Olga

εαν ισχυε μαλλον τα αυριανα εγκαινια θα γινοταν. απ'οτι λενε μπορει να γινουν μεσα Ιανουαριου η να μην γινουν καθολου (ασχετως εναρξης λειτουργιας του χκ)

απ'οσο γνωριζω ο Σωτηρης δεν θα εργαζεται φετος στο χιονοδρομικο (το emoticon το εβαλα επειδη θα μου λειπει η εγκυρη ενημερωση)

http://mpora.com/articles/i-skied-for-365-days-straight-in-13-countries-around-the-world#RRIuUb60vVHRFg7o.97

Του Hiking Experience · 21/11/2015 Επισκέπτες περπατούν στην γέφυρα Peak Walk έχοντας θέα προς στις κορυφές του Mont Blanc, του Eiger, του Moench, του Jungfrau και του Matterhorn (Reuters) Η πρώτη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο που ένωσε δυο κορυφές στις Ελβετικές Άλπεις σε υψόμετρο 2.950 μ. είναι γεγονός. Η γέφυρα Peak Walk, η οποία εν μέρει έχει γυάλινο δάπεδο, επιτρέπει στους επισκέπτες να περπατήσουν ανάμεσα στις δίδυμες κορυφές Glacier 3000 και Scex Rouge, στο καντόνι Vaud της Ελβετίας. Προσφέρει μια ιλιγγιώδη θέα του χάσματος βάθους 2.000 μέτρων ανάμεσα στα βουνά, ενώ στον ορίζοντα ατενίζουν τους μεγαλοπρεπείς ορεινούς όγκους του Mont Blanc και του Eiger. Οι εργάτες έδωσαν μια σκληρή μάχη τόσο με το χρόνο όσο και με τις απαιτητικές συνθήκες, προκειμένου η γέφυρα να είναι έτοιμη εγκαίρως για την προγραμματισμένη παράδοσή της στο κοινό το Νοέμβριο. Οι κακές καιρικές συνθήκες που επικράτησαν το καλοκαίρι στην περιοχή προκάλεσαν καθυστερήσεις στο χρονοδιάγραμμα και τα συρματόσχοινα της γέφυρας μεταφέρθηκαν στο βουνό με ελικόπτερο μόλις στις αρχές του Σεπτέμβρη. Τα ελικόπτερα έκαναν μια πτήση στην κορυφή κάθε έξι λεπτά, κουβαλώντας τις απαιτούμενες ποσότητες καλωδίων και σκυροδέματος, ενώ οι εργάτες αγωνίστηκαν πυρετωδώς σε συνθήκες μεγάλου υψομέτρου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η Peak Walk έχει μήκος 107 μ., πλάτος 0,80 μ. και μπορεί να δέχεται μέχρι και 300 επισκέπτες κάθε φορά, αν και ο αριθμός τους αναμένεται να περιοριστεί στους 150 για την αποφυγή συνωστισμού. Θα είναι ανοικτή όλο το χρόνο, όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Πάντως, η γέφυρα έχει κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να αντέξει ριπές ανέμου ταχύτητας έως και 200 χλμ/ώρα. Το κόστος κατασκευής της γέφυρας υπολογίζεται σε 1,8 εκ. ελβετικά φράγκα (1,5 εκ. ευρώ). Η εταιρεία που εκμεταλλεύεται τη γέφυρα προσδοκά ότι η λειτουργία της θα συμβάλλει στον διπλασιασμό της τουριστικής προσέλευσης τους καλοκαιρινούς μήνες, που σήμερα φτάνει τους 50.000 περίπου. Η νέα γέφυρα μπορεί να αποτελεί ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα της μηχανικής, αλλά και πάλι δεν είναι η ψηλότερη κρεμαστή γέφυρα στην Ευρώπη. Αυτός ο τίτλος πηγαίνει σε μια άλλη ελβετική γέφυρα, την Titlis Cliff Walk, χτισμένη σε υψόμετρο 3.020 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κρεμαστή γέφυρα Titlis Cliff Walk Αυτή η πεζογέφυρα κατασκευάστηκε για τις χιλιάδες των τουριστών που επισκέπτονται το χιονοδρομικό κέντρο στο Engelberg της Ελβετίας. Η γέφυρα, που εγκαινιάστηκε πριν δυο χρόνια, έχει μήκος περίπου 100 μ. και πλάτος 1μ. Η διάσχισή της απαιτεί να έχεις ένα νευρικό σύστημα τόσο ισχυρό όσο και τα χαλύβδινα καλώδια που την στηρίζουν. Η κατασκευή της έγινε κυρίως ως πόλος έλξης για τους τουρίστες που ανυπομονούν να ανεβάσουν την αδρεναλίνη τους στα ύψη. Κάθε πέρασμα της «γέφυρας ανάμεσα στα σύννεφα» είναι μια εμπειρία ζωής. Χάρτης της περιοχής Πηγή telegraph.co.uk

