louis 53 Report post Posted January 13, 2007 Μόλις άνοιξα το Powder του Φεβρουαρίου και το ξεφύλλισα να δω τα θέματα και τις φωτογραφίες (έτσι κάνω πάντα πριν το διαβάσω αναλυτικά). Άρχισα λοιπόν να φτιάχνομαι και να φαντάζομαι και να σχεδιάζω ταξίδια, καταβάσεις, απύθμενες πούδρες και ατελείωτα πεδία, λούκια και βράχια και άρχισε να με πιάνει εκείνη η αγαλλίαση που μόνο η θέα του βουνού μου δίνει... Και τότε είδα αυτό το άρθρο, μια συγκινητική συνέντευξη με τον Marc-Andre Belliveau και μαύρισε η ψυχή μου. Το παλικάρι 26 χρόνων, από τους καλύτερους σκιέρ στον κόσμο, έμεινε ανάπηρο από ένα ατύχημα σε ένα λούκι γεμάτο βράχια, καθώς έχασε τον δρόμο του μέσα στην ομίχλη... Διαβάζοντάς το με πήραν τα δάκρυα και έτσι έκανα αναγωγή και στις δικές μου εμπειρίες και άρχισα να αναρωτιέμαι... Πέρσι στην Φτερόλακκα μια μέρα με ομίχλη και δύσκολα χιόνια τραβέρσαρα με αρκετή ταχύτητα από την 6 για την Καλλιόπη.Σίγουρος για τον εαυτό μου και βέβαιος ότι πηγαίνω σωστά, υπέπεσα σε παράβαση στη σχέση μου με το βουνό και φυσικά αυτό με τιμώρησε... Έφυγα πάνω από ένα βράχο και μόλις που πρόλαβα στον αέρα να αλλάξω λίγο κατεύθυνση για να μην προσγειωθώ σε κάτι μικρότερα βραχάκια 6 μέτρα πιο κάτω. Το σόκ της προσγείωσης σε σκληρό χιόνι ήταν μεγάλο, αλλά μεγαλύτερο ήταν το δικό μου, που μόλις είχα γλυτώσει τουλάχιστον από βέβαιο τραυματισμό... Ταπεινώθηκα αλλά μετά συνέχισα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, όμως το ήξερα πολύ καλά ότι είχε συμβεί και θα το θυμάμαι πάντα. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά... Γιατί εξακολουθούμε και κάνουμε τα ίδια, ΓΙΑΤΙ;;; Τι είναι αυτό που που μας κάνει και παίρνουμε ρίσκα, που αψηφούμε τον εαυτό μας, την οικογένειά μας τους φίλους μας, το μέλλον μας το ίδιο; (Μην αρχίσουμε τα κηρύγματα γιατί όλοι παίρνουν ρίσκα, άλλος οικονομικά, άλλος στην οδήγηση, άλλος καπνίζοντας και τρώγοντας και άλλος μένοντας εντελώς άπραγος και πεθαίνοντας από ανία η καρδιακό επεισόδιο). Μήπως είναι οι ορμόνες μας, μήπως να αποδείξουμε στους άλλους και στους εαυτούς μας, ότι είμαστε άνδρες, μήπως είναι γονιδιακό ένστικτο και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς; Αν ναι σε όλα αυτά, πότε καταλαγιάζει, πότε ηρεμούμε, πότε επιτέλους χορταίνουμε, πότε γαληνεύουμε; Μάλλον ποτέ η ίσως λίγο πριν το θάνατο... Ο θάνατος με θλίβει,δεν αντέχω όμως την ανημποριά της αναπηρίας. Δεν μπορώ να βλέπω κουτσό λιοντάρι η αετό με τσακισμένα φτερά, δεν το αντέχω. Με τρελαίνει η ιδέα της αναπηρίας και της ισόβιας εξάρτησης... Αν είναι να μου συμβεί κάτι θα ήθελα να είναι το τελευταίο, να τελειώνω, να φύγω, να μην λυπηθώ τον εαυτό μου η να δω τον οίκτο των άλλων. Θα ήθελα να φύγω σε ένα τελευταίο drop, το μεγαλύτερο της ζωής μου και όταν προσγειωθώ στην υπέροχη και κατάλευκη πούδρα να έχω μόλις σβήσει, χωρίς να προλάβω να σκεφτώ τίποτα... Quote Share this post Link to post Share on other sites
