panchristo

Πού να κανονίζαμε ραντεβού σε μεγαλύτερο χιονοδρομικό... Να περνάς καλά και Καλή Ανάσταση!!!

Πολύς κόσμος σήμερα στο βουνό παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες μου (για να απολαύσω τη τελευταία μέρα της σεζόν). Πολλοί γνωστοί και φίλοι σήμερα που συναντήσαμε για να πούμε έστω κι ένα φευγαλέω γεια ο ένας από το λίφτ κι ο άλλος από τη λίστα. Με μερικούς καταφέραμε παραλίγο να μη μπορούμε να βρεθούμε, και άλλους δεν τους είδαμε καν, μαθαίνοντας από εδώ μέσα ότι ήταν τελικά εκεί (mseraf). Δώσαμε ραντεβού για την επόμενη σεζόν, αλλά και καλή αντάμωση με φίλους κι εκτός χιονοδρομικού πεδίου. Σημεία ενδιαφέροντος: - Έντονα δυσάρεστη η διαχείριση του κέντρου σε ό,τι αφορά το στρώσιμο. - Με τόσο κόσμο σήμερα δεν πειστήκατε ότι άξιζε μια εβδομάδα αν όχι έστω ένα Σ/Κ παράταση λειτουργίας? + Αισθητή η αποσυμφόρηση του κόσμου λόγω του νέου λιφτ - Ποιός σκέφτηκε αυτήν την τεθλασμένη που σχηματίζει η πύλη εισόδου προς 6πλο με τον διάδρομο επιτάχυνσης? - Άσκηση υπομονής για γερά νεύρα το "πάω να πάρω ένα μπουκαλάκι νερό". + Εξαιρετική ευκαιρία να αποχωριστείς την αγαπημένη πεθερά στέλνοντάς την για νερό να ξεπιαστεί... Κάποιος είχε πει ελάτε κορυφή Βάκχου 13:30 να τα πούμε. Πού είσασταν όλοι? Τόσο καταπληκτικό ήταν το χιόνι για σας σήμερα? Και μετά λέμε γιατί δε βρισκόμαστε στη ΓΣ. Ερώτηση: Ποιός θα πει / υποχρεώσει (με διαχωριστικά ή άλλο τρόπο) τους ΝεοΈλληνες να κάθονται σε ουρές με τον ίδιο αριθμό ατόμων ανά σειρά όση και η χωρητικότητα της καρέκλας που θα πάρουν και να μην τσαλαπατάνε τα πεδιλα του μπροστινού / δίπλα / πίσω τους? Nifada, Giomiki, MIK (+fidel), Ολγα (x2), Kaps, Αξενέρωτε, demand, Σάκη και last but not least συνταξιδιώτη idas (ελπίζω να μην ξεχνάω κάποιον) χάρηκα πολύ που σας είδα! Καλή ανάσταση σε όλους, και σε όσους χιονοδρομούν ακόμα σε Χ/Κ ή και σε μη οργανωμένα πεδία, φάτε όσο αντέχετε και ανεβάζετε εικόνες να ξεχαρμανιάζουμε κι εμείς οι υπόλοιποι. Ελάχιστο φωτο ρεπορτάζ...

Βασικά, αυτό που λέω εγώ όταν μπαίνει κάποιος σε μένα, είναι ότι τη ζώνη τη φοράει ο πίσω, για να προστατέψει τη ζωή του μπροστινού. Ας μην μπούμε στον κόπο να πούμε ποιό είναι το ισόποσο μιας μάζας ~80 κιλών που συνεχίζει να κινείται λόγω αδράνειας εντός αυτοκινήτου συνεπεία μιας σύγκρουσης.

ΩΩΩ Ρεεεε Παναΐαμμμ

Τις φωτογραφίες του τις έβλεπαν κι άλλοι ή μονο αυτός με το γλαύκωμα? ΧΑΧΑΧΑ Για να μην το σκίσουμε το θέμα, είπα εξαρχής αν δεν υπάρχει σταθερό σημείο. Σε μια όποια μεγέθυνση το κούνημα θα φαίνεται. Έχω τραβήξει κι εγώ με χρόνους 10-20" στηριζόμενος κάπου ή ακουμπώντας κάπου τη μηχανή. Αν το ψάξεις όμως, crystal-clear εικόνα δεν θα έχεις.