Όπως εχω ξαναγραψει για το ταξιδι στην Τουρκια ειχα επικοινωνία μονο με τον Θαναση από το Explozivo travel , χωρις να τον ξερω προσωπικά. Μου εστειλε με μειλ το εισιτήριο και στο τηλ μου ειχε πει ότι θα ειμαι μονο εγω από Αθηνα και καμια 10-ρια ατομα από Θες/νικη και Βέροια. Για το προγραμμα δεν μου ειπε τιποτα και εγω ειχα μεινει σε αυτά που εγραψε ο Προεδρος ότι, εκτος από τις μερες του ταξιδιου, θα μεναμε στο χκ, στο στο όρος Αργαίος (Erciyes) 3917μ. Εμ δε! Παω αεροδρομιο, τσεκαρο για Κωνσταντινούπολη και μου δινει και το τρανσφερ για Kayseri. Ρωταω, η βαλιτσα θα βγει στην Κων/πολη? οχι,μου λεει, κατευθειαν στο Kayseri. Κατεβαινοντας στο αεροδρομιο της Πόλης καταλαβα ποσο ωραιο αεροδρομιο της Αθηνας. Εκει, απλα το χαος.και μιλιουνια κοσμος. Καλου κακου παω στο διαδρομο που έβγαιναν τα πραγματα, βλεπω ότι η βαλιτσα μου δεν ερχεται..λεω ωραια ας βρω τα παιδια στο γκέϊτ για Καισαρεία. Τους βλεπω…μου συστήνει ο Θανάσης και τους υπολοιπους. Σχετικοι με το σκι ειμαστε εμεις με τον Θανάση και ο Γρηγορης Μοσχοβακος- αθλητής του διαθλου. Ολοι οι αλλοι ασχετοι με βουνα, ιδιοκτήτες τουριστικων πρακτορείων στα Βορεια και 2 δημοσιογράφοι. Ο ‘’αρχηγός’’ ο Στέφανος με ενημερωνει για το προγραμμα. φτάνοντας στην Καισαρεια μας υποδέχεται η Αντιπεριφερειαρχης της περιοχης (κατι σαν τη Δουρου δηλαδη) με δημοσιογράφους και καμερες. Μας βαζουν ταμπελιτσες με ονοματα στο λαιμο και αρχιζουμε να συστηνόμαστε. Τους λεω ότι παρεμπιπτόντως δουλεύω στην Περιφέρεια στην Αθήνα και να σου τα χαμογελα. Ευτυχως δεν μιλανε πολύ καλα αγγλικα,οποτε ο διαλογος κοντος. Βεβαιως η βαλιτσα μου λειπει. Η γραμματεας της Περιφ, μια νεαρη που ηταν συνέχεα μαζι μας με διαβεβαιώνει οτι θα μου την φερουν στο ξενοδοχειο με την επομενη πτήση σε 1 ωρα (ηταν 3 το μεσημερι). Τελικα την ελαβα στος 00,30 τα ξημερώματα και παλι καλα. Δεν μου ειχε πει κανεις ότι θα εχουμε παρουσιασεις με Πολιτικά πρόσωπα και θα καναμε τουρισμο σε πόλεις και εγω ειχα μαζι μονο ρουχα για βουνο. Την Κυ το βραδυ παμε στο χκ το οποιο απεχει 25 χλμ από την πολη και ο δρομος για εκει σχεδον αυτοκινητόδρομος ( 2 λωρίδες ανα κατεύθυνση +ΛΕΑ). Μας κανουν την παρουσιαση του master plan (Αυστριακής εταιριας) και πολυ καλο. Ειχα ετοιμάσει ερωτήσεις, τις οποιες και εκανα. Ο εκει αρμοδιος γνωστης και στην ουσια ολη η βραδια κύλησε με διαλογο αναμεσα μας. Οι αλλοι δεν ειχαν ενδιαφέρον η απορίες. Μας λεει ομως ότι ο καιρος είναι χαλια (οντως χιονιζε πολύ με πολύ αερα) και οτι δυστυχώς δεν θα μπορουσαμε να κανουμε σκι. Απογοητεύτηκα διοτι την άλλη μερα θα φευγαμε πισω στην Καισαρεία και οσο ομορφα και να είναι εκει τα μερη, δεν ειχα παει να κανω τουρισμο αλλα να δω το χκ. ευτυχως την άλλη μερα, ανοιξε η καμπινα και καναμε 3 καταβασεις σε μια μπλε πιστα και 1 σε κοκκινη. Μετα βλεπαμε μακετες με το πως θα είναι το μερος οταν ολοκληρωθεί η κατασκευη των υπόλοιπων ξενοδοχείων και μετα το μεσημερι ξαναπηγαμε στην άλλη πλευρα του χκ και κατεβηκαμε μια κοκκινη δυσκολουτσικη πιστα. Ειχε φουλ ομιχλη και ευτυχως ο Αλι, ο τουρκος οδηγος μας πηγε γρηγορα κατω. Ηταν 4 το απογευμα αλλα δεν βλεπαμε τιποτα. Αυτό ηταν ΟΛΟ το σκι εκει, γιατι στις 5 το απογευμα της Δευτερας φυγαμε για Καισαρεια. Μειναμε στο χκ λιγοτερο από 24 ωρες. Για τις υπολοιπες μερες,μπορω να κανω μιαπεριγραφη με φωτο αν θελετε και να την βαλω στο ανοιχτο, είναι ομορφα τα μερη και πολύ τουριστικα. Να σας πω για το χκ τωρα Το Mt. Erciyes εχει υψος 3917μ (ναι, χιλια μετρα ψηλοτερο από τον Ολυμπο) και απεχει 25χλμ από το κεντρο της πολης του Kayseri και 30 χλμ από το Erkilet Airport.