Μυθικές πίστες

[Turms 2,695]

σε ολους. για συγκεκριμένου σεξουαλικού προσανατολισμού εχουν τα gay weeks

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Ωραία. θα πάρω το φιλαράκι μου τον Seth Morisson και θα πάμε!

[Ράνια 616]

Με αυτό το παιδί θες πανα ακράτειας στο βουνό!

[Olga 6,796]

για να μην ανοιξω καινουργιο topic, ποσταρω σαν στη συνεχεια ενος παλαιου που εγραψα πριν απο 3 χρονια

 

 

The world's best ski runs

 

Whether it's for their terrifying steepness, monstrous moguls, serene beauty or leg-burning length, some resorts have one run that stands out from the rest. Here are 10 of the finest.

 

 

The Combe de La Saulire, Courchevel, is a fine family run when the crowds are elsewhere Photo: David Andre

 

Combe de La Saulire

Courchevel, France

Grading: Red

Length: 3km

Verdict: Good family fun, unless it’s chock-a-block

 

The summit of La Saulire at 2738m separates the ski areas of Méribel and Courchevel in the Trois Vallées. The classic Combe (pictured above) is the long run to the bottom station of the Saulire cable car. Its only difficulty lies in the steep start. However, this, like the rest of the run, is open and wide. You can either plunge straight into the bowl or take a slightly gentler path on the right-hand side. Once you’ve negotiated this first pitch, the whole slope is a much more gentle cruise with spectacular views.

 

Up to your left as you head down you can see people descending the infamous couloirs – Sous Pylons, Emile Allais and the Grand Couloir – also reached by the giant red cable car. The only hazard is other people. As a main thoroughfare, it can become unpleasantly crowded, particularly over new year and February half term. If you’re staying in Courchevel, it’s best tackled first thing in the morning, before the hordes arrive from Méribel.

 

Tortin

Verbier, Switzerland

Grading: Itinerary route

Length: 2.5km

Verdict: As mean as they come1725 Sep 2013

Take the Lac des Vaux 3 chairlift to the Col de Chassoure, and there it is right in front of you. If you don’t like what you see, this is the moment to turn back and take the pleasant red run down to Lac des Vaux. Itinerary route Tortin is marked but not maintained or avalanche controlled and when it’s icy, which it usually is, you need razor-sharp edges and a strong nerve. Most probably, you’ve never before encountered moguls quite like these in size and shape – more 4x4 than traditional Volkswagen Beetle. A fall can result in being tossed down the hill like a rag doll.

You gain entry along an icy rollercoaster traverse, the further you go, the gentler the slope. Often it’s safer to dive in early, rather than risk a fall on the bumped-up traverse.

Verbier: an insider's guide

The Hahnenkamm

Kitz bühel, Austria

Grading: Red/ski route

Length: 3.3km

Verdict: How those ski racers do it, we’ll never know

The toughest of all World Cup downhill races takes place on the Hahnenkamm mountain each winter. The name of the course itself is actually the Streif – and when not in competition use, it reverts to being plain old piste 21, a family red.

You can cruise it en famille with ease, stopping to marvel at how anyone could possibly manage the humongous jumps and horrific reverse-camber turns of the famous Mausefalle, Steilhang and Hausbergkante included on race day. These expert-only sections are ungroomed and unpatrolled ski routes and often very icy, but can be bypassed on the piste by any sane folk on the mountain.

For races this benign red run is injected with water to make it a 3.3km sheet of ice and the top racers hit 85mph. Austrian superhero Franz Klammer, who won here four times between 1975 and 1984, once said, “Every single racer who gets to the bottom is a winner.”

I once skied it – or rather, slithered down it as slowly as possible behind a guide – just after the Hahnenkamm race. Even with race-prepared skis I found it extraordinarily difficult to get sufficient grip on the ice to maintain any kind of control. “When I did the Streif last year…” is a useful conversation stopper. You don’t have to add that at the time it was in its guise as an intermediate family run and not its unforgiving alter ego.

Ventina

Cervinia, Italy

Grading: Red (but would be blue in a more demanding resort)

Length: 8km

Verdict: Serene and sublimely beautiful

No other slope in the world provides equal enjoyment for both a wobbly first-week beginner and a grizzled multi-seasoned expert. The joy of Ventina (just humble number 7 on the resort’s piste map) lies not in its gradient, but in its extraordinary length. From the top of the cable car at Testa Griglia (3480m) to the bottom lift station in Cervinia you travel an astonishing 8km with a vertical drop of 1430m.