Κάποτε υπολογίζαμε χοντρικά και το βάθος πεδίου κοιτώντας πάω στον φακό αφού είχαμε εστιάσει... Για κάποιους ήταν ακατανόητα χαράγματα πάνω στον φακό: Όλα τα παραπάνω βέβαια αναφέρονται στην ουδέτερα σωστή έκθεση βάσει του φωτομέτρου (που κάποιες φορές μπορεί και να σφάλλει από λίγο έως πολύ). Από εκεί κι έπειτα, μπορεί να διαφοροποιούνται από λίγο έως πάρα πολύ ανάλογα με το τί ακριβώς θέλει να αποτυπώσει ο φωτογράφος (ασχέτως αν μας βρίσκει σύμφωνους) ή τις ιδιαιτερότητες της σύνθεσης (π.χ. μια έντονη πηγή φωτός). <offTopic> Παρατηρείστε βίντεο από ποιοτικές φωτογραφήσεις μόδας ή άλλες και θα δείτε ότι ο φωτογράφος κρατά φωτόμετρο χειρός και ελέγχει στο συγκεκριμένο σημείο που θα φωτογραφήσει ποιά είναι η ποσότητα φωτός που ανακλάται για να ρυθμίσει σωστά την έκθεση. Ημιάχρηστη πληροφορία: Στο θέμα της ταχύτητας έκθεσης, όταν δεν έχετε σταθερό σημείο (π.χ. τρίποδο) στήριξης της μηχανής, προσπαθήστε να επιλέξετε ταχύτητα τουλάχιστον ίση με το εστιακό μήκος του φακού που χρησιμοποιείτε. Από κει και κάτω, χρειάζεστε πολύ καλή τεχνική κρατήματος και πάλι δεν μπορείτε να κατέβετε πιο κάτω από 1/15 (ή το πολύ δυο κλικ πιο κάτω με πολλή εξάσκηση) για ένα κάδρο σταθερό. </offTopic>

Αλήθεια, για αυτό το θέμα ο Σύλλογος μπορεί να παραπονεθεί κάπου? Εμένα πάντως μου μυρίζει καταπληκτικό business plan. Αλλά είμαι απλός άσχετος και μπορώ να λέω ότι θέλω. Να δείτε πάντως που κάποιος έξυπνος θα βρεθεί να το εκμεταλλευτεί και θα τρίβουμε τα μάτια μας (όλοι όσοι μπορούσαν να κάνουν κάτι τόσα χρόνια και δεν το έκαναν) Φανταστείτε προκρατήσεις από όλους όσους θα θελαν να ασκηθούν στο ορειβατικό με πεδίο ski-in ski-out. Βεράντα με απίστευτη θέα μπρος-πίσω, πρόσβαση στη θάλασσα σε 50 χιλιόμετρα κτλ, κτλ....

Δεν θα υπάρξει καλύτερος τρόπος να τα μάθεις από το να έχεις παίξει κάποτε με μια πραγματική SLR έστω και την πιο φθηνή π.χ. ΖΕΝΙΤ να έχεις πάρει 1000αρι ISO film και βέβαια να έχεις φάει τα λυσακά σου μέχρι να σου το εμφανίσουν....

Δύο memes που νομίζω εκφράζουν πολλούς

Αν δε βγεί άλλο ένα μέσα στη βδομάδα, μάλλον κλείσαμε για φέτος. Φέτος μετά το πατατράκ το περσινό είχα βαλθεί να βάλω ψηλά τον πήχη. Έτσι έχουμε και λέμε: 6 Cervinia 3 Ischgl 1 ΧΚΠ 13 XKK Σύνολο 23, πάνω από το ψυχολογικό όριο των 20 που είχα βάλει για φέτος και all-time high για μένα. Μάλλον θα αργήσω να το ξεπεράσω, αλλά τουλάχιστον "έγραψε" το κοντέρ. Το μόνο που έχω αλλεργική αντίδραση όταν μου λένε: "Ε, εντάξει, πρέπει να χόρτασες φέτος"... Δεν το χορταίνεις το σκι λέμε!

