Olga

θερμα συλλυπητηρια στον Στεργιο και την Μαρουσσα

http://freeskier.gr/news/red-bull-home-run-results

πρωτος ο Τριανταφυλλος Τριανταφυλλου! πολλα μπραβο!!!!

καλως μας ηρθες!

ετσι ακριβως! και μη χειροτερα

Το τερατούργημα Η ανακοίνωση ήταν εξαιρετικά λιτή: «Ο ΣΕΓΑΣ παρουσιάζει το νέο λογότυπο του Μαραθωνίου της Αθήνας». Δεν πηγαίνω σε τέτοιες τελετές, μα η περιέργειά μου ικανοποιήθηκε λίαν συντόμως, καθώς το νέο λογότυπο έκανε αισθητή την παρουσία του διαρρέοντας στα social media και αφήνοντας άφωνους πολλούς -δρομείς και μη. Και ήταν τόσο έντονη η αντίδραση που «κατόρθωσε» σε λιγότερο από μια ώρα να οδηγήσει στη δημιουργία facebook group για την άμεση κατάργησή του. Φρίκη, δηλαδή. Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου του ΣΕΓΑΣ που ακολούθησε, μετά την «λαμπρή τελετή παρουσίασης» (sic) ο Μαραθώνιος της Αθήνας μπήκε σε νέα εποχή. Μια εποχή που αυτοχαρακτηρίστηκε από τη διοργάνωση ως «εκκίνηση της νέας φάσης της προσπάθειας του Αυθεντικού Μαραθωνίου για την παγκόσμια καταξίωση μέσα και από την εξέλιξη και βελτίωση της οπτικής του ταυτότητας». Όλα αυτά ακούγονται ρομαντικά σε κάποιον που στερείται την οπτική επαφή με αυτό το εικαστικό τερατούργημα. Μα έχοντας δει το νέο σήμα του αγώνα, τα ερωτηματικά είναι πολλά και ο θυμός μεγάλος –ο δικός μου τουλάχιστον. Όταν έτρεξα την πρώτη μου κλασική, το 2002, ο αγώνας ήταν μια περιορισμένη διοργάνωση, με λίγες συμμετοχές και με ένα αριθμητικά πολύ ισχνό αλλά εξίσου ενθουσιώδες ελληνικό δρομικό κοινό. Περισσότεροι ήταν οι ξένοι. Μας θυμάμαι να τρέχουμε στον Σταυρό, κάτω από τη γέφυρα, στο σημείο που η δυσκολία κορυφώνεται, σε δρόμο απλώς μονοδρομημένο, με τους οδηγούς της Κυριακής στο αντίθετο ρεύμα να κορνάρουν και να βρίζουν χυδαία που τους χαλούσαμε την εκδρομή για κατσικάκι στο φούρνο. Από το περιορισμένης εμβέλειας γεγονός του τότε ως τη μεγάλη διοργάνωση του σήμερα, έχουν μεσολαβήσει πολλά. Όλα τους θετικά για την πόλη και το δρομικό της κίνημα, θετικά για τη χώρα και την εικόνα της. Με τα πολλά, παράγοντες και παραγοντίσκοι άρχισαν να καταλαβαίνουν τι σημαίνει μαραθώνιος και τι σημαίνει «κλασική διαδρομή», τι φέρνει στον τόπο και στους ανθρώπους του. Μεσολάβησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και ένας μεγάλος χορηγός, κι ο μαραθώνιος με τους μικρότερους αγώνες μπήκε πράγματι σε ανοδική τροχιά. Με πολλές συμμετοχές, περισσότερους εθελοντές, μια ικανοποιητική EXPO και κάποιες παράλληλες εκδηλώσεις. Κυρίως, με μια σταδιακή στροφή του κόσμου που, είτε τρέχει είτε όχι –ιδίως στο «όχι» βρίσκεται το κλειδί- αναγνωρίζει το γεγονός ως σημαντικό. Όλα αυτά μέχρι χθες, μέχρι αυτήν την αθλιότητα. Όχι το θέμα δεν είναι μονοσήμαντο, μας ας ξεκινήσουμε από την αισθητική. Υπήρχε ένα λογότυπο αρχαιοπρεπές, με μορφές αρχαίων δρομέων σε αργή κίνηση, όπως αρμόζει στα αγωνίσματα αντοχής. Ωραίο δεν το έλεγες, ήταν όμως αναγνωρίσιμο πια. Και συνόδευε τον αγώνα στο πρώτο του ουσιαστικό άνοιγμα στον κόσμο. Δίπλα του, το νέο λογότυπο μοιάζει τερατούργημα. Μια μορφή μοναχική και μικρή στο κέντρο, και μπροστά της μια παχιά και βραχεία τεθλασμένη γραμμή. Σκαρίφημα της διαδρομής ήθελαν να φτιάξουν, αστροπελέκι που απειλεί το μάτι του δρομέα κατέληξε. Ψηλότερα, ο τίτλος του αγώνα