμβασης στην ακτή (ΣτΕ 327/1999). Επιπλέον η συνταγματική προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων περιλαμβάνει την κατά το φυσικό προορισμό χρήση τους και ιδίως τη διασφάλιση του δικαιώματος της ελεύθερης πρόσβασης σε αυτά σε όλους καθώς επίσης και την κατά προορισμό κοινοχρησία αυτών. Κατά συνέπεια αποκλείονται χρήσεις, οι οποίες εμποδίζουν την κατά προορισμό χρήση των χώρων αυτών, δηλαδή της ελεύθερης και ανεμπόδιστης επίσκεψης, παραμονής, διέλευσης και κολύμβησης (ΣτΕ 3346/1999). Περαιτέρω δεν επιτρέπεται η παραχώρηση αποκλειστικών ιδιωτικών δικαιωμάτων επί των παρακτίων οικοσυστημάτων δια των οποίων αναιρείται η κοινή χρήση, νόμος δε που ορίζει το αντίθετο, ως η ανωτέρω αναφερθείσα διάταξη της παρ. 5 του άρθρου 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, αντίκειται στην κατά τα ως άνω βασική αποστολή των παρακτίων οικοσυστημάτων, ήτοι την εξυπηρέτηση της επαφής του ανθρώπου με τη θάλασσα και δέον να θεωρηθεί ως αντισυνταγματικός[11]. ΙΙΙ. Εξάλλου η Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει της μεγάλης περιβαλλοντικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και ψυχαγωγικής σημασίας της παράκτιας ζώνης για την Ευρώπη, της μοναδικότητας της βιοποικιλότητας των παράκτιων ζωνών από απόψεως χλωρίδας και πανίδας, της συνεχούς υποβάθμισης των συνθηκών στις ευρωπαϊκές παράκτιες ζώνες και του αυξανόμενου κινδύνου που διατρέχουν εξαιτίας των κλιματικών μεταβολών, της αύξησης του πληθυσμού και της εξέλιξης των οικονομικών δραστηριοτήτων και της κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω αναγκαιότητας εφαρμογής μίας περιβαλλοντικά αειφόρου, οικονομικά δίκαιης, κοινωνικά υπεύθυνης και πολιτισμικά ευαίσθητης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών υιοθέτησε τη Σύσταση 2002/413 της 30ης Μαΐου 2002 «σχετικά με την εφαρμογή στην Ευρώπη της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών». Με την ως άνω σύσταση συστήνεται στα κράτη-μέλη η υιοθέτηση μίας στρατηγικής προσέγγισης όσον αφορά το σχεδιασμό και τη διαχείριση των παράκτιων ζωνών τους, που βασίζεται μ.α. στην προστασία του παράκτιου περιβάλλοντος και στην αειφόρο διαχείριση των φυσικών πόρων τόσο του θαλάσσιου, όσο και του χερσαίου στοιχείου της παράκτιας ζώνης, στην αναγνώριση της απειλής που συνιστούν οι κλιματικές μεταβολές για τις παράκτιες ζώνες, σε κατάλληλα και οικολογικώς υπεύθυνα μέτρα προστασίας των ακτών, στην παροχή κατάλληλων και προσιτών εκτάσεων για το κοινό, τόσο για την αναψυχή, όσο και για την αισθητική απόλαυση και στη βελτίωση του συντονισμού των δράσεων, που αναλαμβάνουν όλες οι ενδιαφερόμενες αρχές. Τα κράτη-μέλη καλούνται να χαράξουν εθνικές στρατηγικές εφαρμογής της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών επί τη βάσει συγκεκριμένων αρχών [συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων μερών (οικονομικοί και κοινωνικοί εταίροι, οργανώσεις που αντιπροσωπεύουν τους κατοίκους παράκτιων ζωνών, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ο επιχειρηματικός τομέας) στη διαδικασία διαχείρισης, συμμετοχή των αρμόδιων διοικητικών φορέων σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, διατομεακή ολοκλήρωση, διαχείριση επί τη βάσει ευρείας σφαιρικής προοπτικής (θεματικής και γεωγραφικής) λαμβάνουσας υπόψη την αλληλεξάρτηση και ανομοιότητα των φυσικών συστημάτων και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, που επηρεάζουν τις παράκτιες περιοχές καθώς και επί τη βάσει μακροπρόθεσμης προοπτικής, λαμβάνουσας υπόψη την αρχή της προφύλαξης καθώς και τις ανάγκες των σημερινών και των μελλοντικών γενεών)[12]. Περαιτέρω η κοινοτική οδηγία 2001/42 «σχετικά με την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων», η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη με την Υπουργική Απόφαση 107017/2006 (ΦΕΚ Β΄1225/5.9.2006), καθιερώνει την υποχρέωση εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σχεδίων και προγραμμάτων εθνικού, περιφερειακού, νομαρχιακού, ή τοπικού χαρακτήρα, που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, όταν βρίσκονται ακόμη στο στάδιο του σχεδιασμού και του προγραμματισμού. Είναι προφανές ότι έργα και δραστηριότητες που αναπτύσσονται στις παράκτιες ζώνες εμπίπτουν υποχρεωτικά στο πεδίο εφαρμογής της ως άνω οδηγίας, η οποία ανάγεται σε σημαντικό εργαλείο για την επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης των περιοχών αυτών[13] Εκ πάντων των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι είναι αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός της στην Ελλάδα ισχύουσας σχετικής κοινής νομοθεσίας περί αιγιαλού και παραλίας ώστε να εναρμονιστεί με το κοινοτικό δίκαιο ως και με το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως έχει ερμηνευθεί από την ανωτέρω παρατεθείσα πρωτοπόρο νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα οποία αναφέρονται στην προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, έννοιας ευρύτερης εκείνης του αιγιαλού και της παραλίας[14]. [1] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της. [2] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παραλία» είναι η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό, καθορίζεται δε σε πλάτος μέχρι και πενήντα (50) μέτρα από την οριογραμμή του αιγιαλού, προς εξυπηρέτηση της επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα και αντίστροφα. [3] Πρβλ. σχετικά με τα ανωτέρω άρθρο 2 παρ. 1, 2 και 3 του ν. 2971/2001. [4] Πρβλ. άρθρα 1 και 5 Α.Ν. 2344/1940, βλ. σχετικά και Ευ. Δωρή, Τα Δημόσια Κτήματα, εκδ. Αφοί Π. Σάκκουλα, 1980, σ. 358 με παραπομπή σε σχετική νομολογία και βιβλιογραφία, Γ. Μπαλή, Γενικαί Αρχαί του Αστικού Δικαίου, έκδοση έκτη, Αθήνα, 1951, σ. 523. [5] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω, Μ. Στασινόπουλο, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 59. [6] Βλ. σχετικά, Ευ. Δωρή, όπ. π. σ. 357. [7] Μιχ. Δ. Στασινόπουλος, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 35,36, 90 επ. [8] Κατά την παρ. 3 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παλαιός αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού. [9] Σχετικά με τα ανωτέρω, βλ. Γλυκερία Σιούτη, Δίκαιο Περιβάλλοντος, Γενικό Μέρος Ι, Δημόσιο Δίκαιο και Περιβάλλον, Συμπλήρωμα, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2002, σ. 22 επ. με αναφορά σε σχετική νομολογία των πολιτικών δικαστηρίων, Ευπραξία- Αίθρα Μαριά, Η νομική προστασία των δασών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1998, σ. 252 επ., Ευ. Δωρή, όπ.π. σ. 357, Γ. Μπαλή, όπ. π., σ. 528). [10] Το άρθρο 24 περί προστασίας του περιβάλλοντος περιελήφθη στο Σύνταγμα το 1975. Κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975, που έγινε το 2001 τροποποιήθηκε και το ως άνω άρθρο. To άρθρο αυτό όπως σήμερα ισχύει προβλέπει τα εξής: «1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». 2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης. «Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης. Η σύνταξη εθνικού κτηματολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους». 3. Για να αναγνωριστεί μία περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι,πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει. 4. Νόμος μπορεί να προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιοκτητών περιοχής που χαρακτηρίζεται ως οικιστική στην αξιοποίηση και γενική διαρρύθμισή της σύμφωνα με εγκεκριμένο σχέδιο, με αντιπαροχή ακινήτων ίσης αξίας ή τμημάτων ιδιοκτησίας κατά όροφο, από τους χώρους που καθορίζονται τελικά ως οικοδομήσιμοι ή από κτίρια της περιοχής αυτής. 5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στην αναμόρφωση των οικιστικών περιοχών που ήδη υπάρχουν. Οι ελεύθερες εκτάσεις, που προκύπτουν από την αναμόρφωση, διατίθενται για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων ή εκποιούνται για να καλυφθούν οι δαπάνες της πολεοδομικής αναμόρφωσης, όπως νόμος ορίζει. 6. Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών. «Ερμηνευτική δήλωση: Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά». [11] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Μ. Δεκλερή, Το Δίκαιο της Βιωσίμου Αναπτύξεως, έκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα 2000, σ. 193 επ. [12] Σχετικά με τα ανωτέρω βλ. Εισαγωγή, Κεφάλαιο Ι και ΙΙ της ως άνω υπ’ αριθμ. 2002/413 Σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου. [13] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Αθήνα 2007 με τίτλο: «Προστασία του περιβάλλοντος. Άρθρο 24 του Συντάγματος. Αιγιαλοί και Παραλίες ανήκουν στους πολίτες». [14] Βλ. σχετικά, Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος, Πρώτο Υπόμνημα επί του Νομοσχεδίου περί Αιγιαλού και Παραλίας.