Φύγαμε όπως αναμενόταν με το αίσθημα του ανεκπλήρωτου (τί να πρωτοπρολάβεις να δεις μέσα σε 3 μέρες), αλλά και γεμάτοι εικόνες για να αναπολούμε τις άχιονες ημέρες που μας περιμένουν μέχρι το επόμενο μαγικό "κλικ" των δεστρών. Το Ischgl / Samnaun με τους πανέμορφους ορεινούς του όγκους μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Ένα χιονοδρομικό που δε σε αφήνει να το χορτάσεις (εξ ου και το μότο του Relax if you can). Το ανάγλυφο εμένα προσωπικά με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο με πολλές και ποικίλης δυσκολίας πίστες που δεν τις χορταίνεις εύκολα και άλλες που με όχι και τόσο ευνοϊκό χιόνι το σκέφτεσαι σοβαρά αν θα πρέπει να ρισκάρεις (και άρα επαναξιολογείς το επίπεδό σου). Προσωπικά η μόνη παραφωνία ήταν τα ρέποντα προς kitsch apres-ski δρώμενα που μου έφεραν στο μυαλό χειμερινή έκδοση από το Φαληράκι της Ρόδου (ίσως και να χρειάζονται μερικές φορές τώρα που το ξανασκέφτομαι).

Την τρίτη μας μέρα στη κοιλάδα Paznaun ο καιρός ήταν στα καλύτερά του. Ανεβήκαμε το πρωί με την φρέσκια καμπίνα Α2 προς το πλατώ του Pardatschgrat, και όπως πάντα η καλή μέρα από το πρωί φαινόταν... Σημείο για χαζο-φωτογραφίες (το χιόνι έχει αυτή την ιδιότητα - να σε κάνει αίφνης παιδί που κάνεις ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι και σε κάνει χαρούμενο.) Όπου μάθαμε ότι και το Nairobi έχει το δικό του snowclub η θέα προς κάθε κατεύθυνση ήταν εθιστική Μια γρήγορη κατεβασιά από την 7 και μετά πάλι με την Α2, προς Idalp και C2 > D1 για την δύσκολη πίστα του τριημέρου (για εμάς) την 21 λίγο πριν γεμίσει κι αυτή με bumps. Αμέσως μετά, μια βόλτα ξανά προς το Samnaun του οποίου το σκηνικό μας είχε γοητεύσει ακόμα και την πρώτη μέρα με ομίχλη ψηλα. Επιστρέφοντας δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε μια στάση στο Sattel Panorama με την υπέροχη θέα από ψηλά προς την Ελβετική μεριά, καθήμενοι στην ηλιόλουστη βεράντα του. Επιστροφη στις πίστες του Αυστριακού εδάφους και αποχαιρετιστήρια φωτό από τα εναπομείναντα χιονογλυπτά στο Idalp. Η τρίτη και καλύτερη από άποψη καιρικών συνθηκών μέρα μας στο Ischgl είχε φτάσει στο τέλος της και μιας τα λιφτ έκλειναν, κατεβήκαμε μέσα από τις πιο οργωμένες πίστες (διαδρομή "eleven" και πίστα 1,1a) στην αφετηρία της Α2.

Ενδεικτικο του μεγεθους της, οτι πετωντας τη με δυναμη πηγε μονο 2-3 μετρα μακριά. Βρισκόταν ισα ισα κατω απο την επιφανεια και το 1-3 πλατους του Βακχου στο σημειο που γινεται ισιωμα ηταν ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣΤΡΩΤΟ αφου καθως τη μετεφερα εκτος οριου βυθιζομουν μεχρι τη μεση της κνημης. 2/2 Ανεπάρκεια των υποχρεωσεων που αναφερει ο Κωστης δλδ. Εγω ημουν κι επρεπε να χω βγαλει φωτο για να γινει αντιληπτο το εγκλημα. Εσείς πειτε μου σε τι ποσοστο αυξανονται τετοιες πιθανοτητες συναντησεων/διαφωνιών με κοτρώνες οταν βγαινεις εκτός για να χαρείς. Στις οποίες πάντα κερδιζει ο βραχος.

