Olga

Episode 3: Iceland

Episode 2: Dubai

αξιζει να τα δειτε Episode 1: Japan

μετα λεμε για τους Αλβανους

απο ποιους και για ποιο λογο?

Κωστη, δεν πηραμε θεση στο θεμα των roundabout στο τοπικ του Βορρά μην τα αφήσουμε όλα ετσι αυτό ακριβως σημαινει να αλλαζεις την χάραξη ενός δρομου. δυστυχώς δεν μπορει να γινει χωρις μελετη καθώς επηρεάζει την υψομετρία του και άλλες παραμετρους (όπως ταχύτητα, απαλλοτριώσεις κλπ)

enjoy Πηγη: lifo.gr http://m.lifo.gr/team/bitsandpieces/41220

εδω το καλυτερο μοντελο

Ανέβηκε στο Κιλιμάντζαρο με… τα χέρια του! Ευαγγελία Αναστασάκη | 18:32 - 21 Αυγούστου 2013 Ο Spencer West ξύπνησε στις 4:30 το πρωί προκειμένου να ξεκινήσει όσο νωρίτερα γινόταν το ταξίδι του προς την κορυφή του Κιλιμάντζαρου. Μετακινιόταν αργά αλλά σταθερά στο βραχώδες μονοπάτι. Παλάμη με παλάμη κατακτούσε σιγά σιγά κάθε εκατοστό του βουνού. Και τα κατάφερε. Εξουθενωμένος από την υπερπροσπάθεια κατάφερε να φθάσει στο στόχο του στις 11:15 το πρωί κι έπειτα… να καταρρεύσει. Σε αντίθεση με άλλα βουνά, όπως το Έβερεστ, το βουνό των 5895 μέτρων στην Τανζανία είναι πιο «φιλικό» προς τους ορειβάτες αφού έχει πιο βατές διαδρομές. Και σε αντίθεση με άλλους ορειβάτες, ο West έφθασε στην κορυφή του με τα χέρια του, αφού δεν έχει πόδια. «…Ήταν απίστευτο που τελικά τα καταφέραμε μετά από όλες τις δυσκολίες που περάσαμε» είπε ο 31χρονος. «Θα έλεγα ότι νιώθω τόσο ταπεινός μπροστά σε αυτό και ταυτόχρονα τόσο συγκλονισμένος». Το ταξίδι συνολικά διήρκησε 7 ημέρες για τον ατρόμητο ορειβάτη από το Τορόντο και τους καλύτερους φίλους του που φυσικά δεν τον άφησαν μόνο στο σπουδαίο αυτό εγχείρημα. Η παρέα πέρασε μέσα από ζούγκλες, χιονισμένα τοπία αλλά και αχανείς εκτάσεις μέχρι να φθάσει στην τελική ευθεία. Ο West διένυσε το 80% περίπου της διαδρομής με τα χέρια του, τα οποία μάλιστα μάτωσαν από το σκληροτράχηλο έδαφος παρά το ότι φορούσε γάντια. Το υπόλοιπο –κι εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες, το διένυσε με το αναπηρικό του καροτσάκι. Κι όταν η κούραση τον κατέβαλε απλά.. ανέβαινε στις πλάτες των συντρόφων του που τον μετέφεραν. Ο Spencer West γεννήθηκε με αγενεσία του ιερού οστού, μια σπάνια ασθένεια η οποία δεν επιτρέπει στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης να αναπτυχθεί κανονικά ενώ και τα πόδια του αναπτύσσονται σα να κάθεται. Οι γιατροί προχώρησαν σε ακρωτηριασμό σε ηλικία 3 ετών. «Οι γιατροί μας έλεγαν ότι ήταν μωρό ότι δεν θα κατάφερνε και πολλά στην ζωή του» λέει η μητέρα του Tonette. «Θα ακολουθούσε δραστηριότητες όπως η ανάγνωση ή η συγγραφή» Ο ίδιος βέβαια τους διέψευσε πανηγυρικά, αφού με σκληρή δουλειά κατάφερε να χρησιμοποιεί τα χέρια του ως πόδια και αεικίνητος να καταπιάνεται με οτιδήποτε θελήσει. Έχει μάλιστα αναπτύξει πλούσιο φιλανθρωπικό έργο επιχειρώντας να αφυπνίσει όλον τον κόσμο. Έπειτα ήρθε το ταξίδι στο Κιλιμάντζαρο, το οποίο οργάνωσε για δύο λόγους. Ο πρώτος να αποτελέσει τους άλλους προκειμένου να προσπαθήσουν να καταφέρουν το αδύνατο. Δεύτερον να μαζέψει χρήματα, 750.000 δολάρια για την ακρίβεια προκειμένου να προσφέρει ένα σύστημα καθαρισμού του νερού για 20.000 Κενυάτες. Ο Spencer τα κατάφερε. Ανέβηκε στην κορυφή του Κιλιμάντζαρου με τα χέρια του κι από εκεί ψηλά απέδειξε τη δύναμη της ψυχής. Ασχέτως των όποιων σωματικών δυσλειτουργιών. Πηγη: http://perierga.gr/2013/08/%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%B2%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%B1%CF%81%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%B1/

