Olga

σ’ευχαριστω Γιωργο. ναι, εδω και λιγες μερες μπορω οποτε κανω φουλ ενδυνάμωση καλη επιτυχια και στη συζηγό σου

εννοειται

χαχα Μανωλη, ουτε καν εφταμηνίτικο

το στοιχημα ειναι για το 2014, το '13 δεν παιζει σε καμια περιπτωση

ισως εγω?!

τελικα η μαγνητική εφερε καλα νεα (οταν γλιτώνεις το χειρουργειο στο ενα ποδι και μπαινεις μονο για το αλλο το θεωρείς ‘’καλα νεα’’...που φτασαμε ) δεξι γονατο: ειχα μια ρήξη μηνίσκου 1ου βαθμου απο τον Μαρτιο του 2008. αυτη η τριχοειδείς γραμμούλα που φαινοταν στην τοτε μαγνητικη δεν εχει προχωρήσει καθολου και δεν μας απασχολεί καν. η διαγνωση λεει για μια ηπια χονδροπαθεια στην οπισθια εσω αρθριτική επιφάνεια της επιγονατίδας και ενα ελαχιστο ενδοοστικο οίδημα στο υψος της τροχιλιακης αύλακος αυτο που ποναει ειναι μια διάταση του εσω πλαγίου συνδεσμου η οποια θα περασει απο μονη της, δεν χρειάζεται καν ναρθηκας αριστερο γονατο: ρήξη πρόσθιου χιαστου μαζι με οριζόντια ρήξη στο οπίσθιο κερας του έσω μηνίσκου. ενδοοστική θλάση στην οπίσθια παρυφή του έξω κνημιαιου κονδύλου. συλλογη υγρού στην άρθρωση. οίδημα σε τμήματα του εσω πλατέως, του δικεφάλου μηριαίου. υπαρχει ελαφρά πάχυνση της κατάφυσης του τένοντος του ιγνυακού. υγρό απεικονίζεται οπισθίως του δικεφάλου μηριαίου και των γαστροκνήμιων μυών με λιγα λογια μπαίνω την Μεγαλη Τριτη χειρουργείο για το αριστερο γονατο. δεν εχει ξεπρηστει 100% ακομα, την ημερα της επεμβασης θα ειμαι στις 17 ημερες απο το ατύχημα. θεωρείται ενα εύλογο διαστημα να προχωρήσει κανεις στην αποκατάσταση χωρις να ατροφήσουν απο πριν οι μυς (δυστυχώς δεν μπορω να κανω πολλα πραγματα πριν..το αριστερο ποναει αρκετα και το δεξι δεν κλείνει τελείως λογω του οιδήματος) η επεμβαση ειναι αρθροσκοπικη συνδεσμοπλαστικη ΠΧΣ και μηνισκεκτομη διαβάζω το τοπικ απο την αρχη, εχω ακομα αρκετες σελιδες αλλα θα τις καταφερω το ΣΚ. το καλο ειναι οτι για οποιαδήποτε απορία ο ιατρος που επέλεξα ειναι εκει να μου τις λύσει. για την κολλητή μου δεν το συζητάω πέφτει τηλέφωνο καθε μερα, να’σαι καλα Γιωτουλα ελπιζω να πανε ολα καλα στο χειρουργειο και να ξεκινήσω το συντομότερο τις φυσικοθεραπείες και την γυμναστική (μου λείπει τρομερά η άσκηση)

απο μια πρωτη ενημέρωση που ειχα, το νεο εργο θα το αναλάβει η Leitner (Νουλικας) περιμενουμε και την επίσημη ανακοίνωση Υ.Γ. νομιζω οτι θα δουμε πολλες ασπρες μερες στον Παρνασσο

θυμαμαι παντρεύτηκε πρόπερσι τελη σεζον πανω στον Προφήτη Ηλια. καλο του ταξιδι

παιδια το μεγαλο αγγούρι οπως ξέρετε ηταν η υπογραφη απο το ΥΠΕΚΑ, το να υπογραψει ο ΕΟΤ ειναι δεδομένο. οσον αφορα το αλλο κομμάτι, μάλλον την Πεμπτη 25 του μηνα θα ξερουμε το αποτελεσμα

