wraith

Καλώστονα! Καλώς μας ήρθες!

PMR έχεις;

http://www.washingtonpost.com/wp-srv/special/world/malaysian-air-scale/

Reinhold Messner: What I've Learned By Reinhold Messner I’m still a traditional climber. So for me climbing must contain three elements: difficulty, danger and, most important, exposure. Exposure means there is no Messner established the grade of 5.11d, and was the first to solo Les Droites North Face. Photo by Keith Ladzinski.possibility for outside help. Exposure increases the higher up you are, the more remote your location, and the greater the difficulties encountered higher up. Steve House and Vince Anderson’s ascent of Nanga Parbat is so important because they were by themselves with absolute exposure. If they had made one mistake, they would have had no chance to be saved. I think only a few climbers understand how and why exposure is the most important ingredient. Climbing evolves as each generation tries to change the notion of what was considered impossible, and make it possible. But if you use all the technology available, you can do anything, even without being a rock climber. The impossible is not there. We should accept the idea that some things should always remain impossible, even one million years from now. I would like to remove all competitions in outdoor sports. The competition is not the important thing. The important thing is to learn to behave with wild nature. The most beautiful mountain in the world is not the highest, or the most difficult. It is personal. It is always the one I am currently dreaming about. At the moment, it is one in Nepal. But I won’t tell you the name. My father was a teacher and a rock climber in the interim between the two World Wars. Hetaught mehow to behave in the mountains. Simple but important lessons about respect and survival. We were a large family with nine children. We grew up in the mountains, and it was logical that we wanted to climb them. Without failures I would not be here. I learned most of what I know today through them. Maybe it was my partner, or the equipment was not proper, or the training—especially the mental training, which is the most important thing—were not good enough. With success, you don’t always know why you succeed, but when you fail, it’s clear what you did wrong. Then you can make changes and learn. I didn’t become successful in my field because I’m bigger or more intelligent than others. No, I became successful because I had the willpower to fail, and to try it again, again and again. Dying is the simplest thing. I’ve been close to death before, very near death, and in those moments I never had the feeling that the afterlife was important. Each generation has the opportunity to define its highest goals, and the climbers who achieve them are the leading climbers. Climbing history is nothing more than naming the key climb of the time. Mont Blanc in 1786. The Matterhorn in 1865. Eiger North Face in 1938. Direct Rupal Face of Nanga Parbat in 2005. But it’s impossible to compare climbs of the 1930s to the 1970s to today. Each climber is only a key figure in his own time, and not out of his time. There is no such thing as the “single greatest climbing achievement” or “greatest climber” of all time. That’s bullshit. Today it’s difficult to say who are the leading climbers because there are so many disciplines. In rock climbing it may be Chris Sharma, but perhaps it could also be Adam Ondra. In classical alpinism for at least 15 years it has been Alexander Huber. The leading, most creative figure in high-altitude climbing in recent years is Steve House. When people tell me they consider me the “greatest,” that tells me that they have no idea about history. There was a time period, between 1975 and the early 1980s, when I had the leadership, and I contributed to climbing together with Peter Habeler. We had forged a new approach to mountaineering, and for a few years we were the only ones to behave this way because no one else had the experience to climb mountains “by fair means.” But Slovenian and Polish climbers surpassed our achievements quite quickly. I was a great admirer of Tomaz Humar. He was surely the leading high-altitude climber in the 1990s. He was very risky. I still do not understand what happened to him on Langtang Lirung. I later learned he was interested in becoming a politician. I don’t think his focus was on the mountain where he died. I know David Lama very well, and I will not