Olga

ουτε πεντακλινα για ξεκούραση?

να'σαι καλα Γιαννη! με αυτο που εγραψες δικαιουσε εφ'ορου ζωης μια θεση διπλα στον κ. Γιαννοπουλο στα λιτα και απερριτα γευματα του συλλογου

Χρονια Πολλα στους εορταζοντες!

την εχω την επιστολή του Μικ, άδειασε το inbox σου

για την Ντούβλη – λεγε με ''γουρουνόπουλο που πιάστηκε στα δίκτυα του ψαρά'' θα γινόσουν θυσία και παλι? μπα σε καλό μου..με κανεις και ασχολουμε με κατι θεματα

τα S3 της Rossi..αλλα θα μπορουσες τα συγκεκριμενα να τα παρεις και λιγο ψιλοτερα

Χρονια Πολλα στους εορταζοντες

το σκοινί που εισαι δεμένος και οι σκοινοσύντροφοι σου

Να σας ζησει παιδια

προσδιόρισε το ''να βρουμε'' ….γιατι ''αν βρουμε'' μπορει και να καλυτερεύσει η κατάσταση στα ΧΚ μας

αρκετοί Αλεξη... σε σώζει (σχεδον παντα) το σκοινι

να σε βοηθήσω να το φερεις? Υ.Γ. οι βαλίτσες είναι παντα ετοιμες…χρονια τωρα

και το Hintertux εχει πνιγεί στο χιονι

γυρω στα 50

ναι.. εξαίροντας ενα κομμάτι μήκους 300μ (βλεπε φωτο με τον Dave στην κόψη πριν ξεκινήσει), όπου η κλίση ειναι ανάλογη αυτης της Αντιγόνης στα Καλάβρυτα η της 6 στην Φτερολακα στο πιο ομαλό της, δεν νομιζω οτι σαν βαθμο δυσκολίας ξεπερνάει μια κόκκινη πιστα. κατ’εμε η δυσκολία εντοπίζεται -στο 1ο κομμάτι οπου εισαι δεμένος (και οταν μια λάθος κίνηση καποιου αλλου μπορει να επηρεάσει και τη δικη σου ζωη) αρα θελει γενικος προσοχη μην γληστρίσεις -στην εντόπιση των κρεβας πριν βρεθείς μεσα σε αυτες -την άνοιξη στο τελος της Mer de Glace οταν εισαι παλι με της μποτες και γλιστράς στη λάσπη..διοτι απο κατω σου εχει παλι τρύπες

Aiguille de Chamonix Grand Jorasses and Dent du Geant in the clouds δεν εχει την κίνηση του χειμώνα φαντάζομαι οrigins of la Mer de Glacε Talefre Glacier between the Aiguilles the glacier

και με το παραπανω σκαναρε και τις παλιες να δουμε

επειδή φωνάζει ο οδηγος στα σημεια που πρεπει να παρεις φορα (ασε που τα βλεπεις και εσυ) αν εισαι σχετικα έμπειρος με το σανίδι δεν χρειαζεται να χρησιμοποιήσεις καθόλου μπατον. για τους σκιερ είναι πιο ευκολο επίσης δεν γνωρίζω πως είναι το πεδίο σε full seαzon

τον εδωσα ξερα,ε? λυκος ειναι, δεν φοβαται τιποτα

μεγαλειότατε καντε τον κοπο να διαβασετε το ποστ 83. εχω γύρω στις 600-700 φωτο απο το Chamonix. μην με βαζετε σε πειρασμό

