afrodite

Εδω ειναι όταν ξεκινήσαμε και βρήκαμε επιτέλους χιόνι. Εδω το χιονι τελειώνει και ειναι παγος κλαψ κλαψ και μετα χωματοδρομος κλαψ κλαψ Ενα κομμάτι του τοιχου με τα κυπελα. Για το ντεκόρ δεν εχω σχόλια ... εκανα απλά πως δεν το είδα. Δευ υπάρχει.... Θέλω να ελπίζω πως είναι ψεύτικα. Μονο αυτο.... Το ντόνατ κανέλας.... Μου τη σπάει όταν με φωτογραφίζουν μπουκωμένη. Το τέλος μια πολύ ωραίας μέρας.

Δε θα μπορουσε να ειναι κατι αλλα παρα μονο σκι. Ειναι ΤΡΕΛΟΣ με το σκι, και οποτε δεν κανει σκι κανει ρουλερσκι (τα σκι με τα ροδάκια). Αν μπορουσε να πηγαινε και στη δουλεια του με τα σκι ειμαι σιγουρη πως θα το εκανε χαχα. Στην εκδρομη που ειχε διοργανωσει στο Μοτβαν για σκι, συναντηθηκαμε κάπου το μεσιμερι. Ε πριν έρθει για σκι μαζι μας ειχε ηδη παει για σκι το πρωι....

