afrodite

Κάπως έτσι φαντάζομαι την δικιά μου σε μερικές μέρες (οταν εδεησει να χιονισει στο Οσλο). Και πραγματικα είμαι πολύ περίεργη να δω πια θα ειναι η αντίδραση της στο χιονι μιας και δεν το εχει δει ποτέ.

Το βρήκα το βρηκα!!! φΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΦΤΕΡΟΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ.... τα εργα τελειωσαν γρηγορα ε;;; Χαχαχαχα

Δε ξέρω, τι να πω... τεσπα. Δες τωρα ενα ωραιο βιντεακι....εχει και απο Νορβηγια. Οι τυποι δεν παίζονται

A oxι με αταιγίδα δε μπαινεις.... είπαμε όχι κι έτσι.

Απλα αυτο που κανουν τους αρέσει τοσο πολύ που απλα αψιφουν τον κυνδινο. Ομολογώ πως κι εγω πολλες φορες οταν εβρεχε και ειχε καλο αέρα. ημουν μεσα...

Δύο νέες αναρτήσεις.... Η μια πονεμένη βεβαια, αλλά όλα μεσα στη ζωή είναι. Η ζωή και ο θάνατος πάνε πακέτο... Μου είπαν πως το γράψιμο είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία και μάλιστα μου είπαν να το απολαύσω όσο μπορώ. Για αυτό ξανα ξεκίνησα το μπλογκ, και το έβγαλα από τη ναφθαλίνη. Δε ξέρω πόσοι το διαβάζετε, ελπίζω να μη σας κουράζω και να μη το βαριέστε. Το θέμα που θα πιάσω είναι πολύ λυπηρό. Ίσως είναι πολύ νωρίς για να κάνω αυτή την αφιέρωση. Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή, δεν έχει κλείσει. Ίσως και να μην είναι η κατάλληλη στιγμή. Ίσως θα πρέπει να το γράψω όταν θα το έχω ξεπεράσει. Πώς να το ξεπεράσω όμως; Αυτό δεν ξεπερνιέται... Μιλάω για τον θάνατο. Το χάσιμο ενός αγαπημένου ανθρώπου. Η απώλεια. Δυσβάστακτος ο πόνος. Αλλά είναι και κάτι που σου κρούει το καμπανάκι και σου υπενθυμίζει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τον τελευταίο καιρό ζω ένα δράμα. Είναι τόσα πολλά που έχουν πέσει πάνω μου, που πραγματικά δεν ξέρω που βρίσκω τη δύναμη και συνεχίζω. Ξενιτιά, ανεργία, ανασφάλεια, άγχος, αγωνία…. Και το κερασάκι στη τούρτα; Ο θάνατος… Aυτός ο πούστης ο θάνατος που μου έχει πάρει όλους όσους έχω αγαπήσει. Αλήθεια πόσους ακόμα; Πέμπτη απόγευμα γυρίζω από τη σχολή και ανοίγω το λάπτοπ. Φείσμπουκ, σκάιπ, εμαιλ,… τα γνωστά. Δεν είχα όμως ιντερνετ. Δίπλα η Μερέτε ήταν με τον τεχνικό και προσπαθούσαν να φτιάξουν τη σύνδεση στο ιντερνετ. Δε θα αργήσουν, μου είπαν. Αχ και να ξεραν…. Όντως δεν άργησαν… (δυστυχώς). Με το που έρχεται το σήμα τσουπ κλήση στο Skype. H μάνα μου με περίμενε για να μου πει τα νέα… όχι με αγωνία, αλλά φοβόταν να μην τα μάθω από αλλού όπως της είπαν. Ήθελε να μου το κρύψει, αλλά αυτό δε γινόταν. Το φεισμπουκ είναι μεγάλη κατίνα. Η χειρότερη βραδιά της ζωής μου… μου ανακοίνωσε πως ο πολυαγαπημένος μου θείος πέθανε εκείνο το πρωί. Το σοκ μου κράτησε πολύ λίγο. Μετά το σοκ ήρθε η γνώση και η συνειδητοποίηση. Ο εγκέφαλος μου επεξεργάστηκε τη πληροφορία που μόλις έλαβε. Ο αγαπημένος μου θείος πέθανε. Τέλος, δεν υπάρχει πια! Δεν θα τον ξαναδώ. Τέλος. Και τότε ήρθε Ο ΠΟΝΟΣ. Πόνος και σπαραγμός! Δεν μπόρεσα να το ελέγξω ούτε να συγκρατηθώ. Άρχισα να ουρλιάζω. Πλάνταξα στο κλάμα. Ούρλιαζα, φώναζα, χτυπιόμουν. Δεν μπορούσα να το κοντρολάρω πια. Απέναντι είχα τη μάνα μου, να με βλέπει να ουρλιάζω και να οδύρομαι. Ήθελα να κλείσω το λαπτοπ να μην το βλέπει. Να μη βλέπει τον πόνο του