Χρήστος Λάππας

Το Topic μετακινήθηκε στη σωστή ενότητα και ο τίτλος άλλαξε για να περιγράφει καλύτερα το θέμα.

Μια και είπες για Μαίναλο, το καλύτερο σκι της ζωής μου εξακολουθεί να είναι αυτό: Πούδρα, δέντρα, άνθρωπος που ξέρει το χιονοδρομικό σαν την τσέπη του και καταπληκτική παρέα στο βουνό να ουρλιάζει από την χαρά της. Αυτό το σκι δεν θα το ξεχάσω ποτέ... https://www.snowclub.gr/forums/topic/17703-χκ-μαινάλου-2014-2015/?do=findComment&comment=347314

Κάποιοι σίγουρα το κάνουν και αυτό, όπως το κάνουν και στον Παρνασσό και στα ξενοδοχεία της Αράχοβας. Υπαρχουν όμως και πολλοί που πάνε στις Άλπεις και κάνουν σκι μέχρι τελικής πτώσης.

Ούτε στο Samnau που αναφέρθηκε πιο πάνω θα υπήρχε ski bus αν δεν υπήρχαν οι ξένοι τουρίστες να φέρνουν το ζεστό συνάλλαγμα. Παρνασσός και Καλαβρυτα είναι θύματα της μιζέριας που είναι αναπόδραστο αποτέλεσμα της μικρής Ελληνικής αγοράς. Κανείς δεν πάει σε Ελληνικό χιονοδρομικό για μια βδομάδα. Φανταστείτε λίγο οποιοδήποτε Ελληνικό νησί. Θα γινόντουσαν επενδύσεις σε υποδομές και υπηρεσίες αν υπήρχαν μόνο Έλληνες τουρίστες, μόνο τα Σαββατοκύριακα και χωρίς σίγουρη σεζόν;

Γιατί δεν είναι παράλογη η απαγόρευση σκύλων στους εθνικούς δρυμούς 21.06.2025 • 21:00 ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ Ίσως να μη μάθουμε ποτέ τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στον θάνατο ενός ανθρώπου στο πρόσφατο τραγικό γεγονός με την αρκούδα στη Δράμα. Ούτε και θα ρίξουμε το φταίξιμο στον νεκρό. Ας δούμε όμως γιατί η απαγόρευση των σκύλων στους εθνικούς δρυμούς μοιάζει μόνο –αλλά δεν είναι– παράλογη. Ο κίνδυνος για την άγρια πανίδα. Οι οσμές, τα ούρα και ο ενθουσιασμός ενός κατοικίδιου ζώου που απολαμβάνει την ελευθερία του στη φύση φτάνουν για να διαταράξουν ανεπανόρθωτα τις ευαίσθητες ισορροπίες ενός οικοσυστήματος. Αγριόγιδα, λύκοι, ελάφια, ζαρκάδια, αλεπούδες, ακόμη και μικρότερα θηλαστικά ή πουλιά μπορεί να τρομοκρατηθούν, να αλλάξουν διαδρομές, να εγκαταλείψουν φωλιές ή νεογνά. Ο σκύλος, για τα άγρια ζώα, είναι ένας παρείσακτος θηρευτής. Δεν θέλουν να τον γνωρίσουν, να τον μυρίσουν ή να κάνουν παρεούλα μαζί του. Ο κίνδυνος για το ίδιο το ζώο σας. Ένα αφιλτράριστο ένστικτο μπορεί να τον στείλει να κυνηγήσει μια αλεπού, να περιεργαστεί μια οχιά, να φάει κάτι που δεν πρέπει ή –όπως είδαμε πρόσφατα– να βρεθεί μούρη με μούρη μπροστά σε μια αρκούδα. Και τότε δεν υπάρχει γυρισμός. Ο σκύλος σας θα εμπλακεί· και θα βρεθεί από την πλευρά των ηττημένων. Ειδικότερα για τις αρκούδες: Οι τυχαίες συναντήσεις με αρκούδες δεν είναι πλέον τόσο σπάνιες όσο ήταν πριν από δεκαετίες. Οι ειδικοί γνωρίζουν –και το λένε συνέχεια– ότι πρόκειται για ζώα που επιλέγουν πρώτα την αμυντική συμπεριφορά. Κάθε φορά που μπορούν να υποχωρήσουν και να εξαφανιστούν με ασφάλεια, το κάνουν. Δεν ανήκουμε άλλωστε στο μενού τους· ούτε εμείς ούτε τα κατοικίδιά μας. Αν όμως δουν έναν σκύλο να τις πλησιάζει, να γαβγίζει και να προσπαθεί να αποδείξει πόσο γενναίος σωματοφύλακας είναι, θα εκνευριστούν, ο σκύλος θα γυρίσει τρέχοντας σ’ εσάς και στο κατόπι του θα βρίσκεται ένα από τα πιο δυνατά ζώα του δάσους… Ο κίνδυνος για το περιβάλλον. Οι εθνικοί δρυμοί δεν είναι πάρκα. Είναι το εντελώς αντίθετο: περιοχές υψηλής βιοποικιλότητας, προστατευόμενες γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Κάθε παρέκκλιση από το οριοθετημένο μονοπάτι μπορεί να επιβαρύνει το οικοσύστημα με μικροοργανισμούς και ασθένειες που θα πλήξουν ευάλωτους πληθυσμούς άγριων ζώων. Γι’ αυτό οι ορειβάτες που ξέρουν πού βρίσκονται, αλαφροπατούν και φροντίζουν να ελαχιστοποιούν τα ίχνη τους. Τα σκυλιά δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τα σκυλιά δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η φιλοπεριέργειά τους είναι καταστροφική. Σκάβουν, γαβγίζουν, κυνηγάνε, μαρκάρουν περιοχές. Στους δρυμούς δεν είμαστε οικοδεσπότες. Είμαστε επισκέπτες – υπό προϋποθέσεις. Και ο σκύλος μας δεν έχει θέση εκεί, όσο κι αν μας ακούγεται καταπιεστικό. Κι αν πρέπει να έρθει μαζί μας, τον κρατάμε πάντα δεμένο, σε επιτρεπόμενες διαδρομές, με ευλαβικό σέβας στους κανόνες και τους άλλους ζωντανούς οργανισμούς. Ναι, ακόμα και στα φυτά. Ακόμα και στη χλόη του δάσους. Γιατί, τελικά, το να αγαπάς τη φύση και τα ζώα σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, να τα αφήνεις στην ησυχία τους. https://www.kathimerini.gr/k/k-magazine/563671084/giati-den-einai-paralogi-i-apagoreysi-skylon-stoys-ethnikoys-drymoys/

