Olga

το υγρο απορροφάτε μονο του? και σε ποσο καιρο? εγω εχω να δω ξεπρησμένα τα γονατα μου από το ατύχημα (6 μηνες τωρα). φταιει (τουλαχιστον στο χειρουργημένο) το οτι δεν μου ειχε βαλει σωληνάκια?

φαντασου το περασμα αυτο με τα εκατονταπλάσια ατομα..η καθυστέρηση εκει πανω μπορει να στοιχίσει τη ζωη σε ολους Stavro διαβασε αν βρεις το ''Into thin air'' του Jon Krakauer που περιγραφει την τραγωδία της αποστολής του Μαΐου του 1996. ειναι ενα πολυ ενδιαφερον βιβλιο

How to Prepare Your ACLs for Ski Season By Molly Baker, October 8, 2013 ​ In my ten years as a skier I’ve undergone not one, but two, ACL reconstruction surgeries. An ACL tear is one of the most common skiing injuries, especially for women. And while surgeries have drained the savings account, I’ve gained a wealth of knowledge in the knee arena. Here are a few tips I’ve learned for strengthening your limbs into sturdy, ACL-loving legs before the snow even starts falling. These steps obviously aren’t guaranteed insurance against an ACL blowout, but they’ll help you with balance and strength that’s key for healthy knees. Get a Gym Membership/Yoga Pass/Pilates Class. I know these rack up the monthly expenses, but just go for it. Take my word for it, $60 a month in yoga classes is much cheaper than having surgery. Preventive medicine is worth it, even if it’s just for a few months. Buy into whatever makes you feel healthier and stronger, because durable ACLs are the result of confidence just as much as they are actual strength. Hips Don’t Lie. The knee is the middle link in your chain of leg strength, in addition to the ankles and hips. Since skiers—and even snowboarders—are a often deficient in ankle strength due to months stuck in virtual ankle casts, we need to make sure the muscles around our knees and hips are brawny. Look into both hip adduction and abduction exercises. You need both to keep those knees in place. Don’t Ignore the Core. Core strength is vital to any healthy, injury-free body. Even if you think Pilates is a fad, give it a try. Your beer-belly will dissipate and you’ll reduce your chances of sports-related aches and pains. After just a few classes, you can start to incorporate some of the basic Pilates principals into your everyday life. You can even do Pilates when you’re driving! Rest. After my last surgery, I was given sound advice by numerous professionals in the ski industry: “A healthy knee is a rested knee.” So, if you’ve been skiing year round for a few years, take a season off and go to Mexico. The sun, warm temperatures, and days out of ski boots will do wonders for your knees. They’ll love you for it and maybe next season you’ll come back stronger than before. Ham it Up, Especially if You’re Female. Women tend to be quad-dominant, meaning the front of our legs is more muscular than the backs. This is a huge contributing factor to increased ACL-tear risk in female athletes. My number-one goal coming out of my last surgery is to start the next ski season with massive hamstrings—the kind you’re accustomed to seeing on ski racers. I’m convinced that lack of muscle-bound hams has been my problem all along. Pilates offers quite a few hamstring exercises that you can do on your own, once properly trained to target the right muscle group. Ride Bikes. Mountain, road, cruiser—choose your two-wheeled best friend and don’t go anywhere without it. If you choose road, use clipless pedals. They’ll help foster monster hamstrings. Mountain bikes, both with flat and clipless pedals, will make you strong and advocate a better mental game on your skis. (If you choose downhill, you might just end up in another kind of surgery, but it’s probably worth it for the good times.) Cruiser bikes are great fun and tend to have lower seats, which will help target a different set of leg muscles, especially your VMO, the muscle on the inside and front of your thigh, but don’t ride with the seat too low. That can cause future pain and problems in the patella region. Find Balance. Work on your physical balance by strengthening your legs’ smaller muscle groups—not just the quad/hamstring muscles—that help support stability on and off your skis. My favorite, because you can do it anywhere—in line at the grocery store, at the DMV, in your office—is to stand on one foot with your other leg slightly bent and your arms crossed over your chest. Once you’re there, close your eyes and try to steadily stand still on the one foot for a minute. Change legs. Repeat. If you only last for ten seconds, you have a new goal. Only 50 more to go before ski season. If one minute is easy, focus on tightening your core and go for as long as you can. Tagged In: Skiing & Snowboarding