διαβάστε το προσεκτικά .... ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ !!!!! στην πράξη σημαίνει ότι είναι παράνομη η καταβολή εισιτηρίου για να μπεις σε πλαζ ("... περαιτέρω δεν επιτρέπεται η παραχώρηση αποκλειστικών ιδιωτικών δικαιωμάτων επί των παρακτίων οικοσυστημάτων δια των οποίων αναιρείται η κοινή χρήση, ...") και ενδεχομένως είναι επίσης παράνομη η υπενοικίαση της χρήσης της (το να την νοικιάζει δλδ ο κάθε Δήμος σε επιχειρηματίες που παρέχοντας ξαπλώστρες, ομπρέλες κλπ καταλαμβάνουν τον χώρο του αιγιαλού) Νόμος που προβλέπει την ελεύθερη πρόσβαση στον αιγιαλό και τις παραλίες Ι. Σύμφωνα το νόμο 2971/2001 «Αιγιαλός, παραλία και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 285Α) ο αιγιαλός[1] και η παραλία[2] είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται. Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους, ο κύριος δε προορισμός τους είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές[3]... Περί της κοινοχρήστου ιδιότητας του αιγιαλού και της παραλίας όριζε και ο προϊσχύσας Α.Ν. 2344/1940[4]. Περαιτέρω ο Αστικός Κώδικας περιλαμβάνει στα ενδεικτικώς απαριθμούμενα στο άρθρο 967 αυτού κοινόχρηστα πράγματα και τον αιγιαλό. Ειδικότερα κατά τα επί λέξει αναφερόμενα στην ως άνω διάταξη πράγματα κοινής χρήσεως είναι «ιδίως τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι αιγιαλοί, τα λιμάνια και οι όρμοι, οι όχθες πλευσίμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους». Πέραν των ανωτέρω ενδεικτικώς απαριθμουμένων στο ως άνω άρθρο 967 ΑΚ κοινοχρήστων πραγμάτων, δια του ως άνω άρθρου ετέθη εκτός συναλλαγής και κάθε άλλο πράγμα, μη καταριθμούμενο μεν σε αυτό, υπηρετούν όμως την κοινή χρήση, οία είναι και η παραλία[5]. Ο αιγιαλός και η παραλία ως κοινόχρηστα πράγματα κείνται εκτός συναλλαγής σύμφωνα με το άρθρο 966 ΑΚ και περιλαμβάνονται στη δημόσια κτήση, ως δέον να ερμηνεύεται ορθώς το στο άρθρο 968 του Αστικού Κώδικα μνημονευόμενο δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου ή του Δήμου, αναγνωριζομένου επ’ αυτών ιδιοτύπου δικαιώματος της Πολιτείας, συναπτομένου προς την άσκηση της δημόσιας εξουσίας προς ρύθμιση της κοινής χρήσεως[6]. Η δημοσία κτήση διακρίνεται από την ιδιωτική περιουσία του Κράτους (domaine prive), την οποία το Κράτος (και αντιστοίχως τα λοιπά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου) χρησιμοποιεί κατά βούληση και εκποιεί κατά βούληση. Βέβαια στο δίκαιο παρατηρείται άμβλυνση της άλλοτε οξείας διάκρισης μεταξύ της ιδιωτικής περιουσίας του Κράτους και της δημόσιας κτήσεως, με την πρόβλεψη της δυνατότητας ιδιωτικής χρησιμοποιήσεως της δημόσιας κτήσης, πράγμα το οποίο μειώνει την έννοια του κοινοχρήστου και καθιστά κατά παράδοξο τρόπο, εκμεταλλεύσιμο και προσοδοφόρο ένα κτήμα, το οποίο είναι καθ’ εαυτό αναπαλλοτρίωτο[7]. Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η διάταξη της παρ. 5 του 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία «ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και καταγράφονται ως δημόσια κτήματα». Η ως άνω διάταξη, η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την άρση της κοινοχρησίας του παλαιού αιγιαλού, ο οποίος ως επέκταση του φυσικού αιγιαλού[8] είναι απολύτως αναγκαίος για την ελεύθερη και ακώλυτη προσπέλαση του τελευταίου, δέον να κριθεί κατά την άποψη της γραφούσης αντισυνταγματική, ως αντικειμένη στο άρθρο 24 του Συντάγματος, το οποίο κατά τα ευθύς κατωτέρω ειδικότερον αναφερόμενα προστατεύει όχι απλώς τον αιγιαλό και την παραλία αλλά τα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους. Μνημονευτέα εν προκειμένω η σχετική με το παλαιό αιγιαλό νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία «εν όψει της φύσεως του τμήματος αυτού της ξηράς, ως ανεπιδέκτου κτήσεως ιδιωτικών δικαιωμάτων όταν καταλαμβανόταν από τις αναβάσεις των χειμερίων κυμάτων, μετά την επέκταση των ορίων της ακτογραμμής