Χρήστος Λάππας

Αυτός με τα 145 χλμ/ώρα είναι ο γνωστός που έχει το καφέ στην Αράχοβα;

https://www.instagram.com/reel/DUoHKqWDA6w/?igsh=MXRhdDBtb25xemh6 Εν τω μεταξύ, γίνεται ο κακός χαμός στις Άλπεις φέτος…

Σήμερα ήταν κλειστό όλη μέρα ή κατάφεραν να ανοίξουν τίποτα; θα μου πεις, με βροχή τι να ανοίξουν και τι να σώσουν.

βροχή και θυελλώδεις άνεμοι σήμερα. Επειδή δεν ήταν αρκετά χάλια η κατάσταση….

Αρκετή ομίχλη σήμερα, αλλά με καλό χιόνι και λίγο κόσμο. Κούμπωσα τις πρώτες αξιοπρεπείς στροφές της σεζόν (13 Φεβρουαρίου! ), και θυμήθηκα τι είναι αυτό που μου αρέσει τόσο πολύ στο άθλημα. Ο κόκκινος Βάκχος ήταν εξαιρετικός, απλά τον κατέβαινες μόνο με την αίσθηση καθώς είχε το απόλυτο whiteout. Η κόρη έκανε αρκετά baby πάνω κάτω και ένα μάθημα με εξαιρετική δασκάλα που βρήκε το κουμπί της. Το ιδιαίτερο έχει πάει… €55 για μια ώρα! Στο τέλος την ανέβασα στον πρώτο της Αίολο, αλλά έχουμε δουλειά ακόμα μέχρι να μπορεί να τον κατεβαίνει με άνεση. Ο Βάκχος δεν έχει πλέον τηλεκαμπινες. Γιατί ρε παιδιά; Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που ανεβαίνεις με την Αφροδίτη πρεπι να ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες της διάβασης για να πάρεις το 6απλό. Το συνδετικό δεν λειτουργούσε το πρωί (φαντάζομαι λόγω αέρα), οπότε δεν έχω ιδεα τι γινόταν στην Φτερόλακα, αλλά ούτως ή άλλως η κόρη ήταν στο baby στα Κελάρια και απαιτούσε σε κάθε κατεβασιά να περνάω να την βλέπω πόσο ωραία πηγαίνει, οπότε η μέρα πέρασε στα Κελάρια αποκλειστικα. Ακολούθησε γευμα στην Αράχοβα και μετά γλυκό υπερπαραγωγή. Φύγαμε από το χιονοδρομικό +1 κιλό ο καθένας και στα πρόθυρα του διαβήτη… ήταν μια μέρα μακριά από την πόλη, στο βουνό που αγαπάμε, και ήταν καλά.

Εν τω μεταξύ, την Παρασκευή που θα μπορούσα να ανέβω δείχνει ισχυρούς ανέμους που πιθανόν να το κρατήσουν κλειστό. Βλέπω να περνάει ο χειμώνας και να μην έχω καταφέρει να κάνω ένα σκι της προκοπής…

Στο Facebook της ανέβασε αυτό: «Yesterday my Olympic dream did not finish the way I dreamt it would. It wasn’t a story book ending or a fairy tail, it was just life. I dared to dream and had worked so hard to achieve it. Because in Downhill ski racing the difference between a strategic line and a catastrophic injury can be as small as 5 inches. I was simply 5 inches too tight on my line when my right arm hooked inside of the gate, twisting me and resulted in my crash. My ACL and past injuries had nothing to do with my crash whatsoever. Unfortunately, I sustained a complex tibia fracture that is currently stable but will require multiple surgeries to fix properly. While yesterday did not end the way I had hoped, and despite the intense physical pain it caused, I have no regrets. Standing in the starting gate yesterday was an incredible feeling that I will never forget. Knowing I stood there having a chance to win was a victory in and of itself. I also knew that racing was a risk. It always was and always will be an incredibly dangerous sport. And similar to ski racing, we take risks in life. We dream. We love. We jump. And sometimes we fall. Sometimes our hearts are broken. Sometimes we don’t achieve the dreams we know we could have. But that is the also the beauty of life; we can try. I tried. I dreamt. I jumped. I hope if you take away anything from my journey it’s that you all have the courage to dare greatly. Life is too short not to take chances on yourself. Because the only failure in life is not trying. I believe in you, just as you believed in me. LV»