Την επόμενη μέρα, ο καιρός ήταν σαφώς καλύτερος - αν και με κατά τόπους κλεισίματα και ομίχλη, και για πρώτη φορά αντικρύσαμε το μεγαλείο του φυσικού τοπίου φτάνοντας στο Idalp. Παράλληλα, έριχνε και ψιλό-ψιλό στεγνό χιονάκι του οποίου οι νιφάδες ήταν απόλυτο χάζεμα όταν έπεφταν επάνω μας. Για σήμερα θα πηγαίναμε στη δεξιά πλευρά του χιονοδρομικού (όπως βλέπουμε στο χάρτη) δοκιμάζοντας τις πίστες 40,41,42 μαζί με την σύγχρονη καμπίνα των 180 (αν δεν κάνω λάθος) ατόμων. Φτάνοντας εκεί ο καιρός δεν ήταν και πολύ φιλικός, κι έτσι συνεχίσαμε προς τα κάτω, παίρνοντας το Ε3 προς Thaya και ακολούθως το Ε2 για να βγούμε στην 32 και την 23. Εκεί, νάτος πάλι ο Γιάνναρος στο PMR: "Που είστε ρε λεβεντόπαιδα, ελάτε κατά Idalp να πάμε στο Sattel Panorama για καφεδάκι..." Πράγμα που πράξαμε απνευστί και καταλήξαμε στο VIP Bar συνοδεία του "διάσημου" φίλου μας. Το bar ήταν εντελώς άδειο, αλλά δε μας πείραξε καθόλου, απολαμβάνοντας το εσπρεσάκι μας, τρώγοντας ξηρούς καρπούς και cranberries και χαζεύοντας τη διόρωφη καμπίνα που ερχόταν από το Samnaun. Φύγαμε, πηγαίνοντας προς τη 15 και τη συνέχειά της την 23 ώστε να πάρουμε το λιφτ για τη 40 που είχαμε επισκεφτεί νωρίτερα, αυτή τη φορά με το Γιάννη για παρέα που το βρήκε εξαιρετική ιδέα λόγω του κλειστού καιρού στα υπόλοιπα σημεία. Ο Γιάννης μες τη τρελή χαρά (μετά τον έπιασε η μελαγχολία της τελευταίας του μέρας στο Ischgl για φέτος) Η θέα μαγευτική.... Κατεβαίνοντας, τον αφήσαμε να αποχαιρετήσει τα κοριτσούδια στο Thaya και συνεχίσαμε... Είδαμε τί παει να πεί να ξέρεις πώς να εκμεταλλευτείς το βουνό και όταν δεν έχει χιόνι... Και αυτή τη φορά επιλέξαμε να κατεβούμε από το Mittelstation παίρνοντας τη καμπίνα για να αποφύγουμε τα bumps. Μας αποζημίωσε η θέα και το τοπίο προς το χωριό, καθώς επίσης και οι παγωμένοι καταρράκτες στη διαδρομή προς τα κάτω... Αφήνοντας τα πράγματα στο αυτοκίνητο, επιστρέψαμε στο χωριό για να το περπατήσουμε, αποφεύγοντας δεξιοτεχνικά τους μεθυσμένους και τα πέδιλά τους που στριφογύριζαν παίρνοντας κεφάλια. Χαζέψαμε βλακείες... Χαζέψαμε και σοβαρά... Βγάλαμε τις καλλιτεχνικές μας φωτόου... Κάπου εκεί (είχε πάει πλεον 8 και... ), λήξαμε τη μέρα και πήγαμε για υπνάκο... Δεν είχαμε κάνει και λίγα, μια χαρά ήταν. Συνεχίζεται: Οι επόμενες μέρες αύριο....