προς τη θάλασσα καθίσταται τμήμα της δημόσιας κτήσης» (ΣτΕ 1508/2003, 465/2009). Από το κατοχυρούμενο στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος ως και στο άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα δικαίωμα στην προσωπικότητα απορρέει δικαίωμα του ατόμου προς χρήση του αιγιαλού και της παραλίας ως κοινοχρήστων πραγμάτων. Το δικαίωμα χρήσης των αγαθών αυτών αποτελεί ιδιωτικού δικαίου έκφανση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στο περιβάλλον, όπως τούτο έμμεσα τριτενεργεί, μέσω των διατάξεων των άρθρων 57 και 966 επ. ΑΚ. Η προσβολή της χρήσης ή κοινής ωφέλειας των ως άνω κοινοχρήστων περιβαλλοντικών αγαθών δια της υποβάθμισης τους συνιστά προσβολή της προσωπικότητας σύμφωνα με το άρθρο 57 και γεννά αξίωση για άρση της προσβολής, για παράλειψη της στο μέλλον, για αποζημίωση και για ικανοποίηση της ηθικής βλάβης (άρθρα 57 και 59 ΑΚ)[9]. ΙΙ. Η νομολογία του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ ερμηνεύουσα υπό το φως των οδηγιών της Agenda 21 το άρθρο 24 του Συντάγματος το οποίο προστατεύει το φυσικό περιβάλλον[10], χερσαίο και θαλάσσιο, έκρινε, προκειμένου περί των τελευταίων, ότι το ως άνω άρθρο αναφέρεται όχι απλώς στον αιγιαλό και στην παραλία αλλά στα παράκτια οικοσυστήματα (ΣτΕ 3346/1999), τα οποία δύνανται να εκτείνονται και πέραν της παραλίας, στην περιοχή του παλαιού αιγιαλού και απώτερον ακόμα, αν τούτο επιβάλλεται από τη φύση τους. Περαιτέρω σύμφωνα με τη νομολογία του ΣτΕ τα παράκτια οικοσυστήματα ως ευπαθή (ΣτΕ 978/2005), χρήζουν αυξημένης προστασίας (ΣτΕ 1500/2000) και είναι δεκτικά μόνον ηπίας διαχειρίσεως και αναπτύξεως, η οποία και μόνο τυγχάνει βιώσιμη (ΣτΕ 1790/1999, 1129/1999, 3344/1999). Η ήπια διαχείριση των παράκτιων οικοσυστημάτων αποτελεί κρατική αρμοδιότητα, που ασκείται με αποκλειστικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον (ΣτΕ 4011/2004). Η εκτέλεση τεχνικού έργου επί των παρακτίων οικοσυστημάτων επιτρέπεται μόνο εφόσον τούτο εμπίπτει στην έννοια της ήπιας διαχειρίσεως, εξυπηρετεί δημόσιο συμφέρον και είναι βιώσιμο. Η βιωσιμότητα ενός έργου προκύπτει από τη χωροθέτηση του, τους όρους της γενικής περιβαλλοντικής μελέτης που το προβλέπει και την ένταξη του στο συνολικό προγραμματισμό της επέμβασης στην ακτή (ΣτΕ 327/1999). Επιπλέον η συνταγματική προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων περιλαμβάνει την κατά το φυσικό προορισμό χρήση τους και ιδίως τη διασφάλιση του δικαιώματος της ελεύθερης πρόσβασης σε αυτά σε όλους καθώς επίσης και την κατά προορισμό κοινοχρησία αυτών. Κατά συνέπεια αποκλείονται χρήσεις, οι οποίες εμποδίζουν την κατά προορισμό χρήση των χώρων αυτών, δηλαδή της ελεύθερης και ανεμπόδιστης επίσκεψης, παραμονής, διέλευσης και κολύμβησης (ΣτΕ 3346/1999). Περαιτέρω δεν επιτρέπεται η παραχώρηση αποκλειστικών ιδιωτικών δικαιωμάτων επί των παρακτίων οικοσυστημάτων δια των οποίων αναιρείται η κοινή χρήση, νόμος δε που ορίζει το αντίθετο, ως η ανωτέρω αναφερθείσα διάταξη της παρ. 5 του άρθρου 2 του ν. 2971/2001, σύμφωνα με την οποία ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, αντίκειται στην κατά τα ως άνω βασική αποστολή των παρακτίων οικοσυστημάτων, ήτοι την εξυπηρέτηση της επαφής του ανθρώπου με τη θάλασσα και δέον να θεωρηθεί ως αντισυνταγματικός[11]. ΙΙΙ. Εξάλλου η Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει της μεγάλης περιβαλλοντικής, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και ψυχαγωγικής σημασίας της παράκτιας ζώνης για την Ευρώπη, της μοναδικότητας της βιοποικιλότητας των παράκτιων ζωνών από απόψεως χλωρίδας και πανίδας, της συνεχούς υποβάθμισης των συνθηκών στις ευρωπαϊκές παράκτιες ζώνες και του αυξανόμενου κινδύνου που διατρέχουν εξαιτίας των κλιματικών μεταβολών, της αύξησης του πληθυσμού και της εξέλιξης των οικονομικών δραστηριοτήτων και της κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω αναγκαιότητας εφαρμογής μίας περιβαλλοντικά αειφόρου, οικονομικά δίκαιης, κοινωνικά υπεύθυνης και πολιτισμικά ευαίσθητης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών υιοθέτησε τη Σύσταση 2002/413 της 30ης Μαΐου 2002 «σχετικά με την εφαρμογή στην Ευρώπη της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών». Με την ως άνω σύσταση συστήνεται στα κράτη-μέλη η υιοθέτηση μίας στρατηγικής προσέγγισης όσον αφορά το σχεδιασμό και τη διαχείριση των παράκτιων ζωνών τους, που βασίζεται μ.