Αρθρο για τον προσθιο χιαστο Η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στο γόνατο βασανίζει τους ασκούμενους περισσότερο από σχεδόν κάθε άλλο οξύ τραυματισμό, διότι όχι μόνο είναι πολύ δύσκολο να επουλωθεί, αλλά χρειάζεται και πολύν καιρό – εάν ποτέ γίνει εντελώς καλά. Εως πρότινος οι ερευνητές δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί οι ρήξεις του αποθεραπεύονται τόσο δύσκολα, αναφέρει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς». Ωστόσο μελέτες που προσφάτως ολοκληρώθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης και στο Νοσοκομείο του Ροντ Αϊλαντ, στην Προβένς, έδωσαν απαντήσεις στο ερώτημα γιατί ο πρόσθιος χιαστός είναι σχεδόν ο μοναδικός σύνδεσμος που δεν επουλώνεται μόνος του – και παρέχουν στοιχεία που θα μπορούσαν να διευκολύνουν τη θεραπεία του. Το πρόβλημα με τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο, που διέρχεται διαγώνια από το γόνατο για να διατηρεί την άρθρωση σταθερή, είναι ότι πρόκειται για έναν μικροσκοπικό ιστό που καλείται να αντέξει τεράστιες δυνάμεις όταν «γυρίσει» απότομα το γόνατο ενός ασκούμενου στη διάρκεια της άθλησης ή σε μία πτώση. Η αμερικανίδα σκιέρ Λίντσεϊ Βον υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού στη διάρκεια ενός αγώνα πέρυσι τον χειμώνα και ακόμα βρίσκεται στο στάδιο της αποκατάστασης, προσπαθώντας να είναι έτοιμη στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014. Οι άλλοι σύνδεσμοι του γόνατος, όπως ο έσω πλάγιος σύνδεσμος που συχνά υφίσταται ρήξη μαζί με τον πρόσθιο χιαστό, μπορούν αρκετά εύκολα να επουλωθούν με χειρουργική επέμβαση, με την οποία ο γιατρός ενώνει τις δύο κομμένες πλευρές. Η επέμβαση αυτή, όμως, γενικώς δεν αποδίδει στην περίπτωση του πρόσθιου χιαστού. Ετσι, τις τελευταίες δεκαετίες οι χειρουργοί προτιμούσαν να αντικαθιστούν τον κομμένο πρόσθιο χιαστό με νέο, τον οποίο δημιουργούσαν είτε παίρνοντας ιστό από άλλα τμήματα του ποδιού του ασθενούς είτε λαμβάνοντας μοσχεύματα από πτωματικούς δότες. Αυτού του είδους η επανορθωτική επέμβαση παρέχει στους ασθενείς ένα πλήρως λειτουργικό γόνατο, το οποίο όμως δεν είναι αυτό που κάποτε είχαν. Επιπλέον, η πρώιμη εμφάνιση αρθρίτιδας είναι συνηθισμένη σε όσους υποβάλλονται σε επανορθωτική επέμβαση – και αυτό, λένε οι ερευνητές των δύο νοσοκομείων, επειδή όσο προσεκτικά κι αν τοποθετηθεί το μόσχευμα αλλάζει την αρχιτεκτονική του γόνατος, προκαλώντας μικρές αλλαγές στην στάση του σώματος και στην ισορροπία, οι οποίες τελικά φθείρουν τον αρθρικό χόνδρο. Τα νέα ευρήματα Το μεγάλο στοίχημα στην ορθοπεδική αθλητιατρική, επομένως, ήταν να βρεθεί ένας τρόπος να επιδιορθωθεί ο ίδιος ο κομμένος πλάγιος χιαστός, έγραψαν προσφάτως στην «Αμερικανική Επιθεώρηση Αθλητιατρικής» («AJSM»). Πρώτα, όμως, έπρεπε να καταλάβουν γιατί αποτυγχάνουν οι εγχειρήσεις συρραφής του πρόσθιου χιαστού. Ετσι οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Μάρθα Μάρεϊ, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ορθοπεδικής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, εξέτασαν το μικροπεριβάλλον του γόνατος, διαπιστώνοντας ότι το υγρό που περιέχει η άρθρωση είναι γεμάτο με ένα ένζυμο που διαλύει τους θρόμβους του αίματος. Αν και αυτό είναι καλό για την υγιή άρθρωση, είναι κακό σε περίπτωση τραυματισμού, διότι οι θρόμβοι του αίματος επιταχύνουν την επούλωση αφού «δημιουργούν μία “γέφυρα” ανάμεσα στις κομμένες άκρες ενός συνδέσμου, πάνω στην οποία αναπτύσσεται ο νέος», εξηγεί η δρ Μάρεϊ. Ο έσω πλάγιος σύνδεσμος, λ.χ., που δεν καλύπτεται από αρθρικό υγρό, δημιουργεί τέτοιους θρόμβους και επουλώνεται, ενώ ο πρόσθιος χιαστός όχι. Τεχνητός θρόμβος Στο επόμενο βήμα της έρευνάς τους η δρ Μάρεϊ και οι συνεργάτες της αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν τεχνητό θρόμβο που θα μπορούσε να προσκολληθεί στον κομμένο πρόσθιο χιαστό. Οπως διαπίστωσαν, προσθέτοντας λίγο αίμα σε ένα μικροσκοπικό σφουγγάρι μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν θρόμβο ο οποίος, όταν καλυπτόταν από φυσικό κολλαγόνο, προστατευόταν από το αρθρικό υγρό. Οι ερευνητές έχουν δοκιμάσει προς το παρόν τον τεχνητό θρόμβο τους σε χοίρους. Οπως γράφουν στην «AJSM», πήραν μερικούς χοίρους με χειρουργικώς προκληθείσα ρήξη πρόσθιου χιαστού και είτε τους άφησαν χωρίς θεραπεία είτε τους υπέβαλλαν σε επανορθωτική επέμβαση ή τους έκαναν θεραπεία με τον τεχνητό θρόμβο. Εναν χρόνο αργότερα (αντιστοιχεί σε πέντε χρόνια για τους ανθρώπους, κατά τη δρα Μάρεϊ) τα γόνατα των ζώων που είχαν επιδιορθωθεί με τον θρόμβο ήταν εξίσου σταθερά με εκείνα στα οποία είχαν κάνει επανορθωτική επέμβαση αλλά, το σημαντικότερο, είχαν πολύ λιγότερες αρθριτικές βλάβες. Οι ερευνητές ελπίζουν σύντομα να αρχίσουν δοκιμές της μεθόδου τους και σε ανθρώπους. Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