παιδιού της και να μη μπορεί να κάνει τίποτα για να του απαλύνει τον πόνο γιατί είναι μακριά. Αλλά δεν το έκανα, γιατί μεσ’ τον πόνο μου μπόρεσα να σκεφτώ πως θα ήταν χειρότερο για εκείνη να μη ξέρει τι γίνεται και τι μου συμβαίνει. Μόλις είχε χάσει τον αδερφό της, και έβλεπε το παιδί της να πονάει, δεν έπρεπε να της φορτώσω και την αγωνία για το τι θα μπορούσε να μου συμβεί. Πόνος και ουρλιαχτό…. Πολύ ουρλιαχτό. Η Μερέτε με τον τεχνικό ήταν δίπλα στο γραφείο της και απλά με ακούγανε να ουρλιάζω. Είχαν καταλάβει ότι κάτι κακό μου είχε συμβεί. Όταν ηρέμησα κάπως έκλεισα το Skype και πήγα στη Μερέτε. Ήθελα κάποιον εκείνη την ώρα, αλλιώς θα τα έσπαγα όλα. Την πέτυχα να μιλάει με τον άντρα της στο τηλέφωνο, αλλά με πήρε αγκαλιά και του είπε πως πρέπει να κλείσει το τηλέφωνο για να μιλήσει μαζί μου να δει τι συνέβη. Κι εκεί ήρθε ο δεύτερος γύρος κλάματος. Απλά έπεσα στην αγκαλιά της και έκλαιγα με αναφιλητά σαν μωρό παιδί. Μου χάιδευε τη πλάτη και με παρηγορούσε. Με ρώτησε αν ήθελα να πάω στη κηδεία αλλά της είπα δεν προφταίνω, γίνεται την επόμενη μέρα. Κατάφερε να με χαλαρώσει, και μάζεψα τα κουράγια μου και ξεκόλλησα από την αγκαλιά της. Έπρεπε να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Τις επόμενες ώρες τις πέρασα με τραγούδια. Τραγούδια πόνου. Και με τσατ στο φέισμπουκ. Οι φίλοι μου προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν είτε στο τσατ είτε στέλνοντας μηνύματα στα διάφορα ποσταρίσματα που έκανα εκείνο το βράδυ. Μηνύματα θυμού, λύπης, πόνους. Και στίχους τραγουδιών : -«Κανείς δεν ξέρει τι να πει, τα λέει όλα η σιωπή…» -« Μην του μιλάτε του παιδιού αφήστε το να κλάψει με τα καυτά του δάκρια τον πόνο του να κάψει....» -«Aν είναι η μοίρα μου σακατεμένη, δε φταίει ο κόσμος ούτε κι εσύ. ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΩ ΕΓΩ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!!! και ξανά αρχίζω απ' την αρχή!!!!» -« Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί τώρα τίποτα πια δε σου ζητά μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά…» Αλλά το τραγούδι που πραγματικά αντικατοπτρίζει το πώς ένιωθα και το τι ήθελα να κάνω εκείνο το βράδυ είναι αυτό: «Απόψε θέλω να πιω τίποτα μετά να μη θυμάμαι μέσα στον καπνό να παγιδευτώ συνέπειες να μη φοβάμαι Απόψε θέλω να πιω θέλω να ξεφύγω από τα όριά μου. Μέσα στον καπνό να εξομολογηθώ. Για τα χαμένα όνειρά μου. Θα ανάβω με τσιγάρα θα σβήνω με ποτά... τώρα που πήρα τη λαχτάρα στάχτη να γίνουν όλα πια. Απόψε θέλω να πιω... Όλους κι όλα να τα διαγράψω. Μέσα στον καπνό να εξαφανιστώ πίσω να μην ξανακοιτάξω» http://www.youtube.com/watch?v=FAPjfguUOYk Μισώ το ποτό, αλλά εκείνο το βράδυ αν είχα ένα μπουκάλι ουίσκι θα το κατέβαζα όλο. Αν είχα τσιγάρα θα κάπνιζα. Ήθελα κάτι να θολώσει το μυαλό μου, να μη σκέφτομαι, να μη νοιώθω, να μη πονάω άλλο πια. Ακριβώς ότι λέει και το τραγούδι «Απόψε θέλω να πιω τίποτα μετά να μη θυμάμαι μέσα στον καπνό να παγιδευτώ συνέπειες να μη φοβάμαι . Απόψε θέλω να πιω θέλω να ξεφύγω από τα όριά μου. Θα ανάβω με τσιγάρα θα σβήνω με ποτά... τώρα που πήρα τη λαχτάρα στάχτη να γίνουν όλα πια.» Αυτό ήθελα, αλλά τίποτα από αυτά δεν