Έχουμε πλέον επιστρέψει, και ήδη μας λείπει το βουνό και οι αξέχαστες στιγμές που ζήσαμε έστω και μόνο για 3 μέρες. Ωστόσο επειδή "χρωστάω" ένα φωτορεπορτάζ, κι επειδή κι εγώ δε χορταίνω να το ξαναθυμάμαι, πάμε λοιπόν από την αρχή: Η πτήση μας έφευγε απόγευμα Τετάρτης από το "Ελ Βενιζελ", φτάνοντας Ζυρίχη 19.30 τοπική. Είχα την τύχη να έχω και την πιο ευρύχωρη θέση σε οικονομική που έχει υπάρξει ποτέ. Φτάνοντας πήραμε σε χρόνο Δt τα πράγματά μας και μόνο που πρόλαβα να τραβήξω τη φωτό Μέχρι να παραλάβουμε το αυτοκίνητο και να φύγουμε η ώρα πλέον είχε πάει 9 και βάλε. Το ταξίδι νυχτερινό υπό καταρρακτώδη βροχή οπότε no photos there. Φτάσαμε στο Kappl στην Pension Siegele και βουρ στο δωμάτιο ενώ η ώρα είχε πάει πλέον μια. Την επόμενη μέρα το πρωί, ξυπνώντας είδαμε το ομιχλιασμένο τοπίο της απέναντι πλαγιάς και προετοιμαστήκαμε για τα χειρότερα. Μας παρηγόρησαν τα τιτιβίσματα των πουλιών, και ξεκινήσαμε για το Ischgl. Αφού παρκάραμε, βγάλαμε τα εισιτήρια και πήραμε την Α3 προς Idalp. Ανεβαίνοντας, η ομίχλη κοβόταν με το μαχαίρι και η ορατότητα έφτανε στο Idalp και τη γύρω περιοχή μετά βίας τα 10 μέτρα. Μή γνωρίζοντας που βρισκόμαστε και έχοντας μόνο μας βοηθό τις ταμπέλες αρχίσαμε την περιήγηση. Πρώτη επιλογή (και σοφή όπως αποδείχτηκε) ήταν να πάμε προς Samnaun μπας και αλλάζοντας πλευρά το βουνό είχε άλλο Θεό. Οπότε και αρχίσαμε να πανυγηρίζουμε. Πρώτη στάση (χωρίς να είμαστε κουρασμένοι) για ψυχολογικούς λόγους. Η πλαγιά πάνω από το Samnaun κι αφού περιηγηθήκαμε πεζοί στα τουριστάδικα, πήραμε το δρόμο προς την διόρωφη καμπίνα σταματώντας για κανα-δυό φωτό ακόμα... Γυρίζοντας προς Αυστρία, ο καιρός το χαβά του. Ομίχλη κι άγιος ο Θεός. Από σήμανση όμως τέλεια. Περιπλανηθήκαμε λίγο ακόμα, και ενώ πλέον βρισκόμασταν στη περιοχή Hollkar έχοντας μόλις αποβιβαστεί από το C2, ακούμε στο PMR: Πού σαι ρε Πάνο (ευτυχώς δεν είπε Χρήστο...), ΑΚΟΥΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ? Ήταν ο "θρύλος" του βουνού, του Ischgl ολάκερου αλλά και των περιχώρων giannis50 "Grivaleas" γνωστός κατά κόσμον ως Γιάννης Σταυριανέας. Τον συναντήσαμε στην αφετηρία του C2 και παίρνοντας το C3 κατευθυνθήκαμε προς το σαλέ Thaya. Εκεί η ατμόσφαιρα "Μυκονιάτικη", κορίτσια στη μπάρα, ΜΗ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Ε? ΔΥΝΑΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ.... ο Γιάννης να χαιρετάει παντού γνωστούς, να κάνει νέους φίλους κτλ. Εμείς ήπιαμε το gluwein μας όσο εκείνος λικνιζόταν μπροστά στα κορίτσια. Κάποια στιγμή, όταν το: ΠΕΙΝΑΩ!!! Θέλω να πάμε για φαγητό!!! ήταν ανίκητο, αρχίσαμε τη κατηφόρα με τη συνοδεία του Γιάννη που μας διάβαζε το δρόμο και μας έλεγε ποιες διακλαδώσεις να ακολουθήσουμε. Παρ' όλα αυτά, φτάνοντας προς τα κάτω κι αφού είχαμε περάσει μπόλικο σουπιασμένο οργωμένο σμπλουρφόχιονο, φτάσαμε και στην τελευταία δοκιμασία μετά από μια φουλ ημέρα: Συνολικά, είχαμε διανύσει αυτά: Συνοδεία του Γιάννη (να ναι καλά που μας πήγαινε στα καλύτερα), καταβροχθίσαμε μια μακαρονάδα ο καθένας (ο Γιάννης ατάραχος έπινε μόνο κρασάκι και έκανε κονέ) και γυρίσαμε για τάβλιασμα στο δωμάτιο.

Κώστα το ΧΚΚ είναι κλειστό τις καθημερινές πλέον. Νομίζω πως μπορείς να επικοινωνήσεις με την GroupOn και να τα κρατήσεις για του χρόνου ή να πιστωθείς το κόστος για άλες αγορές. Για ψάξτο...

