Υπερήφανος και ευτυχής που γνώρισα τον Χρήστο. Μεγάλη τιμή για μένα και τον σύλλογο που ήταν φίλος και μέλος του Δ.Σ., αντίστοιχα. Ο Χρηστάρας δεν γονάτισε τα τελευταία χρόνια που πάλευε καθημερινά. Αισιόδοξος από την αρχή της περιπέτειάς του, έδινε θάρρος σε όλους. Μεγάλη απώλεια για την οικογένειά του, για εμάς, για την κοινωνία, γενικότερα, που έχει ανάγκη τέτοιους ανθρώπους. Θλίψη ρε γμτ.
Χρηστάρα φίλοι για πάντα ρε...
Με σεβασμό δύο φωτογραφίες, από το 2007 και το 2014.