θα καναμε την ''voie normale'' γαλλιστί (υπάρχουν περισσοτερες επιλογές και αυτη που θελω ακομα να κανω ειναι απο το Helbronner/Italy που ειναι και λιγο μεγαλύτερη αλλα ευκολότερη διοτι δεν εχεις το αρχικό κομμάτι να διανύσεις– σμίγει με αυτη του Aiguille στις seracs του γίγαντα, και απο εκει πορεύονται μαζι).. και μπορει να λενε ότι το μεγαλύτερο μερος της κοιλάδας είναι κατι αναμεσα σε μπλε και κόκκινες πιστες, δεν παύει όμως να είναι off piste skiing σε μεγαλο υψόμετρο και σε πεδίο γεμάτο crevasse. η αρχή/arete είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι: εχει δυο μονοπάτια ένα ευθεία λιγο πιο δυσκολο και το άλλο μεγαλύτερου μήκους, αλλα ηπιότερης κλίσης αριστερά. συνήθως το ευθεία το κατεβαινουν μονο οι οδηγοι η οι σκιερ που φορανε ολοι crampon. στο γκρουπ μας φοραγε μονο ο Phillipe, και ήμασταν ολοι δεμένοι πανω του. ο αμερικανος snowboard-ας 1ος, εγω 2η, η αγγλιδα 3η κλπ..ο οδηγος τελευταίος με τα crampon. τον ρυθμό του βαδίσματος τον δίνει παντα ο πιο αργός – στην περίπτωση μας η Αγγλίδα διοτι ειχε υψοφοβία και κάθε λεπτο φώναζε stop! νομιζα ότι δεν θα τελειώναμε ποτέ το ρημαδομονοπατι γιατι και εγω που το έπαιζα ανετη και κοιτούσα αριστερα δεξια τις 40++ βαθμους κλίσεις, μου πηγαινε νααα … οι περισσότεροι θάνατοι συμβαίνουν σε αυτό το κομμάτι – από τη μια μπορεις να βρεθεις καααατω στο Chamonix γλιστρώντας 2000μ υψομετρική και από την άλλη πλευρα απλα στο γκρεμό..καλυτερα να μην διαλέξεις το κακό είναι ότι γλιστράς με τις μποτες, εισαι δεμένος από τους αλλους, με το ένα χερι κρατας το σκοινί οδηγό και στο άλλο κουβαλάς τα σκι σου, καθόλου εύκολη υπόθεση. θα ηταν καλυτερα να ηταν υποχρεωτικά και τα crampon στον καθενα, κινδυνεύεις λιγοτερο νομιζω. επειδή η Heizel πίσω μου αρχισε να τραγουδάει (προτροπή του πατερα της μπας και ξεφοβιθεί) μου λεει ο Phillipe μίλα της – ετσι της πιάνω κουβέντα, λεμε ένα σωρό βλακείες και σε 20’ ειμαστε στο πλάτωμα έτοιμοι να ξεκινήσουμε. η χθεσινή χιονόπτωση άφησε ποντους φρεσκου χιονιού και τα επιφωνήματα που ακούγονται είναι πολλα. ακομα και η Heiz χαμογελάει το piton central οπως το βλεπουμε απο κατω εγω σκεφτομαι ότι είναι η πιο ωραια μερα της φετινής σεζον o Dave, ο αμερικανός σνουμπορντας εφερε καμερα, μπατον για σπρώξιμο...γενικώς ολο το gear. τα χρειάζεται για να σπρώξει καθώς απαγορευεται να βγαλεις snowboard η τα ski για να μην βρεθεις μεσα σε καμια σεράκ. κανω πειράματα με τη μασκα του Dave ενω ο Phillipe μαζευει ο Dave στην κοψη, ετοιμάζεται προσπαθω να κρατηθώ πισω απο τον οδηγο καθώς ειναι ορεξάτος και εξηγεί τα παντα γύρω μας. μας λεει οτι θα κανουμε το διάλειμμα μας λιγο μετα το καταφύγιο του requin καθώς στην περιοχή των seracs μπορει να βρεθουμε απο κατω πολυ ευκολα. στην ουσια σχεδον ολο το πεδιο ειναι κρεβας και ιδίως αυτη την εποχή οι χιονογεφυρες πανω στις οποιες πατας για να περασεις, ειναι στενες. το καλοκαίρι δύσκολα σκαρφαλωνονται καποια κομματια, ειναι ολο τρύπες, δεν εχεις