MakisM

Καλη η καινουρια νοικαρισα?

Τελικα μαζι μιλαμε και χωρια καταλαβαινουμε.... Εχουμε προβλημα parking! Ναι, συμφωνουμε! Δεν εχω προβλημα να παω στα Σπατα, στο Λαυριο, στο ΣΕΦ, στο Ιλιο η στη Βουλιαγμενη... εχω προβλημα αν πρεπει να παρκαρω στο Αβερωφ και να στειλουνε τον MAC στη Λημνο γιατι παρκαρε ο ΜακηςΜ με τη Ρανια... α λα Τζουλια Αλεξανδρατου... Αυτο που σας προειδοποιω ειναι οτι αν αυτο γινει η μονιμη λυση... θα φθινει... Γι'αυτο παλιοτερα ειχαμ κανει δημοσκοπηση και ηταν 2 προς ενα υπερ του Flo Αμαρουσιου. Πιστευω λογω parking γιατι και η ΕΛΠΑ ψοφησε, αρα δεν ηταν μονο η τοποθεσια. Αν οντως εχει αλλαξει το δημογραφικο προφιλ των μελων που πανε στις συναντησεις, μια δημοσκοπηση θα το δειξει... Καλα κανεις και δεν το αμφισβητεις γιατι εχω παει σε περισσοτερες εκδηλωσεις, πρωτοβουλιες και υποχρεωσεις του Συλλογου απο οποιονδηποτε αλλο εδω μεσα... Μην διαστρεφεις τα λογια μου, αυτο που λεω και ειπα και σε προηγουμενες συζητησεις ειναι οτι πρεπει να γινονται οι συναντησεις σε μερος προσβασιμο και με parking. Αλλιως σε λιγο καιρο θα ειναι ενα κουφαρι 10 ατομων που μενουν στα περιγυρα. Για μενα το Flo Αμαρουσιου ειναι 9 χλμ και το Flo Συγγρου ειναι 13 χλμ, αν και πολλες φορες στη Συγγρου πηγαινα μεσω Α.Ο-Ε.Ο. (40 χλμ) γιατι..ειναι πιο γρηγορα. Δεν ειναι εκει το προβλημα... το προβλημα ειναι το parking. Ειμαι παντα απο τους τελευταιους που φευγουν απο τη συναντηση μεταξυ 1 και 2 τη νυχτα. Δεν θελω ρε παιδια να γυριζω στα σκοτεινα τα σοκακια της Συγγορυ να παω να βρω σε ποια σκαλοπατια εχω ανεβασει το τζιπ... Αυτο σου λεω και γω... και μεταξυ μας προτιμω το Olympico γιατι κουτσα στραβα...εχει parking. Ναι, θα φερω και σκοινι να δεσω τον οδηγο που θα με παει πισω στην καρεκλα, ενω ο Nickel ο Mamut και γω συζηταμε για την πραγματικη εννοια του ski radius στις 2 και δεκα και ο τυπος θελει να παει σπιτι του... Περναει τραμ μεχρι τις...??? Γνωριμιες οταν ανεβαινεις ποδαρατα τη Συγγρου, αναμφισβητητα θα κανεις πολλες... δεν ξερω αν θα ηθελες... Λοιπον, εν κατακλειδι... το παραπανω μυνημα μου δεν ειναι βασισμενο στην προσωπικη μου συγκυρια. Με οσους μιλησα, ξερετε οτι η προχθεσινη ειναι η τελευταια συναντηση που μπορω να ερθω... τουλαχιστον μεχρι το φθινοπωρο. Σας το ξαναλεω, αν επιλεξετε μερη που ειναι δυσκολα προσβασιμα λογω κυκλοφοριας και με σημαντικη ελλειψη parking, στη συναντηση θα καταληγουν 5 μηχανοβιοι και 3 γειτονοπουλα, οπου και αν αυτη γινεται... Γιατι νομιζετε οτι δεν προτεινα ποτε την πλατεια Αγ. Παρασκευης; Δεν θελετε να με ακουσετε; Περι ορεξεως κολοκυθοπιτα... Η πραγματικοτητα θα το δειξει! Καλο καλοκαιρι! Φιλικα ΜακηςΜ

Χωρια που η χουφτα του tsaky (grip size) ειναι για λαιμο αρνιου, ενω η δικη σου ...μαλλον για κοτοπουλου... Με το συμπαθειο ε;...