Cross Country μου ειπε.... εκτις κι αν λάθος κατάλαβα

Womens 30km World Cup at Cross country ski Εχτές έλαβα πρόσκληση από έναν φίλο σκιέρ, τον Τζέιμς, να πάμε για σκι και παράλληλα να δούμε το παγκόσμιο κύπελλο cross country που θα γίνει στο frognesenter. Θα ξεκινούσαμε από τη λίμνη Sognsvann και θα ανεβαίναμε ως το Φρογκνερσεντερ. - Έχει χιόνι; Ρωτάω . - Ναι, έχει και έχουν ετοιμάσει τα μονοπάτια (περνάει μηχάνημα). - Τι κερί; Τον ρώτησα η αφελής γιατί την προηγούμενη εβδομάδα που πήγα έφαγα ήταν μιας και χρησιμοποίησα λάθος κερί. - Κlister (κόλλα). Έλα και θα σου βάλω εγώ. Τι gentleman, και τι κλασσική γυναίκα εγώ, σιγά μη λερώσω τα χεράκια μου με αυτή την αηδία. Δέχτηκα την πρόσκληση μιας και ήθελα να κάνω σκι, σιγά μην ενδιαφερόμουν για τους αγώνες. Δε παραπονιέμαι όμως ήταν ωραία εμπειρία και αυτή. Πρώτη φορά θα έβλεπα αγώνισμα από τόσο κοντά. Και θα έτρεχαν όλα τα διάσημα ονόματα του Cross country και φυσικά η γνωστή (εγώ τώρα την έμαθα) Marit Bjørgen, η ανταγωνίστρια της Therese Johaug και διάφορα άλλα ονόματα που εγώ δεν τα ξέρω . Για την ιστορία η Μάριτ ναι μεν βγαίνει πρώτη αλλά η Τερέσα στο overall είναι πρώτη κατά 60 πόντους και η Μάριτ κυνηγάει να την περάσει. Μετά το σημερινό αγώνισμα μείωσε τη διαφορά στους 30 πόντους οπότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάρει και φέτος τον γλόμπο. Ξεκινήσαμε λοιπόν πρωί πρωί (εγώ ακόμα κυμάνουν) από τη λίμνη για πάνω. Δυστυχώς το χιόνι φέτος μας χαιρετά από νωρίς, χρειαστήκαμε να περπατήσουμε 2 χιλιόμετρα μέχρι να βρούμε χιόνι και να φορέσουμε τα σκι. Ο Τζέιμς φυσικά μου πέρασε την κόλλα όπως μου υποσχέθηκε. Εκείνος κάνει σκέιτ, και τα σκέιτ δε θέλουν κεριά και βλακείες. Ένας λόγος παραπάνω να αλλάξω άθλημα του χρόνου. Και μου έσκασε το μυστικό ότι μέχρι το Φρογνερσέντερ θα έχουμε ανηφόρες και αρκετές από αυτές θα είναι αρκετά απότομες. Αυτά δεν μου τα είπε εχτές ο πονηρός…. Είχαμε το λοιπόν να διανύσουμε 4 χιλιόμετρα ως τους αγώνες με υψομετρική διαφορά 300 μέτρα. Περιττό να πω ότι μου είχε βγει η γλώσσα ως το πάτωμα, και κάθε φορά του τόνιζα το πόσο τον μισώ. «Έλα, έλα μη γκρινιάζεις, σκέψου μετά τι έχεις να κατέβεις και πόσο θα το διασκεδάσεις.» Πραγματικά μόνο αυτό σκεφτόμουν. Εγώ αγκομαχούσα για να ανέβω με ψαροκόκαλο, κι εκείνος ανέβαινε κάνοντας σκέιτ και ούτε καν που είχε ιδρώσει. Σε μια από τις κορυφές που σαν τζέντλεμαν με περίμενε, κι αφού του ξανατόνισα το πόσο τον μισώ, τον ρώτησα τι παίρνει κι έχει τέτοιες αντοχές. Κι εκεί μου έσκασε το μυστικό. Πέρα του ότι προπονείται πιο συχνά από μένα οπότε έχει καλύτερη φυσική κατάσταση, πέρσι έλαβε μέρος σε αγώνα και διένυσε συνολικά 155 χιλιόμετρα και υψομετρική διαφορά 4000 μέτρα στη Γαλλία. Οκ πάω πάσο…. Ο τύπος είναι αθλητής. Έμπλεξα! Μη τα πολυλογώ, με τα πολλά καταφέραμε και φτάσαμε στους αγώνες κι εγώ φώναζα στη Μάριτ να μη ξεκινήσει χωρίς εμένα. Θα την