JohNi 21 Report post Posted January 13, 2007 Πριν 2-3 χρονια ενας in liner στην προσπαθεια του να κανει καποιο πολυ δυσκολο κολπο ειχε πεσει πανω σε μια κολωνα.Αυτο ειχε σαν αποτελεσμα να ζει αναπηρος και μαλιστα με την υποστηριξη μηχανηματων.Ο ιδιος σε συντομο χρονικο διαστημα αποφασισε την ευθανασια του,καθως και τη δωρεα των οργανων του... Προσωπικα γνωριζω οτι το 99% αυτων που κανουν τρελο freestyle εχουν ενα διαφορετικο τροπο ζωης απο το μεσο ανθρωπο...και αν δεν τον εχεις ζησει δεν μπορεις να τον καταλαβεις ουτε να τον περιγραψεις σε 5 γραμμες... Επισης οι περισσοτεροι απο αυτους δεν κανουν τοσο ακραιο riding καθημερινα...τα πολυ τρελα κολπα χωνοντε οταν ανοιγουν οι καμερες η παιζει contest... Με αυτο το thread Louis ανοιγεις ενα πολυ μεγαλο θεμα,το οποιο δεν μπορει να συζητηθει ουτε ειναι καταλληλο για ενα forum... Υ/Γ:Υπαρχουν αρκετοι riders που ''φτιαχνοντε'' με διαφορες ουσιες για να κανουν... Quote Share this post Link to post Share on other sites
Yota 472 Report post Posted January 13, 2007 Louis είναι φανερό ότι είσαι σε συγκινησιακή φόρτιση...νομίζω πάντως ότι οι σκέψεις που εκφράζεις έχουν περάσει από το μυαλό όλων όσως ασχολούνται με ριψοκίνδυνες δραστηριότητες, ιδίως όταν αυτές δεν γίνονται για βιοποριστικούς λόγους αλλά από επιλογή / hobby. Γιατί; Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με το φύλο, αν κάποιος είναι άνδρας ή γυναίκα...και ότι κάποιος νιώθει περισσότερο άνδρας. Ίσως μόνον η γυναίκα να νιώθει πιό έντονη έμφυτα την ανάγκη να επιβιώσει και να είναι γερή για να μεγαλώσει τα παιδιά της και όσους την έχουν αποκλειστική ανάγκη. Κι αυτό ίσως την κρατάει περισσότερο "λογική". Νομίζω έχει να κάνει με την ανάγκη να προσπαθεί κανείς να ξεπεράσει τον εαυτό του για να δικαιώσει την ύπαρξή του και να νιώθει τελικά ότι αξίζει να ζει....Νιώθει κανείς όμως τελείως διαφορετικά πιστεύω όταν έχει υποστεί το κόστος και ίσως τότε να είναι σε θέση να αξιολογήσει κι άλλες χαρές της ζωής διαφορετικά και να βρει τη δύναμη να ζει ακόμη κι αν δεν μπορεί πιά να κάνει τα ίδια πράγματα, ακόμη κι αν είναι διαφορετικός από πριν... Δεν συμφωνώ ως προς τον οίκτο που λες...Δεν νιώθει οίκτο κανείς για έναν τέτοιο άνθρωπο όπως το νέο παιδί που περιγράφεις. Νιώθει φόβο, μήπως του συμβεί το ίδιο, συμπάθεια και ίσως δέος...Στη ζωή είναι όλα κι είναι λίγο πολύ - θέμα στατιστικής η τύχη του καθενός μας....Αυτές οι λίγες σκέψεις μου στις σκέψεις σου που μας αγγίζουν όλους.... Quote Ανεμομαζώματα - διαβολοσκορπίσματα......... Share this post Link to post Share on other sites
panagiotis 209 Report post Posted January 13, 2007 Λούη, ωραίο το θέμα και φαίνεται ότι σηκώνει πολύ ανάλυση. Άποψή μου είναι ότι όταν επιλέγουμε ένα χόμπυ, επιλέγουμε ταυτόχρονα κι έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Όπως είναι για μας η χιονοδρομία, μπορεί να είναι για κάποιον τα γρήγορα αυτοκίνητα, η ιστιοπλοϊα (συμπτωματικά το είπα, να μην γκρινιάσει ο κ. ΜάκηςΜ ) ή και το ποδήλατο βουνού. Και σε μερικούς, το χόμπυ φτάνει σε σημείο να ασχολείσαι φανατικά με αυτό, σε επίπεδα τρέλας μάλιστα. Έχω δει πολλές φορές βίντεο με παρανοϊκούς τύπους με καλύτερο τον ψυχακιά Jeremy Jones (Rossignol snowboards) να κατεβαίνουν από απότομες πλαγιές, από λούκια, από δύσβατα μέρη με πολλά δέντρα ανάμεσα με πούδρα και λέω, αυτοί γιατί το κάνουν; Μήπως επειδή είναι pro και το απαιτεί ο ρόλος τους; Σίγουρα όχι. Δεν έγιναν pros για να τα κάνουν