panpanou

Οι περιπέτειες ενός τουρίστα Της Μαριλης Mαργωμενου Ο Ανταμ και η Καθλίν Χάμελ άφησαν τον Καναδά πίσω τους στις αρχές του Ιουλίου. Το ταξίδι τους το σχεδίαζαν έναν ολόκληρο χρόνο. Δεν αποφασίζεις εύκολα να διασχίσεις τη μισή υδρόγειο, αλλά για να δουν την Ακρόπολη οι δύο Καναδοί θα ταξίδευαν ώς την άκρη του σύμπαντος. Κι έτσι, τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου οι δυο τους προσγειώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, γιατί ήθελαν πρώτα να δουν τα παράλια της Μεσογείου. Υστερα πέρασαν στα ελληνικά νησιά. Απ’ τις 13 ώς τις 16 του μήνα, ήταν στη Μύκονο που τους φάνηκε «wild». Απ’ τις 16 ώς τις 19 πήγαν στη Σαντορίνη που τους φάνηκε «breathtaking». Αλλά ήταν στις 19 Ιουλίου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα που πάτησαν πρώτη φορά στην Αθήνα κι έμαθαν τι πραγματικά σημαίνει «wild» και τι «breathtaking». Ο Ανταμ και η Καθλίν ήταν το τελευταίο «transfer» το βράδυ της Τρίτης: έτσι λένε οι πράκτορες τους τουρίστες που έχουν συμφωνήσει από πριν να τους μεταφέρουν απ’ τα λιμάνια ή τα αεροδρόμια. Καθώς τα ταξί απεργούσαν, ο ταξιδιωτικός πράκτορας που είχε αναλάβει το ταξίδι τους στην Ελλάδα πήρε το αυτοκίνητο με τα διακριτικά του πρακτορείου του και ξεκίνησε ο ίδιος να τους παραλάβει. Καθώς το καράβι αργούσε, ο πράκτορας στεκόταν έξω απ’ το αυτοκίνητό του κρατώντας την πινακίδα που έγραφε «Adam & Kathleen Hamel». Ως που γύρω στις 11.00 το βράδυ, το πλοίο εμφανίστηκε, πλησίασε στο λιμάνι κι έδεσε στον Πειραιά. Η Καθλίν και ο Ανταμ βγήκαν απ’ τον καταπέλτη. Σε κλοιό αγρίων Κάπου εδώ είναι το σημείο που όλα αλλάζουν: ο πράκτορας ανυποψίαστος βάζει τους δύο Καναδούς στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Καθώς πάει να ανοίξει την πόρτα του οδηγού, πέντε άνδρες τον πλησιάζουν από πίσω κι αρχίζουν να τον σπρώχνουν. Οι δύο Καναδοί από μέσα απ’ το αυτοκίνητο κοιτάζουν έκπληκτοι – πού να φανταστούν πως οι άνδρες είναι ταξιτζήδες; Οι πέντε έχουν κάνει τώρα κύκλο γύρω απ’ τον πράκτορα, κι ο ένας σηκώνει το χέρι. Πίσω απ’ το τζάμι η γυναίκα παγώνει – δεν ξέρει αν ο ξένος είναι ληστής, μεθυσμένος ή τρελός. Η γροθιά κολλάει στο μάγουλο του πράκτορα: «Κατέβασέ τους, πάρε το αυτοκίνητό σου και φύγε τώρα!». Ο Ανταμ δεν καταλαβαίνει τις λέξεις που λέει ο εξαγριωμένος ταξιτζής, αλλά μερικά πράγματα δεν χρειάζονται εξηγήσεις. «Δεν είμαι απεργοσπάστης, τουριστικός πράκτορας είμαι!», φωνάζει ο άνθρωπος – νομίζει πως τον πέρασαν για ταξιτζή που πάει να σπάσει την απεργία. Αλλά ο κλοιός αντί να λυθεί, στενεύει. «Ηρθα να πάρω τους πελάτες μου, να τους πάω στο ξενοδοχείο», εξηγεί προσπαθώντας να ξεφύγει. «Πρώτα θα σου σπάσω το αυτοκίνητο και μετά τα μούτρα», του απαντάει ο ένας ταξιτζής. Ο άλλος έχει σχεδόν κολλήσει πάνω του. Πίσω απ’ το τζάμι, η Κάθλιν κλαίει γοερά. Είναι σίγουρη πως αφού δείρουν τον πράκτορα, θα σπάσουν το τζάμι και θα χτυπήσουν εκείνη και τον άνδρα της. Ο Ανταμ την κρατάει και προσπαθεί να την ηρεμήσει, αλλά η γυναίκα είναι σε πανικό. Ο πράκτορας βλέπει ανάμεσα στα σώματα των ταξιτζήδων τους αστυνομικούς πενήντα μέτρα πιο πέρα. Σπρώχνει μ’ όλη του τη δύναμη τους πέντε άνδρες και τρέχει προς τα εκεί. «Σας παρακαλώ!», φωνάζει. «Σώστε με!». Πίσω του, το τσούρμο τρέχει να τον λιντσάρει. Οι αστυνομικοί επιτέλους αντιδρούν. Δεν κάνουν καμία σύλληψη, ούτε καν προειδοποιούν τους ταξιτζήδες. Αλλά τουλάχιστον η Κάθλιν στα όρια του νευρικού κλονισμού κι ο Ανταμ έντρομος θα φτάσουν μία ώρα μετά στο ξενοδοχείο τους. Οσο πιο μακριά... Το μεσημέρι της Τετάρτης που μαθαίνω την ιστορία τους, ο Ανταμ και η Κάθλιν Χάμελ είναι ήδη μέσα στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Κάθονται στις θέσεις 7 και 8 και πηγαίνουν προς την Πάτρα. Λογικά, θα έχουν περάσει ήδη τα όρια της Αττικής, αφού έφυγαν νωρίς το πρωί με το πρώτο διαθέσιμο όχημα. Βλέπετε, μετά την περιπέτειά τους δεν είχαν καμία όρεξη να δουν ούτε την Ακρόπολη, ούτε το Μουσείο της, ούτε ό,τι άλλο τους έκανε να ξεκινήσουν το ταξίδι τους απ’ την άλλη άκρη του πλανήτη. Δεν είναι οι πρώτοι επισκέπτες που φεύγουν χωρίς να δουν τίποτε απ’ την Αθήνα, και δεν θα είναι και οι τελευταίοι. Οι πράκτορες πια ξέρουν πως, όπως ακριβώς για τον Ανταμ και την Κάθλιν, έτσι και για τους περισσότερους τουρίστες η Αθήνα έχει πεθάνει. Με αυτά που διαβάζουν στις εφημερίδες και βλέπουν στην τηλεόραση, ούτε μονοήμερη εκδρομή στην Επίδαυρο θέλουν, ούτε επίσκεψη στις Μυκήνες, ούτε ξενάγηση στην Ολυμπία. Και για το ένα βράδυ που περνούν στην Αθήνα, οι πιο πολλοί ζητούν να μείνουν στο ξενοδοχείο του αεροδρομίου. Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η Κάθλιν και ο Ανταμ Χάμελ θα έχουν περάσει με το πλοίο στο Πρίντεζι, και λογικά θα βρίσκονται κάπου ανάμεσα στη Ρώμη και τη Βενετία. Οσο για την Αθήνα που ήταν το όνειρό τους να τη δουν... Οπως είπε και ο Ανταμ αποχαιρετώντας τον πράκτορα, «Ελπίζω να μην ξανακούσω τη λέξη “Ελλάδα”. Κι εσένα σε λυπάμαι που είσαι αναγκασμένος να ζεις εδώ».

δεν νομίζω ότι υπάρχει καμμία πρόθεση συνωμοτική από την πλευρά της κυβέρνησης τα πράγματα είναι αυτονόητα ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ... στην ουσία δλδ ΔΕΝ πρέπει να υπάρχουν κλειστά επαγγέλματα ... αυτό δεν συμβαίνει σε καμμία άλλη χώρα του κόσμου ... μας ταλαιπωρεί ο κάθε πικραμένος που, επειδή τα βρήκε έτσι, θέλει και να τα συνεχίσει έτσι, χωρίς να τον ενδιαφέρει τίποτ' άλλο, πέρα από τα μικροσυμφέροντα του ... χωρίς να μπορεί η κοινωνία να αντιδράσει στα "θέλω" του ... έτσι πχ οι φαρμακοποιοί δεν γουστάρουν να ανοίγουν τα ΣΚ και πρέπει να τρέχουμε σαν την άδικη κατάρα να ψάχνουμε φαρμακείο, αν αρρωστήσουμε ΣΚ, οι συμβολαιογράφοι θέλουν να τους δίνουμε το μισό χωραφάκι όταν μας το μεταβιβάζει ο πατέρας μας, οι φορτηγατζήδες γουστάρουν να μας ζητούν 1000 ευρώ για να μεταφέρουν την ντιβανοκασέλα από το σπίτι στο χωριό .... και τωρα οι ταξιτζήδες τα βρίσκουν όλα τέλεια στις προσφερόμενες υπηρεσίες τους και δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα .... ε λοιπόν ΕΓΩ, ο απλός πολίτης, φίλοι ταξιτζήδες, θέλω να έρθουν εταιρίες ταξί, με πολιτισμένους, καθαρούς και ευγενικούς υπαλλήλους - ταξιτζήδες, που θα σταματούν όταν είναι άδειοι ασχέτως του ποιά είναι η κατεύθυνση η δικιά μου, που να βγαίνουν να μου βάζουν την βαλίτσα στο πορτ μπαγκάζ, που να μην ακούν στη διαπασών το σταθμό της καψούρας τους, που να πληρώνονται το ακριβές αντίτιμο της διαδρομής τους, που να δίνουν ρέστα ΚΑΙ απόδειξη .... θέλω δλδ αυτό που συμβαίνει ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ ΑΠΛΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ που όμως ΕΣΕΙΣ ουτε κατά διάνοια δεν κάνετε ... ζητάω πολλά ;;;;; όχι τίποτε άλλο, αλλά θα τρελλαθούμε εδώ πέρα σε αυτή την κωλοχώρα που μας έλαχε να ζούμε .....

τσ ..... όχι από μένα αλλά μιά που τό'θεσες ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ αυτό που έχει σημασία είναι το ΠΟΣΟΣΤΟ του χρέους μιας χώρας επί του ΑΕΠ τι να το κάνω εγώ, να έχει η Κίνα χρέος 500 δις, και αυτό να είναι το 1% του ΑΕΠ της ;;;;...