Γιατί δυσκολεύει η συμβίωση με την άγρια ζωή Οι παραδοσιακές δραστηριότητες (γεωργία, κτηνοτροφία, δασοπονία) υποχωρούν. Η (περι)αστική ζωή επεκτείνεται κοντά στα ενδιαιτήματα. Μπορεί να βρεθεί ξανά η ισορροπία; Το τραγικό περιστατικό στο δάσος του Φρακτού στη Δράμα, με τον θάνατο ενός ορειβάτη, για τον οποίο «ενοχοποιήθηκε» μια αρκούδα, έφερε ξανά στην επιφάνεια την άγρια ζωή, που υπάρχει και στη χώρα μας όσο κι αν παραμένει κρυμμένη και εξωτική. Τα μεγάλα θηλαστικά ζώα που διαβιούν στην ελληνική φύση συνήθως αναφέρονται όταν συνδέονται με προβλήματα και καταστροφές: αρκούδες που εισβάλλουν σε χωριά αναζητώντας τροφή, λύκοι που τρώνε κτηνοτροφικά ζώα, αγριογούρουνα που προκαλούν καταστροφές σε καλλιέργειες και οδικά ατυχήματα. Η ομορφιά και ο πλούτος της άγριας ζωής και η ανάγκη της βιοποικιλότητας μένουν συνήθως στο περιθώριο ή καταγράφονται ως καρτ ποστάλ. Οι αυξητικές τάσεις που καταγράφονται σε ορισμένους από τους πληθυσμούς των μεγάλων άγριων ζώων και στην Ελλάδα (όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης) θέτουν νέες προκλήσεις. Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μεγάλα σαρκοφάγα ζώα, ο λύκος και η αρκούδα (η οποία είναι παμφάγο είδος), τα οποία βρίσκονται σε ευρωπαϊκό καθεστώς προστασίας. Αν και είναι δύσκολη η καταγραφή του πληθυσμού τους, η τάση είναι αυξητική. Η εκτίμηση για την καφέ αρκούδα είναι πως έχει φτάσει το 2023 τα 760 άτομα, από περίπου 500 που ήταν το 2018. Οι δύο μεγαλύτεροι πληθυσμοί της είναι στην οροσειρά της Πίνδου και στην οροσειρά της Ροδόπης, με τις περιοχές που εμφανίζεται να εκτείνονται σε περίπου 37.000 τ. χλμ., με αυξητικές τάσεις. Ο λύκος, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, ξεπερνάει τα 2.100 άτομα, με εμφάνιση σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας (70.000-80.000 τ. χλμ). Προηγούμενες αναφορές έκαναν λόγο για περίπου 700 άτομα. «Υπάρχει σημαντική ανάκαμψη του πληθυσμού και φυσική επαναποίκηση περιοχών, όπως στην Πελοπόννησο, όπου τον καταγράψαμε ξανά το 2024. Ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει απευθείας σύγκριση με την παλιά μέτρηση, γιατί τώρα χρησιμοποιήθηκε πολύ πιο εντατική μέθοδος καταγραφής», σημειώνει στην «Κ» ο δρ Βιολογίας Γιώργος Ηλιόπουλος. Η πιο μαζική παρουσία μεγάλου θηλαστικού στην ελληνική ύπαιθρο αφορά το αγριογούρουνο. Αν και δεν υπάρχουν επίσημες μελέτες (καθώς το είδος δεν βρίσκεται σε καθεστώς προστασίας), εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό του ακόμη και σε 500.000 άτομα, έχοντας αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. «Μεγάλο μέρος από τα ζώα αυτά είναι υβρίδια αγριόχοιρων με άλλες φυλές χοίρων. Τα υβρίδια αυτά πολλαπλασιάζονται με ταχύτερους ρυθμούς. Ενώ οι αγριόχοιροι κάνουν μέχρι τρία μικρά το έτος, αυτά φτάνουν τα εννέα. Εχουν μεγαλύτερες ανάγκες σε τροφή και νερό και πλησιάζουν πολύ περισσότερο τις κατοικημένες περιοχές. Πρόκειται για αποτέλεσμα άστοχων χειρισμών, όταν επετράπη η ελεύθερη βόσκηση χοίρων», λέει στην «Κ» ο Νίκος Μπόκαρης, προϊστάμενος του Τμήματος Αγριας Ζωής και Θήρας του υπουργείου Περιβάλλοντος. Το σίγουρο είναι πως εξελίσσεται μια σημαντική αλλαγή στην ελληνική ύπαιθρο. «Υπάρχει απόσυρση της ανθρώπινης δραστηριότητας από ορεινές κυρίως περιοχές, αλλά όχι μόνον. Η εγκατάλειψη της ορεινής κτηνοτροφίας, της δασοπονίας, των καλλιεργειών σε υψόμετρα, η εγκατάλειψη γενικά της υπαίθρου δίνει περισσότερο χώρο σε διάφορα είδη. Τα μεγάλα σαρκοφάγα, που αποτελούν την κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αφενός δεν περιορίζονται από παραδοσιακές ανθρώπινες δραστηριότητες που ρύθμιζαν τον χώρο, όπως η κτηνοτροφία και η γεωργία, από την άλλη έρχονται πιο κοντά στις κατοικημένες περιοχές για να βρουν τροφή», εξηγεί ο Σπύρος Ψαρούδας, συντονιστής της περιβαλλοντικής οργάνωσης για την άγρια ζωή και τη φύση «Καλλιστώ». «Ταυτόχρονα, τα όρια μεταξύ του αστικού χώρου και της υπαίθρου έρχονται πιο κοντά, καθώς περιορίζεται η ενδιάμεση ζώνη της γεωργίας», συμπληρώνει. «Το βασικό θέμα είναι η αλληλεπίδραση του ανθρώπου με την άγρια ζωή και όχι ο αριθμός των ζώων», σημειώνει ο κ. Μπόκαρης. «Δρόμοι, οικισμοί, εκτός σχεδίου δόμηση εισβάλλουν μέσα στους βιοτόπους της άγριας ζωής, δημιουργώντας διάδοχες καταστάσεις που φέρνουν προβλήματα». Από τη μια δηλαδή υπάρχει μεγάλη υποχώρηση παραδοσιακών δραστηριοτήτων (γεωργία, κτηνοτροφία, δασοπονία) που ρύθμιζαν τις σχέσεις με τα άγρια ζώα και τα κρατούσαν