α. στην προστασία του παράκτιου περιβάλλοντος και στην αειφόρο διαχείριση των φυσικών πόρων τόσο του θαλάσσιου, όσο και του χερσαίου στοιχείου της παράκτιας ζώνης, στην αναγνώριση της απειλής που συνιστούν οι κλιματικές μεταβολές για τις παράκτιες ζώνες, σε κατάλληλα και οικολογικώς υπεύθυνα μέτρα προστασίας των ακτών, στην παροχή κατάλληλων και προσιτών εκτάσεων για το κοινό, τόσο για την αναψυχή, όσο και για την αισθητική απόλαυση και στη βελτίωση του συντονισμού των δράσεων, που αναλαμβάνουν όλες οι ενδιαφερόμενες αρχές. Τα κράτη-μέλη καλούνται να χαράξουν εθνικές στρατηγικές εφαρμογής της ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών επί τη βάσει συγκεκριμένων αρχών [συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων μερών (οικονομικοί και κοινωνικοί εταίροι, οργανώσεις που αντιπροσωπεύουν τους κατοίκους παράκτιων ζωνών, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ο επιχειρηματικός τομέας) στη διαδικασία διαχείρισης, συμμετοχή των αρμόδιων διοικητικών φορέων σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, διατομεακή ολοκλήρωση, διαχείριση επί τη βάσει ευρείας σφαιρικής προοπτικής (θεματικής και γεωγραφικής) λαμβάνουσας υπόψη την αλληλεξάρτηση και ανομοιότητα των φυσικών συστημάτων και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, που επηρεάζουν τις παράκτιες περιοχές καθώς και επί τη βάσει μακροπρόθεσμης προοπτικής, λαμβάνουσας υπόψη την αρχή της προφύλαξης καθώς και τις ανάγκες των σημερινών και των μελλοντικών γενεών)[12]. Περαιτέρω η κοινοτική οδηγία 2001/42 «σχετικά με την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και προγραμμάτων», η οποία ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη με την Υπουργική Απόφαση 107017/2006 (ΦΕΚ Β΄1225/5.9.2006), καθιερώνει την υποχρέωση εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σχεδίων και προγραμμάτων εθνικού, περιφερειακού, νομαρχιακού, ή τοπικού χαρακτήρα, που ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, όταν βρίσκονται ακόμη στο στάδιο του σχεδιασμού και του προγραμματισμού. Είναι προφανές ότι έργα και δραστηριότητες που αναπτύσσονται στις παράκτιες ζώνες εμπίπτουν υποχρεωτικά στο πεδίο εφαρμογής της ως άνω οδηγίας, η οποία ανάγεται σε σημαντικό εργαλείο για την επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης των περιοχών αυτών[13] Εκ πάντων των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι είναι αναγκαίος ο εκσυγχρονισμός της στην Ελλάδα ισχύουσας σχετικής κοινής νομοθεσίας περί αιγιαλού και παραλίας ώστε να εναρμονιστεί με το κοινοτικό δίκαιο ως και με το άρθρο 24 του Συντάγματος, όπως έχει ερμηνευθεί από την ανωτέρω παρατεθείσα πρωτοπόρο νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα οποία αναφέρονται στην προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων, έννοιας ευρύτερης εκείνης του αιγιαλού και της παραλίας[14]. [1] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της. [2] Κατά την παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παραλία» είναι η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό, καθορίζεται δε σε πλάτος μέχρι και πενήντα (50) μέτρα από την οριογραμμή του αιγιαλού, προς εξυπηρέτηση της επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα και αντίστροφα. [3] Πρβλ. σχετικά με τα ανωτέρω άρθρο 2 παρ. 1, 2 και 3 του ν. 2971/2001. [4] Πρβλ. άρθρα 1 και 5 Α.