For a complete novice with just five days on the nursery slopes under his or her belt, this is the ultimate end-of-holiday goal – a chance to explore the whole mountain. You go home with a sense of achievement and a complete understanding of what makes the sport so addictive. For the more advanced, Ventina is boy (and girl) racer terrain – a seemingly endless, undulating slope for those with the stamina. Bombing down it in one turns even the strongest legs to spaghetti.

Harakiri

Mayrhofen, Austria

Grading: Black

Length: 600m

Verdict: Its hype is worse than its bite

The Harakiri piste is Austria’s steepest marked run. To groom it they have to use a piste machine on a winch. From the Knorren chairlift it doesn’t look too difficult, a wide and steep piste with a gentle run out. However, fall on the steep section and you’ll slide uncomfortably for up to 150m. The only real danger lies in other people whose bottle often far outweighs their basic technical skills. When flailing bodies are hurtling by on either side of you, the process of completing your own turns safely requires considerable concentration.

The level of difficulty also varies depending on conditions. But even when freshly groomed on a blue-sky day it’s wise not to underestimate Harakiri. The sting is in the tail – just when you think you’re over the worst and pick up a bit of speed for a flourish at the finish, you’re suckered into the steepest pitch of all. Luckily there’s then a virtually flat run-out.

Corbet’s Couloir

Jackson Hole, USA

Grading: Double black

Length: 150m

Verdict: Off the scale

“Someone will ski that one day,” guide Barry Corbet remarked to his boss Paul McCollister in 1960, as they surveyed Rendezvous Mountain four years before the opening of Jackson Hole resort. They were gazing up at a narrow snow-covered cleft in the rock face. It has since become known as North America’s scariest slope. Local ski patroller Lonnie Ball finally conquered it in 1967, and since then thousands have stood on the lip trying to summon up the courage to take the plunge.

The standard entry is a drop off a cornice that can be as tame as two metres or as fierce as nine metres, depending on the snow. As soon as you land, you must immediately throw all your weight forward and make an instant right turn around a rock. That’s the tricky bit. If you survive the turn, the couloir, which is only around 200m long, quickly opens up into a pleasant powder run.

Jackson Hole: an insider's guide

The Swiss Wall

Avoriaz, France

Grading: Itinerary route

Length: 1km

Verdict: “Oh My God, I’m heading off a cliff!”

The Wall’s real name is the Pas de Chavanette. Located in the heart of the Portes du Soleil ski area, it starts on the French-Swiss frontier. The run, which is never groomed, is definitely one for your Alpine cred, but the actual level of difficulty is entirely dependent on the conditions. The morning after a decent snowfall the run can be a purring pussycat, manageable by anyone with a healthy lashing of ability. However, when fully bumped up and coated in ice it morphs into a man-eating beast requiring more advanced skills.

“Experts only”, says the sign at the top. Fear kicks in on a precarious overhang ahead of a perilous route, hidden beyond the next turn. The moguls here can be the size of vaulting horses, and to safely negotiate them you need careful, gymnastic commitment. If icy, failure to finish a turn can result in a rough, lengthy tumble. After the first 50m you reach a slope of easier gradient by traversing to the left. Alternatively, you carry on straight down into a steep, natural halfpipe full of moguls. Once at the bottom, take the Chavanette chair back towards Avoriaz or continue to the Swiss resort of Les Crosets.

Triftji

Zermatt, Switzerland

Grading: Itinerary route

Length: 1.37km

Verdict: Exhilarating, exhausting

This is one of the Alps’ classic mogul runs. Situated in the Rothorn sector of Zermatt’s ski area, this sits higher than 3000m, so you lose your breath quickly. Lots of snow is needed to cover the rocks in the area, and it’s not normally open before late January or early February.

The entry to Triftji can be a little tricky and you need to sideslip or snowplough on to the face. The difficulty then lies in the length rather than the pitch and is dependent on conditions. If you aim to get down without exhausting yourself then sound technique is pretty much a requisite.

For those with any energy left, a drag lift brings you up for a second lap. Or head down to Gant and on to the gastro hamlet of Findeln for a much-deserved lunch.

The OK

Val d’Isère, France

Grading: Red (but should be classified black at the bottom)

Length: 3km

Verdict: Long, breathtaking and deeply satisfying

On a good day, when the slope is near deserted, this is one of the best runs in the world. It’s named after two of Val’s racing legends, Henri Oreiller and Jean-Claude Killy. It’s a World Cup downhill course, but don’t let that put you off – when not prepared for racing, it’s testing but far from forbidding for any confident intermediate.