ωραιος ο zox

snowclub να φωναζεις

θα ερθω και εγω (καλως εχοντων των πραγματων)

Η ιδέα προέκυψε τελείως τυχαία.. , για αυτό το λόγο θέλουμε να είστε λίγο επιεικείς με τη 1η διοργάνωση... Οσο θυμάμαι στη ζωή μου το σκι σε χιονούρες ήταν ένα "must" .. Σηματοδοτούσε το τέλος της χειμερινής περιόδου , τον αποχαιρετισμό των τελευταίων λωρίδων χιονιού που μας πρόσφερε τόση ευχαρίστηση.. Μάλιστα όταν κατεβαίναμε μια χιονούρα προσπαθούσαμε να κάνουμε όσο το δυνατό περισσότερες στροφές και να φύγουμε από το βουνό "ολοκληρωμένοι" .. Χιονούρες θα βρούμε παντού μέχρι το τέλος Μάη . Στη Ρούμελη , στη Πίνδο , στον Ολυμπο .. ακόμα και στη Κρήτη.. Αλλες θα είναι σε "φρύδια", άλλες σε λούκια , άλλες σε πλαγιές.. Κανονισμοί... ..Ο διαγωνισμός λήγει στις 30 Μαΐου 2013. ..Ο κάθε διαγωνιζόμενος θα μπορεί να "ανεβάζει" σε αυτή τη σελίδα 1 φωτογραφία ( το πολύ ) κάθε εβδομάδα. Τη τελευταία εβδομάδα θα μπορεί να ανεβάσει 2 φωτογραφίες. ..Ο κάθε διαγωνιζόμενος θα ψηφίσει τις 3 καλύτερες φωτογραφίες (πλην φυσικά των δικών του). ..Το αποτέλεσμα της ανωτέρω ψηφοφορίας μετράει 50% .. 50% θα μετρήσει και το αποτέλεσμα της κριτικής επιτροπής. Η "καλύτερη" φωτογραφία κερδίζει ένα ζευγάρι ELAN Alaska! εμείς θα ανεβάζουμε κάποιες φωτό δικές μας για τη παρέα (εκτός συναγωνισμού..) Καλό σκι ! ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/ChionouraPhotoContest

φετος περασα ΧΚΓ (η κατεύθυνση μας ηταν το καταφύγιο βασικα) χωρις καν το λιφτ του Βακχου. τερμα Περικλή και μετα δεξια. η τραβερσα δεν ειναι και αμελητέα, η κληση ειναι αυτη βεβαια προσπαθούσαμε να βγουμε ψηλά απο την αλλη μεριά για να ευχαριστηθούμε κατάβαση

μιλσα με τον Πάνο Δριβα. εκκρεμούν ακομα υπογραφές απο την Πολεοδομία και τον ΕΟΤ για να ξεκινήσουν επίσημα τα εργα εκσυγχρονισμού. ελπιζω να τακτοποιηθούν το συντομοτερο

οταν ειναι γραφτό να συμβει οτι προπονηση και να εχεις κανει (για το πως πέφτεις) θα συμβει. εχω γκρεμοτσακιστει πολλες φορες χωρις να παθω τιποτα και προχθες ηταν κατι εντελως χαζο και χωρις να εχω κανει εγω καποιο λαθος σε κατι, ουτε να υπερεκτιμησω τις δυναμεις μου κατεβαινοντας κανα λουκι που δεν το ειχα Γιαννη πολλα περαστικα! ευχομαι του χρονου να ειμαστε γεροι και δυνατοι πανω στα βουνα ξανα

βαλτοι εισαστε ολοι και θα διαγραφείτε σούμπιτο απο το συλλογο. εννοείται οτι ζηλεύω και εγω

αααααχ, 20-21 Απρ ειχαμε κανονισει για εκει Γρηγορη. δεν πειραζει, το βουνο εκει θα ειναι, του χρονου να ειμαστε καλα να παμε