πολυ ωραια περιήγηση Αρη. αντε, περιμενουμε τη συνεχεια

Some of the world's best mountain swimming pools: readers' travel tips. From geothermal pools in Iceland to the historic yellow Hotel Portillo and a the outdoor pool at the Cambrian Hotel in Switzerland, these venues are perfect for making a big splash Hotel Villa Honegg: Switzerland A magnificently luxurious private mansion, epitome of luxury, Hotel villa Honegg is a haven with fabulous views onto a breathtaking scenery across Lake Lucerne. The Villa Honegg is a unique 5-star superior establishment in the heart of Switzerland on mount Bürgenstock. The Hotel Villa Honegg is situated 914 meters above sea level overlooking Ennetbürgen, 20 minutes from the city of Lucerne in <a href="http://www.snowaddiction.org/search/?q=switzerland" target="_blank">Switzerland. The historic building houses 23 brilliantly decorated guest rooms, a spa and mountain views that will take your breath away. Hathersage, Peak District: United Kingdom In the Peak District village of Hathersage is this gem of a pool. It's an outdoor pool offering beautiful views of Derbyshire, and it's heated – meaning you can swim comfortably while watching snow fall into the pool. It's only 10 miles from Sheffield, making it an ideal urban escape in the heart of a national park. Seljavallalaug geothermal pool, Seljavellir: Iceland At the bottom end of the valley, the amazing Seljavallalaug geothermal pool was built in 1923, making it the oldest in Iceland; and it was its largest until 1936. It is now partially filled in with the ash of the 2010 eruption of Eyjafjallajökull but the scenery is fantastic and the water naturally nice and warm. Portillo: Chile It’s not just the historic yellow Hotel Portillo that makes the ski resort unique, although this is the centre of the culture of this boutique ski resort. With limited Portillo lodging on-mountain, it feels like a private club and this exclusivity provides benefits such as no lift lines and more fresh tracks. The spectacular setting of Portillo is also a major draw card. Stunning views are afforded by the combination of the craggy peaks of the towering Andes Mountains, the emerald waters of Laguna del Inca, and the steep snow-covered slopes. LeCrans Hotel: Switzerland Originally a small family pension, LeCrans Hotel & Spa is now a full-fledged star among the peaks of the Swiss Alps. Modern touches and a historic patina give this cozy mountain resort irresistible charm. The pool at the LeCrans Hotel is widely considered one of the most comfortable and beautiful pools in the world. The Cambrian Hotel: Switzerland This is the breathtaking view from the outdoor pool at the Cambrian Hotel in Adelboden, Switzerland. Situated amid the pristine scenery of the Swiss Alps with mountain views in every direction, the year round destination is also within walking distance to the closest ski hill. Cliff Lodge & Spa, Snowbird, Alta Ski Area, Utah: United States Scope lines in your bathing suit at the Cliff Lodge & Spa at Snowbird. Utah is known for light, fluffy powder. Even here, Snowbird stands out, with an average of 500 inches of annual snowfall. Snowbird's flagship resort, the Cliff, is a steel-and-concrete bunker of a resort, built to withstand avalanches. Still, it seems every space has a huge window with a snow-draped view. Everything you need - when you're not actually skiing - is within one building. So you can ditch the snow pants, heavy jacket and gloves and head to the restaurants, shopping and the spa. Πηγη: The Guardian

το να μην ανοιξουν μια σεζον το ΧΚΠ η το ΧΚΚ θα εκανε κάποιους να ανησυχούν και ισως άλλαζαν τα πραγματα σε αυτόν τον τοπο