speak ill of him. Messner was the first to climb all 8,000 meter peaks (four of them twice). Photo by Keith Ladzinski.Politics is the opposite of mountaineering. On a mountain you are on your own, in a world of anarchy, with a chance to experience what it was like a hundred thousand years ago when humans were wild animals and not dependent on the social world. The strongest figure of the climbing team decides what to do, how to go forward. As climbers, we are inventors of our own goals, and must decide on our own how to achieve them. There is nobody else there. Nobody to control. We do extreme, dangerous things, and nobody else can say what is right or wrong. There is no moral loathing. We have only our instincts about human behavior, and in the end we are our own judges. The art of politics is compromising, and if you are compromising every minute on a mountain, you won’t go far. Responsibility is learned in the mountains, not here in society. Here we put most of our responsibilities on others. We have insurance. In the mountains, your behavior is directly linked to your responsibility. Success is based on finding the right partners. A partner must be willing to do the climb. You don’t necessarily need a friend, though that’s preferred. You don’t even need your partner to be of equal skill level. What’s most important is mutual identification with the goal. If you take someone who is not willing to go, who is perhaps skeptical, the risk is very great because your responsibility is so great. The responsibility is imbalanced. Responsibility must be divided between you and your partner. Maybe I was lucky, but I had very good partners. I relied on my instincts, however, when choosing them. I had to find different partners for different objectives: rock climbs to high-altitude mountains to desert crossings. The afterlife is something we have no instruments for. We cannot understand it with our intelligence, nor can we see it with our eyes, or sense it with our nose. Our instruments are designed to comprehend this world. What is beyond is beyond. I don’t think about it. Dying is the simplest thing. I’ve been close to death before, very near death, and in those moments I never had the feeling that the afterlife was important. You will do everything you can to live, but if you are really at the end, it’s like, “OK. I’m happy it’s over.” The most intelligent article ever written by a climber is “Artificial Aids on Alpine Routes,” by Paul Preuss [bold Austrian alpinist, 1886-1913]. Preuss was one of the original climbers to adopt and push this view of fair means. One of the things he wrote was that you should never place a piton, ever. When I wrote “Murder of the Impossible,” in 1971 I received a letter from a 96-year-old lady, who said she was once Preuss’s girlfriend. She sent me his piton hammer. Yes, he had a piton hammer, just in case of an emergency! She said I should one day pass on the hammer to a climber who thought like Preuss and myself. I’ve had this piton hammer in my cellar for all these years, always knowing that I would have to do something with it. This piton hammer was the impetus for building the Messner Mountain Museum, a collection of five different buildings all dedicated to different aspects of mountains, climbing and culture. I consider building this museum to be my “sixth life” and when it is completed this summer, I will be free again, and a new life will begin. I would like to find a way to tell mountain stories through big-screen film. Have you seen Vertical Limit? I find it terrible. Our instincts as humans are slowly dimming the less time we spend in wild nature: rainstorms, cold, whiteouts, loose rocks, adventure. Climbingis an important and sacred opportunity for us to exist in situations that we faced a hundred thousand years ago. The animalistic side of human beings. Our instincts are an important element of our intelligence. When I was 20, I did not believe that the life I’ve lived could be possible. I didn’t think it was possible to become a professional climber. I became a professional climber. I became a high-altitude climber, an adventurer. Becoming a politician was easiest, and I did it for only five years; after that, it became boring. What I tell young people is if you identify your goals, and have the willpower to overcome difficulties—there will always be certain difficulties—and you find the right people to help you, you will be successful. Πηγή: Rock & Ice