να πατησεις, μονο με σκοινι. το δημοφιλέστερο για climbing το καλοκαίρι ειναι το Aiguille Verte γινεται συνωστισμός απο ορειβατες απ'όλο τον κοσμο. ειμαστε τυχεροι και βλεπουμε τις 3 καμπινες που πανε απο Aiguille στο Helbronner δεν δουλευουν αυτη την εποχή και τις κινούν για συντήρηση μονο. συνεχίζουμε να κοβουμε αριστερα και ο Phillipe μας απαγορεύει να τον προσπερναμε + μας συμβουλεύει να κρατηθούμε όρθιοι και να παταμε τα snowbridges πανω στα δικα του ίχνη. φαινεται το Refuge du requin και το διάσημο dent du geant (το δοντι του γιγαντα) (νομιζω οτι ειναι η πιο ωραια φωτογραφια που τράβηξα σε ολο το ταξιδι – μπορεις να φανταστεις και το υπόλοιπο του γίγαντα κατω απο την ομίχλη) στην περιοχή του παγετωνα του Tacul σταματαμε για lunch. θα κατεβαζα ανετα 3 λιτρα νερο. ειχα μονο ½ και βολεύτηκα με αυτο. κανει πολυ ζέστη πια: οι πουδρες στην αρχη της διαδρομής εχουν αντικατασταθεί απο παγωμένο χιονι το οποιο σιγα σιγα αρχιζει και γινεται το γνωστό ανοιξιάτικο – ειναι μαλακό και κολλάει αρκετα. το yellow wax δεν το πηρα, ετσι προσπαθώ να κρατήσω σταθερη ταχύτητα μη χρειαστεί σπρώξιμο. οι κρεβας ειναι πολλες και μπαινουμε σιγα σιγα στην περιοχή της Mer de Glace. εντυπωσιακό τοπιο αλλα σχεδον φλατ και θελει προσοχή μην κοψεις ταχύτητα. προς το τελος το χιονι ειναι ανακατεμένο πια με λασπη και νιώθεις στη κυριολεξία το εδαφος να γλιστράει απο κατω. ουτε λογος να κατεβεις πιο κατω με τα σκι. προσπαθούμε να φτασουμε οσο πιο κοντα γινεται στην παγοσπηλιά και στα 350 σκαλιά. καποια στιγμή αναγκαζόμαστε να βγαλουμε τα σκι και περπαταμε με τις μποτες τα μπατον και τα σκι μες’στο χώμα απο το οποιο αναβλύζει νερο και γλιστράει αρκετα. το ενα μου ποδι μπαινει σε μια κρεβας..ευτυχως η Pauline η γαλλίδα ειναι διπλα μου και προσπαθεί να με τραβηξει αλλα ειναι 40 κιλά ολη κ ολη, οποτε ερχεται ο Phillipe και με βγάζει . γεμισα λασποχιονα παντού. πευτει και ο γερος σε μια τρυπα, τον βγαζει ο οδηγος αλλα του γλιστράει το ενα σκι. το μαζευουμε κι'αυτο, τεσπα με τα πολλα φτανουμε στα σκαλιά...τα ανεβω/κατεβηκα και την προηγούμενη (χωρις τα σκι στον ώμο) αρα ξερω τι με περιμενει και φυλάω δυνάμεις...αλλα μπααα..τα φτύνω σε χρονο ρεκορ. φτανουμε επιτελους πανω και περιμενοντας το τρενο βρισκουμε την ανασα μας και ξεδιψάμε. νιώθουμε ομορφα ολοι, γελαμε και φωτογραφιζόμαστε απλως η μυρωδιά που αναδύουμε δεν ειναι και coco chanel. στο σταθμο του Montenvers τα δρομολόγια ειναι ανα μιση ωρα πλέον, δεν εχει πολλους σκιερ αυτη την εποχή. η διαδρομη με το τρενο διαρκει 20’ και ειναι πανέμορφη. την ειχα φωτογραφίσει την προηγούμενη μερα και τωρα απλώς βιάζομαι να φτάσω Chamonix, να κανω ενα μπανιο στο ξενοδοχειο και να παω οδικός στο Courmayeur καθως ειναι και το τελευταιο απόγευμα στην περιοχή Courmayeur αυτο ηθελα να παρω αλλα θυμήθηκα οτι ειμαστε σε περίοδο λιτότητας και συγκρατήθηκα. πρεπει όμως διοτι μια φορα θα το χρησιμοποιήσεις αλλα αυτη τη φορα θα σου σωσει τη ζωη αυταααα...