είχα. Πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια που έχω κόψει το τσιγάρο, το είχα τόσο μα τόσο ανάγκη. Το ζήταγα… το ήθελα το είχα ανάγκη. Την επόμενη μέρα πήγα στη σχολή. Ένα σαράβαλο ήμουν από το κλάμα και το ξενύχτι. Αλλά δε μπορούσα να μείνω σπίτι. Η δασκάλα μου είπε αν θέλω να φύγω, αλλά της είπα πως δε θα μου κάνει καλό να πάω σπίτι. Δε θα με βοηθήσει. Απλά της ζήτησα άδεια την ώρα της κηδείας να πάω σε μια εκκλησία να τον κηδέψω έστω από απόσταση. Ακόμα και ο καιρός ήταν σύμμαχος μου στο πένθος μου. Ο καιρός και το τσιγάρο… Κάπνισα μετά από τόσο καιρό. Αμαρτία εξομολογουμένη δεν είναι αμαρτία… Κάπνισα και γαλήνεψα… Κάλμαρε ο πόνος μέσα μου, έστω και παροδικά. Θόλωσε για λίγο το μυαλό μου. Είναι γνωστή η τάση του ανθρώπου για την αυτοκαταστροφή. Εκείνη τη μέρα όλα μου τα επέτρεψα. Ακόμα και το τσιγάρο. Πενθούσα, πονούσα. Πήγα στην εκκλησία, αλλά από το πολύ κλάμα που είχα ρίξει μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχαν πια στερέψει τα δάκρυα. Δεν μπόρεσα να τον κλάψω. Και αυτό ήταν… Έπρεπε να μαζέψω τα κομμάτια μου, και να γλύψω τις πληγές μου. Σκέφτηκα τα λόγια που μου έχει πει. Την τελευταία φορά μου μιλήσαμε μου είπε πως δε φοβάται τον θάνατο. Όποτε θέλει μπορεί να έρθει και να τον πάρει. Παλικάρι όπως πάντα. Και πέθανε όπως ακριβώς ήθελε. Μπαμ και κάτω, και χωρίς να ταλαιπωρηθεί με αρρώστιες κλπ. Ένα απλό έφραγμα, μπαμ και κάτω, έτσι απλά. Όπως το ήθελε. Έπειτα σκέφτηκα το πόσο περήφανος ήταν για μένα. Ήξερε το πόσο δυνατή είμαι και το πόσα έχω καταφέρει εως τώρα. Παλικάρι με έλεγε… Παλικάρι που ξέρει να παλεύει. Αγάντα. Αυτό έλεγε. Αγάντα τσίτσο, αγάντα. Σ’ αγαπώ τσίτσο μου… και μου λείπεις. ΥΓ Το κάπνισμα φυσικά δεν το ξανά αρχίζω για τους παρακάτω λόγους 1) Δε θα πάνε στραφη τα τόσα χρόνια που το είχα κομμένο. 2) Το κάπνισμα είναι ασύμφορο και πανάκριβο στη Νορβηγία. 3) Για πρακτικούς λόγους δεν πρόκειται να τη βγάζω έξω στους -10 βαθμούς για να καπνίζω μιας και απαγορεύεται το κάπνισμα στους εσωτερικούς χώρους, ακόμα και στο σπίτι μου…. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Η Μερέτε…. Τι να πρωτογράψω για αυτή τη γυναίκα; Ότι και να γράψω θα είναι λίγο. Είμαι πάρα μα πάρα πολύ τυχερή που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο. Τα όσα έχει κάνει για εμένα είναι απερίγραπτα. Έχει σταθεί δίπλα μου σαν μάνα, σα φίλη, σαν αδερφή. Είναι τα πάντα για μένα... Είναι ένας άνθρωπος που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να προσφέρει… Ανιδιοτελώς. Η βοήθεια που μου έχει προσφέρει δεν περιγράφεται. Κάθε φορά με εκπλήσσει όλο και περισσότερο. Δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο σαν κι αυτή. Απλά δεν υπάρχει! Δε μπορώ να γράψω το τι έχει κάνει για εμένα. Είναι τόσα πολλά… προτιμώ να τα κρατήσω σαν τον κρυμμένο θησαυρό. Σε όσους έχω αποκαλύψει ένα μέρος του θησαυρού μου απλά έχει ανατριχιάσει!! Από μένα ξέρει πως ότι και να μου ζητήσει θα το έχει. Δε θα αφήσω κανέναν να μου την πειράξει, ή να την πληγώσει. Την έχω υπό την προστασία μου. Τέρμα Πριν μερικές εβδομάδες είχα την τιμή να είμαι προσκεκλημένη σε ένα δείπνο της. Περιττό να σας πω πως όλοι οι καλεσμένοι της με ήξεραν. Με