Ένας άνεργος μηχανικός σκέφθηκε να ανοίξει μια κλινική για να βγάζει λεφτά. Μια ταμπέλα απέξω έγραφε: Θεραπευθείτε για τα πάντα με €50. Αν δεν θεραπευτείτε σας επιστρέφουμε εμείς €100. Ένας γιατρός νομίζοντας ότι είναι μια καλή ευκαιρία να βγάλει ένα 100άρικο πάει επίσκεψη. Γιατρός (ως ασθενής): -Γιατρέ έχω χάσει τη αίσθηση της γεύσης. Μηχανικός (ως γιατρός): -Αδελφή φέρτε παρακαλώ το φάρμακο Νο 22 και ρίξτε 3 σταγόνες στο στόμα του ασθενούς. Ο γιατρός-ασθενής φτύνει το φάρμακο και λέει: -Μα αυτό δεν είναι φάρμακο. Είναι πετρέλαιο. Ο μηχανικός-γιατρός: - Περαστικά σας. Η γεύση σας επέστρεψε. 50 ευρώ παρακαλώ. Ο δήθεν ασθενής γιατρός φεύγει τσατισμένος αλλά δεν το βάζει κάτω και επιστρέφει σε μερικές μέρες αποφασισμένος να πάρει πίσω τα χρήματά του. Ο ασθενής-γιατρός:-Γιατρέ έχασα τη μνήμη μου και δεν θυμάμαι πια τίποτα. Μηχανικός-γιατρός:-Αδελφή φέρτε παρακαλώ το φάρμακο Νο 22 και ρίξτε 3 σταγόνες στο στόμα του ασθενούς. Ο γιατρός-ασθενής πανικόβλητος: -Μα αυτό το φάρμακο είναι για τη θεραπεία της γεύσης. Μηχανικός: - Περαστικά σας. Η μνήμη σας επανήλθε. 50 ευρώ παρακαλώ. Ο γιατρός φεύγει εξαγριωμένος με τον εαυτό του. Αμετανόητος, μετά μερικές μέρες επιστρέφει. -Γιατρέ η όρασή μου έχει αδυνατίσει πολύ. Μπορείτε να κάνετε κάτι; Μηχανικός: -Δυστυχώς κύριε δεν έχουμε φάρμακο γι αυτό. Παρακαλώ πάρτε αυτό το 100άρικο. ​ -Μα αυτό είναι 50άρικο. -Περαστικά σας. Η όρασή σας επανήλθε. 50 ευρώ παρακαλώ…. ! ! ! !

Κι άλλο (εντάξει για λοφάκι μου κάνει) Χ/Κ πουλιέται στην απέναντι όχθη. Δεδομένων των πρόσφατων συζητήσεων περί διαχείρισης με καλό καιρό, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!

Περιττό να σας πώ τί ανοιξιάτικο φάγαμε στο Ischgl, με θερμοκρασίες που φώναζαν Απρίλιος. Σκέψου αλλού σε χαμηλότερα χιονοδρομικά. Βέβαια κοιτάω forecast και ξαναχιόνισε, αλλά τί να το κάνεις...

Επειδή ήμουν ένας από την παρέα (και με ελάχιστες φορές εκτός πίστας), να σημειώσω ότι όσο περνάει ο καιρός και βλέπω καινούργια πράγματα ως χιονοδρόμος, νομίζω ότι 5-6 ζωές που είχες στη πλάτη σου (όσο σίγουρος κι αν ένιωθες για την επιλογή σου) εκείνη την ημέρα που μας ξενάγησες, δεν ήταν λίγες. Εννοείται ότι δεν ανέλαβες τυπικά κάποια ευθύνη, αλλά αν είχε πάει κάτι στραβά νομίζω θα σε πείραζε αρκετά. Προσωπικά αν και είναι μια από τις μέρες που θα θυμάμαι πάντα με τους καλύτερους συνειρμούς/χρώματα/συναισθήματα - και το εννοώ απόλυτα, πάντα θα αναρωτιέμαι αν υπήρχε κάτι σε ποσοστό πιθανοτήτων να πάει στραβά, ικανό να με κάνει να το μετανιώσω. Αν π.χ. είμαστε κάθετοι στο ότι ΠΑΝΤΑ στο εκτός πίστας οφείλουμε να έχουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό (σόντα, φτυάρι, arva κ.α.) και δεν υπάρχουν ποτέ συνθήκες που να μπορούμε και να τον παραλείψουμε, τότε να ένα πράγμα στο οποίο εγώ προσωπικά (θυμάμαι για σένα και τον ηλία ότι είχατε arva μόνο) νιώθω ότι πήρα κάποια ρίσκα. Εκτός κι αν κάποιος μπορεί 100% να πεί εδώ, εδώ κι εδώ, σήμερα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ούτε μια τις χιλίοις να ξεκολλήσει χιονοστοιβάδα ή από εδώ που θα σας δείξω δεν υπάρχει κρυμμένος βράχος ρηχότερα απ' όσο βυθίζεται το υπάρχον χιόνι. Προσωπικά, ένιωσα ότι ήξερες καλά την περιοχή γι αυτό και το τόλμησα (εκ του αποτελέσματος ορθώς). Την αλήθεια δυστυχώς όμως τη μαθαίνουμε όταν κάτι πάει στραβά. Τρομάζω κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει σιγουριά για κάτι πάνω στο βουνό γιατί συνεχώς λέω στον εαυτό μου "είσαι ΑΣΧΕΤΟΣ και ΣΤΕΡΕΙΣΑΙ ΕΠΑΡΚΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ". ΞΑΝΑΛΕΩ, ΠΕΡΑΣΑ ΥΠΕΡΟΧΑ!!!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΛΕΜΕ!