σε απόσταση και από την άλλη, αστικού τύπου δραστηριότητες και απροετοίμαστοι άνθρωποι έρχονται κοντά στις περιοχές τους. Στην Πίνδο Σε συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν αυξημένες πιέσεις και προκλήσεις. Κτηνοτρόφοι στην Πίνδο μας μίλησαν για επανειλημμένες επιθέσεις λύκων στα κοπάδια τους, με αποτέλεσμα ζημιές, διαρκή ανασφάλεια και οικονομική αιμορραγία, καθώς και οι όροι για αποζημίωση από τον ΕΛΓΑ είναι πολύ «σφικτοί». Για παράδειγμα, πρέπει να βρεθεί το κουφάρι του ζώου, πράγμα καθόλου εύκολο. «Εχουμε επίγνωση των προβλημάτων και πρέπει η πολιτεία, οι ερευνητές, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις να είναι δίπλα στους πληθυσμούς που πλήττονται και πιέζονται για να βρεθούν λύσεις. Δεν μπορεί να λέμε “τι να κάνουμε, έτσι είναι η φύση”. Ας γνωρίζουμε το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος, χωρίς να προκαλούμε φόβο. Για παράδειγμα, οι αποζημιώσεις για απώλεια κτηνοτροφικού κεφαλαίου από επιθέσεις λύκων είναι σταθερές τα τελευταία χρόνια, στο 1,2 εκατ. ευρώ το έτος, όταν οι αποζημιώσεις για φυσικές καταστροφές σε καλλιέργειες ξεπερνούν τα 250 εκατ., για να έχουμε μια εκτίμηση του μεγέθους», λέει ο κ. Ηλιόπουλος. «Χρειάζεται να επικεντρωθούμε στις λύσεις, κρατώντας την προστασία του λύκου, που ως μεγάλο σαρκοφάγο έχει ρόλο ρυθμιστή στο οικοσύστημα. Απαιτείται πολύπλευρη υποστήριξη και εκπαίδευση των κτηνοτρόφων, με αναπαραγωγή και προμήθεια ειδικών σκυλιών, παροχή ηλεκτρικών φρακτών, άλλων σύγχρονων αποτρεπτικών μεθόδων κ.λπ.». Ο κ. Ηλιόπουλος υπογραμμίζει την ανάγκη συγκεκριμένων παρεμβάσεων κατόπιν μελέτης, σε καμία περίπτωση αδράνεια. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Πάρνηθας, όπου ο πληθυσμός του κόκκινου ελαφιού πιέζεται ιδιαίτερα, με έναν από τους παράγοντες να είναι και η παρουσία του λύκου. «Το WWF, η “Καλλιστώ”, άλλοι φορείς έχουν προτείνει εδώ και χρόνια μέτρα προστασίας του κόκκινου ελαφιού, που αποτελεί είδος χαρακτηρισμένο ως “κρισίμως κινδυνεύον”, με βασική πλευρά τη διευκόλυνση της ευρύτερης διασποράς του και πέρα από τον εθνικό δρυμό. Δεν έγινε τίποτα», συμπληρώνει. Τώρα έρχεται μια δικαστική εντολή για… απέλαση των λύκων, που είναι ανεφάρμοστη και αδόκιμη. «Η αρκούδα δεν επιτίθεται στους ανθρώπους, παρά μόνον εάν νιώσει απειλή, ειδικά εάν είναι μητέρα κι έχει κοντά τα μικρά της», ξεκαθαρίζει στην «Κ» ο Γιώργος Μερτζάνης, δρ Βιολογίας και επιστημονικός συνεργάτης της «Καλλιστώ». «Οσον αφορά την παρουσία κοντά σε κατοικημένες περιοχές, η έρευνα έχει δείξει πως αφορά δύο κατηγορίες ζώων. Τα θηλυκά με τα μικρά τους, που καταφεύγουν κοντά στη βουή των οικισμών για να αποφύγουν τα αρσενικά, τα οποία ειδικά την αναπαραγωγική περίοδο έχουν τάση να σκοτώνουν τα μικρά, και τις πιο νεαρές αρκούδες μέχρι 2-4 ετών, που είναι πιο άτακτες. Χρονικά αφορά κυρίως την περίοδο από Απρίλιο μέχρι Ιούλιο. Δεν είναι κάθε χρονιά το ίδιο. Φέτος έχουμε μια έξαρση για έναν επιπλέον λόγο: η παραγωγή των κερασιών είναι ελάχιστη, λόγω καιρικής/κλιματικής μεταβολής, με αποτέλεσμα οι αρκούδες να χάνουν ένα βασικό μέρος της διατροφής τους. Ετσι, είναι πιο νευρικές και αναζητούν τροφή. Δυστυχώς, οι χωματερές σε πολλά σημεία και οι μη κατάλληλοι-ανοικτοί κάδοι σκουπιδιών τις φέρνουν πιο κοντά σε οικισμούς», εξηγεί ο κ. Μερτζάνης. Ανάγκη προστασίας Παρά την άνοδο του πληθυσμού της αρκούδας, οι επιστήμονες θεωρούν πως δεν πρέπει να αρθεί η προστασία του είδους. «Οι ανθρωπογενείς πιέσεις συνεχίζονται. Η επίσημη καταγραφή για τις απώλειες από λαθροθηρία και τροχαίες συγκρούσεις είναι 10-15 ζώα τον χρόνο, με την πραγματική τιμή να είναι έως και τριπλάσια, ενώ έργα μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων και των ΑΠΕ, κατακερματίζουν σημαντικά τμήματα του βιοτόπου. Μόνο από τις σχεδιαζόμενες ΑΠΕ υπολογίζεται ότι θα καταστραφούν γύρω στα 70.000 εκτάρια κρίσιμου ενδιαιτήματος για την αρκούδα», τονίζει ο κ. Μερτζάνης. Πώς θα κινηθούμε στη νέα φάση; «Απαιτούνται διαχειριστικά σχέδια, που θα βασίζονται σε αξιόπιστες επιστημονικές μελέτες. Ο άνθρωπος είναι έλλογο ον και πρέπει να ξεκινάει από τη συνύπαρξη με τα άλλα είδη στη φύση», σημειώνει ο κ. Μπόκαρης. «Ας ξεπεράσουμε την αντίληψη πως είμαστε ιδιοκτήτες του πλανήτη και μπορούμε να αποφασίζουμε με λογική ακόμη και εξολόθρευσης των άλλων ειδών», συμπληρώνει ο κ. Ψαρούδας. https://www.kathimerini.gr/visual/infographics/563662489/giati-dyskoleyei-i-symviosi-me-tin-agria-zoi/