εξέπληξε αυτό το γεγονός. Με το που τους συστηνόμουν μια έκπληξη άστραφτε στο πρόσωπο τους και μου έλεγαν «Ααα, εσύ είσαι η Αφροδίτη που μένεις από κάτω και είσαι από την Ελλάδα;». Δε χρειαζόταν να τους πω τίποτα περισσότερο. Τα ήξεραν ήδη όλα. Πήγα στη κουζίνα και της κάνω: «Μερέτε όλοι οι καλεσμένοι σου με ξέρουν!! Πως γίνεται αυτό;» κουναγε το κεφάλι της και γέλαγε…. Γνώρισα και 2 πολύ στενούς της φίλους. Τη μια βασικά την ήξερα από άλλο πάρτι που είχε διοργανώσει. Και οι δύο μου τόνισαν το πόσο τυχερή είμαι που έχω γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο. Καλά δε χρειαζόταν να μου το πουν το ήξερα. Μάλιστα τους διαβεβαίωσα πως ξέρω το πόσο τυχερή είμαι. Ο ένας μάλιστα, ο Κνουτ, μου είπε ότι την ξέρει πολλά χρόνια και έχει λάβει μέρος σε πολλά πάρτι που έχει διοργανώσει. Μου είπε ότι είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, δεν υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτήν. Χάρηκα που μου το είπε αυτό, όχι γιατί το ήξερα ήδη αλλά γιατί βλέπω πως δεν είναι μόνο δικό μου συμπέρασμα. Πραγματικά ώρες ώρες νομίζω πως δεν είναι από αυτόν τον κόσμο. Εξωγήινη…. Γυρίζει λοιπόν ο Κνουτ και της λέει: «Μερέτε, έλεγα στην Αφροδίτη το πόσο τυχερή είναι που σε έχει γνωρίσει. Και μου είπε πως το ξέρει και μάλιστα σε προστατεύει όσο μπορεί.» Μα να μη κραταει το στόμα του κλειστό αυτός ο άνθρωπος, όλα της τα είπε… Και τι κάνει το αστέρι μου η Μερέτε και με στέλνει ακόμα περισσότερο; Γυρίζει και του λέει: «Εγώ χαίρομαι που έχω γνωρίσει την Αφροδίτη. Με έχει βοηθήσει και μου έχει σταθεί σε πολύ στρεσογόνες καταστάσεις αυτή τη περίοδο, που η ύπαρξη της μου είναι πολύτιμη! Δε θα τα είχα καταφέρει χωρίς τη βοήθεια της». Η Ράντι, η άλλη στενή της φίλη, μου είπε τα ίδια πράματα για τη Μερέτε. Όπως και ο Κνούτ, έτσι και η Ράντι ήξερε τα πάντα για μένα. Για το πόσο την έχω βοηθήσει και σε τι τη Μερέτε. Βασικά θα μπορούσα να τους κακιώσω. Αλλά δεν το κάνω, γιατί καταλαβαίνω γιατί το έκαναν. Είμαι ο ξένος άνθρωπος, ο εισβολέας, που ξαφνικά μπήκε στη ζωή της Μερέτε, και βρέθηκε και καλεσμένη στο δείπνο της. Την αγαπάνε και με τον τρόπο τους θέλουν να την προστατεύσουν από τον εισβολέα. Απλώς με μετράνε και θέλουν να δουν τις προθέσεις μου. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Και όσοι αναρωτιέστε το ποια είναι αυτή η Μερέτε; Η απάντηση είναι : «Η Μερέτε είναι η σπιτονοικοκυρά μου, αυτή που μου νοικιάζει το διαμέρισμα της.» Η ερώτηση η δικιά μου είναι η εξής: «Έχετε γνωρίσει πολλούς σπιτονοικοκύρηδες/ες σαν την Μερέτε και πόσους;» ΥΓ Πέρα του ότι με έχει υιοθετήσει, έχει υιοθετήσει και τη γάτα μου!!! Ψάχνω να βρω ένα τραγούδι να της αφιερώσω αλλά δε βρίσκω…. Θα της αφιερώσω όμως κάποιους στίχους σαν υπόσχεση… Μονάχα εσύ να σαι καλά κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου θα είμαι κάπου εκεί κοντά ο φύλακας ο άγγελός σου.... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Η πεζοπορία στο βουνό ήταν το δωρο της Μερέτες για να με κάνει να ξεχαστώ λίγο... Αλλά που να αγιάσω; Μαζί με τα γενέθλια μου, ήταν τα 9μερα... Απο τη μια εσβηνα κεράκια, και απο την άλλη μοιράζαν κόλλυβα... Πόσα αντέχει ο άνθρωπος;