την Κυριακή ανεβαίνω Aiguille du Midi και παθαίνω την πλακα μου. το μεσημέρι παω με το τρενάκι στο Montenvers: Mer de Glace & ice cave και 350 σκαλιά πανω κατω για προθέρμανση για την επόμενη σκεφτομουν από την Αθηνα την Vallee Blanche αλλα δεν ειχα παρέα και κάπως κώλωνα μια διψα εκει πανω η Compagnie du Mont Blanc εχει την διαχείριση του βουνου η καταληξη της Mer de Glace the ice cave βλεποντας ποσο challenging είναι η αρχή της από την κορυφή του Midi το αποφασίζω και κατεβαίνοντας στο χωριο παω ντουγρού σε 2 γραφεια οδηγών βουνου να ρωτήσω. επειδή είναι ακριβούτσικα να πάρεις μονος σου τον οδηγο εψαχνα να κολλήσω σε καποιο γκρουπ. στο yak & yeti adventures εχουν μια θεση με upper intermediate επίπεδο. το κλείνω και περιμένω με αγωνία την επόμενη. το ραντεβου είναι το πρωϊ στη βαση του λιφτ. επειδή δεν γνωρίζω ουτε τον οδηγο ουτε το γκρουπ παω και στήνομαι από τις 8,10 και ρωταω ολους τους οδηγους αν ειμαι στο γκρουπ τους βλεπω τον πιο cool απ’όλους να καθεται χαλαρα και να περιμενει χαμογελώντας. πλησιάζω και μου λεει: '’I’m pretty sure that u are with me'' γενικώς η χαλαρή και χαμογελαστή συμπεριφορά στους ανθρώπους με προδιαθέτει θετικά, οποτε μετα την 1η ερώτηση (ποσα χρονια δουλευεις σαν οδηγος στο Cham?) μαθαίνω ότι είναι η 24η του σεζον , αρα η εμπειρία υπαρχει. μενει μονο ο καιρος…ειπαμε φαρδος φαρδος αλλα ο καιρός δεν κουμανταρεται μαζευόμαστε όλοι/ (ειμαστε 6 ατομα: μανα και κορη Γαλλίδες, πατερας και κορη Άγγλοι, ενας Αμερικανός από το Portland και η Ελληνίδα) και μας λεει να βγαλουμε το pass και ανεβαίνοντας πανω σε καμια ωρα θα ξερουμε αν θα καθαρίσει ο ουρανος. ειχε τόση ομίχλη που από κατω δεν φαινοταν τιποτα και στο χωριο έβρεχε ολη τη νυχτα. ευχομουν να ανοίξει διοτι αν δουλευε μας περίμενε και φρεσκο χιονακι. το φαρδος ξαναδούλεψε ανεβαίνουμε και καθόμαστε καμια ωρα περιμένοντας τον καιρο και συγχρόνως κανουμε προσαρμογή στο υψόμετρο βγαζοντας φωτο. δεν θα'θελα να βρεθω εκει κατω ο Άγγλος πατήρ είναι κάποιας ηλικίας και στην αρχη τον κοιταζω με μισό ματι..πιανοντας κουβεντα μου λεει ότι περσι ειχε παει Αλασκα και το Cham (σκι στην λευκή κοιλάδα και περπατήματα στο υψόμετρο) είναι προετοιμασία για το επόμενο του ταξίδι στο Matchu Pitchu). επιβεβαιώνεται ότι mountaineering people δεν είναι οι μουράτοι νεαροί με φανταχτερά ρουχα αλλα συνήθως οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι που την αγαπη και τις μερες που περνουν στα βουνα δεν τα δείχνουν, αλλα τις θυμούνται και (αν εισαι τυχερός) στα διηγούν. τα σύννεφα αραιώνουν ..εμεις φωτογραφιζόμαστε στην πανοραμική πλατφόρμα και φοραμε τον απαραίτητο εξοπλισμό για να ξεκινήσουμε. ειχα παρει μαζι το δικό μου barryvox αλλα ο οδηγος προτίμησε να βαλω και εγω το δικο του ortovox (μήπως για να ειμαστε ασορτί?). probe και shovel δεν χρειάστηκα, πηρα μονο την αλουμινοκουβερτα μου μαζί. 2 μερες πριν ειχε μια μεγαλη χιονοστιβαδα, οποτε θα ειμασταν λιιιγο καλυμμένοι, αν και οι θερμοκρασίες αλλάζανε συνεχώς στην περιοχή ο Phillipe μαζεύει τα μπατον μας και τα δένει στον σακο του για να εχουμε εμεις ένα χερι ελεύθερο να κρατήσουμε το σκοινί και στο άλλο τα σκι μας .