αυτο ακριβως πρεπει να αλλαξει

τους κομμένους χιαστους τους φτιαξαμε Δημητρη και τα πόδια ολων (θελω να πιστευω) είναι δυνατα και σταθερα. το θεμα είναι με άλλες παθήσεις όπως χονδροπαθεια, αρθρίτιδα, τενοντίτιδες κλπ

πείνα επεσε Μιχαλη αλλα στο ΧΚΠ τα ΣΚ και παλι δεν πέφτει καρφίτσα η διοίκηση πρεπει να βρει λύση για τις καθημερινές. εστω πακετακια 3μερου με μια Δε η Πα. η μεγαλη ζημία προέρχεται από το αδειο χκ της καθημερινές (τωρα εχει τσάμπα το εισιτήριο, δουλευει φουλ και είναι αδειο από πελατες)

δεν ξερω τι άλλη λύση μπορει να υπαρχει Αρη, το ψάχνω. για την ωρα καταλαβα ότι πρεπει να αποφεύγω να κανω συγκεκριμένες κινήσεις – κάμψη γονατου λιγων μοιρών. ας πουμε μπορω να κανω βαθύ καθισμα αλλα δεν μπορω να λυγίσω λιγο (30 μοιρες) το γονατο βάζοντας δυναμη.

η παρακατω κανει την διαφορα στη συνείδησή μας. τι τρωμε θεε μου This might be the most eye opening video you will ever see http://www.youtube.com/watch?v=fPZti7EwPbw Without saying a word this 6 minute video will open your eyes to a world normally hidden from cameras. This is not sustainable. This is mass murder of our furry friends. The more I personally learn about the food industry the more I want to become a vegan. This is truly devastating. This is why we push for more organic farming, more free range and less commercial farming. They are trying to block this video! We found another one! here below: Below is an image from the start of the video that shows a robotic device gathering up the chickens in one of the most in-humane ways possible. These chickens have no place to move, will suffer unmeasurable pain going through this device and then into drawers where they wait for the next phase. Below is the image of inside this meat factory, people as far as the eye can see cutting up flesh and weighing it as fast as possible so the world can eat it's "fast food" and "civilized" luxury food.

εγω φοραγα τα γυαλια από τον Μαρτιο και μετα. τα τελευταια χρονια σχεδον καθολου, μονο μασκα για λογους ασφαλειας

καλουτσικα παμε…εγω διανύω την 23η βδομαδα (5 μηνες και 10 μερες) από την επεμβαση και το χειρουργημένο ποδι πιστευω ότι πηρε το δρομο του. εχω την έκταση και για την καμψη απομένουν περιπου 15-20 ποντοι. εχω θεμα με το άλλο ποδι – εχω έντονο πονο σε κάποιες κινήσεις 2 μηνες τωρα και ο καθενας (ιατρος, φυς/τες) μου λενε κατι διαφορετικο: ότι ο εσω πλαγιος δεν εχει φτιαξει ακομα, ότι είναι η κατάληξη του εσω πλατύ, ότι ερεθιστικέ ο εσω μηνισκος κλπ. τελικα εκανα μαγνητική..ευτυχως δεν έδειξε κατι που να απαιτεί να επεμβουμε στο γονατο παρα μονο εσω μηνισκο grade I και ότι μεγαλωσε το οίδημα στην τροχιλιακη αυλακος του μηριαίου. ο ιατρος μου ειπε χθες ότι είναι το χήνειο πόδας. το θεμα είναι ότι δεν ξερω τι ασκήσεις να αποφεύγω η τι να κανω να δυναμώσω περισσοτερο και να περασει ο πονος. η έσχατη λύση που πρότεινε ο ιατρος είναι οι ενέσεις κορτιζόνης στον τενοντα εχει κανει κανεις κατι τέτοιο?