σε ξεχωριστές γραμμές. Μοναδικό γεγονός στα εικαστικά χρονικά. «ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ» σε μια γραμμή, «ΑΘΗΝΑΣ» σε δεύτερη. Και ακόμα πιο κάτω, η φράση «Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ», σε τρίτη. Χαμηλότερα, κάτω από τη φιγούρα, το όνομα του χορηγού: «ΟΠΑΠ». Ήδη μετρώ πολλές αστοχίες. Μετρώ την κακομούτσουνη αποτύπωση της διαδρομής που «καταπίνει» τον δρομέα, μετρώ την αναγραφή του τίτλου του αγώνα σε δύο γραμμές σαν να μην έφτανε ο χώρος, μετρώ την αναγραφή του χορηγού εντός πλαισίου, λες και ο Μαραθώνιος της Αθήνας ΟΠΑΠ είναι κάτι σαν τη SKODA Ξάνθης. Όλα αυτά είναι θέματα εικαστικά από αυτά που δεν θα περίμενα να συμβούν σε μια τέτοιας εμβέλειας διοργάνωση. Αφήνω για το τέλος τη μετονομασία του αγώνα που από «Γρηγόρης Λαμπράκης» και «Κλασική Διαδρομή» ή «Κλασικός Μαραθώνιος» έγινε «Ο Αυθεντικός». Ως κειμενογράφος, το διαβάζω σαν ένα σλόγκαν ανορθόδοξα βαλμένο «μέσα στο λογότυπο». Ως κοινό, συνειρμικά θυμάμαι καταιγιστικές διαφημίσεις γνωστού ελληνικού καφέ: «ο κουπάτος», «ο μυρωδάτος» κτλ, σε καλές τηλεοπτικές εποχές. Ως επαγγελματίας της επικοινωνίας, αναρωτιέμαι. Γιατί σε μια μοναδική διαδρομή με ένα τεράστιο πλεονέκτημα –την αυθεντική διαδρομή που ωστόσο είναι γνωστή διεθνώς ως «Κλασική»- δεν κρατάς το ήδη γνωστό όνομα του αγώνα προσθέτοντας ως σλόγκαν το «Η αυθεντική διαδρομή» ή «Ο αυθεντικός μαραθώνιος» ώστε να δώσεις περιεχόμενο και βάθος στα λεγόμενά σου; Γιατί αλλάζεις; Και γιατί αλλάζεις τώρα, σήμερα, λίγο μετά τον σχετικά φρέσκο εορτασμό των 2500 χρόνων από το αρχαίο γεγονός; Γιατί τώρα που η πορεία είναι ανοδική και η αναγνωρισιμότητα χτίζεται; Κι ακόμα κι αν όλα αυτά «πρέπει» να τα κάνεις, γιατί δεν τα κάνεις καλά, που να πάρει; Γιατί δεν κάνεις έναν διαγωνισμό ως όφειλες; Γιατί δεν δίνεις στους Έλληνες δημιουργούς να σχεδιάσουν κάτι ανάλογο της φήμης της διοργάνωσης; Γιατί δεν μαθαίνεις κάτι από το υπέροχο και πρόσφατο λογότυπο της Ελληνικής Προεδρίας, ας πούμε, για να μην πάμε στα παλιά; Γιατί ανέχεσαι να σηματοδοτεί τον κορυφαίο σου αγώνα ένα σήμα που όπως λέει ο φίλος μου ο Μανόλης θυμίζει πινακίδα χωριού στην Κρήτη κι όπως αντίστοιχα λέει ο Παναγιώτης μοιάζει με ταμπέλα σουβλατζίδικου; Οι απαντήσεις μπορούν να είναι πολλές, εξίσου δυσάρεστες. Ο υποκειμενισμός της αισθητικής είναι μία μόνον παράμετρος. Χειρότερη είναι η απόδειξη – για άλλη μια φορά- της εθνικής μας προχειρότητας. Σε μια χώρα που δεν έχουμε συνεπή κατεύθυνση για τα εθνικά θέματα, για τον πολιτισμό, για τον τουρισμό, που αλλάζουμε «στρατηγικές» σαν τα πουκάμισα και τα φορέματα των κατά καιρούς αρμοδίων υπουργών, θα ήταν παράξενο να ζητάμε «στρατηγική για τον μαραθώνιο», κι ας σημαίνει αυτό «εικόνα της χώρας». Ζητάμε πολλά; Ίσως κι ευτυχώς. Σίγουρα ζητάμε περισσότερη σοβαρότητα και περισσότερο σεβασμό, σε μια χώρα που επιμένει να δίνει μεγαλύτερη προχειρότητα και διαρκείς ευκαιρίες για «αρπαχτές». Όπως λέει εύστοχα ο Σαββόπουλος: «Δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις». Απόψε, μ΄αυτό το βρωμο-σήμα το θυμήθηκα και θύμωσα πολύ. Την ίδια ώρα, οι παράγοντες ερμηνεύουν ξεδιάντροπα την ταχύτατη ολίσθηση στο πίσω ως άλλη μια «νέα εκκίνηση»… Πηγη: της Αγγελικής Κοσμοπούλου στο Athens voice