Ν. 2344/1940, βλ. σχετικά και Ευ. Δωρή, Τα Δημόσια Κτήματα, εκδ. Αφοί Π. Σάκκουλα, 1980, σ. 358 με παραπομπή σε σχετική νομολογία και βιβλιογραφία, Γ. Μπαλή, Γενικαί Αρχαί του Αστικού Δικαίου, έκδοση έκτη, Αθήνα, 1951, σ. 523. [5] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω, Μ. Στασινόπουλο, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 59. [6] Βλ. σχετικά, Ευ. Δωρή, όπ. π. σ. 357. [7] Μιχ. Δ. Στασινόπουλος, Νομικαί Μελέται, Αθήνα, 1972, σ. 35,36, 90 επ. [8] Κατά την παρ. 3 του άρθρου 1 του ν. 2971/2001 «Παλαιός αιγιαλός» είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού. [9] Σχετικά με τα ανωτέρω, βλ. Γλυκερία Σιούτη, Δίκαιο Περιβάλλοντος, Γενικό Μέρος Ι, Δημόσιο Δίκαιο και Περιβάλλον, Συμπλήρωμα, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2002, σ. 22 επ. με αναφορά σε σχετική νομολογία των πολιτικών δικαστηρίων, Ευπραξία- Αίθρα Μαριά, Η νομική προστασία των δασών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1998, σ. 252 επ., Ευ. Δωρή, όπ.π. σ. 357, Γ. Μπαλή, όπ. π., σ. 528). [10] Το άρθρο 24 περί προστασίας του περιβάλλοντος περιελήφθη στο Σύνταγμα το 1975. Κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975, που έγινε το 2001 τροποποιήθηκε και το ως άνω άρθρο. To άρθρο αυτό όπως σήμερα ισχύει προβλέπει τα εξής: «1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον». 2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης. «Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης. Η σύνταξη εθνικού κτηματολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους». 3. Για να αναγνωριστεί μία περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι,πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει. 4. Νόμος μπορεί να προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιοκτητών περιοχής που χαρακτηρίζεται ως οικιστική στην αξιοποίηση και γενική διαρρύθμισή της σύμφωνα με εγκεκριμένο σχέδιο, με αντιπαροχή ακινήτων ίσης αξίας ή τμημάτων ιδιοκτησίας κατά όροφο, από τους χώρους που καθορίζονται τελικά ως οικοδομήσιμοι ή από κτίρια της περιοχής αυτής. 5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στην αναμόρφωση των οικιστικών περιοχών που ήδη υπάρχουν. Οι ελεύθερες εκτάσεις, που προκύπτουν από την αναμόρφωση, διατίθενται για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων ή εκποιούνται για να καλυφθούν οι δαπάνες της πολεοδομικής αναμόρφωσης, όπως νόμος ορίζει. 6. Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών. «Ερμηνευτική δήλωση: Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά». [11] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Μ. Δεκλερή, Το Δίκαιο της Βιωσίμου Αναπτύξεως, έκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα 2000, σ. 193 επ. [12] Σχετικά με τα ανωτέρω βλ. Εισαγωγή, Κεφάλαιο Ι και ΙΙ της ως άνω υπ’ αριθμ. 2002/413 Σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου. [13] Βλ. σχετικά με τα ανωτέρω και Έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Αθήνα 2007 με τίτλο: «Προστασία του περιβάλλοντος. Άρθρο 24 του Συντάγματος. Αιγιαλοί και Παραλίες ανήκουν στους πολίτες». [14] Βλ. σχετικά, Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος, Πρώτο Υπόμνημα επί του Νομοσχεδίου περί Αιγιαλού και Παραλίας.

το παιδί είναι γεννημένο freestyl-άς ...!!!! μην αποπαίρνετε ρε τους newtons ... αφήστε τους να εκφραστούνε :P

Newton Χρήστο .... με αυτό τον τρόπο που θυμάσαι .... θα πλέεις ολοταχώς προς ... ΟΛΑΣ τας κατευθύνσεις .... α χαχαχαχαχαχα (μ' άρεσε το αστείο μου ... )