μιλαμε, σε μιση ωρα εισαι πανω στο βουνο. Μπορει καποιος να κανει σκι αποτον Δεκεμβριο μεχρι τον Απριλιο, αλλα τωρα με την τεχνητή χιονωση που υπαρχει στο 75% των πιστων, η σεζον επεκτείνεται. Αυτή τη στιγμη υπαρχουν διαθεσημες 800κλινες στο ski resort και,όταν ολοκληρωθει το Master Project θα εχουν 6000 κλίνες σε διαφορα ξενοδοχεια,από 3-αστερα που μειναμε εμεις μεχρι Boutique Hotels που κατασκευαζονται τωρα και στα οποια η τιμη δωματιου μπορει να φτασει τα 250 € τη βραδιά. Το χκ εχει 18 πιστες,15 τελεφερικ (από τα οποια 2 καμπινες) και 3 magic carpets (μεγαλουτσικα –εως και 200μ). Το χκ επεκτείνεται από τα 2100μ εως τα 3400μ (θα το λεγαμε παγετωνικο). Είναι ένα ηφαιστειακό βουνο στην ουσια. Η κλιση των πιστων κημαινεται από 10% εως και 50%, για όλα τα γουστα δηλαδη. Γελαγα,διοτι ειδα ότι η μπλε πιστες λέγονται Kolay Pist (παιρνεις το κολαι δηλαδη) και οι μαυρες Zor Pist (υπαρχει ένα ζορι :D ) Όταν ειδαμε τα ζορια το απογευμαμε τον Αλι, βαφτισαμε την ομαδα Zor Team (με τον Γρηγόρη καιτον Θανάση) Το Erciyes Master Plan χρηματοδοτήθηκε απο το Kayseri Metropolitan Municipality (από την Περιφερεια δηλαδή) και, όταν ολοκληρωθεί, σκοπευει να κανει το ski resort ένα από τα σοβαρα στο χωρο,με σκοπο την διοργάνωση μεγαλων ιβεντς –αγωνες κλπ. Ηδη την επομενη βδομαδα από εμας, θα γινοταν εκει ενας ευρωπαϊκός αγωνας snowboard. Εχουν τις μακετες στο κεντρο του χωριου και οποιοε θελεις μπορει να τις μελετησει Να και ένα αρνητικό: καινε τα σκουπιδια εκει στο χωριο Εχουν προβλεψει τα παντα: να εχουν infodesk στην εισοδο του χωριου π’οπουμπορεις να παρεις την καρτα (αν θυμαμαι καλα, τωρα στοιχιζει 8 €). Εχουν slopes security, rescue και first aid,μαζι με μεραφορα ελικοπτερου. Εχουν baby care rooms kai children’s playground οσοοι γονειςκανουν σκι. Εχουν shopping and rentals αν θελεις ρουχα η εξοπλισμο. Εχουν την Snow Academia η οποια ειναι η επισημη σχολη σκι και σνουμπορντ εκει. Εχουν snow tubbingkai magic carpets για παιδια και αρχαριους Εχουν εστιατορια σε διαφορα σημεια του βουνου. Εχουν και ένα μεγαλο χωρο για bbq στην εισοδο του χωριου με τραπεζια πολλα οπου μπορει να ψήσει ο κοσμος οτι θελει Εχουν dressing room kai rental lockers για να κλειδωσεις τα σκι σου Εχει climbing wall στο χκ για επαγγελματιες και αγωνες και μικροτερο για παιδια και εκμάθηση. Τα εγραψα επιγραμματικά αλλα φαίνεται ότι εχουν σκεφτει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Προβλεπουν εννοείται τουρισμο 4 εποχων, η περιοχη εχει hiking routes, bicycle routes, jeep safari routes, paragliding, camping, water sports…θα μου πειτε πληρωνει το κρατος!!! Ναι, αλλα δειτε το αποτελεσμα! Γενικως δεν το περιμενα,είναι η 1η φορα που παω Τουρκια αλλα εντυπωσιάστηκα από την καθαριότητα παντου, την ευγένεια και την φιλοξενια τους. Είναι ετη φωτός μπροστα μας,οσο και να με ποναει που το γραφω αυτό Αυτααα. Α, θυμήθηκα οτι στο χκ, όταν κατεβαιναμε στην ομιχλη, ειδαμε στα δεξια εναν γκρεμο..ειχαν βαλει διπλα προστατευτικα αλλα όχι από το εδαφος, αλλα από τα 30 εκατοστα…καποιος μπορουσε να γλιστρήσει από κατω. Ειλικρινά ηταν το μονο αρνητικό που εντόπισα. Γενικα, θα το προτεινα για μια εκδρομη του συλλογου. Δεν εχει τα χλμ των Αλπεων αλλα προσφερει τοσα αλλα και σιγουρα θα μας εβγαινε αρκετα φθηνο το πακετο. Ισως μελλοντικα το δουμε με το Explosivo. Ευχαριστω για την ευκαιρια που μου δωσατε να το δω. Ελπιζω να εκανα καλα τη δουλεια μου. Νομιζω ότι αφήσαμε καλες εντυπώσεις. Φεύγοντας βεβαια, εκει που πηγα να ευχαριστήσω τον Θανάση (μια και ο ιδιος μας πρότεινε), με ευχαρίστησε αυτος για την υπομονη, διοτι οι επομενες μερες ηταν λιγο κουραστικες ως προς το προγραμμα και αφορουσε περισσότερο τους ιδιοκτήτες τουριστικών πρακτορείων, η δικη μας δουλεια (των σκιερ) ειχε τελειωσει την 1η μερα αλλα επρεπε να ακολουθησουμε και να δειξουμε ενδιαφερον και να κανουμε ερωτησεις κλπ.