32 μερες ακομα για τη μεγαλη μερα. βλεπω καθημερινά πλεον στα γήπεδα και στους δρομους – πρωί βράδυ – κόσμο να προπονείτε για τον μαραθωνιο. ζηλεύω, με την καλη έννοια και προσπαθώ κουτσα κουτσα να προπονηθώ για τον δικο μου αγώνα. διαβασα ένα ενδιαφέρον σχετικο αρθρο στο runningnews. το παραθέτω Η κλασική διαδρομή. 5. Τον επετειακό Μαραθώνιο της Αθήνας τον έτρεξα με τη διάθεση που του άξιζε. Μετείχα στη γιορτή του με κέφι και χαρά. Ευχαριστώντας όσους μπόρεσα, από τους εκατοντάδες εθελοντές του. Ο κόσμος ήταν ο περισσότερος που είχα δει ποτέ σ’ αυτήν τη διαδρομή. Ξεχώρισα μια παρέα νέων που μας χειροκροτούσαν ένθερμα, τους πλησίασα και τους πρότεινα του χρόνου ν’ αλλάξουμε ρόλους, αυτοί να τρέχουν κι εγώ να χειροκροτώ. Γέλασαν χαρούμενα. Ξέρω πως δεν θα το κάνω, ήταν ένα αθώο ψέμα, αλλά ελπίζω να πιάσει και να φανούν αυτοί συνεπείς ως προς το δικό τους σκέλος. Συνάντησα έναν απ’ τους καλύτερούς μου φίλους, κάπου μετά τα μισά, και το πήγαμε μαζί, περίπου 12 χιλιόμετρα. Άλλαξα τον τουριστικό μου ρυθμό κι έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα τα τελευταία πέντε. Όταν κάνεις μαραθώνιο στις τεσσεράμισι ώρες και στο τέλος φτάνεις να τρέχεις με κάτω από πέντε λεπτά το χιλιόμετρο ο κόσμος φαίνεται σταματημένος. Πέρασα περίπου 1000 αθλητές σ’ αυτά τα τελευταία χιλιόμετρα, και δεν ήταν ή δύναμη, αλλά η χαρά που μου έδινε φτερά. Στο 40ο είδα μια γυναίκα να προχωρά αργά, σχεδόν παραπαίοντας. Πρόλαβα καθώς περνούσα ορμητικά να διαβάσω τ’ όνομα της στη φανέλα. Δέκα μέτρα μπροστά της, ξεπέρασα τον δισταγμό μου. Ανέκοψα, στράφηκα προς το μέρος της και δείχνοντας προς την πόλη που μας περίμενε φώναξα δυνατά: Go, Gloria, Athens is waiting for you. Δεν μιλώ άνετα αγγλικά, αλλά ίσα για δυο κουβέντες τα καταφέρνω. Πριν πάρω τη στροφή γύρισα και την κοίταξα. Πήγαινε πολύ καλύτερα. Είχε ζωντανέψει από μια απλή φράση. Αργότερα, στα επίσημα αποτελέσματα, έψαξα το Gloria στο χρόνο που υπολόγιζα πως θα το βρω και, πράγματι, το βρήκα. Ήταν λίγα λεπτά μετά από το δικό μου όνομα. Τα είχε καταφέρει. Επίσης τερμάτισα με διαφορά μόλις ενός δευτερολέπτου από τον αδερφό μου. 4.24΄40΄΄ εγώ, 4.24.39΄΄αυτός. Μόνο που δεν είχαμε συναντηθεί ούτε μια στιγμή στη διάρκεια του αγώνα. Από αμέλεια στην συμπλήρωση της αίτησης εγγραφής βρέθηκα στο 7ο και τελευταίο μπλοκ, εγκλωβισμένος ανάμεσα στους πλέον αργούς δρομείς, πράγμα που με ανάγκαζε να τρέχω ζικ ζακ γι’ αρκετά χιλιόμετρα μετά την πιστολιά. Αυτός ήταν στο πέμπτο μπλοκ και πήρε εκκίνηση αρκετά λεπτά πριν από μένα. Ο πραγματικός μας χρόνος βγήκε ηλεκτρονικά κι απέδειξε, πως, κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο, είχαμε συντονιστεί. Μπήκα φουριόζος στο Καλλιμάρμαρο, σπρωγμένος από τον ενθουσιασμό, την κατηφορική κλίση μπροστά από τον κήπο και τον κόσμο που, επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, ήταν αυτός που έπρεπε. Μια τελική ευθεία, ένα μετάλλιο και μια μίνι κατάρρευση, ευτυχώς ολιγόλεπτη, στο τέλος. Είχα ανεβάσει αρκετούς σφυγμούς και το αδιαχώρητο που υπήρχε μετά την γραμμή του τερματισμού δεν μου επέτρεψε ένα απαλό σβήσιμο. Το απότομο σταμάτημα μου έκανε κακό, μικρό όμως, αφού έσβησε γρήγορα μέσα στην ικανοποίηση πως, στον σημαντικότερο Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, ήμουν κι εγώ εκεί. Μετά. Υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζεις το δίλημμα, αν είναι καλύτερα να δώσεις εσύ το τέλος των πραγμάτων που δεν μπορούν να συνεχίζονται εσαεί, ή αν πρέπει ν’ αφήσεις το χρόνο ν’ αποφασίσει γι’ αυτό. Δεν θα μπορώ αιώνια να τρέχω μαραθώνιους, ούτε θα μπορώ να κατεβαίνω για πάντα