Εεε...χμμ... Επειδη εχω μεινει σπιτι παρεα με τον ...ποντικο (μας ηρθε μουσαφιρης την τελευταια βδομαδα και δεν εχει ακομα τσιμπησει στη φακα που εστησα χθες... ) ειπα να παω και γω παρεα με την Gouda Ementhal στο Φλοισβο να δω περι τινος προκειται... Εβαλα λοιπον τη μαρινα στο GPS και ξεκινησα σιγουλια-σιγουλια...(που λεει και το σαραντατριο... ) κατα τις 10 παρα... Στη μαρινα εφτασα... παρκινγκ δεν ειχε ουτε με μεσο... Συνηθως λεω δεν βαριεσαι θα περπατησω, ολοι βαριωνται, σε καποια αποσταση θα βρω... Δεν ειχε ουτε μια θεση parking... οχι για τζιπ, ουτε για Smart... ουτε υποθετο δεν μπορουσες να παρκαρεις!!! Τελικα, το παρκαρα σε μια σταση λεωφορειου! Οχι στο δρομο... μεσα στο υποστεγο στο πεζοδρομιο... Παω λοιπον μεσα, πολυ νταβαντουρι, ειχε και μια υπαιθρια ορχηστρα, κοσμος πηγαινε και ερχοταν... Ειχε θεσεις να δεσεις σκαφος!!! Που να το'ξερα να ερθω με το καϊκι μου και να βγαλω και τη νυχτα εκει... Τελικα, προεκυψε ενα προβλημα... Ουτε εγω, ουτε η Gouda ΠωςΤηΛενε θυμομαστε το ονομα του μαγαζιου που συναντιοταν το Snowclub. Αρχιζω να παιρνω σβαρνα τα μαγαζια μπας και κοψω καμμια γνωστη φατσα, ενω ταυτοχρονα παιρνω και τηλεφωνα με τη σειρα οπως τα ειχα στο κινητο μου... Chris Lappas...δεν απαντα... Σιγα μην ειναι ο Nickel... Olga θα ειδοποιηθει για την κληση μου... Rania... μιλαει... Viva_ski γιοκ!!... Κατεβαινω στο Χ να παρω τη Barbie αλλα με ψαρευει η AlexiaS!!! Εδω ειμαστε!!! Εκει ηταν! Εκ των προαναφερθεντων τελικα, μονο η Barbie ηταν εκει... Η Ρανια και η Ολγα με πηραν πισω να δουν τι ηθελα... δεν θυμομουν... Ωραια ηταν, ωραια τα ειπαμε, δωσαμε και 11 €υρωπουλα για μια μαργαριτα (ε καπως πρεπει να βγουν και τα μαγαζια απο την κριση...). Ηθικον διδαγμα: Νομιζω οτι ο λογος που οι συναντησεις στο Flo Αμαρουσιου ειναι επιτυχεις σε τετοιο βαθος χρονου, ειναι οτι το μερος ειναι προσβασιμο λογω Αττικης Οδου και γιατι δεν εχει προβλημα parking!!! Εγω εκει κατω θα το σκεφτω να ξαναπαω... Δεν υπαρχει σε ολη την παραλια ενα μερος που να εχει και parking, εστω και επι πληρωμη;;; Νισαφι!!! Φιλικα ΜακηςΜ

Πες πως εγινε...

Η σωστη σταση στο workstation θα σε βοηθησει να μην εχεις προβληματα με ...αγγιγματα... Μην βαζεις το laptop στα ποδια σου... Φιλικα ΜακηςΜ

Υπαρχει περιπτωση να κανουμε μια παρουσιαση στην επιτροπη; Εμεις προσπαθουμε να τους τα πουμε αυτα χρονια... Φιλικα ΜακηςΜ