προκαλέσω σε έναν αγώνα που η νικήτρια θα είναι αυτή που θα φτάσει τελευταία. Φυσικά νικήτρια θα είμαι ΕΓΩ!!! Και με διαφορά μάλιστα. Μέχρι να αρχίσει ο αγώνας εγώ είχα ξυλιάσει. Μέχρι να ανέβω είχα γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα από τη κορυφή ως τα νύχια. Ακόμα και η σαλοπέτα και το τζάκετ μούσκεμα ήταν. Τσάκισα και τη σοκολάτα του Τζέιμς και κάτι αποξηραμένα σύκα που είχε για να πάρω ενέργεια μπας και ζεσταθώ. Ο αγώνας ξεκίνησε και περιμέναμε να δούμε πια θα πέρναγε πρώτη από μπροστά μας. Φυσικά ήταν η Μάριτ και βγήκαν οι πρώτες φωτογραφίες. Από πίσω η Τερέσα και το υπόλοιπο τσούρμο. Οι Νορβηγοί θεατές όλα τα λεφτά. Κάνανε ότι μπορούσαν για να τις εμψυχώσουν. Βικινγκς!!! Η Μάριτ πετάει. Η Τερέσα ακομαχάει. Θα έτρεχαν 30 χιλιόμετρα και θα πέρναγαν από μπροστά μας άλλες δύο φορές. Ο δε Τζέιμς είναι ερωτευμένος με την Μάριτ και φυσικά καθώς περιμέναμε τον δεύτερο γύρω έπεσε το ανάλογο δούλεμα και καζούρα. Σιγά μην τον άφηνα… άσε που έπρεπε να κάνω και κάτι για να ζεσταθώ μιας και είχα ξυλιάσει. Είναι πεπεισμένος πως η Μάριτ δε παίρνει αναβολικά και μη σε ακούσουν οι Νορβηγοί να λες κάτι τέτοιο γιατί θα θυμώσουν. Μα καλά του λέω, ακόμα και το σώμα της την προδίδει. Δεν είναι φυσιολογικό για γυναίκα. Οκ μπορεί να έχει λίγο παραπάνω τεστοστερόνη από τις υπόλοιπες γυναίκες αλλά όχι και τόσο… κάτι παίρνει. Όχι δε παίρνει, απλά προπονείται καθημερινά. Δεν ήθελα να του χαλάσω το όνειρο οπότε και δε το συνέχισα. Η κοπέλα πάντως έχει τρελές αντοχές…. Στον τρίτο γύρο είχε αφήσει πίσω τις άλλες κατά πολύ. Όταν πέρναγε από μπροστά μας μέχρι και χαμόγελα προς το κοινό έριχνε. (Ξανά καζούρα προς τον Τζέιμς… άντε τυχερέ σου χαμογέλασε είδες. Οι υπόλοιπες όταν πέρασαν μετά από 2:36 λεπτά βογκάγανε. Η γλώσσα μέχρι το πάτωμα. Η Μαριτ, απλά βόλτα στο πάρκο έκανε…. Πάπαλα λοιπόν με το πανηγύρι, οπότε και πήγαμε στο σαλέ για καφέ και ζεστή σοκολάτα να ζεσταθούμε λίγο μιας και θα είχαμε συνέχεια. Εγώ ονειρευόμουν το downhill. Τόσο ιδρώτα έριξα για να ανέβω, δικαιούμουν τη κατεβασιά. Τελειώσαμε τα ζεστά μας και τσουπ έξω πάλι στο κρύο για σκι. Φτάνουμε στην αρχή της πλαγιάς κι εκεί δέχτηκα οδηγίες από τον Τζέιμς απλά να μπω στα ίχνη και να τραβήξω μια ευθεία χωρίς σταματημό. Λύγισμα ποδιών και κατεβασιά ρουκέτας δίχως αύριο. Πρώτη φορά θα έκανα κάτι τέτοιο ειδικά σε τέτοια κλίση. Οκ βαθιά ανάσα, τον σταυρό μου και πάμε…. Ευτυχώς δεν κυκλοφορούσε ψυχή αλλιώς θα υπήρχε κανα πολύνεκρο. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο, τα μάτια έτσουζαν γιατί δάκρυζαν από τον αέρα και σχεδόν δεν έβλεπα. Κάποια φάση τα ίχνη ήταν δίπλα σε γκρεμό κι εγώ έχω ακροφοβία. Προς στιγμήν η καρδιά μου σταμάτησε από το φόβο, αλλά εκείνη την ώρα μιας και δεν είχα άλλη επιλογή και ούτε σταματημό, είπα «Αφροδίτη κάνε πως δεν το βλέπεις. Δεν υπάρχει , δεν υπάρχει. Μη κοιτάς, δεν υπάρχει». Έστριψα και το κεφάλι για να μη κοιτάω τι βρίσκεται δίπλα μου και επιβίωσα!!!! Κάποια στιγμή με αυτά που κάνω ίσως ξεπεράσω την ακροφοβία μου…. Μέθοδος ομοιοπαθητικής. Με το σνοουμπορντ μου ήταν πιο εύκολο. Απλά γύριζα τη πλάτη προς το γκρεμό για να μην τον βλέπω. Βοηθάει και η στάση. Στο σκι όμως είναι αλλιώς. Αισίως η κατηφόρα τελείωσε και βρεθήκαμε σε μια διασταύρωση. Του λέω μου άρεσε η κατεβασιά θέλω κι άλλο!!!! Μου λέει αν θες κι άλλες κατεβασιές μπορούμε να πάμε μέχρι το Ullevålseter (άλλα 3 χιλιόμετρα όπου είναι και αυτά ανηφορικά). Έλα, έχει και ωραία ντόνατς κανέλας. Ήμουν ξεκούραστη από τη πρώτη στάση στο Φρογκνερσεντερ, οπότε του είπα οκ πάμε. Στη διαδρομή καθώς ανηφορίζαμε και αφού πάλι μου είχε βγει η γλώσσα μάλωνα τον εαυτό μου «Αφροδίτη κάποια στιγμή πρέπει να μάθεις να λες όχι». Όταν όμως φτάνεις στην κορυφή, απολαμβάνεις το ντόνατς κανέλας και μετά σκέφτεσαι την κατηφόρα που έχεις να κάνεις, όλα τα ξεχνάς. Άξιζε ο κόπος ασυζήτητη. Όσο για το περιβόητο ντόνατς κανέλας…. Πρέπει να δοκιμάσει τα ελληνικά και θα του φύγει η μαγκιά. Τα νορβηγικά δεν πιάνουν μια μπροστά στα δικά μας. Καλά είναι, δε λέω αλλά…. Το σαλέ αυτό πέρα από τα ντόνατς κανέλας είναι γνωστό και για τον κάτοχο του. Πέρα από σκι μαθαίνουμε και λίγο ιστορία. Ο τύπος που το έχει είναι θρύλος γιατί τρέχει σε αγώνες μοτοσυκλέτας κι έχει σαρώσει τα κύπελλα. Τρέχει σε Νταχαρ κλπ…. Συγχωρέστε με αλλά δεν τα πάω καλά με τα μηχανοκίνητα αγωνίσματα οπότε και δεν ξέρω και πολλά. Όσοι ασχολείστε θα τον ξέρετε. Σε όλα τα δοκάρια της σκέπης υπήρχαν κύπελλα. Πρέπει να είναι γύρω στα 100 ίσως και 200. Δεν μπόρεσα να τα μετρήσω. Μικρά μεγάλα, λεπτά χοντρά, χρυσά ασημένια, γυάλινα. Σε βιτρίνες ήταν τα μετάλλια από το νταχαρ. Απλά γουαου!! Πάει και το ντόνατς… παρατριχα να πάθω υπογλυκαιμικό σοκ. Ότι θερμίδες έκαψα τις πήρα πίσω και με το παραπάνω. Σιγά μην τις άφηνα μόνες τους να χαθούν…. Ακoλούθησε η γνωστή απόλαυση της κατηφόρας. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρχε γκρεμός δίπλα…. Αλλά είχε πολλές στροφές. Άλλαξε το επίπεδο δυσκολίας. Μου την έσπασε που δεν την είχαν φτιάξει τη πίστα και δεν είχε τα γνωστά ίχνη όπου απλά πας τραίνο κάτω. Οπότε αναγκαστικά όταν κατέβαινα πάτησα και λίγο φρένο. Κι αυτό από τον φόβο μου. Ακόμα δεν το έχουμε το άθλημα…. Έχει δουλειά ακόμα. Ο Τζέιμς ήταν θυμωμένος γιατί δεν κατάφερε να πιάσει τα 60χλμ την ώρα. Δεν πειράζει του είπα, μη στενοχωριέσαι την άλλη φορά. Αφού το χιόνι είναι σούπα και δε γλιστράει…. (Αυτή τη φορά ήμουν καλή μαζί του και δεν είχε καζούρα). Άλλη μια όμορφη μέρα στο βουνό έλαβε τέλος. Δυστυχώς δε ξέρω για πόσο ακόμα θα απολαμβάνουμε σκι. Έχει να χιονίσει από τον Φεβρουάριο και έχουμε Μάρτιο και στα προγνωστικά δε βλέπω να πέφτουν άλλες νιφάδες. Η άνοιξη μας μπήκε 2 μήνες πριν δυστυχώς… Λες και είχαμε ποτέ χειμώνα…. Πφφφ. Τι κακό ήταν αυτό φέτος. Γκαντεμοχρονιά.