Παρακλάδι της ενόργανης... οπως πχ αργοτερα προστεθηκε και το τραμπολίνο.

Aυτος ειναι στόχος για σνοουμπορντ Μακη κι οχι για ορειβασία... θα γινει και αυτο

Αργώ ε; Μακαρι να εκανα εκδρομες καθε εβδομαδα.... Αυτο ειναι ενας απο τους επομενους στόχους μου. Ειναι μακριά απο το Οσλο βεβαια, οποτε δε ξέρω ποτε θα πραγματοποιηθει. http://www.huffingtonpost.com/2013/11/16/trolltunga_n_4267263.html https://www.facebook.com/media/set/?set=a.269622486448872.61939.108406909237098&type=3

Eπειδή δεν έχω χρόνο να κάνω δευτερη περιγραφή της εκδρομής μου (ήδη έφαγα ενα απογευμα να γράφω στο μπλογκ μου), όσοι έχτε όρεξη διαβάστε το εδώ. Πρώτο και δεύτερο μέρος. http://oslomylove.blogspot.gr/2013/11/gyrihaugen-17-11-13.html

Εχω χασει κι εγω ενα πανεμορφο και πανεξυπνο γατι απο σκυλους Φοβερο γατί. Με περιμενε καθε μερα στην εισοδο της αυλης λες και ηξερε την ωρα επιστροφης μου. Και οποτε εβγαζα τον σκυλο μου βολτα ερχοταν μαζι μας και περπαταγε διπλα του. Καλα πολλες φορες πηδαγε απανω του και τον χρησιμοποιουσε ως μεταφορικο μεσο. Δεν υπηρχε ατομο που δεν σταματουσε στο δρομο να δει το θεαμα (εμενα να βγαζω βολτα μια γατα κι ενα σκύλο). Εν το μεταξυ ειχε φουντοτο τριχωμα, και ο σκυλος μου το ιδιο... φοβερη εικόνα. Δυστυχως.... πηγε απο σκυλιά κι οχι απο αυτοκινητο. Δυστυχως τα αδεσποτα ζωακια εχουν πολλους εξωτερικους κινδυνους να αντιμετωπισουν.

klapssssss

Θεωρω το γουειβ αρκετα δυσκολο αλλά και διασκεδαστικό. Μονο σε νοτιαδες της Αναβυσσου εχω μπει, και απλά προσπαθω να επιβιώσω/πλαναρω πανω στα κύμματα. Μου αρεσει το θεωρω σκετο λουνα παρκ αλλά δεν επιδιώκω να κανω. Ουτε ψάχνω παραλιες με το τελειο κύμα ουτε κανω κολοτουμπες στον αέρα. Και οταν βλεπω διαφορα βιντεακια απλά λέω ρεσπεκτ. Και σπανια θα πω αα τι ωραιο βιντεο αα τι ωραια κόλπα που κάνει ο τυπος.... ολα ιδια μου φαίνονται. Το ιδιο ισχυει και για το freestyle... Πολυ σβουρα ρε παιδι μου. Κι όμως σημερα πετυχα ενα βιντεο με γουειβ που με μάγεψε! Ισως να φταιει και η μουσική ίσως και το editing του βιντεου.... Αλλα και ο πρωταγωνιστης ειναι ΠΟΛΥ καλός. Τα κανει ολα τοσο smouth.... λες και χορεύει στο κύμμα. Καλα και τα κύμματα ηταν υπεροχα.... Απολαυστε τον http://vimeo.com/76983380 ΥΓ Μπορει και να φταιει το οτι μου λειπει το γουιντσερφακι.... Πως ειναι οταν εισαι πεινασμενος που ότι σκατα και να σου δωσουν να φας τελεια τα βρισκεις.... ε καπως έτσι. Λολ

Δε ξερω ρε συ Χρηστο... και να μου εκανε πλακα αφου ειδε οτι το πηρα στα σοβαρα καποια στιγμη δε θα το μαρτυρουσε?? Λεμε τωρα.... Εκτος και αν ειναι σαδιστης.... τι να πω. Κι εγω δεν ηξερα οτι κυνηγανε γάτες... βεβαια οι αλεπουες εχουν καλη προσαρμοστικότητα οποτε που ξέρεις μπορεί. Η σπιτονοικοκυρα μου την αλεπου την εχει δει αρκετες φορες. Τα δικα της δεν εχουν πάθει τίποτα, ζουν και βασιλεύουν. Η δικια μου υπερτερει στους 3 μαντραχαλους γιατι ειναι λεπτη ευκινητη και γρήγορη. Ενω οι μαντραχαλοι, πρεπει να ζυγιζουν 8-9 κιλα το καθενα. Ειδικα ο ενας σα φρεγατα περπαταει. Δε μπορει να παρει τα ποδια του.