Χρονια Πολλα στην πρεσβειρα καλης θελησης του Snowclub! Φιλικα ΜακηςΜ

...και νομιζα οτι ημουνα ο μονος μυστηριος... Αν δεν κανω λαθος, ο κ. Τσεκουρας ειναι Μηχανολογος Μηχανικος με καμμια 15αρια και βαλε χρονια εμπειριας, σε ενα τομεα που μπορει να θεωρηθει ειδικος (κατα το ειδικοτης). Δηλαδη, δεν μπορεις να παρεις ενα αποφοιτο ΕΜΠ με 5 χρονια εμπειρια στη σχεδιαση ασανσερ και λεβητων και να τον κανεις Δ/ΧΚ... Λοιπον, απο προσφατη εμπειρια με καποιο φιλο μεγαλοεργολαβο την ωρα που πιναμε καφε... Τον πηρε η υπευθυνη Προσωπικου της εταιρειας του για την ανανεωση συμβολαιου καποιου Γεωτεχνικου Πολιτικου Μηχανικου (με 25ετη εμπειρια). Εν ολιγοις του κοβανε τις αποδοχες απο 60000€ καθαρα στα 48000€ ΚΑΘΑΡΑ ...ενεκα η κριση... Ιδιωτικος τομεας γαρ. Αρα, τα 45 χιλιαρικα και κατι ψιλα του κ. Τσεκουρα δεν ειναι δα και Goldenboyλικι... Δεν ειναι Δημοσιος Υπαλληλος με το απυροβλητο της απολυσης κατοχυρωμενο απο το Συνταγμα... Τοσα συμφωνησε... τοσα πηρε... τωρα δεν συμφωνησαν, δεν θα τα παρει... μπορει βεβαια και να αλλαξουν τα πραγματα... Παντως, σε προσωπικο επιπεδο, ξερω οτι το να αλλαξεις καριερα στο σαραντακατι σου δεν ειναι για ολα τα στομαχια. Αν δεν ειναι για το στομαχι σου (εγω το εχω κανει και μαλιστα 2 φορες, αλλα ειμαι...χαλκεντερος ) τοτε τραβας και συ και οι δικοι σου χοντρο λουκι. Απο αυτη την αποψη, μπορω να πω οτι τον συμποναω... Εχω περασει αρκετες μαζικες απολυσεις στην Exxon και αν και δεν με αγγιξαν προσωπικα, ειδα το δραμα συναδελφων και των οικογενειων τους απο κοντα. Πολυ χοντρο λουκι... Και επειδη με τους Καλικρατες, γραφειοκρατες και το κακο συναπαντημα (λεγε με συμφωνια με τον Διαβολ... ΔΝΤ ) πολλοι θα το περασουν το λουκι και μαλιστα καποιοι μπορει και να μην το ξερουν ακομα. Ας ειμαστε λοιπον λιγο φειδωλοι με τα σχολια μας... δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει... Φιλικα ΜακηςΜ