αυτά. Τα έκαναν σε βαθμό τρέλας και έγιναν pros. Το ίδιο συμβαίνει και με τους freestylers. Η αγάπη, η λατρεία, η προσήλωση για κάτι, δίνει νόημα σε αυτό το κάτι. Το ρίσκο είναι αυτό που δίνει νόημα στην ζωή. Αλλά πάντα στα όρια του ασφαλούς. Όσο μπορούμε δηλαδή. Ξέρουμε πολλές αυθεντίες σε κάτι που μας άφησαν καιρούς ή ζουν ανάπηροι. Όπως πχ ο μεγάλος Craig Kelly (Burton) που σκοτώθηκε από χιονοστοιβάδα στο Whistler. Και αν προσέξατε, οι περισσότεροι όταν τα κάνουν, τα κάνουν υπό κατάλληλες συνθήκες. Γιατί η ομίχλη είναι πολύ ύπουλη. Και ξέρω πολλούς που όχι μόνο δεν μπορούν να κάνουν σε ομίχλη, αλλά ζαλίζονται κιόλας. Λούη, στο ερώτημά σου τι είναι αυτό που μας κάνει να πέρνουμε ρίσκα, μπορώ να σου απαντήσω. Γιατί με το ρίσκο αισθανόμαστε πιό ζωντανοί. Και αν χτύπα ξύλο, μας συμβεί κάποιο απρόοπτο και μας καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα, ξέρω πολλούς, κι εγώ όπως κι εσύ ανάμεσά τους που θα πουν "θα προτιμούσα να έφευγα εκεί πάνω (στο βουνό)" γιατί έτσι φεύγεις κάνοντας κάτι που το αγαπάς πολύ. Εγώ μπορεί να είμαι ακόμα στα πρώτα μου βήματα στις backcountry καταστάσεις και έχω πολύ δρόμο ακόμα, αλλά ήδη νοιώθω εξάρτηση. Και η πούδρα είναι ναρκωτικό (και ίσως η μόνη νόμιμη "ουσία" ). Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα. Από το να φέυγει κάποιος από μη ανατρέψιμη αρρώστεια, εγώ θα προτιμήσω να έφευγα από αυτό που αγαπάω. Ή και να με γιατρέψει. Ας σκεφτούμε τον Lans Armstrong που γιατρεύτικε κάνοντας κάτι που αγαπούσε, την ποδηλασία. Και ήταν το φιλί της ζωής του. Άρα λοιπόν καταλαβαίνετε πως αντί να κάθεται κάποιος περιμένοντας το αναπόφευκτο με τις ώρες να κυλούν βασανιστικά με τον τρόμο στα μάτια σου, είναι προτιμότερο να τελειώνεις ή να αναγεννηθείς κάνοντας το μεγάλο σου χόμπυ. Τέλος να πώ ότι πιστεύω ότι φόβος και δέος δεν σημανει πάντα το ίδιο. Φόβος είναι όταν φοβάσαι να κάνεις κάιτι, να πάρεις το ρίσκο. Και δέος είναι όταν θαυμάζεις και σέβεσαι κάτι. Όπως π.χ. νοιώθει κανείς δέος στην θέα μιας προκλητικής πλαγιάς. Ο φόβος είναι ο χειρότερός σου εχθρός. Όταν φοβάσαι να κάνεις κάτι, όλο και κάτι θα πάθεις. Και στο τέλος θα πεις "ρε γ...το, κοίτα να δεις, πολύ φόβος για το τίποτα". Άλλο να κατεβείς το λούκι με αυτοπεποίθεση και σιγουρά και άλλο με φόβο και κουτσού κουτσού φρένο... Όταν λέω με αυτοπεποίθεση και σιγουριά, σίγουρα δεν εννοώ κομμάτια. Πάντα στα όρια μας. Αλλά εδώ γεννιέται ένα ερώτημα. Ξέρουμε τα όρια μας; Το όριο είναι κάτι που δεν μπορεί να προσδιοριστεί εύκολα. Στην αρχή, μπορεί να ξέρεις πάνω κάτω πού είναι τα όριά μας αλλά στην πορεία το ξεχνάς. Ένα απλο παράδειγμα είναι όταν μεθάς σε κλαμπ. Ενώ πχ ξέρεις ότι δεν μπορείς πάνω από 5 ποτήρια (όχι σκετα), στο τέλος ξεχνάς και επιχειρείς κι άλλο. Τελικά υπάρχουν πολλά ερωτηματικά αλλά γιά όλα υπάρχει απάντηση και μόνο ο ίδιος μπορεί να δώσει απάντηση στο ερώτημά του. Ride or Die ΥΓ: Γιάννη, εγώ μόνο με μια ουσία "φτιάχνομαι", την πούδρα Quote JAPOW!!! Share this post Link to post Share on other sites