αντιγράφω, για να έχουμε μιά σφαιρική άποψη για το ποιοί απεργούν .... κατά τα άλλα, δεν τα φάγαμε μαζί .... Του Γιώργου Προκοπάκη, δημοσιευμένο εδώ Από τις χιλιάδες δανειακές συμβάσεις, υπάρχει μία, η οποία έχει κυρωθεί με νόμο (2773/1999) η οποία φορτώνει τους φορολογούμενους με απεχθές χρέος. Πρόκειται για την ανάληψη από το δημόσιο της υποχρέωσης κάλυψης των ελλειμμάτων του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού (ΟΑΠ) ΔΕΗ." Ο Γιώργος Προκοπάκης ξεφλουδίζει, απολαυστικά και με ακρίβεια, ένα μέρος από τα έργα και τις ημέρες της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. " ... Θα έχετε πληροφορηθεί ότι μια μερίδα συμπολιτών μας προωθεί την δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) για το χρέος. Στόχος της ΕΛΕ είναι να αναδείξει μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους ως απεχθές, δηλαδή, ότι έχει συναφθεί εν αγνοία του ελληνικού λαού, τα κεφάλαια χρησιμοποιήθηκαν όχι προς όφελος των πολιτών αλλά προς όφελος των κυβερνητικών αξιωματούχων που συνήψαν τη δανειακή σύμβαση και των δανειστών - η φαυλότης της όλης διαδικασίας ήταν εν γνώσει των δανειστών. Ένα τέτοιο χρέος δεν πληρώνεται! Από τις χιλιάδες δανειακές συμβάσεις, υπάρχει μία, η οποία έχει κυρωθεί με νόμο (2773/1999) η οποία φορτώνει τους φορολογούμενους με απεχθές χρέος. Πρόκειται για την ανάληψη από το δημόσιο της υποχρέωσης κάλυψης των ελλειμμάτων του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού (ΟΑΠ) ΔΕΗ. Η κάλυψη είναι έναντι του αποθεματικού το οποίο υποτίθεται θα είχε σχηματισθεί επί πενήντα έτη. Μόνο τα δύο τελευταία χρόνια έχουν καταβληθεί από τον τακτικό προϋπολογισμό 604 εκατομμύρια € το 2010 και έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό 2011 άλλα 600 εκατομμύρια € (εκ των οποίων το 35% ή 210 εκατομμύρια € έχει ήδη εκταμιευθεί το πρώτο τρίμηνο). Το χαριτωμένο είναι ότι, τα ελλείμματα του ΟΑΠ ήταν 850 εκατ € και με αγώνα η κυβέρνηση κατάφερα να πληρώσει μόνον 600 εκατ €! Αν αναρωτιέται κανείς “πώς βγαίνουν τέτοια ελλείμματα;”, δεν έχει παρά να ανατρέξει στο άρθρο 34 του 2773/1999, στο οποίο κυρώνεται η συμφωνία Βενιζέλου-ΓΕΝΟΠ της 30/7/99 στην οποία προβλέπεται ότι “... το Κράτος αναλαμβάνει την πλήρη κάλυψη με τις αναγκαίες καταβολές,... όλων των αναγκών του νέου ασφαλιστικού φορέα, καθώς και των εν γένει υποχρεώσεών του”. Με άλλα λόγια, διαχειριστείτε όπως θέλετε παιδιά τα ασφαλιστικά, εμείς είμαστε εδώ. Για να έχουμε αίσθηση των μεγεθών, τα ελλείμματα ΟΛΩΝ των ασφαλιστικών ταμείων που καλύπτονται από τον προϋπολογισμό είναι περίπου 11 δισ €, ή περίπου 2.200 € ανά απασχολούμενο. Δηλαδή, για κάπου 5 εκατομμύρια Έλληνες εργαζόμενους, η ασφαλιστική και συνταξιοδοτική κάλυψη των ιδίων και οι συντάξεις των παλιών συναδέλφων τους καλύπτονται με τις εισφορές και τσοντάρει λίγο το κράτος. Για τους 21.500 απασχολούμενους στη ΔΕΗ, τα ελλείμματα ΜΟΝΟΝ είναι 28.000 € το κεφάλι! Αν προστεθούν οι εισφορές εργοδότη και εργαζομένων, το αφφαλιστικό κόστος ΜΟΝΟΝ φθάνει τα 50.000 € ανά εργαζόμενο, χρόνος μπαίνει – χρόνος βγαίνει. Για κάθε κιλοβατώρα που ο οικιακός καταναλωτής πληρώνει περίπου 9 ευρωλεπτά (και ο επαγγελματίας που κλείνει την επιχείρησή του 6.5) πληρώνονται περίπου 2.2 ευρωλεπτά για το ασφαλιστικό των εργαζομένων! Μια σειρά καταβολών επ’ αόριστον (perpetuity) ύψους 600 εκατ € αντιστοιχεί σε παρούσα αξία του περιουσιακού στοιχείου για το οποίο γίνονται οι καταβολές ύψους 13.5 δισ € (χρησιμοποιώ επιτόκιο Τρόικα, 4.45%). Δηλαδή, αποδεχόμενοι πλήρως τη λογική ΓΕΝΟΠ ότι «η ΔΕΗ μας (τους) ανήκει», η δανειακή σύμβαση που κυρώθηκε με τον 2773/1999, καταλήγει να αποτιμά στο ευτελές ποσόν των 14 δισ € (το 3.81% της εταιρείας ήταν δωράκι στη δανειακή σύμβαση) ένα περιουσιακό στοιχείο με μέγιστη χρηματιστηριακή αξία (επί εποχής καπιταλισμού-καζίνο, με επικείμενη αύξηση τιμολογίων και ενεργοποίηση της ρήτρας καυσίμου – η ΓΕΝΟΠ αντιστάθηκε και στα δύο και η μετοχή βρέθηκε τούμπα!) περίπου 8 δισ € (σημερινή κεφαλαιοποίηση στο ΧΑ 2.5 δισ €) και λογιστική αξία περίπου 6 δισ €. Τύφλα νάχουν τα δάνεια των «τοκογλύφων» που λέει ο Πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ προς τις μπανανίες της Λατινικής Αμερικής! Η υποτιθέμενη κερδοφόρος ΔΕΗ, αφού αποζημίωσε με 100 εκατ € τους εργαζομένους για τις μισθολογικές