Ενα πολυ καλο αρθρο για το τι συνεβη... Euro-damage: How the union made Europe's weaklings even weaker FORTUNE -- In the late 1990s, as the European Union touted its grand plan for a single currency, I called Milton Friedman at the Hoover Institution to ask the 20th century's most influential monetarist for his view of how the euro would transform Europe. It was no surprise that the frugal Friedman called me back collect. He always did. But I was amazed when his answer seemed to deny the inevitable. After the operator chirped, "Will you accept the charges from Milton?" Friedman chuckled, then turned darkly serious. "There will be no single currency in Europe," intoned Uncle Miltie. "The U.S. is an appropriate zone for a single currency. Europe is not, because its countries are far too different in terms of productivity and inflation. The euro would be such a disaster that it will never happen." Of course, Friedman's prediction that the euro would expire as a utopian dream proved spectacularly wrong: On December 31, 1998, the euro effectively replaced the deutschemark, franc and lira, and it now reigns in 16 countries from Austria to Ireland to Portugal. But Friedman was right on the economics. Today, Greece stands on the brink of a default, bond yields across Europe are soaring, and global investors are dumping the currency that once challenged the supremacy of the dollar. It's unlikely that the $1 trillion rescue package from the IMF and EEC will keep Greece from reneging on a big portion of its towering foreign debts. It's even possible that Greece, Portugal and other ailing countries will abandon the euro altogether, a scenario that was unthinkable just a few months ago. Right now, it's impossible to say if the euro zone will fracture, and the drachma, escudo or peseta will return. The future of the euro is highly uncertain. But the legacy of 11 years of monetary union for Europe's weaker economies is rapidly becoming starkly, painfully clear. Rising costs and easy credit Those nations -- chiefly such Mediterranean members as Greece, Spain, and Italy --are almost certainly no better off, and probably worse off than today than if they'd kept their own currencies a decade ago. "The introduction of the euro created a lot of wrong signals and distortions," says Uri Dadush, an economist at the Carnegie Endowment in Washington, DC and author of the excellent new study Paradigm Lost, The Euro in Crisis. "The euro provided benefits, including reducing transactions costs. But on other hand, the euro has specifically caused a lot of the big problems these countries now face." Monetary union has damaged their economies in two major ways. First, the cheap borrowing that made the euro look so attractive caused booms in their domestic consumption that enormously raised costs, especially for labor. That dramatically lowered their competitiveness both compared to stronger euro zone members such as Germany and France, and versus nations that didn't join the euro, notably Britain and Sweden. Second, the easy credit enticed their governments to borrow and spend lavishly. As a result, they're now struggling with potentially ruinous levels of debt. Both problems were just what Friedman would have predicted. As he told me, a single monetary policy and one-size-fits-all interest rates simply won't work for economies as different as mighty Germany and wobbling Greece or Spain. The before and after numbers tell the story. We'll focus on four countries that were weak before the joined the euro, and are most endangered today: Italy, Spain, Greece and Portugal; we'll also look at the problems in Ireland, a stronger economy that suffered from the same wrong signals that pummeled its weaker neighbors. These nations contribute around one-third of GDP for the entire euro zone. To determine whether the euro has made these countries stronger or weaker, we'll examine three crucial metrics: public debt and government spending, both measured as a share of GDP, and competitiveness, gauged by their costs of production versus their trading partners. Good days are in the past On all three criteria, these countries look generally worse today than in their pre-euro era, especially in the critical measure of competitiveness. Let's start with the increases in government debt, the problem that's now bedeviling Greece. In 1998, Greece's debt-to-GDP ratio was a big but manageable 96%; by 2010, the IMF forecasts that it will reach 133%. The figure has gone from 52% to over 87% in Portugal, and 54% to 79% in Ireland. In Italy, the debt level under the euro has grown from 115% to an even more mountainous 119%. Spain is around even at approximately 67%, but the burden has almost doubled in two years, and is growing fast. And Spain already suffers from extremely high levels of private borrowing. Under the euro, these countries have also seen significant increases in government spending. Unless it's reversed, that burden could significantly hamper their future growth. In 1998, public expenditures accounted for 38% of national income in Greece and 40% in Portugal; for 2010, the figures were 50.4% and 49%. In Spain and Italy, spending has risen by 6.7 and 2.5 percentage points respectively, to 44% and 51%. Once a model of prudence, Ireland has practically jumped into the southern league, with government absorbing 46.6% of GDP, versus 31% in 1998. To be sure, the recession is increasing those ratios because of the steep fall in GDP. But these countries are also finding it extremely difficult to lower the lavish spending that arrived with the boom in tax receipts during the flush times, a problem we will revisit shortly. The Mediterranean economies have also lost ground to their stronger trading partners in competitiveness. Their costs for making products, especially for export -- everything from PCs to pieces of insulation -- has increased sharply versus their trading stronger partners, notably Germany and Britain. The best measure is called Real Effective Exchange Rate or REER, calculated by the EEC. The main component is labor costs, measured in the nation's currency -- in this case, the euro. The REER compares costs in 35 major economies. Since 1989, the competitiveness ratings fell by 9% for Greece, 16% for Spain and Italy, and 26% for Ireland, which was renowned as a mighty exporter. Now, every one of them is struggling with costs that are between 16% and 31% above the norm for 35 nations. According to the index, labor and other expenses in Italy and Spain are now one-third higher than in the UK. From bad to worse It's important to understand that Europe's southern economies were weaklings before the introduction of the euro. They all suffered from rigid labor laws, expensive, bureaucratic regulations on business, and frequently, big government owned or dominated industries. "They were constantly devaluing their currencies in an attempt to remain competitive," says Steve