Δημητρη μπορεις να αναρτησεις την εκθεση που εκανα περσι μετα την επισκεψη μου στο Kayseri? δεν εχω προσβαση στην ΟΕ

τι να σου πω Κωστη? εγω την ειδα περσι και γνωρισα και τον Θεμη Λαμπριδη δες στο περσινο προγραμμα. προβληθηκε και αθηνα και Θεσ

ειχε προβληθει περσι στο AAFF

βρηκα ενα αλλο ποστ σημερα. και παλι μου εφτιαξε τη διαθεση http://mad.tv/ta-pio-astia-lathi-tou-autocorrect-klapste/4/

επειδη ειναι μαζεμενες 10 μερες Δημητρη για το συγκεκριμενο ΣΚ. οντως ειναι πολλες μπορειτε ομως να κανετε ενδιαμεσα καμια επισκεψη στο Μπανσκο η στο Παμποροβο για αλλαγη

διακρινω λιγη κοιλιτσα. πλακα κανω περαστικα Βασιλη, αλλα εισαι σιγουρος για το πορισμα? τα λεω, επειδη εκανα και εγω ενα χειρουργειο και,μετα απο αυτο, κανω πραγματα στα βουνα που δεν πιστευα οτι θα μπορουσα να κανω πριν

πολυ ωραιες φωτογραφιες Βασιλη (ειδικα η τελευταια) ευχαριστουμε! εχεις το προνομιο να επισκεπτεσαι τα πιο ξεχωριστα χκ εκτος σεζον. ειναι απιστευτο!

καταπληκτικο βιβλιο!!! σ'ευχαριστω Βασιλη

πολλα συγχαρητηρια Κωστη! θυμασαι, τρεξαμε και τον 1ο μαραθωνιο παρεα

Σ’ευχαριστω Λεωνίδα! Ξανατρεξα και εγω φετος τον μαραθώνιο αν και δεν το ειχα στο προγραμμα και ημουν τραυματισμένη (κάκωση στο ισχίο από υπερχρηση// ετρεξα 4 μαραθωνιους βουνου σε 4 μηνες και ένα ultra τον Σεπτεμβριο στον Ολυμπο). Τερμάτισα με δυσκολία, περισσότερο γιατι το ειχα υποσχεθεί, αν και ο χρονος μου ηταν σχετικα καλος 4:27 (πηγαινα για 4:00 με 4:10 αλλα στο Χολαργό κρέμασα και περπάτησα για λιγο). Πηρα 2 παυσίπονα και με το που σταματησαν οι σουβλιές στο ισχιο ξανατρεξα αλλα το ο μεσος ορος στο pace ειχε πεσει. Ωστόσο, ο κάθε μαραθωνιος είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Ετρεξα τον 1o μου μαραθωνιο το 2012. Ημουν άπειρη και απροπόνητη, ωστόσο ο χρονος που εκανα (4:19) με εκανε να σκεφτω ότι μπορω και καλυτερα. Την επομενη χρονια με βρηκε το ατύχημα και το χειρουργείο. Φετος, πιο έμπειρη και σωστα προπονημένη, πιστευα ότι οι τέσσερεις ωρες ηταν ενας εφικτός στοχος. Δεν βγηκε, αλλα αποκόμισα πολλα και το χαρηκα. Ο κλασικος μαραθωνιος είναι μια μεγαλη γιορτη και η συμμετοχη σε αυτή συγκινητική. Ευτυχώς είναι μια φορα το χρονο, οποτε τους υπολοιπους μηνες μπορω να τρεξω εκει που ευχαριστιέμαι περισσότερο//στα βουνα.