ΑΛΕΞΗΣ 4,215 Report post Posted January 13, 2007 Ο θάνατος με θλίβει, δεν αντέχω όμως την ανημποριά της αναπηρίας.Με τρελαίνει η ιδέα της αναπηρίας και της ισόβιας εξάρτησης... Αν είναι να μου συμβεί κάτι θα ήθελα να είναι το τελευταίο, να τελειώνω, να φύγω, να μην λυπηθώ τον εαυτό μου η να δω τον οίκτο των άλλων Ο θάνατος δεν είναι θλίψη...Θλίψη είναι η αναπηρία που δεν αποδέχεσαι. Τρελαίνεσαι όταν σκέφτεσαι «γιατί σε μένα»...Σταματάς να αναρωτιέσαι και βρίσκεις θάρρος, κοιτάς μπροστά και αγωνίζεσαι. Η μαγκιά είναι να αγωνίζεσαι στα δύσκολα...εκεί. Και δεν είναι κακό να λυπηθείς τον εαυτό σου ή κάποιο οικείο σου πρόσωπο...η λύπη προκαλεί προβληματισμό κια μέσα από 'κεί περνάς σε άλλο στάδιο...το κουράγιο. Είναι μονόδρομος. Και όταν δίνεις κουράγιο δίνεις ζωή και νικάς...Και η νίκη είναι μεγάλη... Και να ξέρετε οτι κρύβουμε μέσα μας δυνάμεις που δεν γνωρίζουμε, παρά μόνο όταν βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση...και να θυμάστε οτι δε συμβαίνουν διάφορα μόνο στους άλλους. Γι' αυτό κάθε μέρα που ξυπνάμε πρέπει να τη χαιρόμαστε, γιατί δεν έχουμε υπογράψει συμβόλαιο...Μήπως ξέρει κάποιος πόσες του μένουν ? Quote Share this post Link to post Share on other sites
kiamosg 1 Report post Posted January 13, 2007 Πραγματικά ανάπηρος δεν είναι ο άνθρωπος χωρίς χεράκια ή ποδαράκια αλλά ο άνθρωπος που δεν θέλει να χαρεί το πιο πολύτιμο αγαθό που δίνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο...ΤΗ ΖΩΗ. Και οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές της ΖΩΗΣ, είναι οι άνθρωποι με κουράγιο και ψυχή, με αυταπάρνηση και θάρρος που εμείς που περπατάμε και νομίζουμε οτι έχουμε τα πάντα δεν μπορούμε η μάλλον δεν θέλουμε να τους αποδεχτούμε η να βάλουμε τον εαυτό μας στην δική τους θέση. Ο συμπολίτης μας με ειδικές ανάγκες είναι ήρωας γιατί πρέπει εκτός απο την αναπηρία να παλέψει και την αναλγησία όλων των υπολοιπων και πάνω απο όλα την αδιαφορία του κράτους. Και υπάρχουν συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες που κατεβαίνουν τις πλαγιές κάνοντας σκί όπως και εμείς και τους δίνω τα συγχαρητήρια μου,όχι γιατι κάνουν σκι η οποιο άλλο άθλημα αλλά γιατί ότι και να βάλουν στο μυαλό τους έχουν τη δύναμη και την ψυχη΄να το φέρουν εις πέρας. Γι΄αυτο μη θλίβεσαι καλέ μου φίλε . Η ζωη δεν σταματάει όυτε με την αναπηρία ούτε με το θάνατο. Η ζωή ειναι ατέρμονη και γι αυτό πρέπει να την χαιρόμαστε γιατί είμαστε και εμείς ενα μικρό κομματάκι του θαύματος που λέγεται ζωή. Μήπως ξέρει κάποιος πόσες του μένουν ? Μόνο οι φαντάροι... Quote Share this post Link to post Share on other sites
odyssey 2 Report post Posted January 14, 2007 Πραγματικά ανάπηρος δεν είναι ο άνθρωπος χωρίς χεράκια ή ποδαράκια αλλά ο άνθρωπος που δεν θέλει να χαρεί το πιο πολύτιμο αγαθό που δίνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο...ΤΗ ΖΩΗ. Και οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές της ΖΩΗΣ, είναι οι άνθρωποι με κουράγιο και ψυχή, με αυταπάρνηση και θάρρος που εμείς που περπατάμε και νομίζουμε οτι έχουμε τα πάντα δεν μπορούμε η μάλλον δεν θέλουμε να τους αποδεχτούμε η να βάλουμε τον εαυτό μας στην δική τους θέση.