Hanke, an economist at Johns Hopkins. What these nations needed was more flexible labor markets to raise their productivity levels, and lower government spending to tame chronically high inflation, since their governments often swelled their money supply to pay back foreign debt in cheaper pesetas or lira. How did such a widely acclaimed, noble-sounding concept go wrong? Before these countries joined the euro, their interest rates were generally in double digits, and averaged about twice the levels in Germany. Those lofty rates reflected both their both their higher levels of inflation, and the risks of lending to both businesses in bumpy, erratic economies and governments vulnerable to excessive spending. But when the euro debuted in 1999, the picture miraculously changed, or so it seemed. First, interest rates in most of those countries dropped to near German levels in the mid-single digits. On average, the reduction was on the order of between 3% and 5%. Suddenly, it became far cheaper to get a mortgage, to borrow on credit cards, or to obtain a car loan. Credit became not just cheaper, but far more plentiful. "In Spain, inflation rates were so high that it was extremely difficult to get a mortgage, especially a long-term loan," says Hanke. "But with the euro, long-term lending suddenly became easy to obtain." Second, investors in Europe and around the globe became highly optimistic about the future of countries such as Spain, Portugal and Italy. The theory was that since those nations could borrow at German rates -- now that their cost of capital had suddenly declined -- they'd lift themselves far closer to German and French living standards at a rapid pace, achieving growth rates far higher than those of their richer northern neighbors for years to come. The concept was called "convergence." "There was a naïve belief that German rates could bring German living standards," says Barry Eichengreen, an economist at the University of California at Berkeley. Short-term gain, long-term pain For a time, it appeared that convergence was fashioning a miracle. In the period from 2002 to 2007, some of those countries went on a remarkable spurt of growth. Greece and Spain expanded at between 4.3% and 3.5%, and Ireland roared fastest at 6.5% -- all dwarfing the EU average of around 2%. The problem was the type of type of growth that the euro brought with it. The boom came not from producing lower-priced exports, but from a wild fiesta in domestic consumption. Business exploded for restaurants, landscapers, hairdressers, nannies, and hotels. The loudest boom came in real estate. Spain and Ireland, for example, multiplied the production of homes in suburban Dublin and condos on the Costa del Sol. The surge in domestic demand rapidly raised prices. The main problem was a sudden shortage of labor. One of Europe's weaknesses is a lack of labor mobility. When Spain needed more workers, they didn't flood in from France or Belgium, where jobs were scarcer, as workers migrate from New York to Texas. As a result, wage costs soared, with the government sector leading the way. But even as prices kept climbing, the feast didn't end. At fault was the perverse influence of the cheap borrowing. The renewed inflation failed to raise rates and choke off the boom, the natural course in any country with its own currency. Dadush summarizes the results: "You got lopsided growth in services and real estate," he says. "And exports became less and less competitive because of the rise in labor costs." That was only half the problem. Tax revenues poured in from real estate transactions and rising wages, and the governments spent all the money as if revenues had shifted permanently to a higher plane. The European Central Bank fed the frenzy. Remember, the ECB can't tailor monetary policy and interest rates to the needs of individual countries. So the ECB kept borrowing costs extremely low to boost growth in Germany and France. That helped those countries, but further inflated the bubbles building in the southern states and Ireland. The music stopped when the ECB, suddenly worried about inflation, switched to a far more restrictive stance. The swift rise in rates destroyed the real estate bubble. Tax revenues collapsed. But instead of lowering spending, Greece, Ireland and other countries kept borrowing to make up the difference -- at higher rates, to be sure, but at far lower cost than they'd have been forced to pay with their own currencies. As a result, the governments made little or no attempt to reverse the giant spending increases that occurred during the boom. Financing the future The domestic bubbles left a burden that will be hard to shed: High costs that hobble their ability to export, and ruinous levels of government debt (except in Spain, where federal debt is still manageable, but corporate and consumer debt is crippling). Says Eichengreen: "These countries imported German rates without importing German productivity or flexibility." Let's not claim that a Spain, Greece or Portugal would be thriving now were it not for the euro. It's more likely that they would still suffer from rigid labor markets and serial devaluations. The point is that their costs, debt and government spending would likely be lower. Now, they have to face those euro-induced problems, and at the same time attempt what they've never been able to do -- increase productivity by deregulating their economies. If those countries had their own currencies today, they could devalue by 20% to 30% and quickly get the costs of their exports in line with products from competing nations. But the euro doesn't give them that option. Hence their only choice is to lower wages through grinding years of deflation and high unemployment. The big question is whether they can do it. Workers are demonstrating in the streets of Athens to protest pay cuts. In Spain and other countries, strong unions and an indexation system that automatically raises wages will make it extremely hard to reduce labor costs. The euro's supporters hope that Greece and the other countries will impose spending and wage discipline, under pressure from the EC and the IMF. Indeed, many Asian countries became far more fiscally responsible following their debt crisis in 1999. Right now, the wreckage is causing the players to talk about becoming sober and responsible. A repeat of past excesses seems impossible. But it's far from impossible. When Europe recovers, the perverse incentives that the euro offers will again pose a threat. As long as governments can borrow on the cheap, and companies and consumers can get mortgages or corporate loans at less than their rate of inflation, Europe will always be vulnerable to another synthetic boom that looks like real prosperity, followed by another bust. Uncle Miltie would say I told you so. And the call would surely be collect. Πηγη: http://money.cnn.com/2010/06/03/news/inter...es&hpt=Sbin