από τις ειδήσεις: " ... Στα διόδια των Μαλγάρων συγκεντρώθηκαν ιδιοκτήτες ταξί από τη Θεσσαλονίκη, προτρέποντας τους οδηγούς να περνούν ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουν αντίτιμο. Στο σημείο βρίσκονται από το πρωί πάνω από 1.300 ταξί, ενώ οι ιδιοκτήτες αναφέρουν πως θα παραμείνουν μέχρι νωρίς το απόγευμα, οπότε και θα αποφασίσουν το μέλλον της κινητοποίησής τους σε συνέλευση που θα πραγματοποιήσουν..." καταλάβατε γιατί είμαστε κωλοχανείο;;;; διότι η κάθε συντεχνιούλα που θέλει να διασφαλίσει τα κεκτημένα της, αντιδρά με όποιον τρόπο κρίνει πρόσφορο, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ή ΟΧΙ .... πχ στην Θεσσαλονίκη οι ταξιτζήδες απέκλεισαν τα διόδια των Μαλγάρων (= κ-ρ-α-τ-ι-κ-ά διόδια και όχι κάποιας εταιρίας που κατασκευάζει αυτοκινητόδρομο) και προέτρεπαν τους οδηγούς να περνούν χωρίς να πληρώνουν αντίτιμο ... στην Αθήνα απέκλεισαν τα λιμάνια και δεν άφηναν τα πούλμαν να πάρουν τους τουρίστες από τα κρουαζιερόπλοια .... και όλ' αυτά διότι αντιδρούν στο άνοιγμα του επαγγέλματος των οδηγών ταξί ... θέλουν δλδ όταν εγώ παίρνω ταξί από την δουλειά μου για να πάω σπίτι μου (ΑΝ σταματήσει και ΑΝ ο προορισμός μου ταιριάζει με τα γούστα του), να σαρδελοποιούμαι με άλλους 3-4 μέσα στο ταξί και να με κάνει ο ταξιτζής περιοδεία στις γειτονιές της Αθήνας για να ξεφορτώσει τους άλλους ... και όταν κάποτε ελεήσει να με πάει στη Βούλα, να πληρώνω "κατ' εκτίμηση" το κόμιστρο και βέβαια ασυζητητί την σημαία ... ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ .... ε όχι βέβαια ... παραπάει η ιστορία αυτή με τους ταξιτζήδες ... για ροβολάτε ω ρε παληκάρια κανά ταξιδάκι σε κανά Λονδίνο ή σε καμμιά Ν. Υόρκη να δείτε τι εστί βερύκοκο, να πάρετε μυρωδιά τι σημαίνει ΤΑΞΙ ... άντε γιατί πολλά έχει σηκώσει ο σβέρκος μας με τον κάθε δικτατορίσκο της μικρής ζωής μας ... ΤΕΛΟΣ ... μάγκες μου ταξιτζήδες ... ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

παρακολουθώ μιά σχολή στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ) το ΕΑΠ είναι το 19ο (sic !!!) ΑΕΙ της χώρας μας και το πτυχίο του είναι ισοδύναμο με τα πτυχία των άλλων ΑΕΙ στo τμήμα μου είμαστε 25 άτομα, ηλικίες από 25 μέχρις εμένα που είμαι ο μεγαλύτερος (53) τις προάλλες έκανα μιά στατιστική ανάμεσα στους/στις συμφοιτητές/τριες μου, για ποιον λόγο παρακολουθούν τη σχολή και το πανεπιστήμιο ... εκτός από μιά 50άρα κυρία που μου είπε ότι μικρή ήταν φοιτήτρια στη Φιλοσοφική, αλλά την εγκατέλειψε επειδή παντρεύτηκε και έκανε παιδιά, και της έμεινε απωθημένο ... ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ μου δήλωσαν με ειλικρίνεια, ότι ο απώτερος σκοπός τους ήταν να εφοδιαστούν με ένα πτυχίο ΑΕΙ (οτιδήποτε) για να έχουν καλύτερη μισθολογική εξέλιξη στην εργασία τους ... η πλειονότητα των συμφοιτητών είναι ΔΥ ή υπάλληλοι στις ΔΕΚΟ και μερικοί στον ιδιωτικό τομέα ... και στους μεν και στους δε, η ιδιότητα και μόνο του φοιτητή τους δίνει πολλές παραπάνω μέρες άδεια τον χρόνο και με την αποφοίτηση τους και την προσκόμιση του πτυχίου, αυτόματα υπάγονται στην κατηγορία ΠΕ (= Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) με πολλά υπέρ στην παραπέρα εξέλιξη τους .... αυτός είναι και ο λόγος που γύρω από το ΕΑΠ έχει οικοδομηθεί ένα ΤΡΟΜΕΡΟ σύστημα παραπαιδείας, του οποίου το κύριο μέλημα είναι να σου δώσει το πτυχίο, ασχέτως με το αν έχεις μάθει κάτι, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΣΧΕΤΩΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΝΤΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕΣ ΕΣΥ ... τουτέστιν, πλήρης αποσύνδεση των αναγκών της παραγωγής και της προσφερόμενης εκπαίδευσης .... έτσι πχ έχουμε ένα γιατρό ανά 194 κατοίκους στην Αθήνα (σε άλλες χώρες είναι ένας ανά 500 -600 κατοίκους !!!) και όμως συνεχίζουμε να παράγουμε αμέτρητους γιατρούς και να υποδεχόμαστε επίσης αμέτρητους από απίθανα πανεπιστήμια (;;80 ανά τον κόσμο ... μετά αναρωτιόμαστε γιατί η συνταγογραφία έχει πάρει τα ύψη, ή γιατί όταν πάμε για πονοκέφαλο στα ευαγή ιδιωτικά ξενοδοχεία θεραπευτήρια, μας κάνουν και αξονική τομογραφία στις φτέρνες .... κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί ....

σκέφτομαι ότι έχει πολύ πλάκα να βλέπω τα πιτσιρικάκια αυτά που ήταν μιά σταλιά νιάνιαρα, να έχουν μεγαλώσει και να έχουν γίνει ολόκληροι άντρες ... και να κάνουν με τόση ορμή και τόσο καλά, όλ' αυτά που κάνουν τώρα .... θυμάμαι ότι τα μάθαινα κολύμπι !!! τα μάθαινα να περπατάνε στα βουνά, να κάνουν σκι στο βουνό και στη θάλασσα, και όταν ήταν έφηβοι ξεροσταλιάζαμε χειμώνα - καλοκαίρι στη Βάρκιζα για να κάνουν σερφ ... και τώρα μου τη λένε που δεν μπορώ να κάθομαι πολλή ώρα στον ήλιο ... ή με κουράζει το σκι ... γμτ την αγανάκτηση μου Κωνσταντίνος (αυτός που κάνουμε μαζί ιστιοπλοία τώρα) στο κέντρο, Διονύσης δεξιά και Χρήστος (αδελφός Κωνσταντίνου) αριστερά ... είναι 6-7 χρονών γιατί τους λείπουν ...δόντια ... χαχαχαχαχαχαχα και εδώ τα πρώτα τους πλαναρίσματα, Νοέμβριο στη Βάρκιζα, 17 χρονών

και μιά panpanou εκδοχή της θάλασσας .... που την αγαπάμε πολύ ... YouTube Video -> "... Μαύρη μεγάλη θάλασσα μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου ..." Νίκος Γκάτσος "Αμοργός" 1942

YouTube Video -> ωραία μέρα με τον Κωνσταντίνο και το Διονύση ... προχθές !!! οι τύποι με εξόντωσαν γέρο άνθρωπο .... με είχαν στη θάλασσα από το πρωί μέχρι το βράδυ ....

Ποιος λοιπόν τα «έφαγε»; του Τάκη Μίχα 16/07/2011 Ας υποθέσουμε ότι το δημόσιο από την δεκαετία του είχε κατά μέσο όρο 300.000 υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους. Αν βάλουμε τις μέσες (σημερινές ονομαστικές, για την προσαρμογή στο ονομαστικό επίπεδο αναλαμβάνουν οι διαχρονικοί τόκοι στο χρέος) απολαβές του μέσου υπεράριθμου που δουλεύει, κατά μέσο όρο, 25 έτη και έχει πάρει σύνταξη 5 χρόνια μαζί με το εφάπαξ, μπορούμε να δούμε τι κόστισαν οι υπεράριθμοι αυτά τα τελευταία 30 χρόνια. Αν προσθέσουμε και κατά μέσο όρο 50.000 προνομιούχους υπεράριθμους σε ΔΕΚΟ, με πιο ψηλές αμοιβές, εφάπαξ κλπ, βγαίνει ένα νούμερο άνω των 230 δις ευρώ. Προσθέστε και 300.000 ελεύθερους επαγγελματίες - συστηματικούς μεγαλοφοροφυγάδες ΦΜΥ και ΦΠΑ, προσθέστε και τις «μίζες» των πολιτικών που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο - και να πώς έκλεισε το νούμερο του χρέους. Με άλλα λόγια ο κ.Πάγκαλος είχε άδικο: Όχι δεν τα «έφαγαν» όλοι. Όπως δεν έχουν δίκιο και όσοι υποστηρίζουν ότι τα «έφαγαν» μόνο οι πολιτικοί. Τα «έφαγε» πολύ απλά ένα 7%-10% των πολιτών της χώρας. Φυσικά η ευθύνη των πολιτικών ήταν τεράστια. Αυτό που έκαναν ήταν ότι μοίραζαν «δώρα» για λογαριασμό του φορολογούμενου και των Ευρωπαίων πιστωτών αξίας είτε ενός εκατομμυρίου και άνω (τόσο αξίζει η πρόσληψη στο δημόσιο στη ζωή ενός ατόμου) είτε δυο εκατομμυρίων και άνω (τόσο αξίζει η πρόσληψη στις ΔΕΚΟ). Με αυτά τα «δώρα» διασφάλιζαν την επανεκλογή τους για δεκαετίες και με όλα τα οφέλη που την συνόδευε. Πρώτο και πάνω απ' όλα, την μεγιστοποίηση της εξουσίας τους και δεύτερον τα όχι ευκαταφρόνητα υλικά οφέλη που συνοδεύουν την άσκηση του βουλευτικού επαγγέλματος (μισθός, αμάξι, δυνατότητα να προσλάβουν τη γυναίκα και κόρη στο γραφείο, κλπ). Τα οφέλη αυτά υπολογίζονται ότι αξίζουν για τον κάθε πολιτικό τουλάχιστον 5 εκ. ευρώ κατά τη διάρκεια της ζωής τους (200.000 απολαβές το χρόνο, για 20 χρόνια πολιτικής κάνει 4 εκατομμύρια μόνο, χωρίς να υπολογίζονται αυτοκίνητα, συντάξεις, τηλέφωνα, κλπ.) Όμως το μεγαλύτερο οικονομικό κακό δεν το έκαναν οι υπεράριθμοι μόνο επειδή κατανάλωναν πόρους που ασφαλώς θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί αλλού. Το μεγαλύτερο κακό οφείλετο στο ότι η απασχόλησή τους έδινε λάθος σήματα στην αγορά σχετικά με τις επαγγελματικές επιλογές που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι επόμενες γενιές. Όπως έχει δείξει στις αναλύσεις του ο (αριστερός) κοινωνιολόγος Κώστας Τσουκαλάς, ολόκληρο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα οικοδομήθηκε πάνω σε μια και μονο αρχή: Όχι πως να προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια που απαιτούνται σε μια δυναμική και συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία, αλλά στο πώς να προετοιμάσει τους απόφοιτους να διεκδικήσουν μια θέση στο δημόσιο -σε ένα δημόσιο που φαινόταν να έχει άπειρες δυνατότητες απορρόφησης. Με αποτέλεσμα, σήμερα η Ελλάδα να είναι στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ των 27, στην παραγωγή επιχειρηματικών και τεχνολογικών καινοτομιών καθώς και διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Και ας αφήσουμε επιτέλους τα αστεία περι «νεοφιλελευθερισμού» στην Ελλάδα: «Μετασοβιετικό» ήταν και είναι απ' άκρη σε άκρη το σύστημα, με τις περισσότερες ρυθμίσεις στην ΕΕ των 27 στις αγορές προϊόντων και εργασίας, το μεγαλύτερο κόστος κρατικής γραφειοκρατίας στις επιχειρήσεις, την δίωξη κάθε ανεξάρτητης επιχειρηματικής δραστηριότητας, την δημιουργία κρατικά ευνοούμενων «ολιγαρχών», το χαμηλότερο ποσοστό ξένων επενδύσεων στην ΕΕ των 27 κλπ. Η μόνη διαφορά της Ελλάδας από το σύστημα Πούτιν είναι, όπως υποστήριξε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του πρόσφατα ο αφρικανολόγος καθηγητής Α.Χουλιάρας, ότι ενώ το σύστημα Πούτιν τρέφεται από την εξαγωγή πρώτων υλών, το Ελληνικό μετασοβιετικό σύστημα τρεφόταν για την αναπαραγωγή του από τον συνεχή εξωτερικό δανεισμό

