wraith

Μασόνοι μηχανικοί...τι περιμένεις;!...

Για την επιστροφή, επειδή επόμενος προορισμός ήταν η Κορινθία, επιλέξαμε να πάρουμε τον δρόμο από Ορεινή Ναυπακτία και τη γέφυρα Μπανιά (γνωστό μέρος για rafting), με ενδιάμεση στάση στο Θέρμο Αιτ/νιας, για προμήθεια ντόπιων κρεάτων! Η διαδρομή πολύ όμορφη, αλλά κάναμε ελάχιστες στάσεις. Μας περίμενε μπάνιο στο Ξυλόκαστρο, καλεσμένοι και προετοιμασία για την επόμενη εκδρομή, στα Ύδατα της Στυγός! (επόμενη περιγραφή) Ότι και να πω για την Ευρυτανία είναι λίγο. Μιλάμε για αγνή και άγρια ομορφιά. Ένα μέρος που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις Άλπεις και αξίζει να μπει στους προορισμούς όλων όσων αγαπάνε το βουνό. Έχει ότι μπορεί να θελήσει ο καθένας. Πανέμορφα βουνά με ορειβατικά και περιπατητικά μονοπάτια άριστα σηματοδοτημένα από τον Δήμο, αναρριχητικές διαδρομές, Via Ferrata, ποτάμια και φαράγγια για canyoning, rafting/kayak, δρόμους για 4x4, ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία, γραφικά απομονωμένα χωριά, καλό φαγητό, πληθώρα καλών ξενοδοχείων και φυσικά το Χιονοδρομικό Κέντρο που κάνει δυναμικό come back!!! Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες, pm me! Στον δρόμο της επιστροφής: Περνώντας τη γέφυρα του Ρίο και αποχαιρετώντας την Στερεά Ελλάδα:

Η επόμενη μέρα ήταν και τελευταία αλλά και από τις πιο γεμάτες. Το πρόγραμμα έλεγε επίσκεψη στον Προυσό, περπάτημα στο φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς, επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους, επίσκεψη στο πατρικό του πατέρα μου (είχε να ανοιχτεί από το προηγούμενο καλοκαίρι και δεν είχαμε διάθεση να φάμε μια ολόκληρη μέρα να το ανοίξουμε και να το ξεσκονίσουμε! ) και επιστροφή. Πήραμε τον δρόμο από Σαρκίνη-Βελωτά-Ασπρόπυργο, για Προυσό (άσφαλτος στο μεγαλύτερο κομμάτι του, έτσι για αλλαγή ), οπου περνάει μέσα από πανέμορφα ελατοσκεπασμένα τοπία. Πρώτη μικρή στάση στο μοναστήρι και μετά κατευθείαν στη Μαύρη Σπηλιά. Το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς είναι ένα μικρό σχετικά φαράγγι, αλλά πολύ σημαντικό από πολλές απόψεις. Πρώτα απ' όλα είναι πανέμορφο! Μικροί καταρράκτες, βάθρες, έλατα...τι άλλο να ζητήσεις; Όσο όμως ανεβαίνεις, γίνεται πιο απότομο και το τοπίο αγριεύει, με τα βράχια να κάνουν διάφορους σχηματισμούς. Και ξαφνικά καταλαβαίνεις γιατί έχει ιστορική αξία: εκεί που δεν το περιμένεις, βλέπεις μια σπηλιά με χτισμένη την είσοδο. Η Μαύρη Σπηλιά αποτελούσε κρησφύγετο για αντιστασιακούς σε όλες τις δύσκολες περιόδους της ιστορίας της χώρας μας, καθώς παρείχε προστασία από τον βαρύ χειμώνα της Ευρυτανίας, προστασία από αδιάκριτα μάτια, πολύ καλή οχύρωση και καλή εποπτεία της περιοχής, ενώ βρισκόταν κοντά στο κομβικό σημείο της ένωσης με την Αιτωλία (μεταγενέστερος διαχωρισμός μεν, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ). Επίσης από το σημείο αυτό ξεκινάει η πρώτη Via Ferrata της Ελλάδας. Εκεί τυχαία συναντήσαμε τα παιδιά της κατασκήνωσης της Trekking Hellas όπου μας είπαν και περισσότερες λεπτομέρειες. Κατασκευάστηκε από κάποια μέλη του Ορειβατικού Καρπενησίου, με δωρεά ενός ντόπιου στη μνήμη του πατέρα του. Θεωρείται μέσης δυσκολίας για κάποιον που έχει κάποια εμπειρία από βουνό, αλλά πάντα με τον απαραίτητο εξοπλισμό ασφαλείας (κράνος, μποντριέ). Μετά τη βόλτα σταματήσαμε για μπάνιο στην μεγάλη βάθρα, με τον μεγάλο καταρράκτη. Πεντακάθαρα, αλλά ΠΑΓΩΜΕΝΑ νερά! Το φαράγγι αυτό ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου επαφή με βουνά, ποτάμια, καταρράκτες, βάθρες κτλ σαν μικρό παιδί. Έχω κάνει τα μονοπάτια αυτά άπειρες φορές πάνω-κάτω, καθώς δεν είχα παρέες εκεί και έτσι, πέρα από την ομορφιά του μέρους, μου ξυπνάει και πάρα πολλές αναμνήσεις! Μετά από το απολαυστικό μπάνιο, σειρά είχαν οι κοινωνικές υποχρεώσεις... Η βρύση στην είσοδο του φαραγγιού: Ο μεγάλος καταρράκτης: Η είσοδος της Μαύρης Σπηλιάς με τα οχυρωματικά: Το φαράγγι, με την είσοδο της Via Ferrata: Βουτιά!:

Καλημέρα!!! Πάμε για Παρτ Του! (Part Two) Η επόμενη μέρα μας βρήκε στο εστιατόριο της Λίνας να καταβροχθίζουμε ποσότητες ψωμιού με τις μαρμελάδες που προανέφερα και μαζί με ομελέτα και διάφορα άλλα πήραμε δυνάμεις για την γεμάτη μέρα μας. Το πρόγραμμα είχε δύο σκέλη. Το πρώτο ήταν καφές και φοβερό γαλακτομπούρεκο στο Μεγάλο Χωριό, άραγμα και βιβλίο στη δροσιά του μαγαζιού! Το δεύτερο σκέλος ήταν εκδρομή προς την μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας, την λίμνη των Κρεμαστών, με στόχο να μείνουμε το βράδυ σε ένα σημείο εκεί, που μας προτείνανε. Πρώτη στάση στο Καρπενήσι για καύσιμα, προμήθειες κτλ. Δεύτερη στάση στο μικροσκοπικό, αλλά πανέμορφο χωριό Φιδάκια και πιο δίπλα τον χώρο Τσαγκαράλωνα που έφτιαξε κάτοικος του χωριού, που έχει μαγευτική θέα στη λίμνη. Στη συνέχεια κατηφορίσαμε (από μέτριο προς καλό χωματόδρομο) προς τη λίμνη, αλλά πρώτα σταματήσαμε να δούμε το σημείο που θα κατασκηνώναμε. Όταν μας είπαν για "παραλία με αμμουδιά με πλατάνια δίπλα στο ποτάμι και την λίμνη" νομίζαμε ότι υπερβάλανε ή ότι θα βρίσκαμε κανένα βούρκο. Αυτό που είδαμε όμως ούτε που το φανταζόμασταν. Στην έξοδο μικρού φαραγγιού, δίπλα στο ποτάμι, παραλία με βοτσαλάκι και πιο μέσα ξανθιά, απαλή άμμος!!! Και το ποτάμι με πολλές και καλές βάθρες για μπάνιο. Το σημείο δεν το φανερώνω...όποιος ενδιαφέρεται πμ... Εκεί αφού στήσαμε την κατασκήνωσή μας και κάναμε μπάνιο, είπαμε να πάμε μια βόλτα γύρω στη λίμνη και την γέφυρά της Επισκοπής. Η λίμνη είναι τεράστια και έχει πολλά μικρά και μεγάλα φιορδ που την κάνουν πολύ όμορφη, χωρίς όμως να συγκρίνετε με τις υπόλοιπες ομορφιές του νομού! Μετά, επιστροφή στην κατασκήνωση, προετοιμασία φαγητού (τραχανάς με γραβιέρα Κρήτης, ντάκος και σαλάτα με αυγό), γνωριμία με τους γείτονες, ένα πολύ φιλικό ζευγάρι και ανταλλαγή απόψεων, εμπειριών, προτάσεων, φαγητού και βιολογικού ούζου Μυτιλήνης κάτω από τον έναστρο ουρανό (μηδενική φωτορύπανση). Με κεφάλι να κάνει σβούρες, μαζευτήκαμε σιγά σιγά στη σκηνή μας, καθώς το πρόγραμμα έλεγε εγερτήριο στις 6, για μια ακόμα γεμάτη -αλλά τελευταία- μέρα! H θέα από τα Τσαγκαράλωνα, στα Φιδάκια: Η παραλία: Οι βάθρες στην έξοδο του φαραγγιού: Η λίμνη των Κρεμαστών και η γέφυρα της Επισκοπής: Χαλάρωση στην αιώρα. Προσέξτε την αμουδιά από κάτω: Μαγειρεύοντας στην παραλία την πρώτη (από τις πολλές) δόση τραχανά:

Δυστυχώς το πρήξιμο (υγρό) θα κάνει συχνά την επανεμφάνισή του, ειδικά μετά από καταπονήσεις. Η αντιμετώπιση είναι αυτό που λέει ο Γιώργος και σε extreme περιπτώσεις αντιφλεγμονώδη .

Η συνέχεια αύριο! Πρέπει και να πάω για ύπνο!

Μετά την ωραία βόλτα στο Πανταβρέχει και το απαραίτητο μπάνιο στο ποτάμι (ζεστά τα νερά σχετικά με αυτό που περιμένει κανείς), έπρεπε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής στον πολιτισμό, για φαγητό, προμήθειες και ξεκούραση. Είπαμε για αλλαγή αλλά και για καλύτερα να πάρουμε άλλο δρόμο, και έτσι πήγαμε από τον Προυσσό, περνώντας μέσα από απότομα χωριά τα οποία είναι ο ορισμός του απομονωμένα (Πρόδρομος, Καστανούλα, Καστανιά κτλ). Σταματήσαμε στο Προυσό, το οποίο είναι το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας μου. Στην πλατεία του χωριού καθήσαμε για τσίπουρο και μεζέ με ντόπιους παλιούς φίλους. Επειδή η κούραση μας είχε καταβάλει και επειδή χρειαζόμασταν επειγόντως μπάνιο, πήραμε απόφαση να μην κατασκηνώσουμε, αλλά να πάμε σε ξενοδοχείο. Έτσι με μιας το μυαλό μας πήγε στην Λίνα. Η Λίνα (Ξενοδοχείο "Η Γωνιά της Λίνας") στο χωριό Άγιος Νικόλαος (3km έξω από το Καρπενήσι, στην έξοδο από το τούνελ), είναι προορισμός από μόνη της. Κοινωνικότατη και ομιλητικότατη, διατηρεί ένα πολύ όμορφο ξενοδοχείο, που επίσης φημίζεται για το φαγητό του και το πρωινό με τα άπειρα είδη μαρμελάδας που φτιάχνει η ίδια η Λίνα. Το βραδινό μενού είχε πίτσα και μπύρα για να πάρουμε τις δυνάμεις μας πίσω. Ο γιος της μας είπε αρκετά σημεία που είναι ωραία να κατασκηνώσουμε την επόμενη βραδιά. Η Ευρυτανία πνιγμένη στο έλατο: Το φαράγγι του Κρικελοπόταμου από ψηλά:

Ότι και να πω για το Πανταβρέχει είναι λίγο. Μαζί με την Καλντέρα και τα Μετέωρα θεωρώ πως είναι από τα πιο ξεχωριστά σημεία φυσικής ομορφιάς στην Ελλάδα. Σε ένα στένεμα του φαραγγιού του Κρικελοπόταμου υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός καταρρακτών από ψηλά, που νομίζεις ότι βρέχει πάντα, εξ' ού και το όνομα! Η διαδρομή μέσα στο φαράγγι, για να φτάσεις στο Πανταβρέχει παίρνει περίπου 40 λεπτά με χαλαρό περπάτημα, και είναι πολύ εύκολο να το περάσει κάποιος το καλοκαίρι. Στην είσοδο του φαραγγιού: Στο φαράγγι: Ο πρώτος καταρράκτης: Ο δεύτερος καταρράκτης: Στο Πανταβρέχει:

Η επόμενη μέρα είχε στο πρόγραμμα το μοναδικής ομορφιάς Πανταβρέχει! Γνωρίζαμε ότι θα έχουμε δύσκολη και μεγάλη μέρα πήραμε ενέργεια από διπλό πρωινό, με δημητριακά στην κατασκήνωση και ομελέτα, γαλακτομπούρεκο και καφέ στην πλατεία του Μεγάλου Χωριού. Οι χαμογελαστοί και υπερφιλόξενοι Ευρυτάνες μας έδωσαν οδηγίες και μας ευχήθηκαν να αντέξει το Pandaκι μας τη διαδρομή. Μπορεί να είναι μόνο 12 km δρόμος μέχρι το Πανταβρέχει, αλλά μας πήρε περίπου 3 ώρες (μαζί με στάσεις). Ο δρόμος είναι κακής ποιότητας χωματόδρομος που σε ανεβάζει από τα 700, στα 1900 και ξανά στα 600 (μέσα σε 12 km!!!), πάνω από τη ράχη της Καλιακούδας! Σε ένα μονοπάτι στο Μεγάλο Χωριό: Η Καλιακούδα. Στο διάσελο ανεβαίνει ο δρόμος: Πανοραμική: Η θέα (προς το Βελούχι. Φαίνεται αχνά η κατασκήνωση της Trekking Hellas, στο καταφύγιο της Καλιακούδας: Η θέα από την άλλη μεριά της ράχης, προς Πανταβρέχει:

Η κατολίσθηση εκείνη, δημιούργησε μια (εποχιακή) λίμνη στα 200 μέτρα από το χωριό, όπου και την επιλέξαμε για να κατασκηνώσουμε. Ας είναι καλά η φορητή ψησταριά αερίου μας, το βράδυ ψήσαμε κάτι ζουμερότατα μπιφτέκια μαζί με χωριάτικη! Η κατασκήνωσή μας: Διαβάζοντας ξαπλωμένοι στη σκηνή μας: Το τοπίο στο οποίο ξυπνήσαμε: Πλένοντας το πρωί τα "τσουμπλέκια" μας!

Στη συνέχεια κάναμε ένα ημερίσιο τουρ των παραλιών μέχρι την Ναύπακτο και μετά από αναγκαστική διανυκτέρευση στην Αράχοβα ξεκινήσαμε, μέσω Μπράλου-Λαμίας, για Ευρυτανία. Από τους 37 βαθμούς του κάμπου πήγαμε στους 25 και πρώτη στάση στους ιστορικούς Κορυσχάδες: Και μετά στο διπλανό και γραφικότατο Βούτυρο: Και τέλος στο Παλαιό Μικρό Χωριό και βόλτα στο ιστορικό-λαογραφικό μουσείο του χωριού, όπου πέρα από τα αναμενόμενα εκθέματα, περιγράφει αναλυτικά την κατολίσθηση που έγινε 50 χρόνια πριν, το 1963 και έθαψε μεγάλο μέρος του χωριού. Η πλειοψηφία των κατοίκων επέζησε γιατί ήταν Κυριακή και βρίσκονταν στην εκκλησία για την πρωινή λειτουργία. Η πλατεία του χωριού με τις χαρακτηριστικές βρύσες που βρίσκεις σε κάθε γωνιά της Ευρυτανίας:

Έμαθα ότι το καλοκαίρι σας έλειψα και πολλοί αναρωτιόσασταν που εξαφανίστηκα 1,5 μήνα χωρίς υπολογιστή και έτσι είπα σιγά σιγά να ανεβάσω περιγραφές/φωτογραφίες από τα διάφορα μέρη που πήγαμε! Πρώτο και σημαντικότερο ταξίδι ήταν στην Ευρυτανία! Σημαντικότερο γιατί αφενός είναι από τις ομορφότερες (Η ομορφότερη κατ' εμέ) και αφέτερου ήταν κάτι που το ονειρευόμασταν και το σχεδιάζαμε πολύ καιρό. Και last but not least η Ευρυτανία κατέχει πολύ σημαντική θέση στην ζωή μου, γιατί όπως κάποιοι ξέρετε κατάγομαι από τα μέρη. Είπαμε να το πάμε λίγο σταδιακά και έτσι κάναμε πρώτη στάση στα παράλια της Φωκίδας. Σε αντίθεση με την απέναντι πιο πυκνοκατοικημένη και πιο κοσμοπολίτικη μεριά του Κορινθιακού, η ηπειρωτική πλευρά διαθέτει πανέμορφες και ήσυχες παραλίες με πολύ γραφικά χωριά. Πρώτη στάση ήταν στην Παραλία Σεργούλας, με θέα τα Τροιζόνια (σύμπλεγμα καταπράσινων μικρών νησιών απέναντι από το Αίγιο), όπου και διανυκτερεύσαμε λίγο πιο μέσα από την παραλία (δεν θέλαμε να είμαστε πρώτη θέα). Η παραλία: Η κατασκήνωσή μας: Η θέα μέσα από τη σκηνή:

Ωραίο το βιντεάκι Χρήστο! Ποια είναι η μίνιμουμ safe ηλικία που μπορεί να κάνει κάποιος παραπέντε; P.S. Η παραλία άψογη!