Καλά, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το θέμα είναι ότι δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί.

Δράμα: Νεκρός ο δεύτερος ορειβάτης Ελικόπτερο παρέλαβε τον άνδρα και τον μετέφερε στο Κέντρο Υγείας Χρυσούπολης, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Newsroom10.06.2025 • 12:58 Νεκρός είναι τελικά ο ορειβάτης, ο οποίος εντοπίστηκε νωρίτερα σήμερα στον πυθμένα χαράδρας στη Δράμα χωρίς τις αισθήσεις του. Ελικόπτερο παρέλαβε τον άνδρα και τον μετέφερε στο Κέντρο Υγείας Χρυσούπολης, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Υπενθυμίζεται ότι νωρίς σήμερα το πρωί, ο Δραμινός πεζοπόρος που αγνοείτο από χθες το μεσημέρι, βρέθηκε στον πυθμένα της χαράδρας, μετά από επίθεση που δέχθηκε από αρκούδα ο ίδιος και ο συνοδοιπόρος φίλος του. Να σημειωθεί ότι μετά από κλήση στο 112 από τον φίλο του, που κατάφερε να σωθεί από την αρκούδα, ανεβαίνοντας σε ένα δέντρο, στήθηκε μεγάλη επιχείρηση για τον εντοπισμό και τη διάσωση του δεύτερου πεζοπόρου, η οποία ωστόσο είχε τραγική κατάληξη. Ωστόσο, οι άσχημες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν από χθες το απόγευμα στην περιοχή του παρθένου δάσους του Φρακτού, στο Παρανέστι Δράμας, δυσχέραιναν πολύ το διασωστικό έργο. https://www.kathimerini.gr/society/563656042/drama-nekros-o-deyteros-oreivatis/