βασικά έχω ακούσει ότι τρώνε οδοντίατρους

εγώ ξέρω ότι μιά φορά προσπαθούσα κανά 4άρι ώρες να ΜΠΩ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ... και δεν μπορούσα από τη μπουκαδούρα ... ούτε με πανιά, ούτε με μηχανή, ούτε με τίποτα .... όλο το πέλαγος είχε 6-7 Β και τοπικά εκεί ήταν 8 γεμάτα και σερβιρισμένα ... είχα απελπιστεί ... μιά άλλη φορά, ήμασταν κατασκηνωμένοι στο Πίσω Λιβάδι και ξυπνήσαμε στις 3 το πρωί από μια αφόρητη μυρωδιά ψαρίλας ... άνοιξα τη σκηνή και μπροστά ακριβώς, μεσ' το σκοτάδι, ήταν ένας μεγάλος στρογγυλός όγκος, που βρώμαγε αφόρητα ... όταν βγάλαμε άκρη (φακοί, μαχαίρια κλπ), διαπιστώσαμε ότι ήταν ένα τεράστιο χέλι, χτυπημένο, που βγήκε στην αμμουδιά και ήρθε να πεθάνει στη σκηνή του υγειονομικού .... μετά μάθαμε ότι η περιοχή είναι γεμάτη από χέλια, που οι ντόπιοι τα κάνουν ψητά στα κάρβουνα ή με σκορδοκρέμμυδο .... οπότε να προσέχετε ...

το σίγουρο πάντως είναι ότι αυτοί που χρωστάνε στο ΙΚΑ, διαμαρτύρονται ΚΑΙ αυτοί, φωνάζουν κλέφτες και μουτζώνουν τους βουλευτές .... ενδεχόμενα μερικοί πιο τραμπούκοι να τους βαράνε κιόλας .... για τους περίεργους να και η λίστα των κυριότερων οφειλετών ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ 161000 ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ .... που ανάμεσα τους μπορεί να είναι και ο δικός σας εργοδότης .... σας το λέω για να μη περιμένετε τζάμπα να πάρετε σύνταξη από το ΙΚΑ ... όσο για τα φάρμακα - θα εφαρμοστεί η τακτική του στρατού: ασπιρίνη διά πάσαν νόσον και μαλακίαν ....

απαντούν αναγνώστες στο άρθρο του Μίχα Μια ένσταση κ. Τάκη Μίχα Του Ανδρέα Παππά 14/07/2011 Με αφορμή το άρθρο του Τάκη Μίχα με τίτλο “Τα “έφαγαν” οι πολιτικοί;” θα ήθελα να απαντήσω και εγώ στον προβληματισμό του. Φυσικά και δεν "έφαγαν" τα περισσότερα οι πολιτικοί. Το ερώτημα είναι τι ποσά "φαγώθηκαν" εξ' αιτίας πολιτικών. Και θα δώσω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός. Αν κάποιος υπουργός πάρει μίζα 1% για να δώσει ένα έργο αξίας 100εκ. σε κάποια συγκεκριμένη εταιρία η οποία θα βάλει τα 30εκ. στην τσέπη και θα δουλέψει τα 70εκ. τότε δεν έχει τόση σημασία ποιος τα έφαγε. Η κακοδιαχείριση αυτή θα έχει κοστίσει 30εκ. και η ευθύνη, στα μάτια μου, θα είναι καθαρά του υπουργού που ανέθεσε και παρέλαβε το έργο. Τόσο απλά. Επίσης όταν μια εταιρία μειοδοτεί παίρνοντας κάποιο έργο και ύστερα ζητάει περισσότερα για το τελειώσει, πάλι η πολιτική ηγεσία ευθύνεται η οποία δε μπόρεσε να προστατέψει τα συμφέροντα του κράτους μέσω των συμβολαίων που υπέγραψε. Όταν το κράτος δημιουργεί θέσεις εργασίας με κενό αντικείμενο, η ευθύνη για το κόστος είναι πολιτική. Οποιαδήποτε πολιτική απόφαση η οποία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κράτους φέρει πολιτική ευθύνη. Δε με ενδιαφέρει πόσα έχει εισπράξει ο κάθε πολιτικός αλλά το πόσο μου έχει κοστίσει εμένα η απόφασή του. Με αυτή τη λογική η ανάλυση που παρουσιάζει ο κ. Μίχας αποπροσανατολίζει. Το πραγματικό κόστος του "φαγώματος" είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που υποψιάζεται και η πολιτική ηγεσία έχει πολύ μεγαλύτερη ευθύνη από αυτήν που οι τραπεζικοί λογαριασμοί της φανερώνουν. Και δε θα ζητήσω την ευθύνη από τον ιδιώτη γιατί έχω αναθέσει με τη ψήφο μου την αρμοδιότητα της διαχείρισης σε κάποιον πολιτικό που μου ζήτησε αυτήν την αρμοδιότητα - μόνο εδώ μπορώ να αναγνωρίσω ευθύνη στους ψηφοφόρους: επειδή επέλεξαν λάθος διαχειριστές. Και φυσικά δεν ισχυρίζομαι ότι κάποιοι που σήμερα φωνάζουν δεν έχουν επωφεληθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τη σπατάλη αυτή. Αλλά ακόμα και αυτοί έχουν δικαίωμα διαμαρτυρίας. Όχι για το προνόμιο που τους αφαιρέθηκε αλλά για την πολιτική η οποίο τους οδήγησε να αναζητήσουν αυτό το προνόμιο σε βάρος του κράτους. Αλλά δεν είναι όλοι ωφελημένοι και είναι πολύ άδικο να τους βάζουμε όλους στην ίδιο κατηγορία. Και αυτοί που επωφελούνται συστηματικά δεν είναι ούτε το κράτος, ούτε ο λαός, όπως θα έπρεπε σε ένα υγιές δημοκρατικό κράτος. Για αυτόν το λόγο το “μαζί τα φάγαμε” του κ. Πάγκαλου είναι τόσο προκλητικό: γιατί επιχειρεί να απενοχοποιήσει τους πολιτικούς ενοχοποιώντας όλους και έτσι έμμεσα απενοχοποιεί και την ίδια την πρακτική του “φαγώματος”. Ή με άλλα λόγια “όταν όλοι τρώμε, δεν υπάρχει πρόβλημα”, παρά το γεγονός ότι τα παιδιά μας δε θα έχουν να φάνε. Είναι η απενοχοποίηση της πελατειακής λογικής και η αναγωγή της σε νόμιμη πολιτική φιλοσοφία. Έμμεσα ο κ. Πάγκαλος υποστηρίζει, αφού δεν απολογήθηκε μετά τη δήλωση του, ότι το πρόβλημά μας είναι ότι μας τελείωσαν τα λεφτά και όχι ότι αυτό που κάναμε ήταν λάθος. Δηλαδή νίπτει τας χείρας του υποθέτοντας ότι η δουλειά που ο κόσμος του είχε αναθέσει ήταν απλώς να μοιράζει λεφτά δεξιά και αριστερά. Η εμμονή του κ. Μίχα να κατηγορεί όσους διαμαρτύρονται για τα στραβά αυτής και των προηγουμένων κυβερνήσεων έχει ενδιαφέρον. Θα πίστευε κανείς ότι ο κ. Μίχας είτε δέχεται πως δεν υπάρχουν στραβά ή ότι κανείς δε δικαιούται να διαμαρτύρεται για αυτά γιατί είναι όλοι ένοχοι. Πιστεύω ότι ισχύει το δεύτερο. Ο κ. Μίχας όπως και ο κ. Πάγκαλος απευθύνονται σε κόσμο που είναι ένοχος και προφανώς, αυτό πιστεύουν για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού διαφορετικά θα διευκρίνιζαν σε ποιους απευθύνονται. Δεν απευθύνονται στους λίγους - κατά τη γνώμη τους - που δεν είναι ένοχοι. Σε αυτούς κανείς δεν απευθύνεται γιατί ο ρόλος τους στην ελληνική κοινωνία θεωρείται περιθωριακός, αφού αν δε "λερωθείς" θα μείνεις στο περιθώρια. Ευχαριστούμε κ. Πάγκαλε και κ. Μίχα που προάγετε αυτές τις αντιλήψεις. πηγή

παιδιά μαζί σας είμαι ... εξ΄ άλλου και ο Μίχας αυτό που λέτε εσείς λέει: ότι η ευθύνη τους είναι τεράστια και εις το διηνεκές ... στην αρχαία Ελλάδα τους θανατώνανε τους πολιτικούς, που ζημίωναν με οποιοδήποτε τρόπο το Δημόσιο ... δεν μπορώ όμως να ακούω συνέχεια το παραμύθι για τον αγνό λαό, που ως πρόβατο ήγετο και φέρετο, και σήμερα δηλώνει ότι δεν φέρει καμμία ευθύνη και σηκώνει κρεμάλες στο Σύνταγμα μιλώντας για χούντες και λοιπές αηδίες ...