Αδερφέ, το ξαναβλέπεις ν ανεβαίνεις μεσοβδόμαδα?

Εμένα τα ημι-ανοιξιάτικα (το γράφω έτσι γιατί για χοντρό κρύο δεν αντέχουν πολύ) Mammut με έχουν βγάλει ασπροπρόσωπο σχεδον 4 χρόνια αν θυμάμαι καλά, με κόστος περί 60-70€. Κάτι Level που βρήκα φέτος σε εξευτελιστική τιμή (€25) στο bazaar του Δημητριάδη (+1 ζεύγος για τη συνοδό μου που τα φοράει κι όταν σκάει ο τζίτζικας), δεν μπόρεσα να τα φορέσω παρά μόνο μια φορά στα Καλάβρυτα με -15 και άλλη μια στη Cervinia, λόγω του ότι είναι πολύ ζεστά αλλά και κάπως χοντρά (σε θέμα αίσθησης/πιασίματος μπατόν) για τις προτιμήσεις μου. Η καλύτερη επένδυσή μου (€20) μάλλον είναι κάτι NorthFace υφασμάτινα για το ανοιξιάτικο ελληνικό σκι. Ουδείς λόγος για αδιαβροχότητα βέβαια, αλλά για το ελαφρύ αεράκι της άνοιξης ιδανικά. Μεγάλο τους ατού η δυνατότητα να είναι συμβατά με οθόνες αφής. Κι άμα κρυώνεις πολύ τα χρησιμοποιείς για εσωτερικά. Μιλάμε πάντα για ελληνικές αγορές.