η Φτερολακα ηταν ανοιχτη χθες? σημερα ειναι?

να δουμε να δουμε επισης, ολα αυτα που λεει ο φορκαστ για το Καλβρυτο την επομενη βδομαδα ειναι πιθανα σεναρια?

δεν μπορεσα να ανεβω σημερα. για αυριο το βλεπω

για αυριο Παρνασσο?

Πωλειται γυναικείο Soft shell της Mammut σχεδον καινουργιο, size medium. Είναι για κοπελα στο μεγεθος μου, λιγο πιο κοντή (βασικα μου είναι κοντο στα μανίκια γι’αυτό δεν το φαραώ) Τιμη: 55 ευρω

Φυσικά δωρεάν και εντελώς νόμιμα. Στη σελίδα αυτή θα βρείτε σημειώσεις και συγγράμματα για μαθήματα τα οποία σχετίζονται με τα μαθηματικά, αλλά και όχι μόνο…Η Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη αυτή περιέχει όπως θα δείτε υλικό το οποίο σχετίζεται με τα υπολογιστικά μαθήματα, τις γλώσσες προγραμματισμού αλλά και την μαθηματική φυσική ενώ προστίθενται συνεχώς βιβλία και από άλλους επιστημονικούς κλάδους.Τα βιβλία που θα βρείτε σε αυτή την ιστοσελίδα βρίσκονται ως επί το πλείστον σε μορφή pdf ή σε on-line μορφή (σελίδες html). Παρόλο που αρκετά βιβλία κυκλοφορούν σε μορφή postcript, έχουν μετατραπεί όλα σε pdf, για λόγους συμβατότητας. Έγινε μια μεγάλη προσπάθεια στο να κατηγοριοποιηθούν αυτά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ίσως βέβαια να έχετε κάποιες ενστάσεις όσον αφορά την κατηγοριοποίηση και ο λόγος είναι ότι κάποια από τα βιβλία ανήκουν σε παραπάνω από μία κατηγορίες. Για να ανοίξετε pdf αρχεία πρέπει να έχετε εγκατεστημένο το λογισμικό Adobe Acrobat Reader το οποίο μπορείτε να το κατεβάσετε από την επίσημη σελίδα του προγράμματος. Τα περισσότερα βιβλία είναι ανεβασμένα στον server. Ο λόγος για τον οποίο έγινε αυτή η επιλογή, είναι για να μην υπάρχει δέσμευση από άλλα sites, τα οποία μπορεί κάποια στιγμή να τροποποιήσουν το περιεχόμενό τους, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η πρόσβαση στο υλικό το οποίο αυτά προσφέρουν. Εξαιρέσεις αποτελούν βιβλία των οποίων τα δικαιώματα επιτρέπουν το “κατέβασμα” μόνο από τη σελίδα του συγγραφέα. Όλα τα βιβλία που θα βρείτε στην Ηλεκτρονική βιβλιοθήκη είναι νόμιμα. Για να μεταβείτε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη πιέστε εδώ πηγή: http://enallaktikidrasi.gr