Α ρε Ολγα .... το ατυχημα σου μου θυμησε ενα παρόμοιο ηλιθιο ατυχημα δικό μου αλλα ευτυχως οχι με πιατακι αλλα απο αυτα τα κολονάκια που βαζουν για προσοχη στις πετρες κλπ.... πηγα το ζωον και επεσα πανω του και αυτο αντι να κάτσει κάτω σαν υπάκουο κολωνάκι αφου το ισοπέδωσα αυτο ταλαντεύτικε και σηκώθηκε όρθιο κι έσκασε στη μούρη μου. Το αποτέλεσμα σαν το δικό σου, Αποτυχημένο μπότοξ με χαλασμένη σιλικόνη (και την επόμενη είχα να πάω και σε συνέδριο... αστα να πάνε), τεράστιο σκίσιμο απο μέσα, για μισή ωρα εφτυνα αίμα(ακομα υπαρχει η ουλή, λες και εχω δεύτερο χαλινό στο πάνω χείλος). Τα δόντια ευτυχως στη θέση τους, αλλά τα παρακολουθούσα για αρκετό διάστημα γιατί υπήρχε κίνδυνος να νεκρωθούν από το τραύμα. Περαστικά, σκι κάνεις και με φουσκομένο χείλος

Ο βραχος φταει που πηγε καταπανω του Περαστικα και γρηγορη ανάρρωση.

Μια δε φτανει, ειμαστε βορειο και νοτιο τιμ... θελουμε κι άλλη (οταν λεω βορειο εννοω εμενα χαχαχαχαχαχ)

http://news.in.gr/perierga/article/?aid=1231298521

Γιατί? Εκει που εισαι εσυ δεν εχεις το ιδιο θεμα;

ΥΓ Η ξανθια ειναι η Τερεσα.

Μεχρι σημερα δεν ειχα δει κανεναν αγωνα κι ας εχω 5 καναλια που τους μεταδιδουν. Αλλά έτυχε να δω το αγωνισμα Λαγκρεν γυναικών 30 χιλιομέτρων (ναι παει χαλασα εντελώς). Ποτε δεν ειχα δει τέτοιον αγωνα τον θεωρουσα βαρετο. Οποτε εβλεπα διάλεγα αλλα αγωνισματα οπως σλαλομ, αλμα με σκι freestyle κλπ.Τα γνωστα πιασαρικα αγωνισματα που προσφερουν θέαμα. Κι ομως το Λαγκρεν με καθήλωσε. Η αγωνια μεχρι το τέλος. Αφου δεν πηγα για σκι εξαιτίας του. Τρεις Νορβηγιδες είχαν φύγει με διαφορά απο το υπόλοιπο τσουρμο και στο τελος έγινε μάχη για το ποια θα πάρει το χρυσο. Η κλασσικη (σκυλι μιλάμε, εχει σαρωσει τα μεταλια στο ενεργητικό της) , Marit BJOERGEN η Therese JOHAUG ή η Kristin Stoermer STEIRA?? Στο τελος επικράτησε η Μαριτ και η Τερεσα ήρθε δεύτερη. Αν και στην τελευταία ανηφορα η Τερεσα βρέθηκε πρωτη (Η Μαριτ εχει ενα θεμα με τις ανηφορες απο οτι είδα) στο τέλος νίκησε η εμπειρία. Πετυχα κάτι φωτογραφιες της Μαρίτ στο γοογλε.... νομίζω πως τα στεροειδή κάνουν καλή δουλεια.