Ο συμπολίτης μας με ειδικές ανάγκες είναι ήρωας γιατί πρέπει εκτός απο την αναπηρία να παλέψει και την αναλγησία όλων των υπολοιπων και πάνω απο όλα την αδιαφορία του κράτους. Πολλοι απο τους ανθρωπους με ειδικες αναγκες ηταν καποτε υγιεις. Το αγαθο που λες το χαιρονταν και πριν, και πριν ηταν πρωταθλητες της ζωης απλως και μονο γιατι ειναι οι ιδιοι ανθρωποι. Καλυτερα λοιπον να ηταν και αρτιμελεις... Και υπάρχουν συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες που κατεβαίνουν τις πλαγιές κάνοντας σκί όπως και εμείς και τους δίνω τα συγχαρητήρια μου,όχι γιατι κάνουν σκι η οποιο άλλο άθλημα αλλά γιατί ότι και να βάλουν στο μυαλό τους έχουν τη δύναμη και την ψυχη΄να το φέρουν εις πέρας. Αυτο ειναι ακομα ενα χαρακτηρηστικο που ειναι κοινο αναμεσα στους υγιεις και τους ασθενεις. Γι΄αυτο μη θλίβεσαι καλέ μου φίλε . Η ζωη δεν σταματάει όυτε με την αναπηρία ούτε με το θάνατο. Η ζωή ειναι ατέρμονη και γι αυτό πρέπει να την χαιρόμαστε γιατί είμαστε και εμείς ενα μικρό κομματάκι του θαύματος που λέγεται ζωή. Εδω ΦΑΝΕΡΑ κατι μου διαφευγει..... Η ταπεινη μου γνωμη ειναι οτι δεν αξιζει να ρισκαρει ποτε κανεις την ακεραιοτητα και την υγεια του, για κανενα lifestyle, κανενα χομπυ και καμια αδρεναλινη. Η σκληρη πραγματικοτητα ερχεται μετα, και το πιο δυσκολο ειναι να αντιμετωπισεις τον ιδιο τον εαυτο σου μετα απο κατι τετοιο. Παντα θα υπαρχει ενα γιατι. Quote no friends on a powder day Share this post Link to post Share on other sites
mil 8,739 Report post Posted January 14, 2007 Το σκι δεν είναι τίποτα άλλο από μία ανθρώπινη δραστηριότητα, που εγκυμονεί κινδύνους, όπως και τόσα άλλα πράγματα στην ζωή μας. Γι'αυτό πάντα πρέπει ό,τι κάνεις να το κάνεις με σύνεση (παρ'όλο που και εγώ ξεφεύγω πολλές φορές από τα όρια, δηλαδή δάσκαλε που δίδασκες). Το ίδιο δεν συμβαίνει και όταν οδηγείς, όταν κάνεις καταδύσεις, ιστιοπλοϊα, για να μην πω απλά όταν κολυμπας στην θάλασσα......; Σκέφτεται κανείς όταν οδηγεί τι πιθανότητες έχει να σκοτωθεί ή να μείνει ανάπηρος αν με χιλ/ώρα στουκάρει σε κολώνα προσπαθώντας να αποφύγει έναν πεζό, ή γιατί πετάχτηκε ένα σκυλί, ή γιατί έσκασε το λάστιχο,ή .... Για να επανέλθουμε στο σκι, απλά ό,τι κάνεις στο βουνό, θα πρέπει να το σέβεσαι, γιατί δεν το ξέρεις και δεν μπορείς να φανταστεις τους κινδύνους που κρύβει. Η ζωή είναι πολύτιμη και δεν αντικαθίσταται και γι'αυτό δεν αξίζει να παίρνεις ρίσκα που τις συνέπειες τους θα τις κουβαλάς σε όλη σου την ζωή. Quote Share this post Link to post Share on other sites
kello 0 Report post Posted January 14, 2007 Το τι επιφυλάσσει στον καθένα η τύχη του, κανείς δεν το ξέρει, βέβαια ζώντας στα όρια την προκαλείς περισσότερρο. Κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο για το αν θα είναι υγιής ή αρτιμελής σε όλη του τη ζωή. Δεν συμφωνώ όμως ότι μένοντας κάποιος ανάπηρος τελειώνει γι' αυτόν η ζωή και η εικόνα της αναπηρίας του προκαλεί τον οίκτο στα βλέματα των υπολοίπων. Ο άνθρωπος έχει δυνάμεις που ούτε ο ίδιος έχει φανταστεί και εμφανίζονται τη στιγμή που δεν το περιμένει. Βέβαια δε λέω ότι τα πράγματα είναι εύκολα αλλά σημαντικό είναι το πως νιώθει ο καθένας, αν τα παρατήσει και αφεθεί, τότε ναι, οι περισσότεροι θα τον λυπηθούν, αν όχι τότε προκαλεί το θαυμασμό! Πέρσι σε ένα χιονοδρομικό είχα δει μια κοπέλα με ειδικές ανάγκες με μονοσκί, πίστεψε με είχε την ίδιο