στο Καρπενησι, αλλα σου τα στελνει Αθηνα. για ολη τη σεζον εννοειται

Αρη θα ελεγα να δοκιμασεις πρωτα το ορειβατικό σκι με νοικιασμένο εξοπλισμό η εστω με αλπική μποτα να δεις αν σου αρεσει. δεν θα ειναι και καμια πολύωρη διάσχιση για να μην αντεξεις τις αλπικες. εαν δεις οτι σου αρεσει και θα ασχοληθείς και παλι εξαρταται ποσο ορειβατικο θελεις να κανεις σε σχεση με το σκι εντος ορίων χιονοδρομικων κεντρων για να αξιζει η αγορα ορειβατικης μποτας (ειναι ενα 30% πιο ακριβή απο την κανονική) ισως θα συνέφερε να παρεις τωρα μια αλπικη μποτα με μεγαλύτερο φλεξ και οταν εισαι ετοιμος (και σιγουρος οτι θα ασχοληθείς αρκετα) να παρεις και την ορειβατική. ειναι κριμα να δωσεις τοσα χρηματα και να παλιώσει η μποτα 1 η 2 σεζον μεχρι να την αξιοποιήσεις στο έπακρο εγω προπέρσι νοίκιασα απο τον Κλαουδατο ολο τον εξοπλισμό (σκι, μποτες, φωκιες) για τη σεζον

ακομα και εγω σκεφτομαι να ανεβω...

πολύ συγκινητική ιστορία Μανωλη ευχαριστουμε για μενα δυστυχώς ο μαραθώνιος και το τρεξιμο γενικώς ειναι ανάμνηση, τουλαχιστον για αρκετους μηνες απο εδω και περα. ελπιζω του χρονου να εχουν φτιαξει τα ποδαρακια μου, να εχω την σωματική και την ψυχική δύναμη να ξανασυμμετάσχω και ελπιζω, να τερματισω ξανα