Στις 8 Νοεμβρίου έτρεξα 42 χλμ και 195 μέτρα -και τίποτα δεν ήταν όπως το περίμενα Δημοσιεύθηκε: 11/11/2015 2:27 μμ Ενημερώθηκε: 11/11/2015 7:19 μμ Τα τελευταία τρία 24ωρα βίωσα τρεις πρωτιές στην μέχρι τώρα 28χρονη καριέρα μου ως ανθρώπινο ον. Την Τρίτη είδα για πρώτη φορά το φινάλε του How I Met Your Mother και ήταν, όπως το περίμενα, αισχρό. Τη Δευτέρα είδα για πρώτη φορά το Psycho του Hitchcock (ξέρω, ναι, ντρέπομαι) και ήταν, όπως το περίμενα, αριστούργημα. Και την Κυριακή έτρεξα τον πρώτο μου Κλασικό Μαραθώνιο. Και ήταν όλα όσα περίμενα και ταυτόχρονα τίποτα από αυτά. Περίμενα πως θα παραλύσω από το άγχος. Από τις 4 το πρωί της Κυριακής, όταν και σηκώθηκα για να πάρω το πρωινό μου και να ετοιμαστώ, μέχρι και τις 9.15, δευτερόλεπτα πριν δοθεί το σήμα εκκίνησης του μπλοκ μου, ήμουν σε πλήρη αταραξία. Στο πούλμαν για τον Μαραθώνα έκανα πλάκα με τα παιδιά που θα τρέχαμε μαζί χωρίς να δίνω σημασία στις ανηφόρες που περνούσαμε-και τις οποίες μετά θα έβρισκα μπροστά μου. Στον Μαραθώνα χάζευα τους χιλιάδες δρομείς που βρίσκονταν γύρω μου να κάνουν ζέσταμα, διατάσεις, να τραβούν φωτογραφίες, να αλείφονται με βαζελίνη και να αλλάζουν ρούχα φορώντας από πάνω τις μεγάλες πλαστικές σακούλες που μας είχαν δώσει για το κρύο, και τους εθελοντές να φυσούν τις σφυρίχτρες τους τρελαμένοι για να οργανώσουν το χάος, χωρίς να νιώθω ούτε μισό κόμπο στο στομάχι. Όταν το μπαλόνι του μπλοκ μας αφέθηκε στον αέρα και ξεκινήσαμε να τρέχουμε, αργά αλλά σταθερά, το μόνο που σκέφτηκα ήταν «Κράτα ρυθμό, θα περπατήσεις ξανά σε 4.30 ώρες. Εντάξει; Πάμε». Δεν περίμενα πως θα χαλούσε το iPod και θα έβγαζα όλο τον αγώνα χωρίς μουσική -και θα μου άρεσε. Ο Νάσος έτρεχε μαραθώνιο για τέταρτη φορά μέσα σε ένα χρόνο, έτσι, «για την παρέα», και είχε αναλάβει να είναι ο «λαγός» μου -να μου δίνει δηλαδή ρυθμό και να με κρατά στους χρόνους που μου είχε δώσει ο προπονητής μου. «Εγώ θα λέω ό,τι θέλω, εσύ δεν θα βγάζεις άχνα, θα κρατάς τις δυνάμεις σου», μου είχε πει πριν ξεκινήσουμε. Όταν λοιπόν λίγο μετά το 8οχλμ αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να βάλω μουσική, το iPod αποφάσισε με τη σειρά του να βραχυκυκλώσει. Και ίσως τελικά αυτό να έγινε για καλό γιατί, όπως διαπίστωσα στην πορεία, κανένα τραγούδι και καμιά μελωδία δεν συγκρίνεται με τις ανάσες των δρομέων γύρω σου, με τις ιστορίες που ακούς να αφηγούνται ή τον χαβαλέ που κάνουν μεταξύ τους οι «παλιοί», με τα αμέτρητα «πατ πατ πατ πατ πατ» στην άσφαλτο και, φυσικά, με τις φωνές του κόσμου, τα ενθαρρυντικά λόγια, τα συνθήματα που φώναζαν τα παιδάκια, την κυρία με την ντουντούκα που μας έδινε (παράφωνα, αλλά δεν πειράζει) ρυθμό λίγο μετά το Πικέρμι και τον φανταστικό μεταλλά στην Παλλήνη που είχε βγάλει ολόκληρο ηχοσύστημα στο πεζοδρόμιο και έπαιζε στη διαπασών το «Thunderstruck» των AC/DC, ενώ αυτός είχε σταυρώσει τα χέρια μπροστά από το στήθος του και κουνούσε με επιδοκιμασία το κεφάλι του χαμογελώντας, με την ξανθιά του χαίτη να ανεμίζει. Όπως και κανενός είδους μουσική δε θα σου δώσει το κουράγιο και το νευρικό γέλιο που χρειάζεσαι εκείνη τη στιγμή, όσο η ταμπέλα που παρήγγειλε να γράψουν και να κολλήσουν σε μια κολόνα στο 10οχλμ η κολλητή σου για να την δεις, μιας και η ίδια δεν προλάβαινε να είναι εκεί. Περίμενα πως οι ανηφόρες θα είναι το τέλος μου. Υπήρχαν δύο πράγματα που με άγχωναν. Το ένα από αυτά ήταν οι διαβόητες ανηφόρες ανάμεσα στο 23ο και 30ο χλμ. Ο στόχος μου ήταν να φτάσω στην Αγία Παρασκευή σε καλή φυσική κατάσταση και, φυσικά, να μην περπατήσω στο ενδιάμεσο. Είχα σκύψει λοιπόν το κεφάλι κάτω και μέτραγα τα πετραδάκια στην άσφαλτο ενώ σκεφτόμουν τι θα κάνω στις ανηφόρες, τι ρυθμό πρέπει κρατήσω, πότε θα είναι καλύτερα να πάρω τα τζελάκια μου κλπ. Κι εκεί που τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ακούω τον Νάσο δίπλα μου να μου λέει «Τέλος, τις φάγαμε, αυτό ήταν». Όταν ετοιμαζόμουν για το 25άρι του Spetses Mini Marathon, τόσο ο προπονητής μου όσο και άλλοι φίλοι δρομείς, μου έλεγαν πως, μετά τις ανηφόρες στις Σπέτσες, οι ανηφόρες της κλασικής διαδρομής θα μου φανούν παιχνιδάκι. Δεν τους είχα πιστέψει. Μέχρι που σήκωσα το κεφάλι μου και είδα μπροστά μου την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και τον κόσμο να μας υποδέχεται ουρλιάζοντας. Είχα περάσει τις ανηφόρες χωρίς, σχεδόν, να το καταλάβω. Δεν ήξερα τι να περιμένω μετά τα 32χλμ. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο δεύτερο φόβο μου: Τα 32χλμ, δηλαδή η διαδρομή Μαραθώνας - Αγία Παρασκευή ήταν το προσωπικό μου όριο. Από το 32 και μετά έμπαινα σε άγνωστα νερά. Δεξιά και αριστερά μου έμπειροι δρομείς σταματούσαν στους σταθμούς πρώτων βοηθειών, άλλοι περπατούσαν και άλλοι κάθονταν στο πεζοδρόμιο για να πάρουν μια ανάσα κι εγώ αναρωτιόμουν γιατί συνεχίζω να τρέχω -ένιωθα πως έκανα κάτι λάθος, πως τους έκλεβα. Ήμουν σίγουρη πως «η στραβή» με περίμενε στη γωνία -μια κράμπα, ένα τράβηγμα, Ο Τοίχος, κάτι. Πέρασα το Χολαργό, πέρασα το Χαλάνδρι, το αριστερό που πόδι είχε αρχίσει να «χτυπάει» εσωτερικά του μηρού αλλά δεν έδωσα σημασία, πέρασα το Νομισματοκοπείο, πέρασα την Εθνική Άμυνα και κάποια στιγμή έφτασα στη γέφυρα της Κατεχάκη. Και ήταν εκεί που, ακούγοντας τα ταμπούρλα και τα τύμπανα των μουσικών για τα οποία όλοι μου είχαν πει, συνειδητοποίησα πως ήμουν στην Αθήνα, πως είχα φτάσει μέχρι εκεί τρέχοντας από τον Μαραθώνα, πως σε μισή ώρα θα ήμουν στο Καλλιμάρμαρο και, παρεμπιπτόντως, δεν ένιωθα ιδιαίτερα κουρασμένη. Και ο πρώτος πνιχτός λυγμός έκανε την εμφάνισή του. Περίμενα την «τελευταία ανηφόρα στη Φειδιππίδου» να με εξαντλήσει. Η διαδρομή από την Κατεχάκη μέχρι το Καλλιμάρμαρο είναι το αντίστοιχο του να μπαίνεις με το πλοίο στον Πειραιά μετά από διακοπές. Έχεις περάσει ωραία, το έχεις ζήσει και τώρα το μόνο που θες είναι να τελειώσει το ταξίδι και να φτάσεις σπίτι. Κι ενώ ξέρεις πως έχεις φτάσει, το πλοίο μπαίνει και μπαίνει και μπαίνει και το λιμάνι πουθενά. Έτρεχα και έτρεχα και έτρεχα και ενώ μέχρι εκείνη την ώρα οι ταμπέλες με τα χιλιόμετρα έμοιαζαν να εξαφανίζονται η μία μετά την άλλη, τώρα κάθε χιλιόμετρο μου φαινόταν ατελείωτο. Και τότε σκέφτηκα την «τελευταία ανηφόρα της Φειδιππίδου» που, σύμφωνα με τους έμπειρους, είναι το τελευταίο εμπόδιο πριν τον τερματισμό. Το πρόβλημα ήταν πως δεν μπορούσα να θυμηθώ ποια είναι η Φειδιππίδου. Έπαθα μπλακ άουτ. Οπότε έκανα το αμέσως πιο λογικό βήμα, το οποίο ήταν να φαντάζομαι τη Φειδιππίδου ως το Έβερεστ. Άρχισα λοιπόν πάλι να σκέφτομαι τεχνικές και ανάσες και ρυθμό με το κεφάλι σκυμμένο να μετρά πετραδάκια. Κάποια στιγμή σήκωσα τα μάτια μου για να αντικρίσω τον εχθρό. Και αυτό που είδα δεν ήταν το Έβερεστ. Ήταν μια ευθεία με ελαφρά ανηφορική κλίση. «Έχω ζήσει σε σπίτι με χειρότερη δομή δαπέδου», σκέφτηκα. Και άνοιξα το βήμα μου. Δεν περίμενα την Ιοκάστη στην στροφή για την Ηρώδου Αττικού. Είχα τελειώσει τη Βασιλίσσης Σοφίας και έμπαινα στη στροφή για την τελική ευθεία, την Ηρώδου Αττικού. Και τότε άκουσα την Ιοκάστη. Την ίδια Ιοκάστη που με έβαλε στο τριπάκι του αγωνιστικού τρεξίματος πριν ένα χρόνο, τον πρώτο δικό μου άνθρωπο μετά από 41χλμ, να έχει βουρκώσει, να τρέχει δίπλα μου και να ουρλιάζει «Νάγια! Δε φτάνει η αγάπη ρε Νάγια! Τρέχα, τρέχαααα!». Και κάπου εκεί ήρθε ο δεύτερος λυγμός, μόνο που τώρα δεν ήταν πνιχτός, ήταν χειμαρρώδης και ισοπεδωτικός. Και άνοιξα ακόμα περισσότερο το βήμα μου. Λίγο πιο κάτω η Αλεξάνδρα και η Δήμητρα κρέμονταν από τα κάγκελα του πεζοδρομίου φωνάζοντάς το όνομά μου. Και όσο γέμιζαν τα μάτια μου, άνοιγε όλο και περισσότερο το βήμα μου. Όταν πάτησα το μαύρο κάρβουνο του Καλλιμάρμαρου άκουσα πάλι το όνομά μου, αυτή τη φορά από την μαμά μου που με περίμενε πέντε μέτρα πριν το τέλος. Σήκωσα τα χέρια μου στον αέρα, έκαψα όση ενέργεια είχε μείνει μέσα μου, πέρασα τη γραμμή του τερματισμού και έπεσα με φόρα στην αγκαλιά του Χρήστου, του προπονητή μου, που έτρεχε προς το μέρος μου για να με μαζέψει. Και τότε έκανα τη χάρη στον λυγμό και τον άφησα ελεύθερο. Και έγιναν πολλοί και με πλημμύρισαν. Και λίγο πιο κάτω βρήκα την Νάνσυ, που άρχισε να κλαίει και αυτή πίσω από το συρματόπλεγμα που μας χώριζε με αποτέλεσμα οι λυγμοί να γίνουν αναφιλητά. Και λίγο πιο κάτω, η Δέσποινα και η Κατερίνα έτρεξαν κατά πάνω μου και άρχισαν να χοροπηδούν φωνάζοντας. Και λίγο πιο κάτω ο μπαμπάς μου και ο Φροίξος ήρθαν και με πήραν αγκαλιά. Και προσπάθησα να σταματήσω τα δάκρυα, έμοιαζα ήδη αρκετά γελοία και χωρίς αυτά, αλλά δεν μπορούσα. Γιατί είχα τρέξει 42,195χλμ απέναντι στο δρόμο και τον εαυτό μου. Και τους είχα νικήσει και τους δύο. Πάμε τώρα να το ρίξουμε κάτω από 4 ώρες. Υ.Γ. Ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ στον Χρήστο Τούλα που μου έμαθε να τρέχω σαν δρομέας και όχι σαν τη Φοίβη από τα Φιλαράκια. Πηγη: http://www.huffingtonpost.gr/42x5/blog-stis-8-noemvriou-etreksa-42195xlm_b_8531296.html?utm_hp_ref=greece&utm_source=Contra&utm_medium=huffpost_homebig&utm_campaign=24MediaWidget