Συμφωνα με τα λεγομενα του γνωστού μου ο οποιος ειναι παθων (12 γατες εχει χασει, ενα γατι καθε 15 μέρες ), η αλεπου μαθαινει τη διαδρομη της γάτας και παει και παραφυλάει. Και οταν η γατα περασει τσουπ την πιανει. Καλα μη το δεσεις κι ολας οτι θα σκοτωσω ζωο. Και ουτε επροκειται να παρω οπλο.... Μια τρελη να βαραει σκοπια στον κήπο; Χαχαχαχααα.... και διπλα μου να εχω την κινεζική πρεσβεία;;; Very bad idea. Ελπιζω τα κυνηγετικα και αμυντικα συστηματα της μικρης να λειτουργουν. Αθηνα ολο και καποιο ζωύφιο μου έφερνε κατα καιρους, κυριως ομως για παιχνιδι. Τζιτζικι, σαμιαμιδι, αλογακι της Παναγιας (ειχε φαει κατι μπουνιες στη μυτη απο αυτο.... πολυ γέλιο), ακριδες, τις μυγες τις έτρωγε. Μετα ανεβασε επιπεδο και μου εφερνε πουλιά. Ενα σπουργίτι κι ενα χελιδόνι. Ευτυχως ζωντανα. Απλα ηθελε να τα πεταει και να τα πιανει η σαδίστρια. Τα έσωσα και τα 2 απο του χαρου τα δοντια που λενε.... Εδω προσπαθει να κυνηγισει νορβηγικες καρακάξες αλλά δεν....

Το γραφω εδω μιας και ειναι το τμημα με τα κατοικιδια. Οπως οι περισσοτεροι ξερετε βρισκομαι Νορβηγια κι εχω και τη γατα μαζι μου. Απο αποκλειστικά εσώκλειστη γατα που ηταν στην Αθηνα (μονο ταρατσα εβγαινε, και οχι αυλη γιατι εμενα σε λεωφόρο και ολα μου τα γατια απο αυτοκινητο εχουν παει) εδω στη Νορβηγια εμαθε να αλητευει στην αυλη μου και στις αυλες των γειτόνων. Εδω οι περιφραξεις ειναι θαμνοι και συρματοπλεγμα της κακιάς ώρας. Δεν υπάρχουν μαντρες και κάγκελα. βεβαια το σπιτι εχει προσβαση σε δρόμο αλλα οχι μεγαλης κυκλοφορίας. Ελπιζω να μη θελει να δοκιμασει τα απεναντι σπιτια. Το προβλημα μου ομως δεν ειναι τα αυτοκινητα αυτη τη στιγμη. Εμαθα οτι μας επισκεπτεται αλεπου. Στην αρχη ειχα πει, αχ τι καλα γλυκουλι ζωακι. Σχολίασα ομως στο φατσοβιβλιο μου ετσι για πλάκα "Οι αλεπουδες τρωνε γατια;" Και δυστυχως ελαβα την απαντηση απο ενα παιδι που εχει ενα κτημα κι εχει σκυλια γατια μεσα, οτι ναι τα γατια ειναι ο πρωταρχικός στοχος της αλεπους. Εχει χασει 12 γατες απο αλεπουδες. Στείνουν καρτέρι και οταν περασει η γατα της ορμάνε χωρις να προφτάσουν να αντιδράσουν!!! Εχω τρομοκρατηθει. Δεν μπορω να κανω κατι... να την ξανακλεισω στους 4 τοιχους τωρα που εμαθε το εξω και την ελευθερία, και ειναι κριμα και θα με κατασπαράξει. Βλεπει κλειστη πορτα και γκρινιαζει. Περιφραξη καλυτερη δε γινεται. Σκεφτηκα να παρω κανα τουφέκι, αλλα περα απο το οτι δεν ειμαι καλη κυνηγος, ε δεν μπορω να ειμαι 24 ωρες το 24ωρο πίσω απο τη γάτα μου με το τουφεκι. Ελεος. Και ναι ειμαι φιλοζωη και δε θα σκοτωνα αλλο ζωο, αλλα ετσι και μου φαει τη γατα μου μα το θεο θα τη γδαρω με τα ιδια μου τα χερια. Αν τη βρω βεβαια..... @$#$$% προς το παρων, θα ευχηθω να μην ειναι πεινασμενη η αλεπου. Να μην την παρει χαμπαρι.