The recreational start is at the top of the Funival underground funicular. A couple of steep pitches get the adrenalin going. In good conditions put in a short sequence of GS turns and straight-line the second half of each pitch. The run flattens out before dropping down past La Folie Douce and Le Triffolet, two popular mountain hangouts, and into a natural halfpipe.

The tricky bit is the penultimate section beneath the lift pylons. A couple of easier pistes join the OK here, and the run often becomes icy. Other people hesitantly slipping and sliding can prove a bigger hazard than the slope itself. The secret is to stick to the middle of the run and turn as little as possible on the ice.

Join us on a reader holiday to Val d’Isère

Dave Murray Downhill

Whistler Blackcomb, Canada

Grading: Single black

Length: 3.1km

Verdict: A true test of stamina

This is one of the world’s fastest downhills. It was the venue for the men’s race at the 2010 Winter Olympics – the closest competition of all time. Switzerland’s Didier Défago and the nine finishers behind him all clocked 1min 54sec. It well may take you a little bit longer.

The run is named after one of the Crazy Canucks, a group of Canadian racers of the late 1970s, who blazed a trail with fearless, often reckless, skiing. Dave Murray had three World Cup podium finishes before becoming Whistler’s director of skiing in 1982. He died in 1990 from skin cancer, aged 37. Located on Whistler Mountain, the run starts at the top of the Garbanzo Express chairlift and finishes 3.1km later at Creekside at the base of the mountain. The top racers hit 92mph on the steepest section, and make just 33 turns at an average speed of 81mph. Even at half that speed it feels like you’re racing for real.

Without the prepared jumps and artificially iced-up surface of race day there are no real hazards – except other people. As several runs intersect the course it’s important to keep your speed under control at all times. Take particular care at the so-called Toilet Bowl near the start, where an abrupt rollover precedes a steep pitch. The ground also falls away abruptly at the Weasel, a section near the top station of the Creekside Gondola.

 

Πηγη: telegraph.co.uk

[Olga 6,796]

και αλλη γνωμη για το ιδιο θεμα

 

Οι ''Πίστες του διαβόλου'' ανά τον κόσμο

 

Δείτε τίς πιο επικίνδυνές πίστες στο κόσμο...

 

Όπως συμβαίνει και στη ζωή έτσι ακριβώς και στο σκι έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα!

Τότε είναι που οι σκιέρ ανά τον κόσμο παίρνουν τα χιονοπέδιλα ή το snowboard και αναζητούν μία από τις 5 πιο επικίνδυνες «κατηφόρες» στον κόσμο ή αλλιώς «μαύρες πίστες» ή «πίστες του διαβόλου»!

Η προσέγγιση είναι εύκολη αλλά η κατάβαση μια δυσκολία την έχει… Κι αυτό, βέβαια, δεν το καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά μόλις αρχίσουν τα πόδια να τρέμουν και οι χτύποι της καρδιάς φτάσουν στο… κόκκινο, τότε μπορείς να «απολαύσεις» την πιο τρομακτική και εντυπωσιακή συνάμα κατάβαση της ζωής σου.

 

1. La Chavanette, Avoriaz, Γαλλία

 

 

Είναι γνωστή και ως «το ελβετικό τείχος» – ένα όνομα που δεν λέει, βέβαια, τίποτα στους χομπίστες σκιέρ. Ωστόσο, όλοι όσοι βρεθούν στο χείλος αυτού του απότομου «γκρεμού» των 200 μέτρων, κατανοούν αμέσως τι σημαίνει: Ο άνεμος «σπάει» επάνω τους. «Μόνο για επαγγελματίες», αναγράφεται σε μια προειδοποιητική πινακίδα, στην αρχή της καθόδου. Οι αρχάριοι, που δεν φοβούνται τα προειδοποιητικά σημάδια, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, γιατί υπάρχουν συνεχείς «λακκούβες» με πυκνό χιόνι, ενώ ο πάγος μπορεί να τους στοιχίσει ακόμη και τη ζωή!