στην κλασική. Το ερώτημα είναι, αν θα είμαι εγώ ή ο χρόνος που θα πάρει την απόφαση της τελευταίας φοράς. Κατεβαίνοντας στον κλασσικό μαραθώνιο της Αθήνας του 2010, σκέφτηκα πως θα ήθελα να ήμουν εγώ αυτός που θα έπαιρνε την απόφαση. Η συγκυρία τα είχε φέρει, ώστε να ξεκινήσω την περιπέτεια του μαραθωνίου το επετειακό 1996, οπότε θα θεωρούσα αρμονικό αν το τέλος δινόταν μια επίσης επετειακή χρονιά, και μάλιστα την λαμπρότερη που συνέπιπτε στη διάρκεια της ζωής μου. Επιπλέον ήξερα πως η κλασική ποτέ δεν θα μπορούσε να ξαναφτάσει σε τέτοιες δόξες. Είχε αγγίξει τον κολοφώνα της κι είχε προσφέρει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Η επόμενη χρονιά που πιθανόν να κατάφερνε κάτι ανάλογο, θα ήταν η χρονιά που θα άνοιγε η κάψουλα. Λίγα είναι αυτά που αντέχουν σε συνεχείς επαναλήψεις. Η επανάληψη κάνει τα πράγματα να μοιάζουν ίδια, ενώ στη φύση μας είναι να επιζητάμε το διαφορετικό. Και το διαφορετικό πολλές φορές κρύβεται στο μοίρασμα των εμπειριών μας με τους άλλους. Στην κλασική θα άξιζε να κατεβαίνω, κάθε φορά που θα το επιθυμούσαν και νέοι φίλοι μου. Δεν έχω το ζήλο του θρησκευόμενου που θεωρεί πως πρέπει να σε σώσει θες δεν θες, και πως χάνεται η ψυχή που δεν ακολουθεί τον ένα και μοναδικό δρόμο σωτηρίας. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του και να βρει τη χαρά στους δικούς του δρόμους και με τους δικούς του τρόπους. Πολλές φορές, όμως, δεν χρειάζονται κηρύγματα και ρητορείες. Σε κάποιους αρκεί μια παρότρυνση, μια απλή ενθάρρυνση, ένα μικρό σπρώξιμο στην ψυχολογία ή ένα ερέθισμα στο νου, για να περάσουν στην απέναντι όχθη ενός ποταμού, που μέχρι τότε θεωρούσαν αδιάβατο. Περιέγραψα πολλές φορές, συνήθως τρέχοντας, τα συναισθήματά μου από εκείνον τον αγώνα, του 2010. Μια από αυτές, σε δυο φίλες μου, που είχαν τις δυνατότητες να τον τρέξουν, αλλά για διάφορους λόγους δεν το αποφάσιζαν. Πολύ καιρό προσπαθώ να τις πείσω, μιας και διαθέτουν αυτό το αξιοζήλευτο χάρισμα, τη φυσική προδιαγραφή η οποία, με πολύ λιγότερο από μένα κόπο, θα τις έφερνε να ολοκληρώσουν τη διαδρομή ενός μαραθωνίου. Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα ίσχυε αυτό, τα χρόνια περνούν γρήγορα και οι καιροί δεν σηκώνουν πολλές αναβολές. Αυτό που μ’ έκανε να ξαναπροσπαθήσω, όμως, ήταν το πραγματικό ενδιαφέρον που έδειχναν για τον επετειακό αγώνα, στον οποίο τόσοι φίλοι τους είχαν συμμετάσχει και μιλούσαν γι’ αυτόν μ’ ενθουσιασμό. Τις μίλησα κι εγώ, για τις δυσκολίες, αλλά και για το δώρο ζωής που σε περιμένει μέσα στο Καλλιμάρμαρο. Για την εμπειρία που απαιτεί κόπο, αλλά χαράζεται ανεξίτηλα στο είναι σου και σε συνοδεύει μέχρι το τέλος της διαδρομής σου. Τρέξτε αυτόν τον μαραθώνιο, τις είπα. Τρέξτε τον, έστω για μια και μόνη φορά. Κι όταν θα έχετε γίνει 120 χρονών, τότε που ο χρόνος θα έχει καταστρέψει όλα τα εγκεφαλικά σας κύτταρα, τότε που δεν θα θυμάστε ούτε εμένα, ούτε κανέναν απ’ όσους αγαπήσατε και σας αγάπησαν, που δεν θα θυμάστε η μία την άλλη, κι ίσως ούτε ο ίδιος σας ο εαυτός θα σας λέει πολλά πράγματα, τότε, λίγο πριν διαβείτε οριστικά το κατώφλι, ένα μόνο θα θυμάστε και θ’ αναρωτιέστε. Τι να σημαίνει άραγε η εικόνα που, μόνο αυτή από τις τόσες που ζήσατε στη ζωή, έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό σας: Μια πύλη που σας περιμένει να τη διαβείτε, ένα χαρούμενο πλήθος κόσμου που ενθαρρύνει τα τελευταία κουρασμένα βήματά σας, κι ένα όμορφο, κατάλευκο στάδιο, ποιο αλήθεια; που ανοίγει την ευρύχωρη αγκαλιά του, για να σας υποδεχτεί.­­ Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους τους δρομείς που θα τρέξουν φέτος. Βασίλης Κυριλλίδης