Δράμα: Αρκούδα επιτέθηκε σε ορειβάτες – Σε εξέλιξη επιχείρηση διάσωσης Newsroom09.06.2025 • 17:20 Δύο ορειβάτες φέρεται να δέχτηκαν επίθεση από αρκούδα, στην ορεινή περιοχή του Φρακτού στη Δράμα, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται ο ΣΚΑΪ. Ενας εκ των ορειβατών έχει τραυματιστεί, σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές, καθώς από την επίθεση της αρκούδας έπεσε σε γκρεμό. Στην προσπάθειά του να γλιτώσει, ο δεύτερος ορειβάτης σκαρφάλωσε σε δέντρο, από όπου κάλεσε σε βοήθεια και παραμένει εγκλωβισμένος, υπό την απειλή της αρκούδας που φέρεται να παραμένει στην περιοχή. Στο σημείο σπεύδουν διασώστες της βάσης ετοιμότητας Παρανεστίου του Ο.Φ.Κ.Α.Θ., ενώ κινητοποιήθηκαν και δυνάμεις της ΕΜΑΚ και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για τον απεγκλωβισμό των ορειβατών και τη διαχείριση της επικίνδυνης κατάστασης https://www.kathimerini.gr/society/563655589/drama-arkoyda-epitethike-se-oreivates-se-exelixi-epicheirisi-diasosis/