Καλησπέρα! Πολύ καλό που κάνεις ενδυνάμωση (και βάρη και διάδρομο), οπότε ναι, θα είσαι ΟΚ! Βέβαια στην τελική είναι το πως νιώθεις εσύ το πόδι σου!

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ψάξε το καλά. Ρώτα και άλλους ορθοπεδικούς ή κάνα φυσίατρο. Θα βρεθεί λύση με λίγη επιμονή. Απλά μην βιαστείς να κάνεις πράγματα που μπορεί να το επιβαρύνουν. Τα υπόλοιπα από κοντά!

Όλγα, οι ενέσεις είναι προσωρινό μέτρο και ίσως στην περίπτωσή σου επικίνδυνο. Θα φύγει ο πόνος χωρίς να φύγει το πρόβλημα. Και από τη στιγμή που έχεις βάλει στόχο να κάνεις σκι και άλλες δραστηριότητες το δυνατόν συντομότερα, μπορεί να του κάνεις και μεγαλύτερη ζημιά. Επίσης όταν επανέλθει ο πόνος, θα είναι όλα το ίδιο. Και μετά τι; Κορτιζόνη κάθε τρεις και λίγο; Υ.Γ. Έχει κάνει ο πατέρας μου στον ώμο.

Από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί στο ευρύτερο είδος που λέμε metal. http://youtu.be/bD2OsPy73gU Υ.Γ. Μην τρομάξετε με την αρχή!

Χρήστο, το original...μακράν...

Για Σερβία μπορεί να σας έρθω παρέα! Βγάλατε κανα κοστολόγιο; Βασιλίτσα θα γίνει και η φετινή κοπή της πίτας!

Γι' αυτό είπα να γίνει και σε συννενοήση με εταιρία διανομών, που είναι η δουλειά τους. Μπορεί επίσης κάποιος να μιλήσει απευθείας με την παραγωγό εταιρία. Πολύ καλή η ιδέα/τρόπος υλοποίησης για Θεσ/νίκη, Δημήτρη! Και θα μας κάνει και μεγάλο άνοιγμα στη Β. Ελλάδα!

Συνωστισμός σε επικίνδυνα ή αποκλεισμένα σημεία. Πανικός. Και εν τέλει απλά μαθηματικά: Πολύ πολύ χοντρικά, για ένα δεδομένο ποσοστό ρίσκου να γίνει ατύχημα, έχουμε μεγαλύτερο πληθυσμό.

Με αφορμή την ταινία για τον Shane, που λογικά δεν πρόκειται να παιχτεί στην Ελλάδα και θα πρέπει να περιμένουμε να "ξεβράσει" σε καμία ακτή των πειρατών για να το δούμε, σκέφτηκα μήπως μπορέσουμε να κάνουμε κάποιου είδους ski film festival με αυτό και καμιά-δυό άλλες επιλεγμένες καλές ταινίες (πχ Into The Mind), που και διαφήμιση θα είναι για τον σύλλογο και ένα καλό "ζέσταμα" για την επερχόμενη σαιζόν. Μπορεί να γίνει σε συννενοήση με κάποια εταιρία διανομών (ή και όχι) ή και με το εδώ τμήμα Marketing της Red Bull (που είναι χορηγός στην ταινία) και να γίνει σε κάποιον φθηνό κινηματογράφο (κοινώς τους κουλτουρέ) ή σε κάποιον δημοτικό χώρο προβολών/θέατρο ή δημοτικό κινηματογράφο. Για την κάλυψη εξόδων φυσικά ενδεχομένως πρέπει να υπάρχει κάποια συμβολική είσοδος και φυσικά προτεραιότητα για τα μέλη του συλλόγου. Έχω μια φίλη που είναι κριτικός κινηματογράφου/θεάτρου και μπορώ να της κάνω μια ερώτηση και αν μας ενδιαφέρει να μας φέρει σε επαφή. Τι λέτε;

Για δες εδώ.