ο πιο συγκινητικός τερματισμος μαραθωνιου. περασαν αρκετα χρονια από τοτε αλλα δεν παυω να ανατριχιάζω κάθε φορα που βλεπω την προσπαθεια της αθλήτριας να τερματίσει κατω από την ενθάρρυνση ολόκληρου του γηπέδου

Ετρωγε ποντίκια και σταφίδες για να επιβιώσει στις Ανδεις Ένας 58χρονος άνδρας από την Ουρουγουάη, ο οποίος είχε εξαφανιστεί προ τεσσάρων μηνών στα απομακρυσμένα βουνά των Άνδεων, βρέθηκε την Κυριακή ζωντανός, αφού πέρασε ένα σκληρό χειμώνα τρώγοντας ποντίκια και σταφίδες για να επιβιώσει, μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Τα ίχνη του Ραούλ Φερνάντο Γκόμεζ είχαν χαθεί από τον Μάιο. Ο άνδρας προσπαθούσε να διασχίσει τα βουνά από τη Χιλή στην Αργεντινή με τα πόδια, αφού η μοτοσικλέτα του έπαθε σοβαρή βλάβη και δεν μπορούσε να συνεχίσει με αυτή. Αργεντινοί αξιωματούχοι την βορειοδυτική επαρχία Σαν Χουάν εντόπισαν τον Γκόμεζ σε ένα καταφύγιο σε υψόμετρο 2.840 μέτρων, οι οποίοι έφτασαν εκεί προκειμένου να κάνουν καταμέτρηση του ύψους του χιονιού. «Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για θαύμα. Ακόμα δεν μπορούμε να το πιστέψουμε», δήλωσε σε τοπική εφημερίδα ο κυβερνήτης του Σαν Χουάν, Χοσέ Λουίς Γκιόζα. «Του δώσαμε την ευκαιρία να μιλήσει στη γυναίκα του, τη μητέρα και την κόρη του. Και έπειτα τον ρώτησα:Πιστεύεις; Και εκείνος μου απάντησε, δεν πίστευα αλλά τώρα πιστεύω». Η ζάχαρη, οι σταφίδες, οι ποντικοί και κάποιες προμήθειες που είχε βρει στο καταφύγιο κράτησαν ζωντανό τον Γκόμεζ. Όταν διεσώθη, ο 58χρονος είχε χάσει τουλάχιστον 20 κιλά και ήταν ιδιαίτερα αφυδατωμένος. Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης έχει διακομιστεί σε νοσοκομείο όπου λαμβάνει ιατρική φροντίδα. Ένας από τους γιατρούς που εξέτασε τον Γκόμεζ εξεπλάγη από την ανθεκτικότητα του άνδρα, αναφέρει η εφημερίδα Ελ Παίς. «Είναι ένας ασθενής με υψηλή αρτηριακή πίεση, ιστορικό καπνίσματος και σημάδια υποσιτισμού», αναφέρει η εφημερίδα επικαλούμενη δηλώσεις του γιατρού. «Ωστόσο, σε λίγες ημέρες θα είναι μια χαρά και θα μπορέσει να πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο», είπε. Το 1972, ένα αεροπλάνο που μετέφερε μια ομάδα ράγκμπι της Ουρουγουάης στη Χιλή συνετρίβη στις Άνδεις. Μερικοί από τους επιζώντες αναγκάστηκαν να καταναλώσουν τη σάρκα των νεκρών για να επιβιώσουν. Πηγη: http://gr.news.yahoo.com/b%CF%81%CE%AD%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-4-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AC-043034793.html

κοπρος είναι βασικα , τον βρήκε ο γειτονας στο δρομο και τωρα τον εχουμε στην πολυκατοικία μαζι με το γατί μας. από τοτε που χάθηκε ο Marco δεν ειχαμε ξαναπαρει σκυλάκι και τωρα ειμαστε ολοι τρελαμενοι..ειναι φατσα και θελει συνεχεια παιχνίδια