 

2. Dive Delirium, Sunshine Village, Καναδάς

«Παραλήρημα»! Η λέξη τα λέει όλα! Αυτή είναι η πιο απότομη πίστα στο βουνό Eye Goat αλλά και ένα από τα πλέον αγαπημένα μέρη των παράτολμων σκιέρ αυτού του κόσμου. Και πώς αλλιώς, άλλωστε, αφού η αδρεναλίνη ανεβαίνει επικίνδυνα τόσο από την κλίση αλλά και από τον υψηλό κίνδυνο των χιονοστιβάδων. Οι Αρχές δίνουν φάρους χιονοστιβάδας στους σκιέρ πριν από τη διαδρομή, ενώ η εν λόγω πίστα είναι μόνο για καλά εκπαιδευμένους.

 

3. Grand Couloir, Courchevel, Γαλλία

 

 

Το γνωστό θέρετρο της Courchevel, 650 χλμ μακριά από το <a href="http://www.pameparisi.gr/" title="Παρίσι">Παρίσι, έχει γίνει ήδη το «talk of the town» στους απανταχού σκιέρ εξαιτίας της άριστης υποδομής που διαθέτει για το εν λόγω άθλημα, καλύπτοντας στο έπακρο αρχαρίους αλλά και προχωρημένους σκιέρ. Από το τελεφερίκ στη θέση La Saulire ξεκινά το πιο δύσκολο τμήμα της καθόδου στο Grand Couloir. Εάν δεν έχει χιονίσει για μία ή δύο εβδομάδες, η πίστα αυτή -στις πρώτες της στροφές τουλάχιστον- αποτελεί στην κυριολεξία μια δοκιμασία «επιβίωσης» για τους σκιέρ. Το δεύτερο μισό της καθόδου δεν απαιτεί ιδιαίτερες δεξιότητες.

 

4. Couloir Corbet, Jackson Hole, Wyoming, ΗΠΑ

 

 

Την πίστα Corbet οφείλει κάθε «συνειδητοποιημένος» σκιέρ να την περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Το τελεφερίκ για το όρος Rendezvous σας αφήνει ακριβώς στην αρχή της καθόδου. Οι περισσότεροι -τουλάχιστον οι αρχάριοι- έρχονται ως εδώ, κοιτάζουν προς τα κάτω με δέος αλλά δεν τολμούν να προβούν σε κατάβαση. Γιατί αυτό που πρέπει κάποιος να ξεπεράσει είναι το πρώτο άλμα στην κορυφή της πίστας! Και υπάρχουν δύο τρόποι: Είτε κάνοντας άλμα προς τα αριστερά και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους προς τα εμπρός για να μπεις στην απότομη στροφή, περνώντας από το μεγάλο βράχο, ή να κάνεις άλμα 6 μέτρων(!) πάνω από τα βράχια. Διαλέγεις και παίρνεις!

 

5. Valluga, St Anton, Αυστρία

 

 

Η πίστα έχει μια μικρή κλίση και συνήθως καλύπτεται με λεπτό χιόνι, ωστόσο, η «άνεση» της καθόδου είναι το λιγότερο… παραπλανητική, αφού καταλήγει σε μια άβυσσο. Πώς γίνεται αυτό; Είναι πολύ εύκολο ο σκιέρ να χάσει την αριστερή στροφή -λόγω φόβου ή απειρίας- και η περιπέτεια να λήξει στα βράχια! Αυστηρά μόνο για επαγγελματίες.

 

6. Tortin, Verbier, Ελβετία

 

 

Η επικινδυνότητα εδώ εξαρτάται από την κατάσταση της διαδρομής και το ύψος του χιονιού. Αν, για παράδειγμα, υπάρχει πολύ χιόνι, η δυσκολία της καθόδου δεν μπορεί να υπολογιστεί εξαρχής. Αν πάλι η χιονοκάλυψη είναι μικρή, τότε υπάρχει ο κίνδυνος του πάγου, που μπορεί να μετατρέψει την πίστα σε θανάσιμη… παγίδα!

http://snowboardholics.gr

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Την πίστα Corbet οφείλει κάθε «συνειδητοποιημένος» σκιέρ να την περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.

 

Αναρωτιέμαι, αυτός που το έγραψε έχει καμία σχέση με το σκι, ή πουλάει μαναβική στις λαϊκές;

[Turms 2,695]

.παντως αν μου κανει το ταξιδι ο δημοσιογραφος, πεταγομαι μια βολτα (και καλα) να δοκιμασω να την κατεβω...

 

ΥΓ παντως ειναι πολυ γκρεμος

 

ΥΓ 2 στην αρχη λεει για πιστες, και στην πρωτη φωτο εχει ενα snowpark...