Aν δεν εχεις στεγνωτήριο τι κανεις;?

http://www.huffingtonpost.com/2014/02/19/sir-david-attenborough-olympic-curling_n_4818347.html Μηπως να τον προσλάβουμε; Που 'σαι Κωσταλα, ο σερ σε έφαγε λάχανο χαχαχα

Χωρίς παρεξήγηση απλά για να χαριτολογήσουμε το γράφω. Το σχόλιο σου για τα παπούτσια μου θυμίζει σχόλιο από πρωινό κουτσομπολίστικο panel :animier:

Και το αποκορύφωμα για το ποσο μας κανουν οτι θέλουν ειναι στη στιγμη που πρέπει να τα μαλώσεις αλλά είναι τόσο γλυκα που δε σου κανει η καρδια και αντι για αυτο απλά παίρνεις τη κάμερα...

Ειναι φοβερο το πως τα κατοικιδια μας, μας κάνουν ότι θέλουνε. Εσυ εχεις και 2 γομάρια. Εγω τι να πω που εχω μια γάτα; Αλλα παρόλα αυτα εχει καταφέρει να μου κάνει έξωση πολλές φορές... πχ Δε φτανει που κοιμάται στο κρεβάτι μου, παίρνει και όλο τον χώρο και με στριμώχνει στη γωνία Για αρκετο καιρό δεν είχα καναπε και ειχα μονο αυτη την πολυθρόνα οπου η κυρία στρογγυλοκαθόταν κι εγω κατέληγα στο πάτωμα!!! Φυικα το παπλωμα ειναι το αγαπημένο της Τι κρύβετε απο κάτω; Μα ποια άλλη; Οταν έφευγα για Νορβηγία ήθελε να σιγουρευτεί οτι θα έρθει μαζι μου. Οτι μπηκε σε βαλίτσα μπήκε, αλλά λίγο μικρότερη

Μάκη αγορασα μια κασετινα με μπλε κοκκινο μωβ κερι, klyster k glide. Για πες μου οδηγιες για ναυτιλομενους....

Speaking of which,.... Σημερα διαβασα ενα αρθρο για ενα Ελληνα που ψαχνει και βρισκει τα διαφορα hoax, spam k fake μηνύματα που κυκλοφορουν στο διαδικτιο και κυριος στο φατσοβιβλιο. Διαβαστε το αξίζει. http://www.lifo.gr/team/gnomes/46009 Μην πιστευετε σε οσα κυκλοφορουν στο διαδικτιο. Και σκεφτείτε το πριν κοινοποιησετε ή κανετε like σε μια φωτογραφια ή κειμενο που δείτε. Εχετε στο πισω μερος του μυαλού σας οτι μπορει και να ειναι ψέμα. Δειτε το μπλογκ του...

To koulouri ειναι γνωστο site που βγαζει διαφορα τρελα σεναρια επιστημονικης φαντασιας. Τα παιδια εχουν τρελή φαντασια.... Ψαξτο λιγο και θα το διαπιστωσεις. Οποτε μη μένεις μ@λ@κ@ς.

Ασε αυτο με τη γλωσσα στο πάτωμα I know the feeling με τα κρος. Ασε που γινομαι μουσκεμα στον ιδρωτα και φυσικά μετα παγωνω. Θα πεσει η φυλη των σανιδαδων και θα μας πάρει στο κυνηγι. Μπορεί να φταιει η πορωση του οτι μαθαινουμε κατι καινουριο και αυτο μας τραβαει. Μια δεύτερη δικαιολογία ειναι οτι το σωμα μου ζητάει την ασκηση και το σκι το προσφέρει λαι με το παραπανω. Στο σνουμπορντ ποτε δεν ενοιωσα οτι γυμναζομαι. Μονο τις πρώτες μερες και στις χιονοβδομαδες στις αλπεις. Αλλά η κουραση δε θεωρείται παντα γυμναστική. Εδω κανω μια μερα σκι και για να συνελθει το σωμα μου θελει 2-3 μερες. Καποτε θα στρώσει που θα παει.

Ok αφου δεν μπορουν τα σκειτ να πανε στο δασος, θα παραμεινω στο κλασσικο κρος καουντρυ. Το πρωτο κερωμα με το σιδερο το κάναμε την πρωτη φορα που πηγαμε. Μονο που δεν το καναμε απο βραδυ οπως λες.... λιγο πριν παρουμε το μετρο για πανω. Ουτε κερωνω κατω απο τις δεστρες απο βραδύς οπως λες. Ουτε το αφαιρώ. Δεν τα ηξερα αυτα τα κόλπα. Και γενικα όλους τους βλέπω να το περνάνε ή μεσα στο τρενο ή μολις φτασουν κορυφη λιγο πριν ξεκινησουν. Στο σπιτι τους δεν ξερω τι κανουν Αν το αφαιρουν δηλαδή.