Το αλζχαιμερ πάει και με την ηλικία... Ηθελα να γραψω και κατι αλλο για τον σφένδαμο. Στα νορβηγικια λέγεται lønn. Aλλά lønn σημαίνει και μισθος. Ιδια ορθογραφια ίδια προφορά.... Aπλά προσθετουν lønn tre για να ξερει ο άλλος οτι αναφερεται σε δεντορ και όχι σε μισθό. Ενα δεντρο που μεταφραζεται ως μισθος... παντως λεφτά δε βγαζει

Καιρό έχω να κάνω κάποια βουνίσια εξόρμηση. Μια κάτι δουλειές που εχω καταπιαστει, μια ο καιρός που δε βοηθούσε.... Μια οτι δεν ειχα και όρεξη.... Σημερα μετα απο κατι μαστορεματα στον κήπο η ιδια η Μερέτε με έδιωξε. "Πήγαινε να απολαύσεις τον ήλιο, πήγαινε στο βουνό.| εγω εκεί θα ήμουν στη θέση σου." "Δεν ξέρω το δρόμο. (Δικαιολογίιιια)" της λέω. "Σου πηρα χάρτη, αρα μπορείς να πας"... Ουυυ τωρα σώθηκες έλεγα απο μέσα μου. Εγω και ο χάρτης έχουμε εδώ και χρόνια δώσει διαζύγιο. Της τον πηγα και μου σημείωσε τη διαδρομή.... Εβαλα ένα σάντουιτς στη τσάντα, αγόρασα και μια κοκα κολα απο το σουπερ μάρκετ (μωρε για τους χαμένους υλεκτρολίτες )..... Α και πήρα και το πατίνι μου! Ειδικα για το σκαρφάλωμα στο δάσος ουυυυ ότι πρέπει ήταν. Το κατάλληλο εργαλίο.Χαχαχα... με κοιταζαν ολοι περίεργα. Το κουβάλαγα στα χέρια σε ολη τη διαδρομη. Για να δικαιολογήσω τη μ@λ@κι@ που έκανα ελεγα "δεν πειράζει Αφροδιτη, θα το απολαυσεις στο τέλος που θα είναι όλο κατηφόρα." Και ενοειται στην άσφαλτο. Αλλη δικαιολογία "Το χειμωνα το ανεβαινουν με τα σκι και απολαμβανουν τη καθοδο μετα, ε θα παρω μια γευση του πως είναι".... Ω μια χαρά ήταν και στην άνοδο μπροω να πω. Χάρη σε αυτο βρήκα παρέα. Ενα ζευγαρακι στη διαδρομη μου έκανε πλάκα που με ειδε να το κουβαλάω, του στυλ "εχεις σκοπό να κατεβεις μετα με αυτο απο την κορυφή;" "Μπααα.... δεν έχω κανει ασφάλεια ζωης ακόμα και δεν εχω σκοπο να παω στο Riskhospital"...με αυτα και μ' αυτα ο νεαρός λεγόταν Κριστιαν ή νεαρά του είχε ένα περίεργο όνομα που ως φυσικου επακόλουθου ήξερα πως δε θα το συγκρατίσω. Και φυσικά δεν το συγκράτησα.... και πιασαμε την κουβεντα. Απο που είμαι, που παω, τι κάνω σε αυτον τον μαγευτικό τόπο.... Τελικά έχουν δικιο για τους Νορβηγους. Μου το επιβεβαιωσε και ο Κριστιαν. Οι Νορβηγοι είναι κλειστοι άνθρωποι. Μεσ' τη βδομαδα κλείνονται στον εαυτο τους. Δεν μιλάνε δε λαλανε... θα τους δεις στο μετρο και απλά θα κοιτανε το χάος. Μinding their own bussines. Μονο τα σαββατοκυριακα στο βουνο θα τους δεις να θελουν να επικοινωνησουν. (Ή μετα απο κανα δυο τρεις μπυρες.... στις 10 δε θες εσυ να επικοινωνησεις μαζι τους. Γινονται λιωμα.) Αυτα με τα κοινωνικα δρώμενα. Ας παμε στο φωτογραφικο υλικο και στη διαδορμη μας. Προορισμος: Vettakolen. Εγω και το πατίνι μου ανηφορίζω μεχρι να βρω το δάσος. Απολαμβάνω το φθινόπωρο, μια εποχή που στην Ελλαδα έχει εξαφανιστει. Τα χρώματα των δέντρων είναι υπέροχα. Τη προηγουμενη εβδομάδα έμαθα και πως λέγονται τα δεντρα με τα κιτρινο-πορτοκαλο-κοκκινα χρώματα. Σφένδαμος ή αλλιως οξια. Μια φορα το χρόνο αποκτουν αυτο το υπέροχο χρώμα και ισως είναι και το τελευταιο σαββατοκυριακο που θα κρατήσουν τα φύλλα τους στα κλαριά τους. Ετσι διαβασα στην εφημεριδα τουλάχιστον. Συνεχιζουμε λοιπον, χαρη στος φοβερες προσανατολιστικές μου ικανοτητες (και ικανοτητες να διαβαζω χάρτη.... στραβαδι που είμαι) εχασα το δρομάκι που επρεπε να παρω για να βγω στο δάσος (δεν ειχα καμια αμφιβολία επι τουτου) αλλά ευτυχως είχα μια δεύτερη ευκαιρια λίγο πιο πάνω. Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδω.... (ρωτησα δεν ήταν) Και τσουπ η λίμνη που έψαχνα. Και όχι δεν την βρήκα με τις οδηγιες του χάρτη γιατί δεν μου έχω καμια μα καμία εμπιστοσυνη. Ρωτώντας πας στην πόλη...λίμνη. Båntjern lake το όνομα της. (ε να μη φωτογραφίσω και το μεταφορικό μεσο που έσερνα Εκει έφαγα το μεσημεριανό μου και ηπια και λίγη κοκα κολα. Και απολάμβανα το τοπίο. Απο τις πρωινές εργασίες στον κήπο τραβηχτικε η μέση μου και με είχε πιασει το γόνατο. Ήξερα ότι θα υποφέρω στον γυρισμό αλλά έιχα οδηγίες μετα τη λίμνη να πάω στην κρυφη του Vettakolen. Ε κι αφου είχα φτάσει που είχα φτάσει ως εκει και δεν είμαι και της αναβλητικότητας... είπα ας το κανω κι ας κλάψω. Τραβολογαγα και το πατίνι τρομάρα μου. Ουτε μπαστουνι δε γινόταν. Και ενω μπορω και χάνομαι άνετα στην πόλη στο δάσος καταφέρνω και βρίσκω πάντα το δρόμο μου. Τι περίεργο. Το σκαρφάλωμα στη κορυφή ήταν απολαυστικό γιατί οπως σας είπα είχα και ωραία παρεα . Και ιδού το αποτέλεσμα. Και μια πανοραμική... Αξιζε τα λεφτά του που λένε.... Φυσικα η κάθοδος είχε πόνο... πολύ πόνο. Πρεπει να εκανα κανα μισαωρο να το κατεβω το κουτσαβλο. Παλι σκεφτόμουν μαγνιτικες αξονικές και χειρουργία... ωχχχ θα εχω ασχημα γεράματαααα.Ας απολαυσω τα νιατα μου προς το παρων. Καταφερα και βρηκα το δρόμο μεχρι την άσφαλτο κι εκει ηρθε η ωρα του πατινιου. Τωρα λεω θα απολαύσω την κάθοδο. Πρεπει να βγαλει τα λεφτα του... Και φυσικά ήταν απόλαυση. Επιδη ειμαι και λίγο χέστρα ο χρονος που χρειαστικα για να φτασω σπιτι μου ήταν μονο 10-15 λεπτά. Μπορούσα και γρηγορότερα αλλά πρωτον φοβομουν τα αυτοκίνητα και δευτερον ηθελα και να το απολαύσω.... Ασε που με τον αερα που επεφτε στα ματια ειχα δακρυσει και δεν έβλεπα/ με το ενα ματι οδηγουσα χαχαχα/ Αυτα.