όχι ρε Turms .... τα 1.000.000 αυθαίρετα τα φτιάξανε εξωγήινοι αρειανοί στην Ελλάδα για να στεγάσουν το φτωχικό τους .... μη χέσω μέσα για όλα φταίνε οι 300 και μόνο όλοι οι άλλοι νηστεύανε και προσευχόντουσαν .... YouTube Video ->

Τα “έφαγαν” οι πολιτικοί; του Τάκη Μίχα Ένα από τα πλέον δημοφιλή αίτια που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι «τα έφαγαν οι πολιτικοί». Αυτό το επιχείρημα επιτρέπει σε έκαστον από εμάς να αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια προσαρμογής στην σημερινή κατάσταση (είτε πληρώνοντας μεγαλύτερους φόρους είτε δεχόμενος μείωση μισθών/συντάξεων) με το δικαιολογητικό ότι στο βαθμό που τα «έφαγαν» άλλοι, δηλαδή οι πολιτικοί, αυτοί και μόνο αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν το τεράστιο χρέος και τα ελλείμματα που έχουν συσσωρευθεί. Αυτή η άποψη πλέον σήμερα θεωρείται τόσο αυτονόητη ώστε, αν τολμήσει κανείς να την αμφισβητήσει, θα θεωρηθεί αυτόματα, αν όχι παράφρων, τότε τουλάχιστον «πράκτορας» της τρόικας, της Μέρκελ, των Εβραίων και γενικώς όλων όσων έχουν συσσωρεύσει τόσα δεινά για τον ελληνισμό -από τις Θερμοπύλες μέχρι σήμερα. Φυσικά το ότι κάτι θεωρείται «αυτονόητο» δεν είναι και κατ' ανάγκη αληθές. Η άποψη ότι ένας κύριος με μακριά γενειάδα εφτιάξε τον κόσμο σε επτά ημέρες θεωρείτο κάποτε από πολλούς ανθρώπους ως αυτονόητο, αλλά αυτή η άποψη -αν εξαιρέσουμε τις ΗΠΑ και την Ελλάδα- έχει μάλλον αρχίσει να υποχωρεί. Υπάρχουν δυο κυρίως αντεπιχειρήματα που καταδεικνύουν πως ο ισχυρισμός ότι τα «έφαγαν» οι πολιτικοί είναι αναληθής. Το πρώτο αντεπιχείρημα το οποίο αναπτύσσει ο συνάδελφος Κώστας Στούπας του capital.gr, προσεγγίζει το πρόβλημα από την πλευρά του δημοσίου χρέους. Το δεύτερο αντεπιχείρημα το οποίο προσεγγίζει το θέμα από την πλευρά του ετήσιου δημοσιονομικού ελλείμματος, προέρχεται από τον Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο, πτυχιούχο Διοίκησης Επιχειρήσεων και τελειοφοιτο της Νομικής Σχολής Αθηνών. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι τα δυο κυριότερα πεδία στα οποία μπορούνε να «φάνε» οι πολιτικοί είναι τα δημόσια έργα και (σε μικρότερο βαθμό) οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου. Αντεπιχείρημα 1: Τα συνολικά έξοδα για μεγάλα έργα στην Ελλάδα τα τελευταία 15 έτη δεν στοίχισαν μαζί με τις υπερτιμολογήσεις τους πάνω από 10 δις ευρώ (ΜΕΤΡΟ, Αττική Οδός, γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, αεροδρόμιο, Εγνατία κλπ.). Σ' αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τα έργα της Ολυμπιάδας που στοίχισαν κατά την πιο απαισιόδοξη εκτίμηση 13 δις ευρώ. Τέλος, ας προσθέσουμε και τις εξοπλιστικές δαπάνες που στοίχισαν στην πιο ακραία περίπτωση 35 δις ευρώ. Το σύνολο λοιπόν όλων των δραστηριοτήτων που προσφέρουν ευκαιρίες πλουτισμού για τους πολιτικούς ανέρχεται σε 58 δισεκατομμύρια ευρώ. Ας υποθέσουμε τώρα ότι οι πολιτικοί είχαν την δυνατότητα να εισπράξουν ως μίζες το (εξωπραγματικό) ποσοστό του 15%. Αυτό μας δίνει σύνολο 8,7 δις ευρώ. Πρόκειται πράγματι για ένα πολύ σοβαρό ποσό, όμως είναι σταγόνα στον ωκεανό στο δημόσιο χρέος των 350 δις που χρωστάει το ελληνικό κράτος! Τα άλλα 341,3 δις ποιός τα «έφαγε»; Αντεπιχείρημα 2: To 2011 o προϋπολογισμός των δημοσίων δαπανών ανήλθε σε 8,5 δις ευρώ. Οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου (προμήθειες) ανήλθαν σε 2,29 δις ευρώ. Το σύνολο λοιπόν αυτών των δυο δυνητικών πηγών αθέμιτου πλουτισμού ανήλθε σε 10,79 δις. Αν υποθέσουμε πάλι (εξωπραγματικές) μίζες της τάξης του 15% , τότε «φαγώθηκαν» συνολικά 1,615 δις. Όμως το ποσό αυτό ισοδυναμεί μετα βίας στο 0,7% του ΑΕΠ! Αλλά το έλλειμμα, αν δεν κάνω λάθος, ήταν 13% του ΑΕΠ. Τα άλλα 12,3% του ΑΕΠ ποιός τα “έφαγε”; Προφανώς οι πολιτικοί έχουν τεράστια ευθύνη για την οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε. Όχι όμως επειδή «τα έφαγαν» όπως επιμένουν να διατείνονται πολλοί συμπολίτες μας. Η ευθύνη τους βρίσκεται κυρίως στην δημιουργία και διαιώνιση του πελατειακού κράτους. Και στο πελατειακό κράτος, όπως το λέει και ο όρος, ωφελούνται επίσης και κυρίως «οι πελάτες». Οι οποίοι σε ένα δημοκρατικό και «φιλολαϊκό» σύστημα όπως το ελληνικό, δεν αποτελούν ένα καθόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος -πιθανότατα να είναι άνω του 50% των ψηφοφόρων των δυο μεγάλων κομμάτων.

Ολγάκι, αφού διάβασες τον Krakauer, ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να διαβάσεις και τον Anatoli Boukreev και την δική του εκδοχή των γεγονότων, όπως τα περιγράφει στο δικό του βιβλίο "The Climb" ... ο Boukreev είναι ο ήρωας μου ... πρόκειται για ένα φοβερό άνθρωπο ... είναι αυτός που έσωσε όλη την ομάδα των "σφιχταγκαλιασμένων" στο South Col ... χάθηκε από χιονοστιβάδα την ημέρα των Χριστουγέννων 97, ανεβαίνοντας χειμώνα την Αναπούρνα, μόνοι με τον Simone Moro ... κάθε Χριστούγεννα , όπου και νά' μαι, του ανάβω ένα κεράκι ... είχα γράψει γι αυτόν, στα post της ανάβασης του Χάρη στο Khan Tengri ... δες εδώ

βγήκε και το πρώτο βιντεάκι από την ωραία προσπάθεια των παιδιών ... έπεται συνέχεια ...

Το φοβερό είναι ότι έχει και αλεξίπτωτο ....!!! εγώ πάντως θα περιμένω την έκδοση με ... παραπέντε ... χαχαχαχα YouTube Video ->