Καλοθρεμμενοι ολοι τους σχεδον... Ρε λες... τωρα στα γεραματα να αλλαξω κρανακι;...

Της Χαράς Καλημέρη «Tο νέο greek dream είναι τα διδακτορικά. Tηρουμένων των αναλογιών, έχουμε βιομηχανία παραγωγής υποψήφιων διδακτόρων. Mε την αντίληψη που υπάρχει στην Eλλάδα, σε λίγο όλοι θα παίρνουν... Nόμπελ». H παρατήρηση έγκριτου πανεπιστημιακού καθηγητή αποτυπώνει τη «χαλαρότητα» του ισχύοντος πλαισίου που επιτρέπει σε πτυχιούχους, με κατάλληλες... προσβάσεις, να παραμένουν στο πανεπιστήμιο εκπονώντας διδακτορικό ακόμη και για 28 χρόνια! Πολλά τμήματα ΑΕΙ έχουν προχωρήσει σε εκκαθάριση των μητρώων τους. Εχουν θεσπίσει ανώτατο όριο εκπόνησης διδακτορικής διατριβής τα 5 χρόνια, ενώ εφαρμόζουν ετήσια έκθεση παρακολούθησης προόδου. Αλλα τμήματα όμως, έχουν... αμελήσει αυτή την υποχρέωση με αποτέλεσμα ο αριθμός των υποψήφιων διδακτόρων τους να είναι ακαθόριστος. Oυδείς γνωρίζει με ακρίβεια πόσα διδακτορικά λιμνάζουν στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά και πόσοι έχουν γίνει διδάκτορες «τιμής ένεκεν». Περισσότερα τα μεταπτυχιακά Tο μόνο σίγουρο είναι ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψήφιων διδακτόρων έχει αυξηθεί υπέρμετρα. Eνδεικτικά είναι τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας: Eνώ στα 22 πανεπιστήμια της χώρας υπάρχουν 271 προπτυχιακά τμήματα, τα μεταπτυχιακά προγράμματα είναι σχεδόν τα διπλάσια! Eιδικότερα, φέτος λειτουργούν συνολικά 511 μεταπτυχιακά προγράμματα με 37.445 φοιτητές. Aπό αυτά, τα 254 επιχορηγήθηκαν από τον τακτικό προϋπολογισμό με το ποσό των 4, 9 εκατ. ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα 257 έχουν δίδακτρα. Παράλληλα, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία (αφορούν στην ακαδημαϊκή χρονιά 2007-08), επιπλέον 20.748 είναι υποψήφιοι διδάκτορες. O αριθμός αυτός, πάντως, απέχει παρασάγγες από την πραγματικότητα. Eίναι ενδεικτικό ότι μόνο στην Iατρική Aθηνών εμφανίστηκαν έως και 10.180 υποψήφιοι διδάκτορες, ανοίγοντας τον ασκό του Aιόλου στο αρχαιότερο ίδρυμα της χώρας. Oι καταγγελίες για «άφαντους» υποψήφιους διδάκτορες που εκπονούν τη διατριβή τους από το 1951(!) οδήγησαν σε αναβολή για τις 7 και 8 Iουνίου των προγραμματισμένων, για τις 25 Mαΐου, πρυτανικών εκλογών προκειμένου να γίνει εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων. Tα... μαγειρέματα στο μέτρημα των υποψήφιων διδακτόρων στο Πανεπιστήμιο Aθηνών είχαν, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου, ως αποτέλεσμα να υπάρχει δυσαρμονία και στους συνολικούς επίσημους αριθμούς: από 28.493 που ήταν οι υποψήφιοι διδάκτορες την ακαδημαϊκή χρονιά 2005-06 «έπεσαν» αδικαιολόγητα στους 20.748 το 2007-08... «Παλαιότερα, για να γίνεις διδάκτορας έπρεπε να σε ψηφίσει όλη η σχολή. Σήμερα, αρκούν μόλις πέντε ψήφοι. Kαταλαβαίνετε ότι το σύστημα έχει γίνει παρεϊκό...», σημειώνει καθηγητής και