Πραγματικά θλίβομαι. Κρίμα.

Δεν κατάλαβα. Υπάρχει περίπτωση να μπει καινούργιο αποσυμπλεκομενο με μικρότερη δυναμικότητα από ότι ο παλιός Ηρακλής;

Το θέμα δεν είναι τι προτιμάει ο περισσότερος κόσμος, αλλά ότι το χιονοδρομικό που είναι ούτως ή άλλως μικρό, δουλεύει με ένα κλάσμα του διαθέσιμου πεδίου του. παίρνουμε το μικρό, το κάνουμε ακόμα πιο μικρό και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν πατάει κανείς καθημερινή ή για πάνω από δύο συνεχόμενες μέρες.

WTF σύγκριση ήταν αυτή τώρα; Μιχάλη θερμή παράκληση να προσέχεις τι γράφεις. Δεν αναφέρεσαι σε υπόκοσμο, αλλά σε υπαλλήλους που απλά κάνουν την δουλειά τους. Οι εκπρόσωποι όλων των επιχειρήσεων αυτό κάνουν πάντα. Ωραιοποιούν το προσφερόμενο προϊόν για να βελτιώσουν την εικόνα της εταιρίας για την οποία εργάζονται. Είτε μιλάμε για το ΧΚ Παρνασσού, είτε για την Vodafone, είτε για την Apple, είτε για την BMW. Έχεις προσέξει ποτέ τις ανοησίες που προσπαθούν να πλασάρουν ως κοσμοιστορικές αλλαγές; Είδες κανένα να τους συγκρίνει με... εμπόρους ναρνωτικών;

Από Ελληνικό για δύο άτομα που μοιράζονται βενζινη & διόδια το κόστος είναι περίπου €40/άτομο. Σε αυτό θα προσθέσεις την κάρτα του Παρνασσού (όσο κάνει εκείνη την ημέρα) και αν φας/πιεις κάτι. Κάτω από €80/άτομο μάλλον χλωμό να πέσει το κόστος του ημερήσιου σκι στον Παρνασσό. Και βέβαια πρέπει να ξυπνήσεις από τις 5, να φας ταλαιπωρία στον δρόμο (αν είναι καθημερινή, ή επιστροφή στα νότια προάστια είναι γολγοθάς) και να παρακαλάς να ανοίξουν όλα όσα έχουν υποσχεθεί.