Ο Ιορδάνης Πασχαλίδης και ο Κώστας Τριγκώνης, διέπλευσαν όλο το Αιγαίο, από τη Θεσσαλονίκη στα Χανιά, με ένα μικρό ιστιοπλοικό σκαφάκι (ένα Tornado μόλις 6 μέτρων), χωρίς κανένα βοήθημα !!!! εκτός από μια μικρή πυξίδα και τα ... άστρα !!!! τους πήρε 72 ώρες, στην διάρκεια των οποίων έζησαν, έτρωγαν και κοιμόντουσαν πάνω στο δίχτυ του σκάφους, παρέα με τα δελφίνια !!! ένας άθλος που, όλους εμάς που ανοίγουμε τα πανιά μας στις θάλασσες, μας κάνει πολύ χαρούμενους .... αφού αποδεικνύεται ακόμη μια φορά ότι η ΘΑΛΑΣΣΑ - η ομηρική αλς, είναι γραμμένη στα γονίδια μας ... μπράβο παιδιά !!!! είστε οι καλοί Έλληνες, άξιοι απόγονοι "των ανδρών με τη μυτερή γενειάδα" (T.S. Elliot) μου' ρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Κ. Μύρη από την "Ιθαγένεια" του Μαρκόπουλου (1972), τραγουδισμένοι από τον γίγαντα Ξυλούρη, που σας τους αφιερώνω: YouTube Video -> " Αγρίμι της θάλασσας πιασμένο στο δίχτυ. Χρόνια και χρόνια στο τροχό. Πιασμένο στο δόκανο δελφίνι βουνίσιο. Χρόνια και χρόνια στο τροχό. Τρυγόνα στη γλάστρα, λουλούδι στη ξόβεργα. Χρόνια και χρόνια στο τροχό. Κι εγώ την αρκούδα καρφώνω τις νύχτες μονάχος στα πέλαγα με τον αστρολάβο στο αμπάρι της Αργώς. Χρόνια και χρόνια στο τροχό. Στην πιλοτίνα της Αργώς, χρόνια και χρόνια κληρωτός. Νερό το κιβούρι μου στεγνό το λαγήνι. Σ' ένα κατάρτι ναυαγός. Οργώνω τον άνεμο, θερίζω τα βράχια. Σ' ένα κατάρτι ναυαγός. Τραγούδι μακρόσυρτο το παίρνει τ' αλάτι. Σ' ένα κατάρτι ναυαγός. Κι εγώ τη γοργόνα προσμένω τα Φώτα να φέξει μεσάνυχτα τον έρημο Πόντο. Στο αμπάρι, στο αμπάρι της Αργώς σ' ένα κατάρτι ναυαγός. Στην πιλοτίνα, της Αργώς. Χρόνια και χρόνια κληρωτός " έτσι κι εσείς .... αγρίμια της θάλασσας, πάνω στο δικό σας δίχτυ, "καρφώνατε" την αρκούδα (= την Μεγάλη Άρκτο στο ουρανό), για να βρείτε τον δρόμο σας μέσα στο πέλαγος .... και έτσι, όπως "... αυτός που με χαρά αρμενίζει και, ασάλευτος, πετάει με τον αγέρα, προτού σκεφτεί πως φτάνει, έφτασε κιόλας ...." Francisco Quevedo (1580 - 1645) (" ... Como el que, divertido, el mar navega, y, sin moverse, vuela con il viento, y antew que pienseen acercare, llega ...") να είστε πάντα γεροί, υγιείς και χαρούμενοι !!!! Oμηρικός άθλος στο πέλαγος των ποιητών Οι Ελληνες ιστιοπλόοι Ι. Πασχαλίδης και Κ. Τριγκώνης μίλησαν στην «Κ» μετά τον διάπλου του Αιγαίου Ο Ελληνας από τα αρχαία χρόνια ένωσε τη μοίρα του με την παμμήτορα θάλασσα. Με οδηγό αρχικά τα αστέρια, ξεπέρασε τα υδάτινα εμπόδια και έγινε ο βασιλιάς των θαλασσών. Δύο από τους κορυφαίους Ελληνες ιστιοπλόους, ο Κώστας Τριγκώνης και ο Ιορδάνης Πασχαλίδης, ακολούθησαν τις πλόες των αρχαίων Ελλήνων και, χωρίς σύγχρονα συστήματα ναυσιπλοΐας, ξεκίνησαν με το τορνέιντο από τη Θεσσαλονίκη και έφτασαν στα Χανιά. Ηταν η πρώτη φορά, παγκοσμίως, που ένα αγωνιστικό σκάφος διέσχισε τόσα μίλια. Με οδηγό τα αστέρια, σύμμαχο την πυξίδα και τους φάρους προσπάθησαν να διανύσουν την απόσταση στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Στο όνειρό τους, όμως, βρήκαν και ένα εμπόδιο: την ασυνήθιστη, γι' αυτή την εποχή, μπουνάτσα. «Ουφ, φτάσαμε», ήταν τα πρώτα λόγια που μας είπε ο Ιορδάνης Τριγκώνης, όταν το μεσημέρι της Πέμπτης, ύστερα από 72 ώρες, έδεσαν μαζί με τον Κώστα το σκάφος τους στο Παλιό Λιμάνι των Χανίων. Το πρόσωπο του Ντάνι, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, λάμπει όταν αρχίζει να περιγράφει τον άθλο τους: «Στα τελευταία 20 μίλια οι συνθήκες ήταν ιδανικές για ιστιοπλοΐα. Παρά την κούραση, δεν θα μας πείραζε να συνεχίσουμε. Διαλέξαμε την 4η Ιουλίου διότι, στατιστικά, έχει το καλύτερο μελτέμι. Τελικά, είχε απίστευτη μπουνάτσα. Αλλάξαμε τη διαδρομή και πηγαίναμε από νησί σε νησί προκειμένου να βρούμε λίγο αέρα. Η απόσταση σε ευθεία είναι 384 ν.μ. Κάναμε, περίπου, 560. Το 95% της διαδρομής έγινε όρτσα, αντί για πρίμα». Εκατομμύρια τουρίστες έρχονται στην Ελλάδα για να ζήσουν τον μύθο τους. Οι ιστιοπλόοι μας έζησαν... την Ελλάδα του μύθου. Μιλάνε και οι δύο μαζί, σαν μικρά παιδιά. Οι εικόνες που μας μεταφέρουν μοναδικές. Ας ταξιδέψουμε νοερά μαζί τους: «Η μπουνάτσα μάς δοκίμασε. Σε 24 ώρες κάναμε 25 μίλια. Εκεί, σε πιάνουν τα... δαιμόνια. Φοβάσαι ότι ο στόχος είναι πάνω από τις δυνάμεις σου. Η διαδρομή ήταν πανέμορφη. Γνωρίσαμε τον τόπο μας. Τα χρώματα μία μαγεία. Ολες οι αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου. Και τα δελφίνια... Δεκάδες δελφίνια. Ρινοδέλφινα, φαλαινοδέλφινα, μαυροδέλφινα, έκαναν απίστευτο παιχνίδι πάνω στους πλωτήρες μας. Στις Σποράδες, στο Κάβο Ντόρο... Ηταν η καλύτερη παρέα που θα μπορούσαμε να έχουμε». Οι δυσκολίες στο εγχείρημα πολλές. Οι συνθήκες αντίξοες. «Αν δεν ήταν τα παιδιά από τη Red Bull δεν θα μπορούσαμε να το πραγματοποιήσουμε. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ήρθε το ελικόπτερο της εταιρείας από την Αυστρία για να τραβήξουν φωτογραφίες και ο πιλότος πέταξε χαμηλά για να μας κάνει αέρα να ξεκολλήσουμε. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε πάνω από μία ώρα, γιατί έκανε κρύο. Είχαμε μαζί μας νερό και γκοφρέτες με υδατάνθρακες. Τα πρωτεϊνούχα ροφήματα, μετά τη δεύτερη ημέρα χάλασαν» τονίζουν, ενώ ο Τριγκώνης συμπληρώνει: «Οι ηλεκτρολύτες βοήθησαν να μην αφυδατωθούμε. Στην αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιούσαν αλάτι, το οποίο κάνει κατακράτηση υγρών». Οι ιστιοπλόοι έγιναν... θαλασσοπόροι για να τα καταφέρουν. «Κάναμε κάποια μαθήματα με τον ωκεανοπόρο, Νότη Μπατσή. Μας έμαθε να προσανατολιζόμαστε με τη βοήθεια του Αρκτούρου και της Μεγάλης Αρκτου. Καταλαβαίναμε τις θέσεις μας από τους φάρους. Στο Αιγαίο είναι αδύνατο να χαθείς. Καταλαβαίνεις τη θέση σου γιατί σε κάθε νησί υπάρχουν φάροι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τους είχαμε καταγράψει και, κάθε στιγμή, ξέραμε πού βρισκόμασταν. Το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν να βρούμε τρόπους για να κάνουμε το σκάφος να πάει πιο γρήγορα. Φτάσαμε να κάνουμε... αγωνιστική ιστιοπλοΐα για να τρέξουμε γρήγορα». Στα Χανιά, οι τοπικές αρχές, ιστιοπλόοι από την Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη επιφύλαξαν θερμή υποδοχή για τους δύο ταξιδευτές του πελάγους των «ποιητών». «Δεν μπορώ να περιγράψω σε τι κατάσταση είμαστε. Μου φαίνονται ότι όλα κουνιούνται. Θέλω να πάω να κοιμηθώ, γιατί μου λείπει ύπνος, και, από την άλλη, δεν θέλω. Με δύο πλωτήρες και ένα τραμπολίνο διασχίσαμε το Αιγαίο. Εζησα όσα ήθελα να ζήσω», μας λέει ο Πασχαλίδης. «Ο Ελληνας ό,τι βάζει στο μυαλό το καταφέρνει» Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Κώστας Τριγκώνης και ο Ιορδάνης Πασχαλίδης είχαν αντίπαλο τον... εαυτό τους. Οπως οι αρχαίοι τραγωδοί -γνώστες της πολιτικής διαδικασίας αλλά και της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης- έγραφαν ιστορίες πάνω σε μοτίβα της πραγματικότητας, έτσι και οι ιστιοπλόοι μας βίωσαν το δράμα για να καταλήξουν στην κάθαρση. Υστερα από 72 ώρες πάνω σε ένα σκάφος, τα συμπεράσματα δεκάδες: «Η περιπέτειά μας με δίδαξε ότι ο Ελληνας ό,τι βάζει στο μυαλό το καταφέρνει. Τίποτα και καμιά δυσκολία δεν μπορούν να τον σταματήσουν. Καλό θα είναι, σε αυτές τις δύσκολες για τη χώρα εποχές, να προσπαθήσουμε να λύσουμε τα προβλήματα μόνοι μας, χωρίς τη βοήθεια κανενός», τονίζει ο Ιορδάνης Πασχαλίδης. «Hθελε κότσια το Κάβο Ντόρο» Ο Κώστας Τριγκώνης προτιμά να αναφερθεί σε ένα κομμάτι της διαδρομής, το οποίο θα μείνει για πάντα στο μυαλό του: «Το πέρασμα από το Κάβο Ντόρο έγινε νύχτα και ήθελε κότσια. Ηταν «δύσβατο» και ζόρικο. Δεν κοιμηθήκαμε ούτε ένα λεπτό. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο, ο κίνδυνος παραμόνευε. Υπήρχαν πολλά σκάφη, είχε αέρα και κύμα. Μία αγριάδα που σε εξίταρε. Αυτές τις στιγμές δεν θα τις ξεχάσω, όσα χρόνια και να περάσουν». «Σκοπός μας, να γνωρίσει ο πλανήτης το Αιγαίο» Οι Τριγκώνης - Πασχαλίδης έκαναν πάντα αγωνιστική ιστιοπλοΐα. Στο παλμαρέ τους έχουν διακρίσεις από πρωταθλήματα Ευρώπης και Κόσμου καθώς και καλά πλασαρίσματα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τη διαδρομή Θεσσαλονίκη - Χανιά την είδαν ως ακόμη έναν αγώνα που έπρεπε να τερματίσουν με τον γρηγορότερο χρόνο. Αντίπαλος... ο εαυτός τους. Η μπουνάτσα δεν τους βοήθησε να ολοκληρώσουν το «πείραμα» σε 40 ώρες, που είχαν υπολογίσει. Η κούραση, όμως, δεν τους έχει καταβάλει καθώς, πριν καλά καλά να πατήσουν στεριά, δήλωσαν στην «Κ»: «Πρέπει να βρούμε τον κατάλληλο καιρό για να πετύχουμε ρεκόρ χρόνου». Το τορνέιντο θεωρείται... η φόρμουλα 1 της ιστιοπλοΐας. Πιάνει απίστευτους χρόνους, αρκεί να έχει σύμμαχο τον αέρα. Οταν το σκάφος βγήκε από το ολυμπιακό πρόγραμμα, οι ιστιοπλόοι δεν άλλαξαν κλάση. Λάτρεις της αδρεναλίνης, προτίμησαν να εγκαταλείψουν το ολυμπιακό όνειρο για να κάνουν κάτι που αγαπάνε. «Πρόσφατα πήραμε μέρος σε έναν αγώνα περιπέτειας, στη Σουηδία. Παρά τα κρύα νερά εκεί, διοργανώνουν απίστευτα πράγματα. Ολοι μάς έλεγαν γιατί δεν κάνουμε κάτι αντίστοιχο στο Αιγαίο. Η θαλάσσια περιοχή ενδείκνυται για θαλάσσιο και για αθλητικό τουρισμό. Σκεπτόμαστε να διοργανώσουμε έναν αγώνα καταμαράν ώστε να δώσουμε την ευκαιρία σε συναδέλφους μας από την Ελλάδα και το εξωτερικό να γνωρίσουν αυτή τη μαγευτική θάλασσα και να ζήσουν στιγμές ανάλογες με αυτές που ζήσαμε», λέει ο Ιορδάνης Πασχαλίδης. Πώς, όμως, εμφυτεύθηκε ο σπόρος αυτής της ιδέας; «Το 2008 συμμετείχαμε σε έναν αγώνα με παιδιά ΑΜΕΑ, στη Χίο. Κάναμε τη διαδρομή Χίος - Οινούσσες - Τσεσμέ. Τα παιδιά μάς είπαν ότι ήταν λίγα τα μίλια. Και εκεί μπήκε η ιδέα να διασχίσουμε το Αιγαίο πέλαγος. Αρεσε η σκέψη και στους ανθρώπους της Red Bull, οι οποίοι στηρίζουν την αγωνιστική μας προσπάθεια, και μας βοήθησαν να την πραγματοποιήσουμε», λέει, ενώ ο Τριγκώνης προσθέτει: «Ηταν το παράπονό μας, τρέχαμε σε όλο τον κόσμο και δεν είχαμε διασχίσει ένα από τα ωραιότερα πελάγη του κόσμου, που, μάλιστα, βρίσκεται και στη χώρα μας». Οι άνθρωποι της θάλασσας λένε ότι για να γνωρίσεις κάποιον καλά, πρέπει να κάνεις μαζί του ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι. Εκεί θα τον καταλάβεις καλύτερα γιατί θα δεις πού φτάνουν τα όριά του. Οι Πασχαλίδης - Τριγκώνης έχουν κάνει δεκάδες αγώνες μαζί. Σε αυτό το ταξίδι δοκιμάστηκε η σχέση τους, και η αγάπη για την ιστιοπλοΐα βγήκε νικήτρια. «Και μία εβδομάδα να μας έπαιρνε, εμείς θα τερματίζαμε, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματούσαμε, το είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας. Ο,τι και να γινόταν, θα το κάναμε», λένε και οι δύο. Ο Κώστας Τριγκώνης θυμάται τα συναισθήματά του στα πρώτα αλλά και στα τελευταία μίλια. «Αρχικά είχαμε μεγάλο άγχος διότι δεν υπήρχε η ανάλογη εμπειρία. Ηταν περίεργο να αγωνίζεσαι χωρίς ηλεκτρονικά μέσα. Είχαμε κάνει κάποιες δοκιμές στο σκάφος αλλά αυτό που δοκιμάστηκε ήταν η υπομονή μας. Το τορνέιντο άντεξε και δεν έβγαλε κανένα πρόβλημα. Προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε στο τραμπολίνο. Ημασταν προετοιμασμένοι και για καταστροφικά σενάρια. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να τα δούμε στην πράξη. Τώρα νιώθω μεγάλη ικανοποίηση. Αυτό που πετύχαμε ήταν κάτι μοναδικό. Ποτέ, σε κανένα μέρος του κόσμου, αγωνιστικό σκάφος πρώην ολυμπιακής κατηγορίας δεν έχει διασχίσει τέτοια απόσταση». Από αυτή την περιπέτεια, ο Κώστας Τριγκώνης θεωρεί ότι αυτό που κέρδισε ήταν η αναμέτρηση με τα όριά του. «Πιστεύω ότι δεν τα έφτασα», λέει γελώντας.