ποιες εταιριες ειναι σιγουρες Σταθη?

Εκπληκτικό βίντεο: Θα βοηθούσες ένα αγόρι που κρυώνει..; Ένα βίντεο που μας υπενθυμίζει πως τελικά οι άνθρωποι είμαστε υπέροχα πλάσματα.. Ο νορβηγικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός SOS Children’s Villages διεξήγαγε ένα πείραμα, βάζοντας ένα μικρό αγόρι να περιμένει σε μια στάση λεωφορείου φορώντας ελάχιστα ρούχα. Οι αντιδράσεις των περαστικών μπροστά στο θέαμα του μικρού που έδειχνε να παγώνει χωρίς όμως να ζητά βοήθεια, κινηματογραφήθηκαν σαν μέρος της καμπάνιας που προωθεί την έκκληση για βοήθεια και την παροχή ρούχων στα παιδιά πρόσφυγες από τη Συρία.

περαστικα στο κοριτσι!

Are you prepared? I’d been ski touring for about 5 years, before I saw the snow unfold in front of me for the first time. It was exactly like what you see in the ski movies; blocks of snow detaching from the slope, heading downhill at a roaring speed, disturbing peace in the valley and then the unforgettable series of cliff-outs and waterfall crossings we had to do just to get out of this place! All we wanted to do is get out of this area, it just wasn’t fun anymore; too many unexpected obstacles and either way, we were tired. In my early days, before my first epic day happened, my ski touring learning path had been progressive, with no major accident or avalanches. I started out my education with an Avalanche Safety Training 1 course with Yamnuska in Canmore, where we went to the easy slopes of the Bow summit area. I slowly began exploring the backcountry of resorts like Sunshine Village and Kicking Horse Resort. Friends would show me the path and knowledge to travel safely in the backcountry; my confidence grew as I began to have a better understanding of how the snow worked and as I gained more backcountry experience. Over the years I ended up living in Golden and Revelstoke where I spent most of my days of skiing Glacier National Park, chasing powder. At this point, I became a leader, showing the area to foreign ski bums who wanted to see Canada’s backcountry; my confidence continued to grow with each day in the field. Rogers pass was seeing more and more visitors every year, I remember hearing stories from old locals explaining that they usually had to break trail on most of the up track, whereas these days, there were highways of ski tracks going up in every direction. We can probably blame this on the areas good access and the regular snow precipitation, offering world-class skiing. This is why I liked going there. I knew Rogers Pass like the back of my hand, my confidence kept growing over the years, and it was my destination of choice for ski touring. After a year in Revelstoke, I left, to do 2 years of school in the Adventure Guide Program at TRU to push my progression and to follow my dream to become a guide. Living in Kamloops was a drag. Being away from the powder lines and spending days in a classroom made me anxious; I just wanted the weekends to come so I could travel 4 hours in either direction to get a few turns before class started again. On the morning of January 26, 2013, the sky was broken and temperatures were -4; the bulletin was showing alpine considerable, tree line moderate, below tree line was moderate as well. Tim and I packed up and headed to Revelstoke with the truck to pick up J-F for an awesome day. J-F throws his stuff in the back and off we go for our adventure. On the drive to the pass we discuss the conditions and the weather, a usual ritual, then back to sipping our coffee catching up on