Αντε και οταν μεγαλώσει με ενα καλό snowboard να οργωνει τα βουνα

Να ζησετε παιδακια, να ευτυχισετε!

Μπα, δε με πάει το μακρυυυ... Σκουφάκια πρόεδρε... Σκουφάκια γαντάκια και κασκόλ. Στους -17 βαθμούς που χτυπάει το Όσλο, δε πα να έχεις και αφάνα μαλλί... Ότι μένει εκτεθειμένο πέφτει

Molis parelaba kati fotografies apo tin ekdromi sto eksoxiko tis spitonoikokuras mou.... My favorite ok as sobareutoume De mporo gia polu..

Εχμ.... δε συγκρίνεται το Λαυριο με Αλιμο/Βουλιαγμένη.... εχμμμ....

MIK... πως κάνεις ετσι.... εδω αλλοι πάνε και κάνουν ΛΑΥΡΙΟ :P

Αν κατουριόσουν εκεινη την ωρα επρεπε να τα χρησιμοποιησεις τα ουρα σου. Αμμωνια. Τωρα περα απο φενιστιλ δε ξερω τι αλλο μπορεις να βαλεις. Υπομονη. Ο Νοτιας φέρνει διάφορα... δυστυχως. Αλλα το οτι σε τσιμπησε η μεδουσα δε σημαινει πως πρεπει να σταματησεις το σερφακι.... ειπαμε. Καλες οι βολτες πανω κατω αλλα το παρτυ αρχιζει απο 4 μποφορ και πανω και οταν μαθεις γατζο δεστρες και πλαναρισμα.