απώλειες των μέτρων που υφίστανται όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες εργαζόμενοι, κατέγραψε το 2010 κέρδη περίπου 550 εκατ €. Δηλαδή, «η πιο κερδοφόρος ελληνική εταιρεία» (κατά ΓΕΝΟΠ) για την ελληνική κοινωνία δεν είναι παρά ένα ζημιογόνο μαγαζί.. Ευτυχώς, η κυβέρνηση (Αλογοσκούφης) είχε αντισταθεί το 2009 και συμφώνησε στην καταβολή μόνον 604 εκατ €, έναντι του υποτιθέμενου ελλείμματος των 850 εκατ € και η εταιρεία ήταν οριακά θετική για τον Έλληνα φορολογούμενο. Το 2008 είχε ούτως ή άλλως μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων ζημίες. Κέρδη ή ζημίες η εταιρεία, αδιάφορο - οι καταβολές ίδιες! Έξυπνος ο δανειστής! Το κορόιδο ποιός είναι; Από τα παραπάνω είναι νομίζουμε προφανές ότι η συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση του ελληνικού λαού, με τον δανειστή που λέγεται εργαζόμενοι ΔΕΗ είναι επαχθής για τον οφειλέτη. Ο μόνος σκανδαλαδώς και ανεξέλεγκτα oφελημένος είναι ο δανειστής. Η δανειακή σύμβαση έχει κυρωθεί με νόμο. Στην κύρωση βοήθησαν οι διοικήσεις της ΔΕΗ (κυρίως το 1995 με την αποδοχή της εξωφρενικής αναλογιστικής μελέτης) και η πολιτική ηγεσία του1999, με τον κο Ευάγγελο Βενιζέλο να παίζει πρώτο ρόλο. Η σύμβαση αναβαπτίσθηκε το 2007. Οι πολιτικές ηγεσίες, για να εξυπηρετήσουν την πελατεία τους, ή υφιστάμενες εκβιασμό υπό τις απειλές μπλακ-άουτ, ανεγνώρισαν ασμένως το γελοίο: το δημόσιο περιουσιακό στοιχείο δεν είναι καθόλου δημόσιο αλλά ανήκει στα 25 σωματεία της ΔΕΗ. Επέτρεψαν δε τον κατά τη βούληση των συνδικαλιστικών ηγεσιών προσδιορισμό του ύψους συντάξεων και παροχών. Είχαν το προφανές όφελος της ικανοποίησης της πολιτικής πελατείας τους - πληρώνοντάς το κάτι παραπάνω βέβαια, Ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει “προστασία” για να μη στερείται της πολυτέλειας να ανάβει το φως στο σπίτι του και βέβαια την μακροημέρευση του πολιτικού προσωπικού. Δοθείσης της απειλής του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ ότι θα διεκδικήσει δικαστικά το σύνολο της εταιρείας, πέραν των συνήθων απειλών για μπλακ-αουτ, οι λύσεις που διαγράφονται είναι οι ακόλουθες: Ο οφειλέτης, το ελληνικό Δημόσιο δηλαδή, κηρύσσει το δάνειο της ΓΕΝΟΠ απεχθές και αρνείται οποιαδήποτε περαιτέρω καταβολή, λαμβάνει διοικητικά μέτρα κατά των διοικήσεων της ΔΕΗ για τυχόν πρόσθετες παροχές, διώκει ποινικά όλες τις διοικήσεις της ΔΕΗ και της ΓΕΝΟΠ, διώκει τους πολιτικούς που ενεπλάκησαν, διεκδικεί την επιστροφή των επαχθών τοκοχρεολυσίων του απεχθούς δανείου.. Τήρηση της νομιμοφάνειας του 2773/1999, με τροποποίηση του άρθου 34 και αναφορά στο ύψος του (αναγκαστικού υποτίθεται) δανείου το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει ένα ποσοστό της λογιστικής αξίας της εταιρείας. Επί τη βάσει αυτής της αξίας υπολογίζεται το μέγιστο των ετήσιων καταβολών του Δημοσίου ως σειρά επ’ αόριστον καταβολών. Τήρηση του γράμματος του 2773/1999 και λήψη της γενναίας απόφασης για παραχώρηση της ΔΕΗ στη ΓΕΝΟΠ, υπό την εποπτεία της ΡΑΕ– αναβαθμισμένης βέβαια. Η πρώτη λύση είναι δύσκολο να αποτιμηθεί. Η δεύτερη εξοικονομεί τουλάχιστον 460 εκατ € ετησίως. Η τρίτη είναι και η πιο ελκυστική: (α) εξοικονομούνται 600 εκατ € ετησίως, (β) ο αδιαμφισβήτητος πατριωτισμός και η ανιδιοτέλεια των συναγωνιστών της ΓΕΝΟΠ εγγυάται την απρόσκοπτη λειτουργία της εταιρείας υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς αυξήσεις στα τιμολόγια και χωρίς μπλακ-αουτ, (γ) η αποδεδειγμένη διαχειριστική ανικανότητα των συναγωνιστών (κατάφεραν να έχουν ζημίες στον δικό τους Προμηθευτικό Συνεταιρισμό 1.7 εκατ € - προ κρίσης, το 2007, όταν ήταν παχιές οι μύγες – αλήθεια, ποιός καλύπτει αυτές τις μαύρες τρύπες ; ) εγγυάται την σύντομη επιστροφή στις αγκάλες του Δημοσίου – ή της πλήρους ιδιωτικοποιήσεως. Μετά βεβαιότητος! ..." αυτοί λοιπόν οι τύποι ΑΠΕΡΓΟΥΝ και μας κόβουν το ρεύμα ... Θου Κύριε, φυλακήν τω στόματι μου .....