«Βία(σε) με και άλλο, μπορείς….» της Αρτέμιδος Καπούλα «Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου» «Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα» «Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές» «Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών» «Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9» «Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος» «Βία είναι να στέκεσαι 5 ώρες στην ουρά στην εφορεία για να πληρώσεις, να έχεις ανεβοκατέβει σε 3 ορόφους και τέλος ο υπάλληλος να δηλώνει αναρμόδιος» «Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα» «Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού» «Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού» «Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία» «Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου» «Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995» «Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών» «Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις» «Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεται πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε» «Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται» «Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός» «Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή» «Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση» «Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά για μεθαύριο»

New York Times: Ευθύνες στους ηγέτες της Ευρώπης για την ελληνική κρίση Thursday, 07 July 2011 Ευθύνες στους ηγέτες της Ευρώπης για την ανεπαρκή αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης αποδίδει η εφημερίδα «New York Times», με κύριο άρθρο της την Πέμπτη, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι όλο και πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της Ελλάδας, λόγω ακριβώς αυτής της πολιτικής που ακολουθούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Όπως τονίζεται, η χρεοκοπία της Ελλάδας, υπό το βάρος χρέους μισού περίπου τρισεκατομμυρίου δολαρίων θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η σύνταξη της νεοϋορκέζικης εφημερίδας υποστηρίζει ότι δεν έχουν λάβει τη σωστή προσέγγιση στο θέμα του ελληνικού χρέους, προκειμένου να αποτραπεί μια ελληνική χρεοκοπία μέσω της μείωσης των επιτοκίων στα ελληνικά δάνεια και της ενίσχυσης των ρυθμών ανάπτυξης στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντί να χαλαρώσουν τις απαιτήσεις τους με στόχο την ενίσχυση της ανάπτυξης στην Ελλάδα, η οποία από κοινού με φορολογικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις, θα συνέβαλε στην εξοικονόμηση πόρων για πλήρη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, επικεντρώνονται σε περίπλοκα και αβέβαια σχέδια για να καλύψουν τις απώλειες των τραπεζών τους, επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, με την παράθεση της άποψης ότι επιμένουν ενάντια σε κάθε λογική ότι ιδιώτες επενδυτές πρέπει να μετάσχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους, προσποιούμενοι ότι η Ελλάδα δεν κινείται σταδιακά προς τη χρεοκοπία. Στο κύριο άρθρο γίνεται αναφορά στην έγκριση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, με νέα μέτρα λιτότητας και ότι παρόμοια μέτρα κατά το παρελθόν έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό, αλλά απειλούμενοι με τη διακοπή της παροχής δανείων από την Ε.Ε., οι Σοσιαλιστές (η ελληνική κυβέρνηση) δεν είχαν άλλη επιλογή (η αντιπολίτευση των συντηρητικών αγνόησε τις πιέσεις και ψήφισε κατά), επισημαίνοντας επίσης ότι σε αντάλλαγμα, η Ευρώπη θα εκταμίευε την επόμενη δόση δανείων διάσωσης και θα σχεδίαζε μία νέα μακροπρόθεσμη οικονομική στήριξη, ώστε η Ελλάδα να ανακάμψει και να ξεπληρώσει. Τα βραχυπρόθεσμα χρήματα, που χρειάζονταν επειγόντως οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες ώστε να παραμείνουν φερέγγυες, εγκρίθηκαν εύκολα. Η μακροπρόθεσμη βοήθεια που χρειάζεται απεγνωσμένα η Ελλάδα για να κρατήσει τις ελπίδες για ανάκαμψη ζωντανές, αναβλήθηκε για μετά τις διακοπές του Αυγούστου. Στη συνέχεια, υποστηρίζεται ότι με την αναμονή δεν επιτυγχάνεται τίποτε. Σε δύο μήνες είναι πολύ πιθανό ότι το ελληνικό χρέος θα είναι μεγαλύτερο, οι επενδυτές ακόμη πιο συνετοί και τα επιτόκια υψηλότερα. Και οι εκλογές για την επανεκλογή, που κυριαρχούν στη σκέψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ και του Γάλλου προέδρου Νίκολα Σαρκοζί, θα είναι ακόμη πιο κοντά, τονίζεται χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τα χρέη της Ελλάδας θα συνεχίσουν να αυξάνονται, τα επιτόκια παραμένουν υψηλά και η οικονομία συρρικνώνεται για 3η συνεχόμενη χρονιά. Τέλος, στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, υπογραμμίζεται ότι αν δοθεί στην Ελλάδα αρκετός χρόνος και χρηματοδοτική ανάσα ώστε να επιστρέψει στην ανάπτυξη, η χώρα μας μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της. Οι λιγότερες απαιτήσεις της Ευρώπης για λιτότητα, μαζί με τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις, τις αποκρατικοποιήσεις και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για το άνοιγμα της αγοράς εργασίας, μπορεί να δώσουν ώθηση για σημαντική ανάπτυξη, ώστε να αρχίσει η χώρα να μειώνει τα χρέη της. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Σαρκοζί και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, ωστόσο, δεν μιλούν καν για αυτή την προσέγγιση. Αντίθετα, επικεντρώνονται σε πολύπλοκα και αμφισβητήσιμα σχέδια για να μειώσουν τις απώλειες των τραπεζών. Επιμένουν στη λογική οι ιδιώτες επενδυτές να συμμετέχουν εθελοντικά στην αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους. Σύμφωνα πάντα με το κύριο άρθρο της εφημερίδας, ακόμη, προσποιούνται ότι η Ελλάδα δεν οδεύει αργά προς τη χρεοκοπία. Αυτή η προσέγγιση με κλειστά τα μάτια, δεν βοηθά τη χώρα και δεν θα αποτρέψουν τη χρεοκοπία, ούτε θα ελαφρύνουν τις συνέπειές της.