the good times listening to some tunes. We arrived at the discovery center and notice the parking lot is packed with people and herds of skiers getting ready. We walk to the center and talk with the warden, checking the latest conditions. We debate on where to go and we decide to head towards Fortitude, it was far away from the crowds and we can probably get some fresh tracks. The warden tells us to use the approach from the Bostock parking lot and explains the area briefly. We park at the trail head, cross the highway and cross the train tracks from underneath the bridge. The skin up took us forever, it was way longer than we expected. Eventually we reached the ridge where we kept walking for until we reached a main slope that seemed to reach the bottom of the valley, where we could easily head out back to the car. Sky was scattered and the winds were calm as we removed our skins. Standing on top of the slope, we decide that Tim will ski cut the slope and check for any instability. Tim makes it down to the trees and waits for the second skier to ski a line on the left of him. Once he makes it to the trees he signals me that he is in a safe spot and waits for me to ski the slope; I traverse to the left on the ridge across a little island of 8 trees, to avoid skiing on top of my friend, and drop in. Suddenly I come over a roll and the slope cracked underneath my skis. It all seemed very natural, just like all the training I had done had prepared me for this day. I yell out avalanche, and ski to the side, where I reached an island of trees. Then I wait and watch the avalanche, about a size 2, drain out into a steep couloir on the left. The other half rushes right by my friend, who is hugging a tree for dear life, he was on a snowboard which made it difficult for him to escape to the right, but he luckily chose a safe spot to stop. Once the roaring stopped, everything got quiet. I proceed to ski down on the hard bed surface to reach my friends. The adrenaline is rushing through our veins and we take a minute to relax and discuss what just happened. Most importantly, we had to get out of there before dark sets. Our first surprise was the massive cliff at the end of our run, which made us detour to the right; then our second surprise was some sort of snow-covered waterfall. We could hear the water running underneath the snow and ice, but with a few tricky moves we made it down the creek, which leads to the car, but night has already fallen. Headlamps are on as we skin back to the car exhausted. On the drive back we discuss our epic day, from the long approach, to triggering a wind slab, to our epic descent out in the dark. We wonder what we did badly and what we did well. We end up coming to a conclusion; that no matter how prepared you are it’s only a matter of time until it happens to you. Get educated. and always be ready for a bad day. Olivier Achkhanian – 2nd year Adventure Guide student

δειτε ολοκληρη την ταινια του Παυλου Τριποδακι. αξιζει τον γωνρισα το 2008 στο Hintertux. βρηκα και ενα δικο μου παλαιο ποστ που αναφερει τους ελληνες αθλητες http://www.snowclub.gr/forums/index.php?showtopic=10419

Η δική μας ομάδα Με αφορμή την ελληνική συμμετοχή στους 22ους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, το site της “Καθημερινής” ανέβασε ένα εξαιρετικό διαδυκτιακό ντοκιμαντέρ για την ελληνική ομάδα. Δημιουργός, ο Παύλος Τριποδάκης, ο οποίος έχει υπάρξει και ο ίδιος μέλος της Εθνικής ομάδας σκι. Αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε…