Αγαπάμε Κιάμο! (And that's not a joke! )

Αλκυονίδες μέρες Το αρχαίο ελληνικό δράμα ως μετεωρολογικό δελτίο Οι χειμωνιάτικες παραστάσεις στο Θέατρο του Διονύσου πρέπει συνέπεφταν με τις αλκυονίδες μέρες (Φωτογραφία: Wikimedia Commons ) Αθήνα Τα έργα των αρχαίων δραματουργών φαίνεται ότι μπορούν να προσφέρουν στοιχεία για το αρχαίο κλίμα: Η μελέτη 43 έργων που παίζονταν στα ελληνικά θέατρα κατά τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή υποδεικνύει ότι οι περίφημες αλκυονίδες μέρες είναι ένα σταθερό μετεωρολογικό φαινόμενο που χάριζε και τότε λίγη λιακάδα στη χειμωνιάτικη Αθήνα. Έλληνες ερευνητές ήταν περίεργοι να μάθουν κάτω από ποιες καιρικές συνθήκες παίζονταν οι θεατρικές παραστάσεις στα Λήναια, μια γιορτή προς τιμήν του Διονύσου που λάμβανε χώρα στην Αθήνα κατά το μήνα Γαμηλιώνα του αττικού ημερολογίου, από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 15 Φεβρουαρίου. Στη διάρκεια των Ληναίων δίνονταν παραστάσεις στο Θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη, ένδειξη ότι ο καιρός πρέπει να ήταν καλός αυτές τις μέρες του καταχείμωνου. Αλκυόνες, εσείς που δίπλα στα αιώνια κύματα της θάλασσας με κύματα κουβεντιάζετε. Βάτραχοι του Αριστοφάνη, 405 π.Χ. Για να επιβεβαιώσουν τις υποψίες τους ότι τα Λήναια έπεφταν σε μέρες καλοκαιρίας, τις αλκυονίδες μέρες, η Χριστίνα Μαυροπούλου του Εθνικού και Καποδιστρειακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο Αναστάσιος Μαυρίδης του Παντείου αναζήτησαν αναφορές για τις καιρικές συνθήκες σε 43 έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη από τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. Τα έργα περιείχαν συνολικά επτά αναφορές για ηλιόλουστες μέρες μέσα στο καταχείμωνο, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Weather. «Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη, ειδικά αυτές που παρουσιάζονταν στα Λήναια, συχνά αναφέρονται στις αλκυονίδες μέρες» γράφουν οι ερευνητές. Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η θεά Αλκυόνη, κόρη του Αίολου, προσέβαλε τον Δία, ο οποίος για να την τιμωρήσει τη μετέτρεψε σε πτηνό που μπορούσε να γεννά τα αβγά του μόνο το χειμώνα. Αργότερα όμως υποχώρησε στα παρακάλια της και της προσέφερε δύο εβδομάδες καλοκαιρίας το χειμώνα για να τη βοηθήσει στο φώλιασμα. Η αλκυόνη, πανέμορφο μεταναστευτικό θαλασσοπούλι, περνά το χειμώνα στην Ελλάδα και φωλιάζει σε αμμώδεις ή θαμνώδεις πλαγιές κοντά στη θάλασσα ή σε ποτάμια. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η καλοκαιρία δεν οφείλεται σε παιχνίδια των θεών αλλά σε στάσιμα συστήματα υψηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. Οι αλκυονίδες μέρες, γράφουν οι ερευνητές, παρατηρούνται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα και την Αττική, ανάμεσα στις 15 Δεκεμβρίου και τις 15 Φεβρουαρίου, πιο συχνά όμως ανάμεσα στις 15 και τις 31 Ιανουαρίου. Δεδομένου ότι ο μύθος είναι αρχαίος, οι αλκυονίδες μέρες προφανώς υπήρχαν και στην αρχαιότητα. Η τελευταία μελέτη όμως υποδεικνύει ότι ήταν ένα σχετικά σταθερό μετεωρολογικό φαινόμενο που συνέβαινε «σχεδόν κάθε χρόνο» κατά τον 5ο και πιθανώς και τον 4ο αιώνα π.Χ. Το συμπέρασμα δεν βασίζεται μόνο στην ανάλυση των αρχαίων κειμένων αλλά και σε εικονογραφήσεις αγγείων και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία δείχνουν για παράδειγμα ότι οι Αθηναίοι φορούσαν μάλλον ελαφρές ενδυμασίες στη διάρκεια των Λήναιων. Τότε όπως και τώρα, οι Αθηναίοι έχουν να ευχαριστήσουν την αλκυόνη για αυτή την ευχάριστη μετεωρολογική παράδοση. Βαγγέλης Πρατικάκης Πηγή: in.gr

Η Γωνιά της Λίνας στον Αγ. Νικόλαο. Ότι άλλο και να πω είναι λίγο.

Με το ζόρι ένα πράγμα εεε;

Ξύνεις πληγές τώρα εσύ!

1. Φώκιες και ορειβατικό σκι 2. Φτερόλακα -> 6 -> Συνδετικό ή πίστα Ερμής ή δρόμος -> Κελάρια -> Ηρακλής (τετραπλό) -> Περιφερειακή -> Λιφτ Σαχάρας

Το εντυπωσιακό βίντεο εδώ. How a Leopard Seal Fed Me Penguins Photographer describes assignment that "will stay with me forever." Brian Clark Howard National Geographic Published March 11, 2014 While documenting leopard seals in Antarctica for a 2006 National Geographic magazine story, photographer Paul Nicklen had an experience that he says "will stay with me forever" (see Nicklen's photos). That experience has recently resurfaced and gone viral on the Internet, thanks to remixing and postings on Facebook and other outlets. "Leopard seals are the most incredible animals I've ever had the pleasure of photographing," he said. "When you get in the water with a wild animal, you're essentially giving yourself to that animal because, as humans, we're quite helpless and vulnerable in the water. You're at the seal's mercy. You're at the predator's mercy. "Not only did the leopard seals not attack as some predicted they would, they fed me penguins, followed me around, and generally put on a nonstop show." In the video above, Nicklen explained how an encounter with one particular female leopard seal was especially poignant. The animal had a head larger than a grizzly bear's, and it took his camera and his head into its mouth. But instead of harming him, the seal began to "nurture" him. It began to bring him penguins, first alive, then dead, perhaps assuming that he was a "useless predator in her ocean." The top predator apparently tried to feed the weaker Nicklen for four days as he scuba dived in the area, working on the assignment. (See more behind-the-scenes videos of Paul Nicklen photographing polar bears and walruses.)