Τελεφερίκ στη Θεσσαλονίκη! Συνεργασία Δήμου Θεσσαλονίκης και ΔΕΘ για τη δημιουργία τελεφερίκ! Κύκλο επαφών με τη διοίκηση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης προτίθεται να αρχίσει ο Γιάννης Μπουτάρης με σκοπό την ανάληψη κοινής πρωτοβουλίας από πλευράς κεντρικού δήμου και Helexpo-ΔΕΘ για την προώθηση του σχεδιασμού που αφορά την εγκατάσταση και τη λειτουργία στην πόλη τελεφερίκ, το οποίο θα συνδέσει το θαλάσσιο μέτωπο με το περιαστικό δάσος και την Άνω Πόλη με το ιστορικό κέντρο. Τα δύο εναλλακτικά σενάρια τα οποία μελετούν οι αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες αναφορικά με τη λειτουργία του τελεφερίκ παρουσιάστηκαν αναλυτικά από τον αντιδήμαρχο Τεχνικών Έργων, Περιβάλλοντος και Καθαριότητας Θανάση Παππά σε συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής του δήμου Θεσσαλονίκης υπό την προεδρία του Γιάννη Μπουτάρη. Η ιδέα για τη σύνδεση της παραλιακής ζώνης με την Άνω Πόλη και το Σέιχ Σου μέσω τελεφερίκ διατυπώθηκε για πρώτη φορά πριν από περίπου τρία χρόνια από τον τότε αντιδήμαρχο Αστικού Περιβάλλοντος Ανδρέα Κουράκη. Ο δήμος Θεσσαλονίκης έθεσε τη σκέψη αυτή σε δημόσια διαβούλευση, αποσπώντας την κατ? αρχήν σύμφωνη γνώμη κορυφαίων φορέων, όπως μεταξύ άλλων των αρχαιολογικών υπηρεσιών, της διεύθυνσης Δασών και της ΔΕΘ. ΚΟΣΤΟΣ 12 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ Η ομάδα των ειδικών εμπειρογνωμόνων στην οποία απευθύνθηκε ο δήμος Θεσσαλονίκης για τον προσδιορισμό των βασικών τεχνικών παραμέτρων του έργου προσδιόρισε το κόστος κατασκευής του τελεφερίκ σε περίπου 12 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των εμπειρογνωμόνων με το τελεφερίκ θα μπορούν να μετακινούνται περίπου 800 άτομα ανά ώρα. Όπως προβλέπεται, θα χρησιμοποιηθούν δεκαοκτώ καμπίνες, χωρητικότητας δέκα καθήμενων ατόμων. Κάθε καμπίνα σύμφωνα με την τεχνική περιγραφή του έργου “αποτελείται από μία ισχυρή μεταλλική κατασκευή με ειδική αεροδυναμική σχεδίαση και πλευρικά στοιχεία από ειδικό τζάμι, ώστε να εξασφαλίζεται η μέγιστη πανοραμική θέα για τους επιβάτες”. Εξάλλου το άνοιγμα της πόρτας θα είναι κατάλληλο, ώστε να διευκολύνεται η είσοδος των ατόμων με αναπηρίες και των γονέων με παιδιά σε καρότσια. ΔΥΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ Η εκτελεστική επιτροπή του δήμου Θεσσαλονίκης κλήθηκε να εξετάσει δύο εναλλακτικά σενάρια, εκ των οποίων το πρώτο αποτελεί την πρόταση της ομάδας των εμπειρογνωμόνων, ενώ το δεύτερο προέκυψε έπειτα από σχετικές παρατηρήσεις της διεύθυνσης Αστικού Σχεδιασμού και Αρχιτεκτονικών Μελετών. Σύμφωνα με την πρόταση που διατύπωσαν οι εμπειρογνώμονες το τελεφερίκ θα αναπτυχθεί με αφετηρία το πάρκο της ΧΑΝΘ και τέρμα τον υπαίθριο χώρο στάθμευσης έξω από την είσοδο του Θεάτρου Δάσους. Ενδιαμέσως προβλέπεται η δημιουργία τεσσάρων πυλώνων, εκ των οποίων ο πρώτος στο πεζοδρόμιο έξω από την κεντρική είσοδο της ΔΕΘ, ο δεύτερος πλησίον της πύλης εμπορευμάτων της ΔΕΘ, ο τρίτος στον ανοικτό χώρο του Τελλόγλειου Ιδρύματος και ο τέταρτος στη δασική έκταση πριν από το δρόμο για το Θέατρο Δάσους. Ο χρόνος της διαδρομής σε αυτήν την περίπτωση προσδιορίστηκε σε 5 