Ο Έλληνας των 7 ψηλότερων κορυφών! Συντάκτης: Λιάνα Γεωργουλοπούλου, 18/10/2012 Εκτύπωση σελίδας Από ψηλά κοιτάζει τον κόσμο... ο Νίκος Μαγγίτσης, ο μοναδικός Έλληνας που κατέκτησε τις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη, τις γνωστές και ως “7 Summits”! Ένας βέρος Βολιώτης που επιβιώνει μέσα στις παγίδες των βουνών, τις χιονοστοιβάδες και τον παγετό, σηκώνοντας πολλές φορές την Ελληνική σημαία πάνω σε υψόμετρο 8.000 μ. Η ζωή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ρίσκο και την αδρεναλίνη, ειδικά αν σκεφτούμε ότι έκανε σκι μέχρι το Βόρειο Πόλο και διέσχισε την Τυνησιακή Σαχάρα. Ο Νίκος Μαγγίτσης μιλά στο flowmagazine.gr για τις δυσκολίες των αποστολών του, τις κακουχίες και τα συναισθήματα που ένιωσε όταν «ακούμπησε» τις 7 θεόρατες κορυφές του κόσμου... «Όχι» το “7 Summits” δεν είναι για κάθε αλπινιστή! Θεωρείται το παγκόσμιο «παράσημο» κάθε ορειβάτη και αφορά την κατάκτηση των επτά ψηλότερων βουνών στις επτά ηπείρους! Από το Κιλιμάτζαρο (Αφρική), το Βίνσον (Ανταρκτική), την Ακονκάγουα (Αργεντινή) και το Μακ Κίνλει (Βόρεια Αμερική) μέχρι και το Έβερεστ (Ιμαλάϊα), την Πυραμίδα Κάρστενζ (Παπούα) και τον Καύκασο (Ευρώπη)... ο Νίκος Μαγγίτσης δήλωσε «παρών». Η τελευταία του αποστολή, μάλιστα, πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουλίου με στόχο τον Καύκασο... Όπως σημειώνει ο ίδιος στο flowmagazine.gr: «Θεωρούσα ότι ήταν κρίμα να υπάρχουν 180 συμμετοχές για το “7 Summits” και να μην υπάρχει ούτε μια Ελληνική αποστολή. Πραγματικά ένιωσα περήφανος όταν πάτησα το πόδι μου στην κορυφή! Με εξίταρε η όλη κατάσταση και η αδρεναλίνη με βοήθησε να λειτουργήσω μέσα σε ακραίες συνθήκες». Τα «αναπάντεχα» κατά τη διάρκεια του 7 Summits! Οι πιο επικίνδυνες και χρονοβόρες αποστολές του βρήκαν θέση στα 8.848 μέτρα ύψος του Έβερεστ το 2004, στο Βίνσον το 2003 και την Ακονκάγουα. Οι θερμοκρασίες έφταναν τους -50°C και οι χιονοστιβάδες πρωταγωνιστούσαν μαζί με τους «εγκληματικούς» ανέμους. Πάνω στο Έβερεστ παρέμεινε για τουλάχιστον 64 ημέρες, ενώ στο Βίνσον έζησε μια πτώση από τα 200 μέτρα ύψος μαζί με τον Αμερικάνο Ρικ Σβάιτσερ. Σύμφωνα με τον Νίκο Μαγγίτση, σώθηκαν πραγματικά από ένα θαύμα! «...όμως ο κόσμος είναι πιο όμορφος από ψηλά, ακόμα και αν δεν υπάρχει η πολυτέλεια να τον χαρούμε στην κορυφή. Εκεί απλά σκεφτόμαστε την επιστροφή! Μένω για δέκα λεπτά και χαζεύω τη θέα. Είναι σαν μια δικαίωση, η οποία συνοδεύεται από μια αναμνηστική φωτογραφία», εξηγεί στο flowmagazine.gr. Ωστόσο, πίσω από το πάθος και τις επιτυχίες του Βολιώτη ορειβάτη κρύβονται απίστευτα σκηνικά και δυσκολίες που δεν συναντάς εύκολα. Από τον Ιανουάριο του 1944, που έκανε την ορειβατική του αρχή στο Κιλιμάντζαρο, πέρασε από ειδικές προπονήσεις, επίπονες ασκήσεις και αντίξοες συνθήκες. Βέβαια, οι προπονήσεις για μια αποστολή εκτός από χρήματα χρειάζονται και χρόνο, αφού μπορούν να κρατήσουν μέχρι και δύο έτη. Όπως δηλώνει ο ίδιος στο flowmagazine.gr: «Εκεί που πραγματικά ζήσαμε το αναπάντεχο ήταν στην Παπούα. Ήρθαμε σε επαφή με ιθαγενείς που λόγω θρησκείας έτρωγαν ανθρώπους, επιβιώσαμε μέσα στη ζούγκλα και συγκρουστήκαμε με τους εργαζόμενους στο ορυχείο χρυσού. Ταξιδέψαμε πέντε φορές στην περιοχή για να καταφέρουμε να φτάσουμε στην κορυφή»! Και όμως πάνω στο βουνό δεν είναι τα πάντα ρόδινα, δεν είναι όλες οι κορυφές ευχάριστες. Ανάλογα με τη δυσκολία του βουνού, ο Νίκος Μαγγίτσης προχωρούσε με βάση την εγρήγορση ή την ξεκούραση, ενώ για να ανέβει το βουνό της Ανταρκτικής χρειάστηκε να προπονηθεί τέσσερις μήνες πάνω σε πάγο και χιόνι. Σύμφωνα με την εμπειρία του, πάντα υπάρχει ο φόβος για τη «νόσο» του υψομέτρου και ο κίνδυνος πτώσης. Πέρα από τις υποθερμίες και το ψύχος, υπάρχει η πιθανότητα εγκεφαλικού ή πνευμονικού οιδήματος σε περίπτωση που το σώμα δεν εγκλιματιστεί με τις συνθήκες. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που η ομάδα του κοιμόταν κάθε ημέρα 300 μέτρα πιο ψηλά. «Υπάρχουν στιγμές που αναθεματίζουμε από το φόβο, τον πόνο των ποδιών και τα κρυοπαγήματα μετά από 20-30 ώρες στο χιόνι. Όμως, κάθε ορειβάτης ανεβαίνει ψηλά με το μυαλό του, απομονώνοντας τον πόνο αποκλειστικά στο σώμα του», αναφέρει ο Νίκος Μαγγίτσης στο flowmagazine.gr. Όταν μπήκε το ορειβατικό «μικρόβιο» μέσα του... Από την Αγριά του Βόλου, τον τόπο καταγωγής του Νίκου Μαγγίτση... μέχρι το 7 Summits χρειάζεται πάθος, δύναμη και επιμονή για να νικήσεις κάθε εμπόδιο! Όλα άρχισαν από τις σπουδές στο ΤΕΦΑ της Κομοτηνής το 1984, όταν ένας καθηγητής του άναψε τη «φωτιά» της ορειβασίας... μέχρι που άρπαξε το φυτίλι και έγινε το «μπαμ»! Μετά από 10 χρόνια και στα 26 χρόνια του, η κοινωνία, η οικογένεια και οι δάσκαλοί του δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τη νοοτροπία του... «”Η τρέλα πάει τελικά στα βουνά” μου φώναζαν. Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβουν τη σημασία της ορειβασίας. Πια τα Σάββατα μαζεύονται όλα τα παιδάκια του χωριού και ανεβαίνουμε μαζί ένα μικρό βουνό. Αυτό παλιά ήταν αδιανόητο», υποστηρίζει ο Νίκος Μαγγίτσης στο flowmagazine.gr. Επόμενος στόχος του αποτελεί το βουνό Κ2, η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του κόσμου που βρίσκεται στο Πακιστάν! Η αποστολή αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στην επόμενη διετία, αφού η ανάβαση είναι ιδιαίτερα δύσκολη και χρειάζεται σκληρή προετοιμασία και προπόνηση. Όμως, ο Νίκος Μαγγίτσης απαντά σε κάθε αμφιβολία μας λέγοντας στο flowmagazine.gr: «Δεν χάθηκαν και λίγοι Έλληνες στα βουνά. Πολλοί λένε ότι πλησιάζουμε επίτηδες προς το θάνατο. Όμως εμείς έχουμε μάθει να ζούμε στην κόψη του ξυραφιού. Αν δεν ανέβω σε ένα βουνό για αρκετό καιρό... δεν θα είμαι ο εαυτός μου!». Πηγη: flowmagazine