Δεν ξέρω, ίσως μπορεί να μας το βρει ο KonKan αυτό. Για να συνεχίσω στην σκέψη μου, η αρχική ιδέα πάνω στην οποία χτίστηκε ο σύλλογος ήταν διπλή. Αφενός, να αλλάξουμε τα ελληνικά χιονοδρομικά προς το καλύτερο. Αφετέρου, να αλλάξουμε το σκι που κάνουμε εμείς προς το καλύτερο. Αυτά τα δύο, όσο μεγάλωνε η εμπειρία μας και διευρύναμε τους ορίζοντες μας, έγινε απολύτως σαφές ότι δεν ταυτίζονται απαραίτητα. Στην πραγματικότητα -και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με τους εαυτούς μας- τις περισσότερες φορές ήταν ασύμβατα μεταξύ τους. Και φτάσαμε τώρα, δεκαετίες μετά, να έχουμε συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί ότι είτε καταφέρνεις και πηγαίνεις για σκι στο εξωτερικό και περνάς καλά (ο σύλλογος έχει βοηθήσει αφάνταστα σε αυτό), είτε μένεις στην Ελλάδα, απογοητευμένος από τα μεγέθη, τον τρόπο λειτουργίας, την νοοτροπία και την αντιμετώπιση των χιονοδρόμων στην χώρα μας. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι δεν έχουν γίνει κάποια πολύ σημαντικά βήματα εμπρός. Σημαίνει όμως ότι μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας καταλαβαίνει κανείς ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να απολαύσει στην Ελλάδα και στο πόσο συγκλονιστικά καλύτερα περνάει όταν καταφέρνει τελικά να πάει στο εξωτερικό. Και θα τολμούσα να επισημάνω, ότι η μεγαλύτερη διαφορά, είναι αυτό που στην Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να προσφερθεί (και συγκεκριμένα στον Παρνασσό, από επιλογή, όχι καπρίτσιο της φύσης) : Χιονοδρομικό πεδίο ικανού μεγέθους και πλήρους λειτουργίας ώστε να σε κάνει να θέλεις να μείνεις πάνω από 3 συνεχόμενες μέρες.

Σίγουρα βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής. Τα ενδιαφέροντα των χιονοδρόμων αλλάζουν και μετά από μια παρατεταμένη οικονομική κρίση, γενικότερη αστάθεια, αλλά και κατακρήμνιση της δημοτικότητας των forum γενικότερα, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο σύλλογος μπορεί να εξακολουθήσει να υπάρχει μόνο αν το κύριο αντικείμενο του είναι οι εκδρομές για τις οποίες αποδεδειγμένα ενδιαφέρεται ακόμα μεγάλο κομμάτι των χιονοδρόμων. Αν πηγαίνουμε με τον σταυρό στο χέρι (το κύριο μέλημα μας να είναι η βελτίωση της εμπειρίας στα Ελληνικά χιονοδρομικά), στο τέλος θα μείνουμε με το Μπάτον στο χέρι. Ή προσαρμοζόμαστε, ή σβήνουμε.

Γεροντοβραχος; Χρυσό Ελάφι; Πρέπει να έχουν να λειτουργήσουν πάνω από δεκαετία.

Εν τω μεταξύ, εγώ δεν μιλούσα καν για τον Σωτήρη (ή τον Σπύρο), αν είναι αυτοί στους οποίους αναφέρεται ο Μιχάλης.

Κώστα, χωρίς αυτά τα "10 άτομα" όμως, ο σύλλογος δεν θα συνεχίσει να υφίσταται καν.

Δεν νομίζω να χρειάζεται να εξηγήσει κανείς ότι με την διπλωματία πετυχαίνεις περισσότερα.

Εξαρτάται. Αν δεν κάνω λάθος, κάποιοι φίλοι που παλαιότερα ήταν στο ΔΣ του συλλόγου μας τώρα είναι σε θέσεις μεγαλύτερης ευθύνης. Όποτε, ακόμα και αν δεν δρουν εκπροσωπώντας τον σύλλογο, τουλάχιστον έχουν μια ιδέα για το τι θέλει ο Έλληνας χιονοδρόμος, και που πάσχουν τα Ελληνικά χιονοδρομικά. Θα είναι πραγματική τραγωδία αν ο σύλλογος πάψει να υφίσταται θεσμικά και χαθεί η δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας των τουριστών χιονοδρόμων με τα ΧΚ και τους φορείς.