Tι εννοεις ειναι αλλλιως τα πραμματα σε σχεση με Αυστρια; Τι διαφορες υπάρχουν; Αν ειναι να αγοραζω και άλλες μποτες δε λέει.... Ας παραμείνω στο κλασσικο σκο προς το παρών. Κέρωμα κάνεις επι τόπου στο βουνο. Δε λεω για το κλασσικο κερωμα που λιωνεις κερι και ξινεις κλπ κλπ.... Λεω για το κερι που βαζεις λιγο πριν αμολυθεις στο βουνο. Το βαζεις ακριβως κατω απο τις δεστρες και λιγο πιο μπροστα.20 εκατοστα. Καλα, ουτε εγω εχω κερωσει σανίδα. Ντροπήηηη

Τεστ Πότε καταλαβαίνεις οτι έχεις αρχίσει και "αρρωσταίνεις" με το Σκι? Οταν βλεπεις μια απλη εικόνα σαν αυτη στο Facebook και αμέσως σκεφτείς τι ωραία ski tracks ειναι αυτα; Τurms αρχιζω και ψήνομαι για το skate. Πες μου μερικες πληροφοριες για αυτο. Υπερ κατα, εξοπλισμο... Θελει αλλα μποτακια ή κανουν και αυτα του Λανγκρεν? Τα κερωνεις και αυτα οπως στο Λανγκρεν?

Απιστευτη μέρα η σημερινη. Εβγαλε και ήλιο. Ειχα ξεχάσει την υπαρξη του. Ευτυχως που πήρα τη φωτογραφική μαζι. Η αναβαση μια χαρα πηγε. Δεν εχασα το δρόμο αυτη τη φορά. Αλλα η κατάβαση ήταν ενα δράμα. Εχουμε θέμα με το τι κερι θα χρησιμοποιήσεις. Μπλε, μωβ, κόκκινο. Αναλογα με τη θερμοκρασια του χιονιού. Εγω ειχα το μπλε. Στην αναβαση απο την πλευρα του βουνου που ήμουν δεν ειχα κανενα πρόβλημα. Στην κατάβαση ομως.... Ήθελε ή μωβ ή κοκκινο. Δεν μπορούσα να κάνω βήμα, και είχα 6 χλμ να διανύσω. Βρηκα εναν τυπο που κέρωνε και τον παρακαλεσα να μου κερωσει και μενα. Μου εσωσε τη ζωη. Ήμουν έτοιμη να πάρω τα σκι στα χερια και να το κοψω περπατωντας. Δυο φορες τα κερώσαμε με κοκκινο κερι αλλα δεν είδα και μεγάλη διαφορά. Φυσικα καλύτερα απο πριν, αλλα και πάλι. Οποτε άλλαξα το στυλ. Αντι να κλωτσαω προς τα πισω (που ειχα συνηθισει) αρχισα να σπρωχνω μπροστα πολλες φορες χοροπηδόντας. Ευτυχως που ειχε αρκετη κατηφορα οποτε τα 6 χιλιομετρα εφυγαν νεράκι. Το καλο της υπόθεσης ήταν οτι τσουλαγα πολυ πιο γρήγορα. Χαρηα ταχύτητα, επιτέλους! Φωτορεπορταζ . Κι όμως δεν είναι απο περιοδικό. Παραμυθενιο τοπίο. Μια απο τις πίστες του χιονοδρομικού, τραβηγμένη από τη βάση. Ειχε μια ουρα στα λιφτ. Δεν τους ζήλεψα καθόλου΄... ενταξει λιγουλάκι. Ο παππούς με το που με είδε να τραβαω φωτογραφίες στήθηκε για φωτογράφηση. Καλημεριστηκαμε και συνεχίσαμ τους δρόμους μας. Κορυφή ullevålsenteret. Το φιλαράκι μου απο προχτες. (Η γατα έλειπε). Μαλλον η μασκωτ του σαλέ ειναι. Με το που με ειδε να βγαζω φωτογραφια ήρθε κατα πάνω μου. Κυριολεκτικά καταπανω μου. Θα νόμιζε οτι ειναι σοκολατα. Οριστε κατασταση Ειδε ομως οτι δεν τρώγεται κι εφυγε. Πάνω από τα συννεφα. ΒΓΗΚΕ ΗΛΙΟΣ!!!!! (μη γελατε εχω εναμιση μηνα να τον δω). Εδω ειναι που μας αφηνει το μετρό. Ολο το τσουρμο που βλέπετε πάει για έλκυθρο. Χρησιμοποιουν μετα το τραινο για αναβαση και τσουπ παλι κατω. Δεν το εχω κάνει, και δεν ξέρω αν θα το κάνω.