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Γιατί, το Corbet είναι... πίστα;

[Turms 2,695]

εχεις δικιο....

[Olga 6,796]

4. Couloir Corbet, Jackson Hole, Wyoming, ΗΠΑ

 

 

Την πίστα Corbet οφείλει κάθε «συνειδητοποιημένος» σκιέρ να την περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Το τελεφερίκ για το όρος Rendezvous σας αφήνει ακριβώς στην αρχή της καθόδου. Οι περισσότεροι -τουλάχιστον οι αρχάριοι- έρχονται ως εδώ, κοιτάζουν προς τα κάτω με δέος αλλά δεν τολμούν να προβούν σε κατάβαση. Γιατί αυτό που πρέπει κάποιος να ξεπεράσει είναι το πρώτο άλμα στην κορυφή της πίστας! Και υπάρχουν δύο τρόποι: Είτε κάνοντας άλμα προς τα αριστερά και μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους προς τα εμπρός για να μπεις στην απότομη στροφή, περνώντας από το μεγάλο βράχο, ή να κάνεις άλμα 6 μέτρων(!) πάνω από τα βράχια. Διαλέγεις και παίρνεις!

 

να τι παθαινουν μερικοι

Ιzaak Branch Jumping the Cliff at Corbet's Couloir In Jackson Hole

 

[stelioskrete 23]

Κ την Harakiri την εχει λαθος μιας κ βρεισκετε στο Ischgl

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Η πιο γνωστή Harakiri βρίσκεται όντως στο Mayrhofen.

[mil 8,776]

Κ την Harakiri την εχει λαθος μιας κ βρεισκετε στο Ischgl

Η πραγματική είναι στο Ischgl. Αυτή που έχει το όνομα είναι στο Mayrhofen. Άλλος έχει το όνομα και άλλος την χάρη. Θεωρητικά, νομίζω ότι η πίστα του Mayrhofen, έχει από την αντίστοιχη του Ischgl μέγιστη κλίση 1-2% παραπάνω (δηλαδή στο πιο απότομο σημείο), αλλά μικρότερη μέση κλίση και υποπολλαπλάσιο μήκος απότομης πίστας. Όμως όλα αυτά, είναι για την κουβέντα όταν έχεις φαινόμενα στέρησης. Στην πραγματικότητα, αν ψάχνεις κάτι "απότομο" και extreme, μπορείς να βρεις έναν γκρεμό και να πας χωρίς αλεξίπτωτο. Η δυσκολία μίας πίστας έχει να κάνει με την ποιότητα χιονιού, πλάτος, πάγο, μπαμς, θερμοκρασία όταν κατεβαίνεις...... Θεωρητικά μία πίστα για να την ευχαριστηθείς, δεν είναι απαραίτητο να σου ανεβάζει αδρεναλίνη. Εκτός και αν η ευχαρίστηση σου είναι να ανεβάζεις αδρεναλίνη, οπότε θα έπρεπε κάποιος να ασχοληθεί με άλλα extreme sports και όχι με το σκι, ειδικά με το σκι εντός πίστας. Και νομίζω ότι αυτό είναι και το πνεύμα της αρχικής δημοσίευσης. Μην ξεχνάς άλλωστε, ότι αυτές είναι και οι απόψεις του γράφοντος, σε σχέση με το που έχει πάει.

Άλλωστε αναφέρει και την πίστα του Hahnenkamm, που για αθλητικό σκι είναι φαρμάκι, ενώ για το σκι που θα κάνεις εσύ και εγώ όταν βρεθούμε εκεί, όχι μόνο δεν θα μας κάνει καμία εντυπωση, αλλά θα έλεγα ότι υπάρχουν παρα πολλές πολύ καλύτερες στην περιοχή. Ή επίσης αναφέρει την πίστα valluga!!!!!?????? Τελικά όλα γούστα είναι. Δεν αρέσουν σε όλους τα ίδια φαγητά, ή η ίδια μουσική.

Edited November 14, 2013 by mil

[Turms 2,695]

εμενα το αρθρο μου φανηκε οτι να ναι...

[DPR 6]

να τι παθαινουν μερικοι

Ιzaak Branch Jumping the Cliff at Corbet's Couloir In Jackson Hole

 

 

 

[pepe karaivanov 3,503]

Μπράβο Ολγα super θέμα !!!!