θα τα γραψω αναλυτικά αυριο

δειτε ποιος ειναι ο Κωστας Ζολώτας (πηγή: ΑΠΕ) Κώστας Ζολώτας: ο 78χρονος βετεράνος του Ολύμπου! Ο 78χρονος Κωνσταντίνος Ζολώτας μπορεί να περηφανεύεται -και όχι άδικα- πως μετά τον Δία γνωρίζει τον Όλυμπο καλύτερα από τον καθένα. Άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε σε κορυφές και χαράδρες, αφού για περισσότερα από 50 χρόνια ήταν οδηγός βουνού. Γνωρίζει τον Όλυμπο σαν την ... παλάμη του χεριού του και οι ιστορίες που διηγείται -άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες- είναι μοναδικές και άκρως ενδιαφέρουσες. Μας υποδέχτηκε στο Λιτόχωρο του νομού Πιερίας και η πρώτη εντύπωση ήταν πως παρά την ηλικία του, πρόκειται για έναν "αιώνιο έφηβο"! Φορώντας κοντομάνικο και μ' ένα πλατύ χαμόγελο, μας οδήγησε στο αυτοκίνητό του, με το οποίο μας αποκάλυψε κάθε γωνιά της άγριας, μοναδικής ομορφιάς του βουνού. Πρώτος σταθμός ήταν η θέση Σταυρός, σε υψόμετρο 990 μέτρων, όπου βρίσκεται ένα μικρό, ξύλινο, καταφύγιο για τους ορειβάτες. "Η περιοχή αυτή πήρε το όνομα της από ένα δέντρο που υπήρχε παλαιότερα εδώ και ήταν σε σχήμα Σταυρού", μας είπε ο 78χρονος, σε μια πρώτη, τυπική αναφορά στην περιοχή, για να "σπάσει ο πάγος". Καθώς ο χρόνος κυλά, η ατμόσφαιρα χαλαρώνει και ο κ. Ζολώτας αρχίζει σιγά-σιγά να ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεών του. Οι μνήμες τον οδηγούν πολλά χρόνια πίσω όταν ο ίδιος και αρκετοί ακόμη φίλοι του, σε ηλικία 16 και 17 ετών, αποφάσισαν με τα βαριά σακίδια τους να ανέβουν τον Όλυμπο. "Ξεκινήσαμε κάποια μέρα, το 1952, από το Λιτόχωρο, μια παρέα 8 - 10 ατόμων. Με τα πόδια φτάσαμε έως το καταφύγιο και την επομένη κατακτήσαμε την κορυφή του Μύτικα, στα 2.918 μέτρα. Από τότε γεννήθηκε και μεγάλωσε η αγάπη μας για το βουνό. Έτσι, δημιουργήσαμε την πρώτη ορειβατική ομάδα στο Λιτόχωρο και στη συνέχεια τον τοπικό Ορειβατικό Σύλλογο". Ο μπαρμπα-Κώτσος, όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι, δηλώνει ότι είναι αδύνατο να υπολογίσει πόσες φορές περπάτησε το βουνό στα πενήντα χρόνια της σταδιοδρομίας του, όμως ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να βλέπει πράγματα και συνθήκες που τον μαγεύουν: "Ο Όλυμπος είναι πάντα διαφορετικός. Καμιά φορά δεν έχει την ίδια μορφή. Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Τα σύννεφά του, οι ανατολές του, οι δύσεις του, οι καταιγίδες του … Δεν ξέρουμε την άλλη μέρα τι θα ξημερώσει στον Όλυμπο. Είναι απρόβλεπτος". Μέσα σ' όλα αυτά τα χρόνια παρουσίας του, ο 78χρονος έχει περισσότερες από 110 διασώσεις στο ενεργητικό του. Το 1995, όταν συμπλήρωσε τις εκατό διασώσεις, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. "Υπάρχουν αρκετά περιστατικά να θυμάμαι. Διασώσεις, απεγκλωβισμούς, μεταφορά νεκρών. Σώσαμε αρκετούς ανθρώπους, κάποιοι όμως δεν άντεξαν. Θυμάμαι ένα ζευγάρι νεαρών Πολωνών τουριστών, που ξεκίνησαν να πάνε στο καταφύγιο με εξάρτυση θαλάσσης, ενώ πάνω ήταν χιονισμένα. Η κοπέλα γλίστρησε στο χιόνι και έμεινε ανάπηρη. Επέστρεψε στον Όλυμπο 15 χρόνια μετά, για να έρθει να μας βρει και να μας ευχαριστήσει". Ωστόσο, υπάρχουν κι αυτοί που ξεχνούν … Ο κ. Ζολώτας δεν κρύβει το παράπονό του γι' αυτούς, που στάθηκαν τυχεροί, μέσα από μια περιπέτεια, αλλά ξεχνούν τις διασώστες. "Ένα μικρό ποσοστό μας θυμάται. Δεν μετριούνται ούτε στα δάχτυλα ενός χεριού. Μια φορά, ένας Αμερικανός μας έγραψε μια ευχαριστήρια κάρτα, ενώ κάποιους χρειάστηκε να τους κουβαλήσαμε χιλιόμετρα στην πλάτη μας γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος μεταφοράς. Ίσως, όμως, να μην θέλουν να θυμούνται αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής τους", λέει ο 78χρονος. Η ανάβαση στον Όλυμπο συνεχίζεται έως τη θέση Πριόνια, σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Το σκηνικό είναι μοναδικό, με τον μικρό καταρράκτη και τον Ενιπέα ποταμό να μαγεύουν. "Στο βουνό έχουν καταγραφεί ορειβάτες από 70 εθνικότητες. Ο Δίας ήξερε και είχε προβλέψει ότι τον χώρο αυτό θα τον επισκεπτόταν ομορφιές απ' όλη την Ευρώπη. Είχε αδυναμία στις ωραίες γυναίκες άλλωστε …", αναφέρει, χαριτολογώντας, ο κ.