γύρισα Ελλάδα την Τρίτη και ακομα προσπαθώ να συνέλθω.. να ξεχάσω δηλαδή τα Chamonix, Megeve, Combloux, St. Gervais, Annecy, Geneva, Grenoble και να (ξανα)μαθω να ζω με το ΔΝΤ, μειώσεις μισθών κλπ. θα πέταγα για την Γενεύη το Σάββατο, 17/4. μέχρι την Παρασκευή το βράδυ όλα ηταν ΟΚ: η Swiss πετούσε, οι βαλίτσες έτοιμες, ταλαντευόμουν μονο αν θα έπαιρνα τα σκι (και ποιο ζευγάρι?) μαζι η όχι, λόγω των υψηλών θερμοκρασιών στο Chamonix τη συγκεκριμένη εβδομαδα. ξυπνάω ορεξάτη το Σαββατο και ακούω– κλειστό και το αεροδρομιο της Γενευης ..παιρνω ένα Lexotanil just in case διότι γνώριζα εξαρχής ότι το ξενοδοχείο δεν θα επέστρεφε τα χρήματα, ενώ η Swiss εκανε refund, η, αλλαγή ημερομηνίας για τα εισιτήρια των πτήσεων που ειχαν ακυρωθεί λόγω του ηφαιστείου . ευτυχώς μου κοβει και τηλεφωνώ αμέσως στα γραφεία της Swiss στις 8,00 το πρωϊ και πετυχαίνω υπάλληλο (αφου μετα από μισή ωρα και για τρια 24-ωρα δεν υπηρχε περίπτωση να βγαλεις γραμμη/ ολες οι πληροφορίες μονο στο site της Swiss) και μου κανει κράτηση στην 1η ελεύθερη ημερομηνία, την Τριτη 20/4 το πρωϊ. επιβεβαιώνεται το φάρδος που εχω γενικός στα ταξίδια και, η συγκεκριμένη, είναι και η 1η πτήση που πραγματοποιείται. για να σιγουρευτώ ότι θα μπω στο αεροπλάνο πάω στο ΕλΒελ 4 ωρες νωρίτερα . το check in ειχε ηδη ξεκινήσει ..χαμος γενικός: οι υπάλληλοι να ζητούν να υπογράψεις ότι οι αποσκευές (για τις τρανσφερ πτήσεις) θα φτασουν καταρχήν μονο μέχρι τη Γενευη ... γενικώς επικρατεί αβεβαιότητα τεσπα, φτανουμε Γενεύη οπου και μενουμε για ένα βράδυ την επόμενη 1,5 μερα την περνάω στη Grenoble στην έκθεση της SAM (mountain development exhibition στην Alpexpo) παρεα με Δριβα, Τσεκουρα, Βαζαιο, Γαβριηλίδη και Νουλίκα. πολλά και ενδιαφέροντα νεα στην χιονοδρομια..αν ειχαμε και λεφτα να αγοράσουμε (σαν χιονοδρομικά) και κανα καινουργιο μηχάνημα η λιφτ καλα θα ηταν τεσπα, και που τα βλεπεις κατι μαθαίνεις, ανοιγει λιγο το μυαλό βλεποντας τι μπορουν να κανουν οι αλπικές χωρες.. και το μονο που κανεις είναι να ελπίζεις μήπως καποτε … πηγαίνοντας για Grenoble κάνεις αναπόφευκτα σταση στο Annecy (το βλέπουμε πιο συχνά και από το Παγκράτι που λεει κ ο Χρήστος και παραδόξως κάθε φορα γινεται και ομορφότερο) την Πεμπτη το απογευμα επιτελους Chamonix!!! είναι η 2η φορα που το επισκέφτομαι και η 1η που θα κανω σκι εδώ. πολύ ζέστη στο χωριό για την εποχή αλλα το χιονι κρατάει. την Κυριακή είναι η τελευταία μερα που λειτουργουν καποιες περιοχες και αποφασίζω να παω Brevent&Flegere την Παρασκευη να προλάβω να τις σκιαρω. το Σαββατο δουλειά στη Megeve και με την ευκαιρία βλεπουμε και το Combloux και το Saint Gervais. ομορφα..μικρο χωριο το 1ο, σχεδον πόλη το 2ο. καθαρα και γραφικά. το βραδυ ξανα στο Cham Μegeve Saint Gervais

Θανο δεν καταλαβα τιποτα