Το σκι είναι μια περιπέτεια. Δε μπορεί... κάποια στιγμή θα καταφέρω να επιστρέψω απο το σκι χωρις να νομίζω πως με εχουν βαρέσει 100 νοματαίοι. Με συνεχή προπόνηση κάποια στιγμή το σώμα μου θα συνηθισει. Βεβαια το παρακάνω κι εγώ. Κάνω 15-20 χλμ κάθε φορά. Το προηγούμενο Σαββατο είχα πάει αλλου εκδρομη για σκι. Ενας γνωστος μου το διοργάνωσε και πήγα. Δε μπορω να πω οτι το ευχαριστήθηκα. Το μέρος υπέροχο αλλα η διαδρομή μάπα. Μονο ισωμα και ανηφόρα είχε. Καθόλου διασκεδαστικό. Και ωράια λες κάνε υπομονη στον γυρισμοθα είναι συνεχης κατηφορα και θα το διασκεδάσεις.. Θα παρεις το αιμα σου πισω για τον ιδρωτα που έριξες για να το ανεβεις. Αμ έλα μου το χιονι ή τα σκι μου δε γλίστραγαν! Ημουν η τελευταία της παρέας (και καταιδρωμένη) οσο και να προσπαθουσα να παω πιο γρήγορα δεν πήγαινα. Ο διοργανωτής καμια 10αρια φορες είχε ερθει να δει μπας και με εφαγε κανας λύκος. Αυτος κανει σκειτ οποτε ανεβαινε την ανηφορα πιο γρήγορα απο όλους. Γκρίνιαζα. Αυτο το άθλημα ή που θα το αγαπήσεις ή που θα το μισήσεις, Και κάτι τέτοιες στιγμές στρέφεσαι προς το δεύτερο. Γυρισα πίσω χωρίς χαμόγελο ... Μες τη βδομάδα είχα εξετάσεις για πτυχίο γλώσσας. Επίπεδο Β1 προς Β2, Την Πέμπτη είχα το προφορικό και τελείωσα νωρίς. Ένοιωθα πως το σωμα μου χρειαζόταν λίγη γυμναστική και οταν επεστρεψα σπιτι εβαλα τα ρουχα του σκι και έφυγα για το βουνό. Μονη. Χιονιζε κι όλας οποτε θα είχα φρέσκο χιόνι. Ειχα βάλει στόχο μια διαδρομή προς μια κορυφή. Την είχα ξανακανει πριν 2 εβδομάδες οποτε δε φοβομουν μη χαθώ (εδώ γελάνε δυνατά!!!). Η εκδρομή κατάντησε περιπέτεια. Στην ανάβαση έχασα τη διασταύρωση που έπρεπε να στρίψω δεξιά (τι περίεργο ε και συνεχιζα προς τα πάνω. Κατάλαβα οτι καποια μ@λ@κια έχω κάνει γιατι αρχιζε το τοπίο να μη μου είναι γνώριμο. Ευτυχως βρήκα μια πινακίδα που έλεγε Ulvesenteret προς τα δεξια 3 χιλιομετρα οποτε έστριψα. Ημουν μέσα στο δάσος και είχε αρκετα ενδιαφερον το τερεν. Ανηφορες κατηφορες bumbs and jumbs. Ενοειται να μη κυκλοφορεί ψυχη. Aυτο με ψηλοτρόμαζε λίγο αλλά δεν του εδινα σημασία. Στοχος η κορυφη, 3 χιλιομετράκια ακόμα. Εβγαλα και τη φωτογραφία μου. <a href=" http://2.bp.blogspot.com/-Y_61qQKtDTM/UvXu2CegdHI/AAAAAAAAAyw/Hw-xJXrDHAg/s1600/%CF%83%CE%BA%CE%B9.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> Με τα πολλά φτάνω στο σαλέ και κάθομαι εξω σε ενα παγκακι να παρω μια ανάσα, να πιω λίγο νερό που είχα κορακιάσει... νερό; Ποιο νερό; Που πήγε το νερο μου; Δεν είχε κλείσει καλα το μπουκάλι μέσα στο τσαντάκι και ολο το νερό χήθηκε. Ευτυχως που το κινητο και τη φωτογραφικη μηχανη τα ειχα στο μπουφαν αλλιώς θα τα έκλαιγα τώρα. Χωρις νερό, χωρίς φαί (είχα φάει πριν ανεβω) και χωρις λεφτά γιατί ο βλάκας ξέχασε να πάρει την χρεωστική (εδω με κάρτα πληρώνουμε) από το άλλο μπουφάν. Ωραία!!!! Καλά ξεκινήσαμε. Α βρηκα παρέα εκει, μια γάτα που δε φοβαται το χιονι, και ένα μικρο αλογακι, μαλλον πονι!! Για νερο έτρωγα χιόνι. Αφου ξεκουράστηκα ήρθε η ωρα της επιστροφης. Μεχρι τη λιμνη Sognsvann 8 χιλιόμετρα. Tο αν θα αντεχα να κάνω άλλα 3 χιλιομετρα για να παω μεχρι το σπιτι με τα σκι θα το αποφάσιζα οταν θα εφτανα στη λίμνη. Αλλιως μετρό. Βρηκα κατηφόρα και το χάρηκα αλλά πως πάλι τα κατάφερα και.... χάθηκα!!!! Εχασα για άλλη μια φορα τη κρίσημη πινακίδα και βρέθηκα στον δρόμο. Ναι μεν ακολουθουσα τη σωστη κατεύθηνση αλλα ήμου σε λάθος πεδίο. Ημουν στο δρομο και οχι σε δασική περιοχη. Το χιονι πατημενο πάγος!!! Το χειρότερο μου. εβγαλα τα σκι και συνεχιζω με τα ποδια, μεχρι που είδα στα αριστερα μου ενα μονοπατι σκι. Χωρις σκέψη περνάω μεσα απο τα δεντρα (χωρις τα σκι) για να παω στο μονοπατι (ολο και καποιον ανθρωπο θα εβρισκα να ρωτησω πως πανε για την πολη). Και λεω χωρις σκεψη γιατι με το που κάνω ενα βημα βρλισκομαι χωμένη στο χιονι μεχρι τη μέση!!!!! Αμαν!!!! Με λιγο κολύμπι και λιγη παραπάνο προσπάθεια καταφερα να απεγκλωβιστώ!!! Βρισκω και εναν σκιερ και τον ρωτησα πως πανε για τη λιμνη και μου είπε το δρομο. Φυσικά αυτη τη φορα έψαχνα καθε δεντρο για να μη χασω καμια πινακιδα... Οταν βρέθηκα σε γνώριμα λημέρια χαλάρωσα και αρχισα να ξανααπολαμβανω το σκι... Αν και ειχα κουραστεί πάρα πολυ σε εκείνο το σημείο. Η τεχνική μου έχει βελτιωθεί. Αρχίζω και δεν τρομαζω με την ταχύτητα, οποτε προσπαθω να κατέβω τις κατηφφόρες με οσο το δυνατον λιγότερο φρενο γινεται. Δυο τροποι υπάρχουν για να κατεβεις την κατηφορα. Ή τραβας ευθεια, και χαμηλωνεις οσο μπορεις και τρεχεις για όσο πάει. Ή με το γνωστό V. Λυγισμενα γονατα και V και αν ριξεις το βαρος δεξια ή αριστερα στρίβει κι όλας. Εσάκια σλαλομάκια κλπ οπως στο κλασσικο σκι δε γίνονται γιατι δεν έχεις χώρο. οσοι κανουν σκ Κι εκει λοιπον που κατεβαινα την κατηφόρα με ολη μου την ταχυτητα χωρις φρενο, ντουγρου κάτω... τι να δω; Ξαφνικά το ειδα βασικά. Καποιος ειχε τη φαινη ιδέα να φτιαξει ραμπα για άλμα!!! Αν είναι δυνατόν!!! Τελευταια στιγμη είδα το βουνο μπροστα μου. Καλά πρεπει να ειμαι φοβερή αλλιως θα ειχα απογειωθει με αγνωστα αποτελέσματα. Με μια απότομη κίνηση στριβω δεξιά για να το αποφύγω αλλά μετα έπρεπε καπακι να στρίψω αριστερα γιατι αλλιως γκρεμος!!! Το έστριψα ομως!!Σηκωσα στον αερα το ένα ποδι, ισορροπια στο αλλο πόδι και χρουππππ. Μπορει το στυλ να μην το είχα, αλλα το αποτελεσμα μετράει. Δεν εφαγα τα μουτρα μου, εμεινα ορθια. Φυσικα εβριζα αυτον που ειχε τη φοβερη ιδεα να φτιαξει το αλμα. Με τα πολλά εφτασα στη λίμνη και φυσικά δεν ειχα δυνάμεις για αλλα 3 χιλιομετρα σκι μεχρι το σπιτι οποτε πήρα το μετρό. Η περιπετεια έλαβε τέλος! Σημερα θα παω ξανα, αλλα αυτη τη φορα θα προσεχω τις πινακίδες