Μόνο τα δικά μου. Τα κορίτσια τα έχουν επάνω μόνιμα. Αλλά με αυτό το configuration χωράνε άλλα 2 στη μέση. Θέμα άνεσης δεν υπήρχε γιατί και οι 2 κοπέλες ανήκουν στην κατηγορία φτερού.

Της γυναικός! Fiat Panda 1.3 Multijet...

For the record: Αθήνα (Δάφνη)-ΧΚΠ-Αθήνα και κάτι ψιλά προς Αράχωβα, μέσω Ελευσίνας-Θηβών (Π.Ε.Ο.) 352,6km, κατανάλωση 13,75lt με τιμή 1,349. Τελικό κόστος 18,55€ και 0€ σε διόδια με την επιστροφή σε 2.5 ώρες. Τρία άτομα (με αποσκευές) με κόστος 6,18€ έκαστος. Pas mal!

Το όλο νόημα δεν είναι να μεταλλαχθεί ο σύλλογος ούτε σε χώρος, ούτε σε πάροχος υπηρεσιών/εκδηλώσεων. Ως εκ τούτου δεν συνδέω και το θέμα του χώρου με (συγκεκριμένες) εκδηλώσεις. Κοινώς, δεν είμαστε σύλλογος εκδηλώσεων που ψάχνει χώρο να στεγάσει τις δραστηριότητές του (πχ θεατρική ομάδα), αλλά χώρο να στεγάσει τον σύλλογο και κάποιες/όποιες δραστηριότητές που γίνονται συμπληρωματικά, όπως αυτές που αναφέραμε παραπάνω, ή τον "καφέ" μας, ή την ΓΣ μας. Όπως αντίστοιχα δεν θεωρώ την ύπαρξη χώρου εκ των ων ουκ άνευ για την συνέχιση του συλλόγου. Υ.Γ. Ναι κάποια από αυτά μπορούν να γίνουν σχετικά άμεσα, όπως πχ το θέμα της συντήρησης που το έχω συζητήσει αν μπορούμε να το κάνουμε με τον Blackman.

Προφανώς και συμφωνώ με τον Βαγγέλη. Να βάλω και άλλες ιδέες: Παρουσιάσεις συντήρησης εξοπλισμού (wax, βάση, ακμές κτλ), χρήση εξοπλισμού, τεχνικές, πρώτες βοήθειες, ταινίες, freeride διαδρομές, ορειβατικό σκι κτλ κτλ. Από την άλλη καταλαβαίνω το σκεπτικό αρκετών για την οικονομική επιβίωση του project αυτού και για το πως μπορεί να (αυτο)διαχειριστεί ο Σύλλογος εναν τέτοιο χώρο. Οπότε όπως ξαναείπα είναι ένα θέμα που θα χρειαστεί αρκετό ψάξιμο, ενδελεχή συζήτηση, σωστό σχεδιασμό (οικονομικό και μη) και φυσικά προσωπική δέσμευση. Αλλά νομίζω ότι θα δώσει νέα/άλλη πνοή στο σύλλογο. Όπως και να έχει ας συνεχιστεί η συζήτηση αυτή σε άλλο/δικό της νήμα.

Περαστικά ρε συ evzona! Μην το αμελήσεις πάντως!

Ναι ρε συ! Κορυφαίο!!!