ο Μιλτος μας

Χρήστος Λάμπρης: Πώς ο Μιχάλης Τσουκιάς του έσωσε τη ζωή 02.09.2013 Ο ορειβάτης Χρήστος Λάμπρης διηγείται πώς το 1985 παραλίγο να αφήσει την τελευταία του πνοή, από μια χιονοστιβάδα, στα Ιμαλάια. Και πώς ο φίλος του, Μιχάλης Τσουκιάς ‒με τον οποίο, ένα χρόνο αργότερα, συνδημιούργησαν την «Trekking Hellas»‒ τον έσωσε από βέβαιο θάνατο. Κώστας Κεφαλογιάννης Κώστας Κεφαλογιάννης ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ: Παύλος Τσιαντός: Έτσι κατακτήθηκε ο Όλυμπος 100 χρόνια πριν «Πώς ανέβηκα στις 7 κορυφές του κόσμου» Ο Χρήστος Λάμπρης στην Ανταρκτική, επιστρέφοντας από την «κατάκτηση» του Vinson (1999). Ο Χρήστος Λάμπρης στην Ανταρκτική, επιστρέφοντας από την «κατάκτηση» του Vinson (1999). Ήταν η πρώτη ελληνική αποστολή στα Ιμαλάια, το 1985. Σε μια εποχή που οι γνώσεις μας για αυτά ήταν ελάχιστες και οι εμπειρίες από οργάνωση τέτοιων αποστολών ανύπαρκτες. Μέσα από μεγάλες δυσκολίες και απρόοπτα συμβάντα ‒όπως η απώλεια του σημαντικότερου μέρους των τροφίμων και του εξοπλισμού βουνού από μια παγοστιβάδα που τα καταπλάκωσε‒, κατορθώσαμε να φτάσουμε σε υψόμετρο 6.400 μέτρων, όπου στήσαμε την τελευταία μας κατασκήνωση. Το πρόγραμμά μας ήταν την επόμενη μέρα να κάνουμε την τελική προσπάθεια για την ανάβαση στην κορυφή. Το μεσημέρι, ενώ ξεκουραζόμουν έξω από το αντίσκηνο, άκουσα ξαφνικά τον ήχο της χιονοστιβάδας. Γύρισα και την είδα, λίγα μέτρα ψηλότερα, να έρχεται, ορμητικά, κατά πάνω μας. Πήγα να τρέξω, να ξεφύγω, δεν πρόλαβα όμως να κάνω παρά δυο βήματα. Με άρπαξε βίαια και με παρέσυρε. Προσπάθησα να αντιδράσω, να φρενάρω την πτώση μου, όμως η πλαγιά κάθε άλλο παρά ομαλή ήταν. Λίγο πιο κάτω, σε ένα κάθετο σημείο, βρέθηκα στον αέρα. Πέφτοντας, το αριστερό μου πόδι βυθίστηκε στο μαλακό χιόνι και, όπως στροβιλιζόμουν από την πτώση, όλο μου το κορμί περιστράφηκε γύρο απ’ το γόνατό μου. Το ένιωσα να διαλύεται. Σε ένα επόμενο κάθετο σημείο, από την πτώση και τους όγκους του χιονιού που έπεφταν πάνω μου, αισθάνθηκα τα πλευρά μου να σπάνε κι έχασα και τις αισθήσεις μου. CAMP 3-26 «Στο Ama Dablam, σκαρφαλώνοντας λίγο μετά το Camp 3. Στην κορυφή του βράχου πίσω, ίσα που διακρίνονται τα αντίσκηνα». Όταν συνήλθα ήμουν μπρούμυτα στην πλαγιά, με το κεφάλι προς τα κάτω και γλιστρούσα αργά. Η χιονοστιβάδα με είχε αφήσει και συνέχιζε την πορεία της. Όπως εκτιμήσαμε μετά, η πτώση μου ήταν συνολικά γύρω στα 600 μέτρα. Μου πήρε αρκετή ώρα μέχρι να καταφέρω να γυρίσω ανάσκελα και να