Το Saas Fee είναι ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ, με πανέμορφο car-free χωριό και πίστες αεροδρόμια στον παγετώνα. Έχει βέβαια και σχετικά ζόρικα κομμάτια που πρέπει να κατέβεις στον δρόμο για χαμηλά, αλλά γενικά μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. εμείς είχαμε μείνει στο Saas Grund, που είναι πολύ κοντά στο Saas Fee, από όπου και το κλικ από το παράθυρο του ξενοδοχείου: Άσχετη πληροφορία της ημέρας, από εκεί είναι το βίντεο του Last Christmas

Δεν έχω ιδέα τι παίζει πάνω, αλλά αν είναι σαν τον Παρνασσό, η Στύγα κάτω από τις καρέκλες θα είναι «ποιος θέλει να πάρει βραβείο Darwin σήμερα».

Ήμουν έτοιμος να το γράψω, μόλις μιλούσα με τον ανταποκριτή μας, τον οποίο κάλεσα να μου πει πόσο μεγάλη $£¥% έκανα που δεν ανέβηκα. Το βράδυ έβρεχε και μετά ξαστέρωσε. Ειδικά η 6 είναι παγοδρόμιο και το πρωί ένας από τους εργαζόμενους την κατέβηκε όλη με τα μούτρα και έβγαλε τον ώμο του. Η πίστα είναι κλειστή για χιονοδρομία καθώς είναι πολύ επικίνδυνη και δεν υπάρχει διάσωση για όποιον χτυπήσει. Στα Κελάρια είναι λιγότερο δραματικά τα πράγματα λόγω κλίσεων και προσανατολισμού

Με αυτά και με αυτά, έχει πάει 6 Φεβρουαρίου και δεν μου κάνει καν κέφι να ανέβω στον Παρνασσό. Κρίμα, κρίμα, κρίμα. Για το βουνό, για το άθλημα που αγαπήσαμε, για τις μάταιες προσπάθειες και φρούδες ελπίδες δεκαετιών, για τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στην χιονοδρομία, για τα παιδιά μας που θα δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να μπουν στον κόσμο της χιονοδρομίας, για μια ορεινή χώρα που ούτε σε ένα τα πολλά βουνά της δεν μπορεί να φτιάξει ένα χιονοδρομικό της προκοπής…

Εγώ είμαι Αθήνα.

Φτερόλακα έχει ομίχλη αυτή τη στιγμή, ο ανταποκριτής του snowclub τώρα θα περάσει Κελάρια. Το βράδυ κάτι ψιλά τα έριξε.

Εντάξει, μετά το γύρισε σε χιόνι και άσπρισε και το πάρκινγκ στα Κελάρια

Στο 1750 βρέχει τώρα.

Τουλάχιστον πέρσι είχαμε χιόνι.

Εν τω μεταξύ, οι μισοί πιστερ είναι άρρωστοι και λείπουν, και έχουν μείνει λίγοι που προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Δεν δουλεύουν και οι πιο νευραλγικοί αναβατήρες του βουνού, πολύ καλά πάει φέτος…

Σήμερα δεν είχε Βάκχο, δεν είχε (φυσικά) Ηρακλή, και δεν είχε 6 που δεν έχει χιόνι. Καλώς ήλθατε στο μεγαλύτερο χιονοδρομικό της χώρας όπου μπορείς να κάνεις σκι στον Περικλή και τον Αιολο.

Το έχουμε δει και στον Παρνασσό αρκετές φορές.

Εγώ είμαι 55, οπότε έχω ακόμα για senior.