Η ομάδα που αγαπήσαμε Και ξαφνικά, οι Έλληνες αγάπησαν την Εθνική ομάδα των χειμερινών αθλημάτων. Επτά αθλητές και αθλήτριες που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μπουν στην πρώτη 30αδα κάποιου αγωνίσματος. Για μετάλλιο ούτε λόγος. Και όμως, αυτά τα επτά παιδιά που αγωνίζονται στο Σότσι έχουν τη συμπάθεια όλων. Ο λόγος είναι απλός. Πρόκειται για καθημερινούς ανθρώπους με τους οποίους έχουμε ταυτιστεί όλοι μας. του Θανάση Νικολάου Όταν η ελληνική αποστολή εισήλθε πρώτη στο Ολυμπιακό στάδιο στις 7 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης των 22ων Ολυμπιακών Αγώνων, τα διεθνή μέσα τη χαρακτήρισαν “χαριτωμένη”. Το χαμόγελο της σημαιοφόρου Παναγιώτας Τσακίρη από το παγωμένο Σότσι, ζέστανε τις καρδιές των Ελλήνων που ποτέ δεν έδωσαν σημασία στη χειμερινή έκδοση των Ολυμπιακών Αγώνων. Για όλα όμως υπάρχει η πρώτη φορά. Επτά παιδιά από ολόκληρη την Ευρώπη, γεμάτα όνειρα ξεκίνησαν μια μοναχική πορεία προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι με την ομοσπονδία τους να επιχορηγείται (ενόψει των Αγώνων) με το… τεράστιο ποσό των 90.000 ευρώ. Για να καταλάβετε για τί ποσό μιλάμε, η προετοιμασία της ομάδας (δύο άτομων) μπόμπσλεϊ της Τζαμάικα, κόστισε 80.000 ευρώ… Η προσπάθεια των Ελλήνων, καταγράφηκε από τον Παύλο Τριποδάκη με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ “Η δική μας ομάδα” (αξίζει πραγματικά να το παρακολουθήσετε). Με τη δημιουργία του αυτή, ο Τριποδάκης έδειξε στους Έλληνες τον αγώνα που δίνουν οι χιονοδρόμοι μας για να εκπροσωπήσουν τη χώρα που τους γύρισε την πλάτη. Μόνοι τους, χωρίς υλική υποστήριξη και έχοντας μόνο τα απαραίτητα όσον αφορά τον αγωνιστικό εξοπλισμό. Μοναδικό τους εφόδιο το πείσμα και το όνειρο της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Παιδιά που εργάζονται για τα προς το ζειν και από το περίσσευμα τους πληρώνουν για την προετοιμασία και τη συμμετοχή τους σε αγώνες. Στα πρόσωπα τους δε βλέπουμε υπεραθλητές που τους υποστηρίζουν πολυεθνικές και ολόκληρα επιτελεία προπονητών (και γιατρών). Στα πρόσωπα τους βλέπουμε… εμάς. Στη θέση της Παναγιώτας, της Σόφιας, του Κωνσταντίνου, του Αλέξανδρου, του Μασιμιλιάνο, του Αποστόλη και του Νικόλα θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς. Αρκεί να το είχαμε ονειρευτεί όπως αυτά τα παιδιά και να είχαμε το ίδιο πείσμα. Αυτά τα παιδιά, εκτός των άλλων μας θύμισαν ποιο είναι το πραγματικό Ολυμπιακό ιδεώδες. Το είδαμε στο χαμόγελο της Παναγιώτας Τσακίρη όταν ανέμιζε την ελληνική σημαία στην τελετή έναρξης. Το ακούσαμε από τον Κωνσταντίνο Συκαρά όταν τερμάτισε φωνάζοντας “Πάμε Ελλαδάρα. Γερά!”. Το νιώσαμε στην προσπάθεια του 19χρονου Μασιμιλιάνο Βαλκαρέντζι που στάθηκε όρθιος στο πολύ δύσκολο γιγαντιαίο σλάλομ μόνο και μόνο γιατί ήθελε να τερματίσει. Και φυσικά το θαυμάσαμε στον Νικόλα Πολυχρονίδη. Ένα παιδί από τη Γερμανία που δίχως να έχει προπονητή έγραψε ιστορία ως ο πρώτος Έλληνας που συμμετείχε στο άλμα στο σκι. Γι’ αυτό αγαπήσαμε αυτήν την ομάδα. Την χαριτωμένη ελληνική αποστολή. Πηγη:sportsfeed.gr

δεν θελω να του κανω διαφήμιση, εχουμε τους δικους μας χορηγους. προφανώς αυτό που θελω δεν το εχουν εδώ γι’αυτό αναγκάζομαι να το παρω από τον conrad

ωραια τα λεμε, καποιος που θελει να παραγγειλει απο conrad?

διάσωση από τι? εδώ εχουμε πλεόνασμα και ανάπτυξη στην χωρα

θα παραγγειλω κατι από τον Γερμανο. θελει καποις να παραγγειλει κατι να μοιραστούμε τα μεταφορικα?