Το βλέμμα ενός εκτός Ελλάδας Έλληνα του Βασίλη Μαχιά Εγκατέλειψα την Ελλάδα προ εφταετίας. Τις καλές εποχές δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. «Που πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση.». Όχι, ουδεμία αίσθηση διορατικότητας είχα για τα δεινά που έμελε να ακολουθήσουν. Προφήτης δεν είμαι, πόσο δε μάλλον σοφός. Πολύ απλά δεν είχα «δόντι», κομματικό μέσο, γνωριμίες ή οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ούτε και τη διάθεση να ανταγωνιστώ αυτούς που τα είχαν. Με λίγα λόγια, καμία τύχη. Είχα ανάγκη από ένα σύστημα που να προστατεύει τον πολίτη από την ανομία. Ένα σύστημα που να αποδέχεται ως αλήθεια το αυτονόητο, να επιβραβεύει το άριστο και να απορρίπτει τον παραλογισμό. Τα κουβαδάκια μου, δηλαδή, και σε άλλη παραλία! Θα μου πείτε τώρα, δικαίως, «τι δουλειά έχεις εσύ να εκφέρεις άποψη για τα τεκταινόμενα; Τι σε κόφτει; Αφού είσαι αμέτοχος, δεν σε αγγίζουν ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων.» Οι πιο παθιασμένοι θα βιαστούν να με κρίνουν. «Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες. Δεν κάθεσαι στα αυγά σου εκεί στο Λονδίνο και άσε μας εμάς να κάνουμε ό,τι νομίζουμε.» Σωστό, εν μέρει. Αλλά επειδή ακριβώς είμαι αμέτοχος διαθέτω και το εξής πλεονέκτημα. Βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένος από πάθη και συγκινησιακές φορτίσεις. Με ψυχρή λογική. Κι έτσι λογικά και ψυχρά επιθυμώ να εκφράσω την ακόλουθη απορία προς άπαντες αγανακτισμένους. Μα, αλήθεια, πραγματικά δεν γνωρίζετε ποιοι τα φάγανε τα λεφτά; Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι οι κλέφτες, οι ψεύτες κι οι λωποδύτες; Θέλετε να τους ξετρυπώσετε, το γνωρίζω, μα πολύ φοβάμαι πως ψάχνετε σε λάθος κρυψώνες. Ας σας δώσω εγώ λοιπόν μερικά παραδείγματα (συγχωρέστε μου τις γενικεύσεις, προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις): · Κλέφτες είναι οι χρυσοί ολυμπιονίκες μας που αφού μας χάρισαν την ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης τσεπώνοντας ταυτόχρονα τα πλουσιοπάροχα πριμ της πολιτείας, αποδείχτηκαν στην πλειοψηφία τους ντοπέ. Τσάμπα τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν μπροστά στις κάμερες. Ο Έλλην φορολογούμενος πλήρωσε! · Κλέφτες, όπως αποδεικνύεται, είναι οι πρόεδροι των ομάδων σας τους οποίους αποθεώνετε τις Κυριακές μεσημέρια διότι «στήνουν» παιχνίδια, ξεπλένουν βρώμικο χρήμα και ζημιώνουν τόσο το κράτος (ΟΠΑΠ) όσο και όσους δοκιμάζουν την τύχη τους παίζοντας στοίχημα. · Κλέφτες επίσης οι ιδιοκτήτες καμπόσων νυχτερινών μαγαζιών όπου χρόνια ολόκληρα αφήνατε μηνιάτικα και δώρα (πάλαι ποτέ) για μια ζεμπεκιά, για το καλό το πρώτο τραπέζι, για φιστίκια, αλκοόλ και γαρύφαλλα. Αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες, εκτεταμένη φοροδιαφυγή, παραβίαση αδειών λειτουργίας κλπ. · Κλέφτες αρκετοί από τους εθνικούς τροβαδούρους μας που ξέχασαν ή αμέλησαν να δηλώσουν τα εισοδήματά τους. Με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον τραγουδιστή-αηδόνι, σύζυγο νυν βουλευτού και πρώην υπουργού. Μα, με ψίχουλα θα ασχολούμεθα τώρα κύριε δικαστά; · Κλέφτης ο ταξιτζής που με χρεώνει διπλά και τριπλά για μία κούρσα αεροδρόμιο-Κολωνό κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα. Λόγω κάποιας περίεργης σύμπτωσης μάλιστα το «καπέλο» αποδεικνύεται πάντα υψηλότερο τις φορές που παραδέχομαι πως ζω μόνιμα έξω. Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία! Για απόδειξη δε ούτε ερώτημα. · Κλέφτες οι μοναχοί που επιδίδονται σε business εκατομμυρίων με ξιπασμένους πολιτικούς καλώντας σας ταυτόχρονα σε προσευχή και νηστεία. Κατά τα άλλα, τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω θεώ. · Κλέφτες και οι παπάδες που τσεπώνουν αδήλωτα τρακοσάρια «για την εκκλησία» από γάμους και βαφτίσια. Και ο δίσκος φυσικά να γυρίζει. · Κλέφτης ο καφετζής στην Πλάκα στης Κρήτης που αρνείται πεισματικά να χτυπήσει στην ταμιακή του το φραπεδάκι που παραγγέλνω για την παραλία. · Κλέφτης και ο εφημεριδοπώλης στο διπλανό χωριό της Ελούντας για τον ίδιο λόγο. · Κλέφτες οι εφοριακοί που κάνουν τα στραβά μάτια στους φοροφυγάδες. · Κλέφτες οι αστυνομικοί που χρηματίζονται για να παρέχουν προστασία σε άλλους κλέφτες. · Κλέφτες όσοι παίρνουνε άδεια από την σημαία γιατί πληρώνονται χωρίς να παράγουν. · Κλέφτες όσοι ζητάνε διευκολύνσεις και ρουσφέτια για «το παιδί που ζορίζεται στο στρατόπεδο» και «την θυγατέρα με τα τέσσερα μάστερ που θέλει να δουλέψει στην τοπική ΔΕΚΟ». · Κλέφτες οι δημόσιοι υπάλληλοι που την κοπανάνε από το γραφείο στις 12:30. Κλέφτες και οι συνάδελφοί τους που τους χτυπάνε την κάρτα. Αλλά είπαμε: μεταξύ κατεργάρηδων αλληλεγγύη.. · Κλέφτες οι υπάλληλοι δήμων και νομαρχιών που εκδίδουν μεν τιμολόγια αλλά πλαστά. · Κλέφτες οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων γιατί πολύ απλά αυθαιρέτησαν. · Κλέφτες και οι μηχανικοί που παραβαίνουν τους όρους δόμησης για να βγάλουν παραπάνω τετραγωνικά ως υπερυψωμένα υπόγεια και ημιυπαίθριους. · Κλέφτες οι επίορκοι δικαστές και οι φίλοι τους δικηγόροι που εμπλέκονται σε κυκλώματα. · Κλέφτες οι συνδικαλιστές που παραλύουν το κράτος, μας κόβουν το ρεύμα και ζημιώνουν όσους επιθυμούν να δουλέψουν. · Κλέφτες οι εκπαιδευτικοί που λαμβάνουνε μαύρα από ιδιαίτερα. · Κλέφτες οι δημοσιογράφοι που κουβαλούν μετρητό αγνώστου προελεύσεως σε πλαστικές σακούλες απορριμμάτων. · Κλέφτες οι καθηγητές πανεπιστημίου που διορίζουν παιδιά και εγγόνια στις σχολές τους με αδιαφανείς διαδικασίες. Αν δεν κοιτάξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. · Κλέφτες αυτοί που πωλούν τενεκέδες λάδι παραγωγής τους χωρίς να δηλώνουν το επιπλέον εισόδημα. · Κλέφτες γιατροί και φαρμακοποιοί που στήνουν εισπρακτικές εταιρίες στην πλάτη των ασθενών γράφοντάς τους αχρείαστα φάρμακα που ασφαλώς κάποιος εν τέλει πρέπει να πληρώσει (τα ασφαλιστικά ταμεία γι' αυτούς που αναρωτιούνται). · Κλέφτες οι νοικοκύρηδες που διατηρούν ανασφάλιστες οικονόμους και στερούν πόρους από τα ταμεία. · Κλέφτες οι αιώνιοι φοιτητές γιατί καταναλώνουν κρατικούς πόρους κωλοβαρώντας. Κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες. Μιάμιση σελίδα κλέφτες (ενδεικτικά). Συμπέρασμα; Κλέφτες υπάρχουν πολλοί. Αλλά εσείς βεβαίως δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε και που πήρε το μάτι σας κάτι ύποπτο, κάτι ανάρμοστο γύρω σας τόσα χρόνια. Όχι, εσείς είστε όλοι τα θύματα μίας μεγάλης πλεκτάνης. Μιας αμερικανοσιωνικής συνομωσίας ενάντια στο ταλαίπωρο Ελληνικό έθνος που αρνείται να καταναλώσει κουτόχορτο αντιστεκόμενο στα αντιλαϊκά σχέδια των πολυεθνικών. Κούνια που μας κούναγε! ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ! ΕΓΩ, ΕΣΥ, Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ! Την αγανάκτησή σας λοιπόν δεν την συμμερίζομαι. Το αίσθημα αδικίας σας δεν το καταλαβαίνω. Για ένα πράγμα μονάχα εξακολουθώ να αναρωτιέμαι. ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΣΑΣ ΜΩΡΕ ΈΛΛΗΝΕΣ; Έχουμε καταντήσει οι ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωση μας από λεφτά άλλων. Και όταν αυτοί μας τα δίνουν (ναι, με τόκο βεβαίως - κι εμείς το ίδιο θα κάναμε), εμείς τους ζητάμε και τα ρέστα. Απαιτούμε. Εκβιάζουμε. Θεωρούμε πως μας έχουν ανάγκη. Πως μας οφείλουν χρέος μεγάλο επειδή κάπου κάποιοι κάποτε σε αυτόν τον τόπο παρήγαγαν πολιτισμό. Επειδή τότε εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμα στις σπηλιές με τα αγρίμια. Οι εποχές άλλαξαν Έλληνες και εμείς αμελήσαμε να επιβιβαστούμε στο τρένο του χρόνου. Ας πάρουμε μερικά μαθήματα από το παράδειγμα άλλων πραγματικά υπερήφανων λαών, όπως οι Ιάπωνες λόγου χάρη. Ξεφυλλίζω μία εκ των μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδων στη Μ. Βρετανία λίγες εβδομάδες μετά την ανυπολόγιστη τραγωδία που χτύπησε το νησί τους. Ολοσέλιδη καταχώρηση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Ιάπωνα πρωθυπουργό. Αναφέρεται στην οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο Βρετανός φορολογούμενος στο δοκιμαζόμενο έθνος του. «Από τα βάθη της καρδιάς μας σας ευχαριστούμε για την αμέριστη συμπαράσταση σας τούτες τις δύσκολες ώρες. Ο Ιαπωνικός λαός δεν ξεχνά. Θα ορθοποδήσουμε. Θα ανταποδώσουμε. Ευχαριστούμε.» Ευχαριστούμε. Έτσι απλά. Αντρίκια. Λακωνικά. Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν οι ξένοι ξεφυτρώνουν ως μάννα εξ' ουρανού. Δίχως κόπο. Δίχως ιδρώτα. Δίχως δουλειά. Έχουμε καταντήσει τόσο εγωπαθείς που αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως τα λεφτά δεν ανήκουν σε αόρατους αιμοδιψείς τραπεζίτες, πως δεν είναι παρά οι οικονομίες νοικοκυριών και συνταξιούχων, οι καταθέσεις τους, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων, οι φόροι που έχουν πληρώσει στο κράτος τους. Και κάτι ακόμα: αρνούμαστε να δεχθούμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τι θα τα κάνουν. Ακόμη και να τα κάψουν, που λέει ο λόγος, έχουν δικαίωμα παρά να τα δανείσουν σε εξυπνάκηδες κομπιναδόρους αρχοντοχωριάτες που πλαστογραφούνε στατιστικές προκειμένου να κοροϊδέψουν τους αγαθούς και τους αδαείς. Τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε Έλληνες. Κανέναν άλλον. Ξεχάσαμε το ευχαριστώ. Απαξιώσαμε το φιλότιμο. Γίναμε αγνώμονες. Αχάριστοι. Την λύση φίλοι μου δεν θα τη βρείτε στους δρόμους και στις αγανακτισμένες πορείες. Η λύση είναι (ακόμα) στα χέρια σας. Μπροστά στα μάτια σας. Αντισταθείτε στην ανομία. Καταδικάστε την παρανομία ακόμη κι αν αυτή είναι μέσα στο σπίτι σας. Καταγγείλτε τον κλέφτη ακόμα κι αν αυτός είναι ο αδερφός σας. Περιθωριοποιείστε τον καταχραστή ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας (που μάλλον θα είναι εδώ που τα λέμε). Τιμωρήστε τον φοροδιαφυγά. Μην ψωνίζετε το παραμικρό από όσους δεν εκδίδουν αποδείξεις. Επιβραβεύστε τον τίμιο, τον σωστό, τον νομοταγή επαγγελματία. Μα, πάνω απ' όλα ΑΛΛΑΞΤΕ! Τους γύρω σας και τον εαυτό σας. Διαφορετικά κάντε την αγανάκτησή σας κορνίζα πάνω από το τζάκι να την βλέπουνε τα παιδιά μας και να την φτύνουν.