Βατερλό σήμερα. Ξεκινήσαμε 6 από το Ελληνικό, φάγαμε 1 ώρα αναμονή στις ενοικιάσεις (όλα τα καταστήματα έτσι ήταν) για εξοπλισμό του παιδιού, και άλλη μια ώρα σχεδόν για να βγάλουμε εισιτήρια. Φτάνει η σειρά μου, λέω στην κοπέλα 1 επισκέπτη, ένα αρχάριων για το παιδί που είναι 5 και ένα ημερήσιο για μένα. Και μου λέει το αμίμητο «το παιδί είναι €11, κανονικά είναι €1 σε αυτή την ηλικία, αλλά πρέπει να πάτε στο τάδε ταμείο και να περιμένετε στην ουρά. Της λέω δεν υπάρχει περίπτωση να ξανά περιμένω 45 λεπτά για να γλιτώσω 10€, δώστου μου με €11 να πάει στην ευχη. Πληρώνω με κάρτα και φεύγοντας την ρωτάω «το πάνω baby δουλεύει, σωστά;» Και μου απαντάει «ναι, αλλά το εισιτήριο που βγάλατε δεν σας δίνει το δικαίωμα να πάτε πάνω. »ωραία, άλλαξε το να σου πληρώσω την διαφορά» τώρα δεν γίνεται, πρέπει να πληρώσετε από την αρχή εισιτήριο για πάνω, ή να περιμένετε στην ουρά στο ταμείο τάδε. Με αυτά και με αυτά, μείναμε κάτω, η αστική μου ευγένεια δεν μου επιτρέπει να γράψω που βάλαμε το εισιτήριο επισκέπτη της συζύγου (αλήθεια, γιατί έχει ημερομηνία αυτό; Γιατί να μην μπορώ να το χρησιμοποιήσω άλλη μέρα από την στιγμή που δεν το χρησιμοποίησα σήμερα; Ένα κομμάτι χαρτί είναι μιας χρήσης, ας το πάρει ο λιφτιέρης όποτε χρησιμοποιηθεί), εγώ έκανα αρκετά πάνω κάτω με την κόρη στο κάτω baby, και κατάφερα να κάνω μια Στύγα και μια άγκυρα αφού περίμενα περίπου 1,5 ώρα στις ουρές των τριών λιφτ. Εντάξει, αυτό δεν είναι σκι, είναι φυματίωση. Από την άλλη, ήταν το πρώτο ας πούμε καλό ΣΚ που τα νότια χιονοδρομικά είχαν χιόνι, οπότε ήταν επόμενο ότι κουτσοί στραβοί θα ανέβουν στον Άγιο Παντελεημονα. Σε κάθε περίπτωση, στα 32 χρόνια που κάνω σκι δεν πρέπει να έχω ξαναβάλει τόσα λίγα χιλιόμετρα… Κριμα πραγματικά για την μέρα. Τουλάχιστον χάρηκε το παιδί. ο μόνος λόγος που το Ski Tracks έγραψε και αυτά τα χιλιόμετρα ήταν ότι το ξέχασα ανοιχτό και κατέβαινα με το αυτοκίνητο Πειτε μου ξανά ότι το σκι στην Ελλάδα είναι καλύτερο από το σκι στις Άλπεις για να δω κάτι!

Πρέπει να μιλήσω με τους συγγενείς στο χωριό. Συνήθως Πηλιο και Δίρφη έχουν ίδιο καιρό.

Σκεφτόμουν να ανέβω σήμερα, αλλά με απέτρεψε το ρίσκο με τον καιρό και οι σίγουρες ουρές δεδομένου ότι το απέναντι μαγαζί δεν έχει χιόνι, και μαλλον δικαιώθηκα που το έκαψα. Από ότι μαθαίνω είναι μέσα στην μουχλανταρα.

Πάρα πολύ καλό αυτό, να υπάρχει ένα μέρος ψηλά να ξαποστάσεις και να βάλεις κάτι στο στόμα σου! Τουαλέτα έχει;