ανασηκωθώ, ανακαλύπτοντας ένα ένα τα σπασμένα μου κόκαλα. Προσπάθησα να σκεφτώ τι να κάνω για να επιβιώσω τη νύχτα. Να ανοίξω μια τρύπα στο χιόνι για να μπω μέσα, να γλιστρίσω μέχρι να βρω κάποια ρωγμή στον παγετώνα για να προφυλαχτώ… Ήταν αδύνατον όμως να επιχειρήσω το οτιδήποτε. Δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ από τον πόνο. Έμεινα έτσι, περιμένοντας κι εγώ δεν ξέρω τι. Σίγουρος ότι όλοι οι σύντροφοί μου ήταν νεκροί… Για καλή μου τύχη, ο Μιχάλης Τσουκιάς είχε κατορθώσει να ξεφύγει από την πτώση του στη χιονοστιβάδα. Βρήκε τα σκόρπια υλικά της κατασκήνωσης, μου έφερε έναν υπνόσακο και ένα μισοσπασμένο αντίσκηνο, με έβαλε μέσα να περάσω τη νύχτα και έφυγε για να φέρει βοήθεια. Με το που νύχτωσε, άρχισαν κατολισθήσεις πάγων, πέρναγαν γύρω μου κάθε λίγο, με πάταγο. Ένα κομμάτι χτύπησε το αντίσκηνο και με βρήκε στο μέτωπο. Μου άνοιξε μια πληγή, που μέσα χωρούσαν οι άκρες των δαχτύλων μου. Λουσμένος στο αίμα, την πίεσα δυνατά με το χέρι μου, μέχρι που η αιμορραγία σταμάτησε. Αν ο όγκος του πάγου ήταν μεγαλύτερος, όλα για μένα θα είχαν τελειώσει εκεί… «Χρειάστηκε να περάσω έξι μήνες στο νοσοκομείο και άλλους τόσους μέχρι να επαναφέρω την φυσική μου κατάσταση στα προηγούμενα επίπεδα». Το πρωί μια ακόμη χιονοστιβάδα πέρασε δίπλα μου. Άρχισε να με παρασέρνει, όχι όμως τόσο ώστε να φύγω μαζί της. Με έβγαλε από το πατάρι, στο οποίο με είχε βολέψει ο Μιχάλης, και με άφησε πάλι στην πλαγιά. Για μια ακόμα φορά στάθηκα τυχερός. Ήταν πια μεσημέρι και η βοήθεια δεν είχε φανεί. Είχα ήδη αρχίσει να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για μια ακόμη εφιαλτική νύχτα, όταν άκουσα κουβέντες από χαμηλά. Ήταν οι φίλοι μου, τα άλλα μέλη της αποστολής, που έρχονταν να με πάρουν. Από το στόμα τους έμαθα ότι ο Κλήμης Τσατσαράγκος και ο Τάκης Μπουντόλας, δυο μέλη της αποστολής, δυο φίλοι μας, δεν τα κατάφεραν… «Η διάσωσή μου από το ατύχημα. Στο πάνω μέρος της φωτογραφίας διακρίνεται το φορείο που έσερναν στο χιόνι τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής». «Η διάσωσή μου από το ατύχημα. Στο πάνω μέρος της φωτογραφίας διακρίνεται το φορείο που έσερναν στο χιόνι τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής». Χρειάστηκαν τρεις μέρες μέχρι να με κατεβάσουν στη βάση του βουνού, όπου μπορούσε να προσεδαφιστεί το ελικόπτερο για να με πάρει. Οι πιθανότητες επιβίωσης από ένα τέτοιο ατύχημα είναι ελάχιστες και η διάσωσή μου από τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής ήταν ένας πραγματικός άθλος, που ελάχιστες φορές έχει επαναληφθεί στα Ιμαλάια. Μέσα στην ατυχία μου αισθάνομαι απίστευτα τυχερός. Θεωρώ ότι το πολυτιμότερο πράγμα που έχω στη ζωή είναι οι εμπειρίες μου και οι φίλοι μου ‒δεν θα τα άλλαζα αυτά για τίποτα άλλο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα χρειάστηκε να περάσω έξι μήνες στο νοσοκομείο και άλλους τόσους μέχρι να επαναφέρω την φυσική μου κατάσταση στα προηγούμενα επίπεδα. Ωστόσο, δεν τα παράτησα. Αμέσως μετά ξεκινήσαμε τη διοργάνωση της επόμενης ορειβατικής μας αποστολής στα Ιμαλάια, και έξι ακόμη μήνες αργότερα βρέθηκα στην κορυφή ενός από τα δυσκολότερα βουνά στα οποία είχαν ανέβει Έλληνες μέχρι τότε, του Ama Dablam (6.850 μ). Ζω από θαύμα! Και για αυτό μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη εμπειρία με καθόρισε. Ακόμη και σήμερα, όταν αντιμετωπίζω κάποιες δυσκολίες στη ζωή μου, στη δουλειά μου ή στα προσωπικά μου, φέρνω στο μυαλό μου το πόσο τυχερός ήμουν τότε και πια όλα τα άλλα μου φαίνονται ασήμαντα. CHRIS 03 «Ζω από θαύμα! Και για αυτό μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη εμπειρία με καθόρισε». Η φύση δεν κατακτιέται. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε αυτό, τόσο καλύτερα για εμάς τους ίδιους. Η διαδικασία, κατά τη γνώμη μου, είναι το σημαντικότερο στάδιο της όλης προσπάθειας. Η χαρά της ανάβασης βρίσκεται στην υπέρβαση της κάθε δυσκολίας, μιας-μιας ξεχωριστά, και όχι μόνο στην κορυφή. Θυμάμαι όταν σκαρφαλώσαμε στο Ama Dablam, στα Ιμαλάια ‒μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση βράχου και πάγου‒, όταν τέλειωσαν οι δυσκολίες, σταματήσαμε. Θέλαμε ακόμη 50 μέτρα απλό περπάτημα για να ανέβουμε στο ψηλότερο σημείο του βουνού. Δεν πήγαμε ποτέ ως εκεί. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος… Οι ορειβάτες που σέβονται το βουνό δεν αναμετρώνται μαζί του, αλλά με τον εαυτό τους. Υπάρχουν, φυσικά, και ορειβάτες που πηγαίνουν στο βουνό με διάθεση να το «κατακτήσουν». Συχνά υπερβάλλουν στις περιγραφές τους, μιλώντας κυρίως για τις ακραίες συνθήκες που συνάντησαν, τις πολικές θερμοκρασίες, τους τρομερούς ανέμους, τους δράκους που έβγαζαν φωτιές και άλλα παρόμοια. Μόλις ακούσετε κάποιον ορειβάτη να μιλάει έτσι, αγνοήστε τον. www.trekking.gr «Η κορυφή Alpamayo στις Άνδεις, όπου σκαρφαλώσαμε το 1988». «Η κορυφή Alpamayo στις Άνδεις, όπου σκαρφαλώσαμε το 1988». Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/drasi/christos-labris/ ]