προσθέτει: «H διαπλοκή μπορεί να αφορά σε «αθώα» ζητήματα, όπως είναι η αναβολή στράτευσης ή σε πιο κρίσιμα. Πολλοί διδάκτορες χρησιμοποιούνται ως... στρατός για την κατάληψη θέσεων εξουσίας». «Aιώνιοι» βοηθοί O νόμος - πλαίσιο του 1982 κατήργησε τη βαθμίδα του «βοηθού» και απαίτησε από όσους παρέμειναν στα πανεπιστήμια να εκπονήσουν διδακτορική διατριβή εντός πέντε ετών. Δέκα χρόνια μετά τη λήξη αυτής της προθεσμίας, ο νόμος 2517 του 1997 έδωσε στους βοηθούς το δικαίωμα να κριθούν ως λέκτορες χωρίς προκήρυξη της θέσης. Oσοι δεν μπόρεσαν να κάνουν διδακτορικό, παρέμειναν στην ίδια θέση ως μόνιμοι. Kαι δεν ήταν λίγοι αυτοί... Aρκεί κανείς να δει τους καταλόγους των μελών ΔEΠ στα Πανεπιστήμια για να διαπιστώσει σε ποια τμήματα υπάρχουν ακόμη «βοηθοί» και σε ποια άλλα έχουν μετονομαστεί σε «επιστημονικούς συνεργάτες». Tην ίδια ώρα που κάποιοι εκπονούν τη διδακτορική τους διατριβή με βήματα... χελώνας, άλλοι αποδεικνύονται ιδιαίτερα«επιμελείς» και ολοκληρώνουν το... έργο τους ακόμη και πριν από την προβλεπόμενη ελάχιστη διάρκεια των τριών ετών. Aπαραίτητη, σε αυτή την περίπτωση, είναι η «βοήθεια» των συνεργατών τους που ανταμείβεται με «σταθερή» δουλειά δύο - τριών ετών και ελπίδες για μονιμοποίηση... H εκπόνηση εργασιών (μεταπτυχιακών και προπτυχιακών), αλλά και διδακτορικών διατριβών ανθεί και μέσω του Internet. H «ταρίφα» ξεκινά από 150 έως 200 ευρώ ανάλογα με το μάθημα, φθάνει τις 2.000 για τις μεταπτυχιακές εργασίες και από 3.000-5.000 ευρώ για τα διδακτορικά... Kλείνει η «στρόφιγγα» από το 2011 «Φρένο» στην ανεξέλεγκτη λειτουργία των μεταπτυχιακών σπουδών βάζει το υπουργείο Παιδείας, χρηματοδοτώντας από το 2011 ένα μονοτμηματικό πρόγραμμα ανάτμήμα. Oσα δεν επιχορηγηθούν θα πρέπει να συγχωνευτούν σε ένα πρόγραμμα με διαφορετικές κατευθύνσεις ή να αναζητήσουν χορηγίες ή να βάλουν δίδακτρα. «Πρέπει να γίνει ένα συμμάζεμα. Πολλά από τα προγράμματα είναι άριστα. Aρκετά όμως είναι ευκαιριακά», αναφέρει στην «HτΣ» στέλεχος του υπουργείου Παιδείας. Xαρακτηριστικό ότι κάποια από τα μεταπτυχιακά προγράμματα ιδρύθηκαν μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες των διδασκόντων. Yπάρχουν, μάλιστα, περιπτώσεις όπου το ίδιο μάθημα διδάσκεται από τον ίδιο διδάσκοντα σε δύο ή τρία μεταπτυχιακά προγράμματα σε διαφορετικές ώρες και ημέρες ή ακόμα και σε διαφορετικό εξάμηνο. Tην ίδια ώρα, άλλα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών είναι τόσο εξειδικευμένα που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Eνδεικτική είναι η περίπτωση του μεταπτυχιακού προγράμματος «Mάρκετινγκ Aγροτικών Προϊόντων» στο Πανεπιστήμιο Iωαννίνων. H ίδρυσή του ανακοινώθηκε το 2009, αλλά με απόφαση της σημερινής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας δεν συμπεριλήφθηκε στα μηχανογραφικά δελτία... Πηγη:http://www.alfavita.gr/typos/t29_5_10_1913.php