Σάββατο 1η Μαρτίου - Τραινοσκί με τον Οδοντωτό Μέρος 2ο - Στο Χ.Κ. Καλαβρύτων Τα είχαμε γράψει και στο φόρουμ (εδώ) πάνω-κάτω για εκείνη την ημέρα. Και φυσικά έχει προηγηθεί ένα ακόμα απίθανο φωτορομάντζο του Alcatraz. Οπότε με τη σειρά μου δεν θα ξαναπώ τα ίδια, ούτε θα κλέψω τη δόξα των δρομέων! Περιμένοντας τους δρομείς, χύνοντας τόνους δάκρυα πάνω στα σάντουιτς μας και τις σοκολάτες μας για το κρύο που έτρωγαν πάνω στην κορυφή της Στύγας. Έλα πλάκα κάνω...Βασικά γελάγαμε με τα πάθη τους, αλλά και με τον θεό που ντύθηκε τραυματίας και έκανε σκι με τις πατερίτσες! Θέλω να αναφερθώ όμως σε ένα ζήτημα ασφαλείας (priest ακούς. Κάνοντας μερικές φορές τη διαδρομή με τη σύζυγο Blackman ( ) προς το κάτω σαλέ, είδαμε το σοβαρό πρόβλημα με τις πέτρες στον τερματισμό του αγώνα. Πολύ ευγενικά ενημερώσαμε έναν πιστέρ και δύο λιφτιέριδες, οι οποίοι και αυτοί πολύ ευγενικά (δεν το λέω ειρωνικά) μας απάντησαν ότι δεν είναι δικό τους θέμα, αλλά των διοργανωτών. Επειδή είδαμε κάμποση αδιαφορία είπαμε να λάβουμε δράση και καθίσαμε οι 2 μας και μετά με τη βοήθεια ενός από τη Red Bull και βγάλαμε όσες περισσότερες πέτρες μπορούσαμε. Σε κάποια στιγμή βλέπω ένα σκυλι να τρέχει πίσω από έναν snowboarder και πήγα να αποθανατήσω τη (φονική) σκηνή. Τελικά το σκυλάκι έτρεχε στο αφεντικό του. Όταν με το καλό τελείωσε ο αγώνας υποδεχτήκαμε το team SC στο σαλέ όπου ο ΜΙΚ μας εξηγούσε πως θα τους περνούσε από πάνω αν φόραγε το Speedflying του! Κι εδώ το team ποζάρει: Κάπου εκεί πήραμε το δρόμο της επιστροφής όπου μας περίμενε γονική στοργή και μακαρονάδα με κρέας!

Σάββατο 1η Μαρτίου - Τραινοσκί με τον Οδοντωτό Μέρος 1ο - Η εκδρομή Το ραντεβού κλείστηκε για εκείνη την ημέρα, τα εισητήρια αγοράστηκαν και με καλό καιρό θα κάναμε και εκδρομή και σκι με κακό, ποτέ δεν λέμε όχι σε μια βόλτα στα υπέροχα Καλάβρυτα. Άνοδος με το πρώτο δρομολόγιο του Οδοντωτού, παραλαβή από τον Blackman και άνοδος στο χιονοδρομικό. Όντας κοντοχωριανός και λάτρης των σιδηροδρόμων και των βουνών, την διαδρομή με τον Οδοντωτό την έχω κάνει άπειρες φορές, φυσικά και πεζός (χρωστάω περιγραφή/φωτογραφίες) και απ' όταν πρωτοπήγα στα Καλάβρυτα για σκι, μια φορά ήθελα να το κάνω έτσι. Έτσι λοιπόν κατενθουσιασμένος έφτασα το πρωί στο Διακοφτό όπου το πρώτο δρομολόγιο ξεκινάει στις 8:50. Το τραίνο περίμενε τον ελάχιστο (πρέπει να ήμασταν στο σύνολο 20 άτομα) κόσμο λίγο πιο πέρα από τον υπό κατασκευή νέο Σ.Σ. Αφού με κοίταζαν όλοι σαν διαστημάνθρωπο, στοίβαξα τα πράγματά μου σε μια καρέκλα και ετοιμάστηκα να απολαύσω τη διαδρομή. Για την διαδρομή θα τα γράψω και αναλυτικά αλλού, αλλά είναι μοναδική. Ξεκινάς από μηδενικό υψόμετρο και καταλήγει στα Καλάβρυτα στα 750, διασχίζοντας το μοναδικής ομορφιάς φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού (που την γλύτωσε πολύ φθηνά από την πυρκαγιά του 2007). Μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες, όπως τα λεγόμενα "Δικαστήρια", όπου οι σταλαγμίτες μιας μικρής σπηλιάς θυμίζουν αίθουσα δικαστηρίου. Καταρράκτες του Βουραϊκού: Και φυσικά έβλεπα και "γνώριμα" σημεία, όπως εκείνο που κατασκηνώσαμε όταν κάναμε την ανάβαση: Και περνώντας από τη Ζαχλωρού όπου ένα κουτάβι "Λουκάνικο" (Daschund) υποδεχόταν όλο χαρά τους επισκέπτες: Από εκεί και μετά, μπαίνοντας στο οροπέδιο των Καλαβρύτων, το τοπίο αλλάζει:

Πάντως το να προτείνουμε ιδέες για να συζητηθεί εδώ ή στη Γ.Σ. η σκοπιμότητα, η ανάγκη τους και η βιωσιμότητά τους, σίγουρα δεν είναι.

Έλα Τετάρτη! Θα έχει και φαΐ!

Αλέξη, σε παρακαλώ...ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!