Η χτεσινή μέρα τελικά ήταν καλύτερη από της Πέμπτης και μόνο σε ορισμένα σημεία του βουνού είχε κλεισίματα με ομίχλη. Ευχαριστηθήκαμε αρκετό σκι, χάρις και στον άτυπο "οδηγό" μας που συναντήσαμε για δεύτερη συνεχόμενη μέρα με τη γνωστή κραυγή στο κανάλι 8.20 Ως άριστος γνώστης του βουνού, ο είχε πάντα να μας προτείνει εναλλακτικές διαδρομές ανάλογα με τη διάθεση και τις αντοχές μας. Ακολουθώντας μας παντού, μας διασκέδασε με τις ιστορίες του στα λιφτ και μας έδειξε με τον τρόπο του πώς είναι να στίβεις τη ζωή... Το χιόνι όσο πέρναγε η ώρα μαλάκωνε αλλά και οργωνόταν από τους χιονοδρόμους και στα χαμηλά η κατάσταση γινόταν σταδιακά από δυσάρεστη έως ανυπόφορη (όπως ανακαλύψαμε στο τέλος). Ψηλότερα, δεν υπήρχαν τα μεγαλοπρεπή ζαχαρο-bumps αλλά ξυρισμένα κομμάτια της πίστας που αν η κλίση ήταν μεγάλη, τίναζε σφραγίσματα από τα τραντάγματα. Αποκορύφωση το παγωμένο μπετόν αρμέ της 41 κατά τις 3.00 που είχε και λίγα από bumps (ανεπαίσθητα ομολογουμένως) για να κλείσει το μενού. Εκεί τα χρειαστήκαμε ξανά, αν και έλαμψε η πολλά υποσχόμενη χιονοδρόμος - έτερον ήμισυ του γράφοντος, που με πέδιλο σχετικά μαλακό και καταφρονεμένο λόγω τιμής, με έκανε "άλογο" μη μπορώντας να την φτάσω σε ρυθμό, ομοιομορφία στροφών κ ταχύτητα. Σήμερα όμως η μέρα ήταν το κάτι άλλο. Νιώσαμε πως μας το χρώσταγε, μιας και όλη μέρα η ηλιοφάνεια ήταν εκεί χωρίς ίχνος σύννεφου. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να ξαναδούμε όσα κομμάτια του βουνού είχαμε βολτάρει με φουλ ομίχλη και νομίζαμε ότι είμασταν σε άλλο βουνό, αλλά και όσα μπορούσαμε απ' όσα μας είχαν διαφύγει.. Αρχικά με την φρέσκια 24αρα καμπίνα Α2, και την διαδρομή 7 μέχρι την αφετηρία της Α2. Μετά, ξανά επάνω, προς Idalp και έπειτα C2 και D1 για τη διαδρομή προς Samnaun. Ανηφορίζοντας με το D1 βέβαια υποκύψαμε στην μοναδική μαύρη που δοκιμάσαμε επίτηδες λόγω καλύτερης ορατότητας και ποιότητας χιονιού από τις προηγούμενες μέρες και την απολαύσαμε πραγματικά. Ακολούθησε η διαδρομή προς Samnaun που επισκεφτήκαμε ξανά διασχίζοντάς το χωρίς να χάσουμε χρόνο και έπειτα με τη διόροφη καμπίνα η απαραίτητη επίσκεψη στο Sattel Panorama και στην ανοιχτή βεράντα του με θέα το Samnaun. Σειρά είχε η πίστα 65 με το λιφτ Ν4 και τέλος επιστροφή προς Idalp από την 12, ανάβαση με το C3 και κατεβασιά από την 25, επιστροφή με το C1 και καπάκι Β2. Απο κει ξανά τη 12 και τη διαδρομή "eleven" μέχρι τη βάση της Α2. Η ποιότητα του χιονιού βέβαια δραματική κάτω από το Idalp και ίσως ήταν μεγάλο το ρίσκο αλλά φύγαμε χορτάτοι. Τα bumps που υπήραν πάντως στα τελευταία 200 μέτρα αλλά και διάσπαρτα σε κάποια άλλα σημεία ήταν εξόχως intimidating που λένε και οι Βρετανοι. Αύριο τελικά δεν θα σκιάρουμε και θα απολαύσουμε τη διαδρομή προς Ζυρίχη (ίσως και λίγη βόλτα στη πόλη) που χάσαμε όταν ήρθαμε λόγω βραδυνής ώρας. Στα σχέδιά μας είναι και η επίσκεψη των καταρακτών του Ρήνου στο Schafhausen κατόπιν παρότρυνσης του . Καληνύχτα σας.

Μετά από μια ευχάριστη διαδρομή εν μέσω καταιγίδας χτες βράδυ από Ζυρίχη αλλά με πολύ αναβαθμισμένο όχημα (Audi A3 sportback αντί Ibiza) - Thanks europcar, φτασαμε kappl. Πρωτη μέρα σήμερα στο Ischgl με μπόλικη ομίχλη σχεδόν παντού. Άπνοια και θερμές θερμοκρασίες προς το μέσον της ημέρας. Χιόνι οργωμένο μετά τις 12 παντού. Κατεβασιά προς Samnaun για τουριστικά και σουβενίρ. Αρκετά χιλιόμετρα πάρα την ομίχλη και ένας δρόμος προς το χωριό γεμάτος bumps που αναστεναξε κάθε πόδι χιονοδρομου. Αποκορύφωμα τα τελευταία 100-200 μέτρα μέχρι την Α1 που σιχτιρήσαμε. Βρεθήκαμε και με τον τοπικό θρύλο giannis50 "grivalea"... The day was declared saved, και ετοιμαζομαστε να παραδοθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα. Δυστυχώς οι αντοχές δεν επέτρεψαν νυχτερινό έλκηθρο οπότε το αφήσαμε ως κίνητρο επιστροφής ( αγάπη μου πάω για ένα νυχτερινό έλκηθρο κι έρχομαι ). Οι ελπίδες μας βρίσκονται εν μέρει στην αυριανή ημέρα και εν πολλοίς στο Σάββατο που δίνει ηλιοφάνεια μπας και δούμε πως είναι το πεδίο που χιονοδρομουμε. Fotos videos με την επιστροφή.