ενθουσιασμό (και περισσότερο μπορώ να πω) και τη λάμψη στα μάτια από τον καθένα μας που κάνουμε το αγαπημένο μας σπορ, .... τη θαύμασα, συγκινήθηκα από τη δύναμη της θέλησης και το κουράγιο της. Όταν έκλεινε το ΧΚ ήμουν κοντά της και τη χαιρέτησα με ένα χαμόγελο, με κοιτά, χαμογελά και αυτή και μου λέει... "τι κρίμα κλείνει, δεν το χορταίνω, θα μπορούσα να κάνω όλη μέρα!" Τι να πεις μετά ?.... Θαυμασμός και μόνο για τη δύναμη της ζωής. Και κάτι τελευταίο, διάβασα πρόσφατα κάπου, ότι από έρευνες που έγιναν σε διάφορους ανθρώπους σχετικά με το πόσο ευτυχισμένοι ήταν, δεν έπαιζε κανένα ρόλο αν αυτοί ήταν αρτιμελείς ή ανάπηροι, πλούσιοι ή φτωχοί, αντίθετα βρήκαν ανθρώπους με ειδικές ανάγκες να είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι από ανθρώπους που ήταν απολύτως υγιείς. Quote Share this post Link to post Share on other sites
Nickel 76 Report post Posted January 14, 2007 οπως και να εχει παιρνουμε ρισκα στο βουνο. Quote Share this post Link to post Share on other sites
Nickel 76 Report post Posted January 14, 2007 Οπως και να εχει παιρνουμε ρισκα στο βουνο. Οσο και να προσεχεις κάποια στιγμή θα το κάνεις το λάθος. Εαν είσαι τυχερος, οπως εδω: (Πέρσι τον Απρίλιο κολλησε το παντελονι στο βραχο, ξεκουμπωσε το σκι και πεφτωντας καταφερα μεσα στις 2 βουτιες που εγιναν να αποφυγω τα βραχακια και να σταματησω στο σημειο που τραβηξα τη φωτο) μπορει να τη γλυτωσεις ,μεχρι την επομενη φορα. Προσπαθω στη ζωη μου τα ρισκα μου να ειναι μετρημενα και να προνοω μερικα πραγματα. Εχω περασει στο μυαλο μου ομως οτι ολα ειναι μεσα στο παιχνιδι, ας ζησουμε τωρα που μπορουμε. Οπως λεει και ο Ιπποκρατης (Hippo) "εχω μετανιωσει γι'αυτα που δεν δοκιμασα, ποτε γι΄αυτα που εχω κανει". Η ζωη ειναι μικρη για να αγχωνομαστε με το τι μπορει να κανουμε εαν μας συμβει κατι τετοιο. Have fun... Quote Share this post Link to post Share on other sites
over-poulover 7,010 Report post Posted January 15, 2007 Ζήσε την μέρα σου σαν να είναι η τελευταία....! Και όλα αυτά περί θανάτου είναι ελαφρώς μακάβρια απλώς να σας θυμήσω ότι όσο και να μην το θέλουμε,δυστυχώς κάποια στιγμή θα μας βρεί....! κλαψ!λυγμ!Η ζωή είναι μια τρύπα, άλλος την περνά με κότερο και άλλος την ανοίγει περισσότερο...! Quote moments ...Have a nice day before a bastard comes and fucks it up... Λίζα...θα'ρθείς...θα κάνουμε μπανάνα...?! Share this post Link to post Share on other sites
cadm8 1 Report post Posted January 15, 2007 Πριν από δέκα μέρες, πηγαίνω αδιάφορα σε επιφανειακή πούδρα ωραία κ καλά, στο σημείο δεν είχε κλίση η πλαγιά ξαφνικά λόγω του ότι το χιόνι ήταν λίγο, κολλά το ένα πέδιλο κ φεύγω με οριζόντια βολή προς τα εμπρός κ προσγειώνομαι με τα μούτρα Και απευθείας σκέφτομαι αν εκεί μπροστά υπήρχε μια μεσαία πέτρα κ όχι πούδρα αυτή η στιγμή θα έγραφα;; Quote Share this post Link to post Share on other sites