Ζολώτας. Στα Πριόνια τελειώνει η άσφαλτος και οι ορειβάτες, αναγκαστικά, εγκαταλείπουν τα οχήματα τους. Προμηθεύονται από το αναψυκτήριο-εστιατόριο που υπάρχει στην περιοχή το τελευταίο νερό και πρόχειρα φαγητά, προτού ξεκινήσουν το ανηφορικό μονοπάτι με τα πόδια. "Δεν προμηθεύουμε απλά τους ορειβάτες με καφέδες και φαγητό. Σε θέματα διάσωσης, είμαστε εδώ και βοηθάμε όσο χρειάζεται, γιατί γνωρίζουμε καλά το βουνό και τα μονοπάτια του", δηλώνει ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, Δημήτρης Κυρίτσης. Στο χώρο βρίσκεται και ο αγωγιάτης, Ευρυπίδης Σκρέτας, ο οποίος από τις αρχές Μαΐου έως και τον Οκτώβριο πραγματοποιεί μεταφορές με τα γαϊδουράκια του στο καταφύγιο. "Με εφτά τον αριθμό μουλάρια, πηγαίνω τρόφιμα, διάφορα υλικά, ψυγεία, οτιδήποτε χρειαστεί στο καταφύγιο. Η δουλειά είναι δύσκολη, όταν τα μουλάρια … μουλαρώνουν και στο μέσο της διαδρομής θέλουν να γυρίσουν πίσω", μας λέει. Το μονοπάτι για το καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός", το οποίο διαχειρίζεται, σήμερα, η Μαρία Ζολώτα, μια από τις τέσσερις κόρες του 78χρονου, είναι σημειωμένο με πινακίδες και κόκκινα σημεία. Από εδώ αρχίζουν τα όρια του Εθνικού Δρυμού, όπου απαγορεύεται το κόψιμο κάθε φυτού. Είναι μια διαδρομή 6 χιλιομέτρων, με υψομετρική διαφορά 1.000 μέτρων και η διάρκεια της διαρκεί από 1,5 έως 3 ώρες, ανάλογα με το ρυθμό πορείας του ορειβάτη. "Στο καταφύγιο καταγράφονται κάθε χρόνο περίπου 7.500 διανυκτερεύσεις- οι μισοί περίπου Έλληνες. Το πρόβλημα του Ολύμπου, όμως, είναι η προστασία του. Είναι ένα μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας, όμως δεν υπάρχει φύλαξη. Αρκετοί ανεβαίνουν επάνω, ανάβουν φωτιές και πετάνε τα σκουπίδια τους. Το βουνό είναι σπίτι μας και πρέπει να το προστατέψουμε", αναφέρει ο κ.Ζολώτας. Από το καταφύγιο έως και τη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, απαιτούνται άλλες 2,5 ώρες ανάβασης. Εκεί, βρίσκεται και ο θρόνος του Δία, σύμφωνα με τη μυθοπλασία των αρχαίων Ελλήνων. "Αυτό είναι το σημείο που επέλεξαν να ζήσουν οι θεοί. Θα έλεγα ότι αυτοί το γνωρίζουν καλύτερα, όμως μετά τον Δία μπορώ να πω ότι έχω την πιο μακρόχρονη θητεία στον Όλυμπο", αναφέρει ο κ. Ζολώτας, ο οποίος ακόμη και σήμερα, παρά τα χρόνια που βαραίνουν την πλάτη του, πραγματοποιεί -κάποιες φορές το χρόνο- την ορειβατική διαδρομή. Μάλιστα, ο ίδιος έχει αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση με τους Ολύμπιους θεούς και γι' αυτό, όταν τον ρωτάμε για πόσο ακόμη θα συνεχίσει ν' ανεβαίνει το βουνό, μας λέει: "Πρώτα ο Δίας…". Η πρώτη ανάβαση στον Όλυμπο Η πρώτη ανάβαση στον Όλυμπο έγινε τον Αύγουστο του 1913. Δύο Ελβετοί, ένθερμοι φιλέλληνες, οι Frederic Boissonnas και Daniel Baud - Bovy συνάντησαν στο Λιτόχωρο τον Χρήστο Κάκκαλο, υλοτόμο και κυνηγό. Οι τρεις τους κατέκτησαν την "κατοικία" των θεών του αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Η κατάκτηση των κορυφών του Ολύμπου προσελκύει το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης της εποχής στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι υπέροχες φωτογραφίες που τράβηξε ο Boissonnas κάνουν το γύρο του κόσμου. "Ο Όλυμπος είναι σημαντικός για όλη την Ελλάδα, όχι μόνο για τη δική μας περιοχή. Είναι το 'άλφα και το ωμέγα', η ύπαρξη και η ταυτότητα της χώρας μας", δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμαρχος Δίου-Ολύμπου, Γιώργος Παπαθανασίου. "Παλαιότερα- προσθέτει- είχαμε δώσει ένα ερωτηματολόγιο ως Δήμος Λιτοχώρου στις εισόδους της Ελλάδας για να το συμπληρώνουν οι αλλοδαποί τουρίστες. Και στο ερώτημα τι ξέρουν από τη χώρα μας, το 96% απαντούσε τον Όλυμπο και στη συνέχεια την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα. Ο Όλυμπος είναι η ταυτότητα που δεν την έχουμε αναδείξει όσο πρέπει στο εξωτερικό". Ο Χρήστος Κάκκαλος πραγματοποίησε την τελευταία του ορειβασία στον Όλυμπο σε ηλικία 93 ετών. Ήταν παρέα με την 3χρονη τότε, Χριστίνα Ζολώτα. "Αποτέλεσαν την ομάδα του γηραιότερου και του νεότερου ορειβάτη, που πάτησαν την κορυφή του Ολύμπου", θυμάται, έμπλεος χαράς και περηφάνιας, ο Κωνσταντίνος Ζολώτας.