τι εννοεις? οτι θα αλλαζαν τη χαραξη οριζοντιογραφικα?

προσοχη, τελος βδομαδας θα φτασει στους -3C τη νυχτα, θελέι καλη σκηνή & υπνόσακο εαν θελετε να κοιμηθειτε εξω αλλα ειναι μοναδικη εμπειρια

ωχ Παναγια μου!

το λεμα Μανωλη 5 χρονια τωρα αλλα μας βρηκε η Μερκελ τελευταια

αυτο ειναι λεγεται bouldering (το αθλημα)

οχι και απογοητευση! καταρχην ειναι τοπικιστες (ολο Β και Ν Αμερικη βαζουν)

για το 2ο μπορει να βρει αγοραστη, για το 1ο ξεχνα το

δεν παω με τις γιαγιαδες, αλλα παω την ιδια ωρα

Πηγή: Snow Addicted An aurora is a natural light display in the sky particularly in the high latitude regions, caused by the collision of energetic charged particles with atoms in the high altitude atmosphere. The charged particles originate in the magnetosphere and solar wind and, on Earth, are directed by the Earth's magnetic field into the atmosphere. If you want to witness the phenomenal aurora borealis light show, you will need to know the best time and places to witness the spectacle. 1. Alaska View Northern Lights in the U.S. Why Go: Alaska's location within "the zone" means you're almost guaranteed to see spectacular light displays. Be sure to move further away from city lights of Fairbanks into the region's vast wilderness areas of Denali and the Yukon Territory. Insider Tip: Check the University of Alaska's Northern Lights forecast to help schedule your viewing trip. Best Viewing Locations: Anchorage, Fairbanks, Denali. Plan Your Trip: Fodor's Alaska Travel Guide 2. Denmark Photo: iStockPhoto / shawnwaite Differences in altitudes and gases create a variety of colors, but green is still the most common aurora. Best Viewing Locations: All islands within its archipelago. Why Go: North of Scotland between the Norwegian Sea and the North Atlantic, the Faroe Island archipelago is mostly known for puffins and Viking folklore. While its stormy weather mimics that of the British Isles, visitors to this Denmark-owned province could also see the iridescent lights. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 3. Scotland Photo: iStockPhoto / shawnwaite Watch the Sky for a Weather Break. An aurora with arcs in different shades of green. Why Go: The British isles are known for stormy, foggy, and cloudy weather--far from ideal conditions for observing the sky, but on those rare occasions when thick cloud covers break momentarily during dark winter months, you've got a good chance of witnessing the display in parts of Scotland's north. Best Viewing Locations: Aberdeen, Isle of Skye, Northern Highlands, Dunnet Head. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 4. Canada Go North of the Border for Great Views. Northern Lights and illuminated Teepee in Yellowknife, Northwest Territories. Why Go: Areas around pristine Lake Superior in Ontario and Northern Canada's tundra back-country are prime viewing spots. Head to the town of Whitehorse within the Yukon Territory to best see the swirling lights. Sometimes, the glowing sky can be seen as far south as the American border, but stick to Canada's vast wilderness for your front row seats. Best Viewing Locations: Calgary, Ontario, Yukon, Territory, Manitoba. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 5. Greenland Photo: Rune Christiansen Experience Great Auroras All Over. Northern Lights are in Greenland all year but they can't be seen during summer's Midnight sun Why Go: Greenland still remains a final frontier for the average traveler and from its interior ice remains optimal location, however more accessible areas south and east of Greenland provide just as good viewing opportunities. You can see northern lights from most parts of the country (similar to Iceland). Best Viewing Locations: Kulusuk, Ammassalik. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 6. Finland Photo: Luhta Minden Listen for Your Aurora Alarm. Aurora Borealis with green and purple in Northern Finland Why Go: Head to Luosto in Northern Finland to the Aurora Chalet where, upon arrival, you'll be handed an "Aurora Alarm" which beeps once Northern Lights appear. In the nearby town of Sodanklya, the Northern Lights Research Center relays your message via the hotel. On chilly cloudless nights, you're also bound to catch the lights shimmer in the skies over the town of Nellim, close to Lake Inari--Finland's third largest lake. Best Viewing Locations: Nellim, Utsjoki, Ivalo, Kakslauttanen, Luosto Ivalo . Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 7. Iceland Explore Beyond Reyjavik's City Lights. Why Go: Leave the bustling nightlife of the capital city and head out into the wide open plains of Þingvellir National Park--a UNESCO Heritage Site where the North American and Eurasian continental plates meet to cause a rift valley. Under clear dark skies on a freezing night in early March was where I first witnessed the lights dance across the Icelandic sky. Though the show only lasted for 12-15 minutes, it felt like an hour. Best Viewing Locations: Outside Reykjavik, Þingvellir National Park, the entire country. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 8. Norway The phenomenon of northern light has a special place in the Norwegian mythology. Some proofs of northern lights have been found on the musical instruments of shamans of Sami – the natives of Norway. There are many names for northern lights in their language, for example, they call it Guovssahas, meaning that it is the light you can hear. Why Go: The northern town of Tromsø teems with Aurora Borealis activity when those extended summer days are long gone. Its location above the Arctic Circle, and within the Northern Lights zone, makes it one of the top places to view shimmering green lights. The town also boasts the world's most northerly university, brewery, and planetarium. You can cruise Norway's fjord-lined coast aboard a Hurtigruten ship and get wake-up calls to head out on the deck when the lights appear. Best Viewing Locations: Tromsø, Alta, Svalbard, Finnmark. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 9. Sweden Photo: Nature Photography Learn about Beautiful Blue Holes. Swedish Lapland's Aurora Borealis: green is the most common Aurora color. Why Go: The area around Abisko in Swedish Lapland is scientifically proven to be an ideal viewing spot due to a unique micro-climate. Close to Abisko National Park, the dark winter night is perfect for sky watching. The 70km (43mi) long lake helps create the infamous "blue hole of Abisko"--a patch of sky that remains clear regardless of the surrounding weather patterns. Best Viewing Locations: Kiruna, Abisko, Swedish Lapland. Plan Your Trip: Fodor's Denmark Travel Guide 10. Russia Photo: Denis Frantsouzov Brave the Arctic Cold for Arctic Lights. An aurora dances above the horizon in Russia. Why Go: In Northern Russia, you've got a good chance of seeing Aurora Borealis. The Kola Peninsula's proximity to the Northern Lights zone also makes it a key area and the town of Murmansk is a popular base . . . if you can handle the below freezing temperatures of a typical Siberian winter.