odyssey 2 Report post Posted January 15, 2007 Πριν από δέκα μέρες, πηγαίνω αδιάφορα σε επιφανειακή πούδρα ωραία κ καλά, στο σημείο δεν είχε κλίση η πλαγιά ξαφνικά λόγω του ότι το χιόνι ήταν λίγο, κολλά το ένα πέδιλο κ φεύγω με οριζόντια βολή προς τα εμπρός κ προσγειώνομαι με τα μούτρα Και απευθείας σκέφτομαι αν εκεί μπροστά υπήρχε μια μεσαία πέτρα κ όχι πούδρα αυτή η στιγμή θα έγραφα;;Χτύπησες? Φορουσες κρανος? Αν οχι, πιστευεις οτι θα βοηθουσε εφοσον επεσες με τη μουρη οπως περιγραφεις?Σιγουρα αν ειχε πετρα εκει θα ηταν πιο επωδυνο Quote no friends on a powder day Share this post Link to post Share on other sites
Nickel 76 Report post Posted January 15, 2007 ρωτηστε και Λουη εκτος πιστας στα Ανω Κελλαρια... τυπικη σαβουρδα περαν των δυνατοτητων του... κατεβαινει (υποψιασμενος), χτυπησε σε καλυμενη πετρα, παρτον κατω. Τωρα ενα απο τα δυο παιζει, ή θα ηταν ατυχος αν χτυπαγε σε πετρα ή τυχερος που δε χτυπησε. εχει διαφορά Quote Share this post Link to post Share on other sites
cadm8 1 Report post Posted January 15, 2007 Δε χτύπησα ήμουν τυχερός το κράνος πιστεύω δε θα βοηθούσε έκτος αν ήταν full face που τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει για σκι στην αγορά, εκτός αν πάρεις μοτοκρος. Quote Share this post Link to post Share on other sites
moonsoda 27 Report post Posted January 15, 2007 Πρόληψη και προστασία είναι θεμιτά...αλλά δεν θα είναι ποτέ αρκετά. Αν θέλει κάποιος να ζήσει κάτι παραπάνω του καθημερινού πάντα θα έχει και το ρίσκο. H ζείς μέσα σε ένα κουτί με τον φόβο μην πάθεις κάτι...... η ζείς... Xωρίς ρίσκο πάντως..κέρδος σπάνια έρχετε. Quote Πόσες μέρες snbrd έκανες φέτος..... Ποοοοοοσο?? ΧΑχαχαχΧΑΧΑΧΑΧΑ Share this post Link to post Share on other sites
nek70 5 Report post Posted January 15, 2007 Υψηλό ρίσκο υψηλή απόδοση λένε οι Βρετανοί (έχουν και αναλαμπές καμιά φορά) ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του. Σε άλλο άθλημα με έμαθαν ότι το ρίσκο θα πρέπει να το διαχειρίζεσαι ανάλογα, αξίζει σε σχέση με την απόδοση, εάν όχι μην το πάρεις σε καμία περίπτωση. Quote Share this post Link to post Share on other sites
fotski 19 Report post Posted January 15, 2007 Το μεγαλύτερο ρίσκο στην ζωή είναι να μην ρισκάρεις. Quote http://www.fitnesslogic.gr Share this post Link to post Share on other sites
zox 746 Report post Posted January 16, 2007 το ρίσκο θα πρέπει να το διαχειρίζεσαι ανάλογα,αξίζει σε σχέση με την απόδοση, εάν όχι μην το πάρεις σε καμία περίπτωση. Το θεωρώ πολύ σωστό.Συμφωνώ. Quote 16 βαθμοί....μπρρρ κρυώνω!!!! Share this post Link to post Share on other sites
MakisM 3,965 Report post Posted January 16, 2007 Αυτο που περιγραφουν οι περισσοτεροι λεγεται Risk Based Management (RBM) και ειανι μια ορθολογισμενη προσεγγιση αναληψης ρισκου συμφωνα με τις πιθανοτητες ζημιας. Χρησιμοποιειται κατα κορον στις βιομηχανιες. τοσο για τη σχεδιαση, οσο και για τη συντηρηση σημαντικων μηχανηματων και τελικα για τη ληψη αποφασεων σε μια δεδομενη καμπη. Στην πιο απλουστευμενη μορφη του, ειναι ενα μητρωο πιθανοτητων και επακολουθων το οποιο εχει προκαθορισμενα (απο την εταιρεια) ποιοι συνδυασμοι ειναι απαραδεκτοι, ποιοι συνδυασμοι πρεπει να δουλευτουν και ποιοι συνδυασμοι ειναι αδιαφοροι. Θα ηταν ενδιαφερον σαν σεμιναριο, αν μπορουσαμε να δρομολογησουμε πιθανοτητες στα πιθανα επακολουθα. Φιλικα ΜακηςΜ Quote Share this post Link to post Share on other sites