Να προτινω μια αγαπιμενη μου πίστα the Streif in Kitzbuhel,αν δεν κάνω λάθος είνε 3300μ,με οριζόντια διάφορα 850 μέτρα και 85% κλίση ,από αβριο ξεκινά το προτατλιμΑ εκεί ,μίνι χάσετε το downhill το Σάββατο ,και αν βρεθείτε εκεί ,μετά τον αγονα ,να πάτε στο pub (tree lions) όπου ο νικιτις σερβιρι ποτά πισο από το μπαρ

[giannis-ski 4,870]

Langer Zug - black skiroute

αν και η λέξη "μυθική" είναι αρκετά υποκειμενικος χαρακτηρισμός, αυτή η μαύρη(κι άραχνη ) "σκιρουτε" το´χει !

4,7 χλμ - μέσος ορος κλήσης 50,1° - 912 m υψομετρική διαφορα.

 

 

ειδικά μέρες με πολύ χιόνι και ήλιο είναι απόλαυση!!!

δυστυχώς φέτος και τις δυο φορες που ήμουν εκεί

την είχαν κλειστή.

[Kyriakoschar 6,029]

ευκολάκι

[mil 8,776]

Langer Zug - black skiroute

αν και η λέξη "μυθική" είναι αρκετά υποκειμενικος χαρακτηρισμός, αυτή η μαύρη(κι άραχνη ) "σκιρουτε" το´χει !

4,7 χλμ - μέσος ορος κλήσης 50,1° - 912 m υψομετρική διαφορα.

 

 

ειδικά μέρες με πολύ χιόνι και ήλιο είναι απόλαυση!!!

δυστυχώς φέτος και τις δυο φορες που ήμουν εκεί

την είχαν κλειστή.

 

Δεν μένεις Ελλάδα να υποθέσω;

[mil 8,776]

Langer Zug - black skiroute

αν και η λέξη "μυθική" είναι αρκετά υποκειμενικος χαρακτηρισμός, αυτή η μαύρη(κι άραχνη ) "σκιρουτε" το´χει

 

Ο χαρακτηρισμός μυθική, δεν ταιριάζει μόνο με ακραίο βαθμό δυσκολίας.

Μία πίστα είναι καλή όταν την ευνοούν οι συνθήκες χιονιού. Και οι δικές μου μυθικές πίστες, μπορεί να είναι αδιάφορες για εσένα.

 

Άλλωστε παντού υπάρχει ένας μύθος.

 

Αν και για την συγκεκριμένη περίπτωση, το Lech είναι μύθος από μόνο του.

[Turms 2,695]

και χρειαζεται μερικους μισθους απο μονο του (για να πας)

 

Παντως η αληθεια εινια οτι δεν μου εχει μεινει κολημα με καμια πιστα...προσπαθω τωραν να φερω μια στο μυαλο μου αλλα δεν μου ρχεται κατι....

[giannis-ski 4,870]

Ο χαρακτηρισμός μυθική, δεν ταιριάζει μόνο με ακραίο βαθμό δυσκολίας.

 

αυτό ακριβώς εννοούσα φιλε mil !

 

και μια και το ´φερε η κουβέντα ... "μυθική" είναι επίσης η διαδρομή "der weißer ring" !

ένας αγώνας που γίνεται κάθε χρόνο ... http://www.derweisse...at/HD/index.php

 

πάνω από πενήντα χρονια ιστορία ο συγκεκριμένος αγώνας στον οποιο συμμετέχει οποιος θέλει !

δυστυχώς είναι περιορισμένος ο αριθμός σε 1000 και συνήθως μένουν λίγες θέσεις για κοινούς θνητούς αλλα !!!... έχουν αδυναμία σε συλλόγους !!! και μια και ο επόμενος αγώνας είναι στις 17/1/2015 ...ευκαιρία να γνωριστούμε και από κοντά...

αν ας πούμε ...λέω τώρα εγώ

...αποφασίσει το snowclub.gr να λάβει επίσημα μέρος...

Edited February 22, 2014 by giannis-ski

[pepe karaivanov 3,503]

και αλλη μια που ειναι κοντα μασ,

μπανσκο΄,TOMBA,μαζι με τησ προεκτασεισ τησ ,αρχη στα 2660,τελοσ στησ 1670,μαξ κλιση 72%,

[Turms 2,695]

 

 

sorry αλλα κλιση μεγαλυτερη απο 90 μοιρες? δηλαδη?

[pierre7 691]

Δεν γραφει 90 μοιρες,αλλα 90%.Αλλο πραγμα οι μοιρες της γωνιας και αλλο η κλιση.