την Δευτέρα που μας πέρασε παραβρέθηκα στην παρουσίαση του λευκώματος ‘’Όλυμπος, 100 χρόνια /Olympus, 100 years’’που διοργάνωσαν οι εκδόσεις Ανάβαση και το βιβλιοπολέιο ΙΑΝΟS. οι φωτογραφίες, τα κείμενα και η επιμέλεια έκδοσης είναι της Πηνελόπης Ματσούκα και είναι το είναι το 8ο της σειράς «όπως πετάει ο γλάρος», μετά τη Νάξο, την Πάρο, τη Μάνη, την Κεφαλονιά-Ιθάκη, τη Λευκάδα, τη Ρόδο και τα βουνά Παρνασσός-Γκιώνα-Βαρδούσια η έκδοση συμπίπτει με την επέτειο των 100 χρόνων από την πρώτη ανάβαση στην κορυφή του Ολύμπου και καταγράφει τα σημαντικότερα γεγονότα της πρόσφατης ορειβατικής ιστορίας του, αλλά και αφηγήσεις ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με το θεϊκό βουνό. εχω στην κατοχή μου σχεδόν ολους τους χάρτες της Ανάβασης όπως και το λεύκωμα «Παρνασσός-Γκιώνα-Βαρδούσια» αλλα τωρα γνώρισα την Πηνελόπη από κοντα, θαυμάζω πολύ τη δουλεια της. λεει η Πηνελόπη: ''Πετάξαμε πάνω από τα 14.000 πόδια -ψηλότερα από τις κορυφές του Ολύμπου- στην καρδιά του χειμώνα, είδαμε το φως της δύσης να βάφει κόκκινες τις ορθοπλαγιές του Στεφανιού και του Μύτικα, σηκωθήκαμε στον αέρα πρωινά πριν την ανατολή, φέραμε γύρους το βουνό για να δούμε όλες τις αποχρώσεις στα φθινοπωρινά δάση του... και φτιάξαμε αυτό το λεύκωμα για να μοιραστούμε μαζί σας την απέραντη δύναμη και την αισθητική τελειότητα του θεϊκού βουνού.'' και κατι που διαβασα μεσα..ειναι τα πολύ συγκινητικά λόγια του του Κώστα Ζολώτα ‘’ άλλος μπορεί να βλεπει τον Όλυμπο σαν ορειβατική πρόκληση, αλλος σαν ιστορικό μνημείο, αλλος σαν ονειρο ζωης. για μενα, που πρωτη φορα ανέβηκα στην κορυφη του το 1952 με μια παρεα φιλων απο το Λιτόχωρο και εζησα 60 χρονια στο βουνο, ο Όλυμπος ηταν ολα τα παραπανω. έπειτα απο 60 χρονια μπορω να πω οτι ο Όλυμπος ειναι η ζωη μου και η ζωη μου ειναι ο Όλυμπος. ο Ολυμπος ειναι η ΙΘΑΚΗ μου, εκει τερμάτισα, ειναι το παράθυρο μου στον κοσμο. το καταφύγιο ειναι το σπιτι μου, απο εκει κατέβηκα να παω γαμπρος στην εκκλησία, εκει κατέβηκα να παντρεψω την κορη μου και απο εκει να προλάβω την τελευταία πνοή της μανας μου’’ παρτε το λεύκωμα, θα γινει συλλεκτικό καποτε