Χρονια Πολλα και καθυστερημενα απο μενα...

Μιλαμε για ενα σωρο διαφορετικα χιονοδρομικα σπορ... Καποια μοιαζουν μεταξυ τους περισσοτερο απο αλλα. Μπορει να ξεκινησεις απο το ενα και να καταληξεις να σου αρεσει καποιο αλλο. Κανενα δεν διεκδικει (η δικαιουται) τα πρωτεια του 'καλυτερου' η του 'σωστου'. Ας δεχτουμε τη διαφορετικοτητα του καθενος. Υπαρχει το σκι καταβασεων (lift served), υπαρχει το ορειβατικο, υπαρχει το cross-country classic, cross country scating (πιστας), σκι διασχισης (με η χωρις φωκιες βεβαιως βεβαιως), οι χιονορακετες, το tobogan και παει λεοντας. Ο καθενας κανει αυτο που του αρεσει (ορισμενοι και περισσοτερο απο ενα ειδος) και το χαιρεται και αφηνει τους αλλους να χαρουν αυτο που θελουν να κανουν αυτοι. Βουνα δοξα τω Θεω υπαρχουν, ...και χιονια... συνηθως

Εγω, το'ψαξα λιγο στο Google και δεν βρηκα τιποτα... βεβαια πρεπει και να ξερεις τι ψαχνεις...

Ιστοσελιδα ΧΚΚαλαβρυτων>Ο Ιδρυτης http://www.kalavrita-ski.com/gr/founder.asp

Eγω εχω το Τechnics SL-D2 Δυστυχως η Shure επαψε να βγαζει την καταπληκτικη Shure Hyperelliptic M97HE και τωρα φοραει μια πιο δευτεροκλασατη κεφαλη, μεχρι να παμε πισω... Φιλικα ΜακηςΜ

Ποιος, που, ποτε;

Λαππα τραβας κανενα ζορι τελευταια;

Μπα...αυτοι δεν τρωγονται...

Σε κανει κατι υποδεεστερο... και δεν μας χρωστανε τιποτα τα ζωα... Οι βαρβαροι, ακομα και πριν απο αυτους οι 'απολιτιστοι', οι ανθρωποι των σπηλαιων να πουμε, ειχαν σεβασμο προς τη φυση, τις αγνωστες δυναμεις, τη μοιρα, τον μαγο και... τον φυλαρχο που ειχε τις φαρδυτερες πλατες και το μεγαλυτερο ροπαλο!

Εχω και pick up με direct drive αν σε συγκινει...

Χρονια Πολλα σε ολους! Φιλικα ΜακηςΜ

Ναι, οι κεραυνοι ηταν στην Αγια... Τοσο, που εσβησα τους υπολογιστες και το δικτυο και τα εβγαλα απο την πριζα, μην με βρει κανενα κακο! Λαμψη και ηχος ταυτοχρονα! Φιλικα ΜακηςΜ

Παιδια, οποιος ξερει, γραφτε τι μερα και ωρα θα γινει το θεαμα... Υπαρχουν και VCR! Θοδωρη, πηγαινε ξανακοιμισου... Ολονυκτια μεχρι την αλλη Πεμπτη δεν.... Ρε μπας και το δωκουμε στους Κινεζους; Φιλικα ΜακηςΜ