πσσσστ ..... κάτσ' καλά Capten .... ;;;; φ-λ-ώ-ρ-ο-ι είμαστε να κάνουμε μ' ανοιχτά πόδια ;;;; :LOL:

Der Spiegel : Οι τρεις οικογένειες που κατέστρεψαν την Ελλάδα Το περιοδικό Der Spiegel περιγράφει τη δραματική κατάσταση στην Ελλάδα, όπως διαμορφώνεται μετά την εφαρμογή του Μνημονίου και με μια φράση δύο λέξεων δείχνει και την αιτία που η χώρα έφτασε ως εδώ. Ο τίτλος του άρθρου είναι «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και ο υπότιτλος «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα» Ποιες είναι αυτές οι οικογένειες; Ευκολο...Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη. Ήταν σύμφωνα με το περιοδικό ο πυρήνας μιας ελίτ που δημιούργησε την πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας». Το Der Spiegel γράφει ότι τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για τα ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Και όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους. Αυτοί, χρωστούσαν κάτι στο κόμμα και συγχρόνως και στην οικογένεια που τους εξουσίαζε. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας, γράφει το περιοδικό και είναι ίσως η πιο επιτυχημένη περιγραφή του πολιτικού συστήματος που μας κυβέρνησε πριν τη μεταπολίτευση αλλά και μεταπολιτευτικά. Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται αλλά τα ονόματα παραμένουν τα ίδια, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό. Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία , τονίζει το Der Spiegel δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο. Έτσι έμαθε ο λαός να ζει πάνω από τις δυνατότητες του σε μια φτωχή χώρα. Και το κράτος είναι η πηγή, από όπου όλοι θέλουν να πιούν νερό. Και επειδή τα κόμματα λεηλάτησαν το κράτος, όρμησε και ο λαός να πάρει ό,τι μπορούσε. Οι πλούσιοι δεν κατέβαλαν φόρους εκατομμυρίων ευρώ, οι φτωχοί επιβίωσαν με μαύρη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι δωροδοκήθηκαν. Έφτασε λοιπόν η ώρα, ένας ακόμη Παπανδρέου, να προσπαθεί να συμμαζέψει όσα έκανε ο πατέρας του, που όταν κυβερνούσε, ο κόσμος έβγαινε στη σύνταξη και δεν ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει πολύ.Ξέρει πάντως τι πάει στραβά δεκαετίες τώρα. Ο παππούς του, Γεώργιος και αυτός, ίδρυσε την πολιτική δυναστεία ως Υπουργός και τελικά πρωθυπουργός. Μετά τη χούντα ο Ανδρέας Παπανδρέου, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ και στη δεκαετία του εξυπηρέτησε την πελατεία του τόσο απροκάλυπτα που το δημόσιο χθες εκτινάχθηκε. Το περιοδικό αναφερόμενο στους Έλληνες συντηρητικούς, αναφέρεται σε «κλίκα» περισσότερο παρά σε οικογένεια. «Κλίκα» που εναλλασσόταν στην εξουσία με την οικογένεια Παπανδρέου. Ο γέρος Κωνσταντίνος Καραμανλής κυβέρνησε πολλές φορές πριν αναλάβει την εξουσία ο ανιψιός του Κώστας. Μερικές φορές υπήρχε και λίγος χώρος στην κομματική ηγεσία για την οικογένεια Μητσοτάκη: Ο Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος και αυτός, υπήρξε επίσης πρωθυπουργός και κυρίως για δυο δεκαετίες ο ισχυρός άνδρας της ΝΔ. Το 2004 ο Καραμανλής ο νεώτερος υποσχέθηκε κατά την προεκλογική περίοδο να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Όταν όμως ανέλαβε, πύκνωσαν τα σκάνδαλα, υπήρξαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ακίνητα, ενώ σπαταλήθηκαν χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. Οι άνθρωποι του παραποίησαν τα στοιχεία που δήλωναν στην ΕΕ και λίγο πριν αποχωρήσουν δημιούργησαν στα γρήγορα μερικές χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους : συγγενείς και κομματικούς φίλους. Στο τέλος οι συντηρητικοί διπλασίασαν το δημόσιο έλλειμμα. Γίνεται ακόμη αναφορά στη μάχη Ντόρας-Σαμαρά για την προεδρία της ΝΔ, μια μάχη στην οποία επικράτησε ο πλούσιος γόνος της ανώτερης τάξης σαν τον Παπανδρέου – ο οποίος είναι τώρα ο αντίπαλος του πρωθυπουργού, ένας σκληρός αντίπαλος, που παίζει με τα παλιά κόλπα. Ο Παπανδρέου, γράφει το περιοδικό, θεωρείται από τους οικονομικούς πολιτικούς της ΕΕ ευτυχής περίπτωση: Προσπαθεί να κάνει οικονομία, αλλά ο Σαμαράς υπόσχεται στους ψηφοφόρους να μειώσει τους φόρους και να διαπραγματευτεί σκληρά με την ΕΕ για τα μέτρα λιτότητας. Στη συνέχεια το Der Spiegel αναφέρεται στις απώλειες του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις, στα σκληρά μέτρα και στην πρόταση για συγκυβέρνηση που δεν ευοδώθηκε. Για τον καθηγητή Οικονομίας Γιάννη Βαρουφάκη που μιλάει στο περιοδικό «Είτε μόνο υπό τον Παπανδρέου είτε και υπό τους δύο μαζί, αν το κράτος εφαρμόζει λιτότητα, αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο επειδή πιθανότατα θα στραγγαλίσει την οικονομία: «Είναι σαν τη γάτα που κυνηγάει την ουρά της. Δεν διαφέρει πολύ η άποψη του, από αυτή του Kenneth Rogoff - ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, προειδοποιεί: «Αν συνεχίσουν μόνο με το πρόγραμμα λιτότητας, θα εγκλωβιστούν σε μίνι ανάπτυξη ή ύφεση για όσο μπορεί να προβλέψει κανείς. Και στο τέλος παρ' όλα αυτά θα χρεοκοπήσουν». Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Αργίτης μιλά περιφρονητικά για την «κυρίαρχη τάξη πολιτικής και κεφαλαίου που λυμαίνεται τη χώρα» και δημιούργησε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο δημοφιλής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης περιγελά τη «σαθρή κρατική μηχανή», οι εκπρόσωποι της οποίας «για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρονται: να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και για όλα τα άλλα δεν τους καίγεται καρφί». Εννοεί για παράδειγμα εκείνους τους υπαλλήλους της Βουλής, που συνεχίζουν να παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο συν 2 επιπλέον. Εννοεί τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Δημοσίου, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν αυτούς που τους βοηθούν, οι πατεράδες τα μέλη της οικογένειάς τους και οι διευθυντές των Υπηρεσιών τους ευνοουμένους τους. Μετά τις κυβερνητικές αλλαγές, τοποθετούνταν κάθε φορά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και απλοί υπάλληλοι, χωρίς οι προηγούμενοι να φεύγουν. Κανένας δεν έπαιρνε πρωτοβουλία όσο παρέμεναν αρκετά μεγάλες οι δικές του προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση. Στο μεταξύ όμως ο λαός περιφρονεί όλη την 'κάστα': 71% των Ελλήνων δήλωσαν το Μάιο ότι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Εξίσου λίγο εμπιστεύεται την αξιωματική αντιπολίτευση το 76%.