http://youtube.com/watch?v=mgz7ybI1frc δειτε το crux στο 3:46 και την προσπαθεια απο το 5:40 και μετα

What I'm going to use my old skis for...

εχει τις 7-ρες με ανεση και στυλ. ωραιος

και τα δυο ειναι πολυ καλα χκ και τα χωρια ομορφα. για την περιοχη του Ζαλμπαχ υπαρχει και η επιλογη να μεινετε στο Hinterglem

οσα περισσοτερα τα ατομα τοσο λιγοτερες οι πιθανότητες να κατεβουν ζωντανοί

δειτε στην φωτο πως εχει η κατασταση για την αναβαση στο Εβερεστ απο το fcbk (EVEREST - line- summit- day...............the highway to hell!!!)

a childs first impression of snow. priceless

οπως λεειι και ο Κωστας (gatz) αξιζει να παρετε το μεγαλο πας για να δειτε και το κομματι της Ελβετιας (εστω το Morgins, Champery kai to Les Crosets). απο την πλευρα της Γαλλιας ειναι αρκετα χωρια παλι. αφου φτασεις Chatel πηγαινε μεχρι το Morgins) απο τιμες δεν θυμαμαι και πολλα, πηγα πριν απο 3,5 χρονια. ουτε πιο ακριβα ουτε φθηνοτερα απο αλλα γαλλικα χκ Υ.Γ. περιμενουμε εντυπωσεις και φωτο