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα. Ο ΑΞΟΝΑΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ Το τμήμα Αστικού Σχεδιασμού του δήμου Θεσσαλονίκης ωστόσο εξέτασε τη δυνατότητα εναλλακτικής χάραξης με κύριο στόχο την ανεξαρτητοποίηση του τελεφερίκ από το λεγόμενο “άξονα των μουσείων”, ο οποίος ξεκινά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία, συνδέει το συγκρότημα του Αρχαιολογικού και Βυζαντινού Μουσείου με το Θέατρο Κήπου, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Αστεροσκοπείο και το Μετεωροσκοπείο και καταλήγει στο Τελλόγλειο Ίδρυμα. Σύμφωνα με την εναλλακτική πρόταση που κατατέθηκε στο τραπέζι από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες η αφετηρία του έργου θα μεταφερθεί στο πεζοδρόμιο έξω από την κεντρική είσοδο της ΔΕΘ, ενώ το τέρμα θα διατηρηθεί στον υπαίθριο χώρο στάθμευσης έξω από την είσοδο του Θεάτρου Δάσους. Μικρές διαφοροποιήσεις προτείνονται και για τους πρώτους δύο ενδιάμεσους πυλώνες, ενώ ο τρίτος παραμένει στον ανοικτό χώρο του Τελλόγλειου και ο τέταρτος στη δασική έκταση πριν από το δρόμο για το Θέατρο Δάσους, η οποία βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων του δήμου Νεάπολης-Συκεών. Ειδικότερα ο πρώτος ενδιάμεσος πυλώνας προτείνεται να διαμορφωθεί εντός του χώρου της ΔΕΘ μεταξύ των περιπτέρων 13 και 10, ενώ ο δεύτερος μπροστά από τη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ. ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ Η εκτελεστική επιτροπή του δήμου Θεσσαλονίκης, όπως εξήγησε ο κ. Παππάς, δεν έλαβε την τελική απόφασή της σχετικά με την ακριβή πρόταση χάραξης που θα προκρίνει, αλλά σε κάθε περίπτωση τάχθηκε υπέρ της συνεργασίας με τη Helexpo-ΔΕΘ για την από κοινού προώθηση του σχεδιασμού. “Το τελεφερίκ θα μπορούσε να προωθηθεί ως έργο κοινής πρωτοβουλίας μας με τη ΔΕΘ. Στο πλαίσιο της πρότασης για την ανάπλαση του εκθεσιακού χώρου με παράλληλη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου, η συνεργασία-συνδιαχείριση του έργου με τη ΔΕΘ, έναν σημαντικό φορέα της πόλης μας, θα συνέβαλε θετικά στην ολοκλήρωση του εγχειρήματος”, επισημαίνεται στη σχετική εισήγηση την οποία κατέθεσε η διεύθυνση Αστικού Σχεδιασμού και Αρχιτεκτονικών Μελετών προς την εκτελεστική επιτροπή του δήμου Θεσσαλονίκης. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015 Γράφει η Βαρβάρα Ζούκα Πηγή: cityportal.gr Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Μιχαλη και Δημητρη, ειναι ευκολη μια προβλεψη στα Μεσογεια εως Κεντρο αθηνας για την Κυριακη. ευχαριστω

χαρηκα που σε γνωρισα Γιωργο. θα τα πουμε και στο βουνο

και εμεις σχεδον γιναμε δημοτες με τοσες φορες που ανεβηκαμε φετος

με το Λιτοχωρο τι σχεση εχεις Γιωργο? μενεις εκει?

περσι θυμαμαι ημουν εγω και αλλοι 2 απο το συλλογο στην πολυ ωραια αυτη εκδηλωση. και μαλιστα καποιοι πεταξαν σποντες που δεν ηρθα στην συνελευση για να παραβρεθω στο φεστιβαλ. φετος ολοι τρεχουν να την διαφημισουν,σταντ ο συλλογος, φεϊσμπουκ, θα πλακωσουν φωτογραφιες μετα κλπ...... :D ενταξει,σταματαω εδω

τι εννοεις?

http://www.snowclub.gr/forums/index.php?showtopic=18762&hl= για να εχουμε το σταντ στην εκδηλωση θα πληρωσουμε κατι σαν συλλογος?