Εγώ ως τουρίστας χιονοδρόμος ήρθα στον ΕΣΤΟΥΧ για να βελτιώσω την χιονοδρομική εμπειρία την δική μου και άλλων. Και το κατεβατό που ακολουθεί εκφράζει το πως βλέπει ο Χρήστος Λάππας το πρόβλημα: Για να βελτιωθεί η χιονοδρομική εμπειρία, υπήρχαν δυο τρόποι, ο ένας εφικτός και επιτυχημένος με την δημιουργία φίλων με το ίδιο ενδιαφέρον και εκδρομές στο εξωτερικό, και ο άλλος ρομαντικός και μέχρι στιγμής με αμφισβητούμενα αποτελέσματα, με πίεση και συμβουλές προς κυβερνήσεις και χιονοδρομικά για βελτίωση του χιονοδρομικού προϊόντος στην Ελλάδα. Τι με χαροποιεί; Ότι υπήρξε περίοδος που αυτές οι συμβουλές έπιαναν τόπο στον Παρνασσό. Όταν υπήρξε διοίκηση με μεράκι και αγάπη για την χιονοδρομία (και όχι απλά διεκπεραιωτική) στην διάρκεια της οποίας κάναμε το καλύτερο σκι της ζωής μας στο βουνό. Τι με στεναχωρεί; Ότι από το 1994 που ξεκίνησα το σκι, ο Παρνασσός δεν έχει κάνει σταθερά βήματα εμπρός. Ακολουθεί τους ρυθμούς τις χώρας -πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς άλλωστε- με ένα βήμα εμπρός και ένα πίσω. Ναι, έκανε την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων αντικαθιστώντας τα αρχαία λιφτ με σύγχρονα και γρήγορα καινούργια, αλλά το έκανε χωρίς να προσθέσει πιθαμή καινούργιου πεδίου στο οποίο δεν είχαμε πρόσβαση με τους αναβατήρες παλαιότερα. Αντιθέτως, χάσαμε και την εύκολη πρόσβαση στον Τυριά. Ο Παρνασσός εξακολουθεί μετά από δεκαετίες να έχει λιφτ εκεί που δεν έχει χιόνι και να έχει χιόνι εκεί που δεν υπάρχει χιονοδρομικό. Ένας μεγάλος ορεινός όγκος, μια ανάσα από την Αθήνα, με σχεδόν εγγυημένη χιονοκάλυψη, πάει χαμένος λόγω των Ελληνικών αγκυλώσεων. Η Ελλάδα πουλάει μαθήματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας στις Άλπεις. Εξακολουθεί μετά από δεκαετίες και παρόλη την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας και τις ολοένα και πιο δύσκολες σεζόν να μην έχει τεχνητή χιόνωση, με αποτέλεσμα 3 στα 4 Χριστούγεννα να χάνονται. Το χιονοδρομικό δεν θέλησε (ή δεν μπόρεσε) να να συντηρήσει ή να αντικαταστήσει τους εναπομείναντες πεπαλαιωμένους αναβατήρες, με αποτέλεσμα να έχει χάσει τον νευραλγικής σημασίας Ηρακλή εδώ και 2 χρόνια και να τρέχουν για να προλάβουν την επισκευή του Αιόλου στα μέσα της σεζόν. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόδραστο: Τεράστια ταλαιπωρία για τους τουρίστες χιονοδρόμους και σαφής υποβάθμιση του προσφερόμενου χιονοδρομικού προϊόντος. Τι πρέπει να κάνει ο ΕΣΤΟΥΧ για όλα αυτά; Πίεση προς τα χιονοδρομικά και τους φορείς ώστε να γίνονται τα αυτονόητα. Ο Παρνασσός συγκεκριμένα χρειάζεται: Επέκταση στα σημεία του βουνού που κρατούν παραδοσιακά χιόνι. Σωστή και έγκαιρη συντήρηση των υφιστάμενων αναβατήρων ώστε να μην ξαναέχουμε φαινόμενα Ηρακλή Όπωσδήποτε τεχνητή χιόνωση ώστε να εξασφαλίζεται το ξεκίνημα της σεζόν μέσα στις γιορτές και η πρόσβαση στα χαμηλότερα υψόμετρα. Πλήρη λειτουργία όλη την εβδομάδα (με πλήρη τιμή) ώστε να πάψει να είναι ΧΚ του Σαββατοκύριακου. Διαφήμιση, ώστε να προσελκύσει περισσότερο κόσμο, κυρίως μέσα στην εβδομάδα. Θα γίνουν ποτέ όλα αυτά; Επειδή είμαι ρομαντικός, θέλω να συνεχίσω να πιστεύω ότι υπάρχουν ελπίδες, με το feedback του συλλόγου. Επειδή όμως είμαι και ρεαλιστής, ξέρω ότι για την ώρα, αν θέλω να απολαμβάνω σκι, πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκω τρόπο κάθε χρόνο και για μια εκδρομή στο εξωτερικό.