louis 53 Report post Posted January 16, 2007 Αυτο που περιγραφουν οι περισσοτεροι λεγεται Risk Based Management (RBM) και ειανι μια ορθολογισμενη προσεγγιση αναληψης ρισκου συμφωνα με τις πιθανοτητες ζημιας. Χρησιμοποιειται κατα κορον στις βιομηχανιες. τοσο για τη σχεδιαση, οσο και για τη συντηρηση σημαντικων μηχανηματων και τελικα για τη ληψη αποφασεων σε μια δεδομενη καμπη. Στην πιο απλουστευμενη μορφη του, ειναι ενα μητρωο πιθανοτητων και επακολουθων το οποιο εχει προκαθορισμενα (απο την εταιρεια) ποιοι συνδυασμοι ειναι απαραδεκτοι, ποιοι συνδυασμοι πρεπει να δουλευτουν και ποιοι συνδυασμοι ειναι αδιαφοροι. Θα ηταν ενδιαφερον σαν σεμιναριο, αν μπορουσαμε να δρομολογησουμε πιθανοτητες στα πιθανα επακολουθα. Φιλικα ΜακηςΜ Έτσι είναι και ανάλογο είναι το πόκερ και η πόκα στα χαρτιά, ο καλός παίχτης ξέρει να διαχειρίζεται το ρίσκο (πότε αξίζει και πότε όχι)... Quote Share this post Link to post Share on other sites
MakisM 3,965 Report post Posted January 16, 2007 Ναι, αλλα εκει ειναι μονοδιαστατο (αποφαση αν θα πονταρεις η οχι/εχασες-κερδισες). Το αν θα κατεβεις ενα λουκι η οχι ειναι δισδιαστατο (τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις ακεραιος, τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις με απλες πρωτες βοηθειες, τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις με σπασιμο, τοσες πιθανοτητες να...μην το κατεβεις (ζωντανος)...). Μετα το RBM εχει prevention/mitigation action. (Τοση βελτιωση πιθανοτητων να επιζησεις να φορας κρανος, τοση βελτιωση αν φορας body armor, τοση βελτιωση αν βελτιωσεις την τεχνικη σου/παρεις μαθηματα πριν το αποτολμησεις). Eκει προσπαθεις να βελτιωσεις ειτε τις πιθανοτητες (prevention) ειτε τα επακολουθα (mitigation). Αυτο το κανει...πολυδιαστατο Δυστυχως ειναι ολοκληρη επιστημη που αλλαζει τον τροπο του σκεπτεσθαι...Δυστυχως, εφαρμοζεται σωστα μονο οταν υπαρχουν αρκετα στατιστικα δεδομενα (MTBF), στατιστικες ατυχηματων κλπ. Φιλικα ΜακηςΜ Quote Share this post Link to post Share on other sites
odyssey 2 Report post Posted January 16, 2007 Ναι, αλλα εκει ειναι μονοδιαστατο (αποφαση αν θα πονταρεις η οχι/εχασες-κερδισες). Το αν θα κατεβεις ενα λουκι η οχι ειναι δισδιαστατο (τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις ακεραιος, τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις με απλες πρωτες βοηθειες, τοσες πιθανοτητες να το κατεβεις με σπασιμο, τοσες πιθανοτητες να...μην το κατεβεις (ζωντανος)...). Μετα το RBM εχει prevention/mitigation action. (Τοση βελτιωση πιθανοτητων να επιζησεις να φορας κρανος, τοση βελτιωση αν φορας body armor, τοση βελτιωση αν βελτιωσεις την τεχνικη σου/παρεις μαθηματα πριν το αποτολμησεις). Eκει προσπαθεις να βελτιωσεις ειτε τις πιθανοτητες (prevention) ειτε τα επακολουθα (mitigation). Αυτο το κανει...πολυδιαστατο Δυστυχως ειναι ολοκληρη επιστημη που αλλαζει τον τροπο του σκεπτεσθαι...Δυστυχως, εφαρμοζεται σωστα μονο οταν υπαρχουν αρκετα στατιστικα δεδομενα (MTBF), στατιστικες ατυχηματων κλπ. Φιλικα ΜακηςΜ Απο αυτα που διαβαζω για ατυχηματα κλπ φετος, να υποθεσω οτι το MTBF ειναι καπου στα 31-32 χρονια? οποιος ειναι κατω απο 32, να τα χωσει αφοβα Quote no friends on a powder day Share this post Link to post Share on other sites
MakisM 3,965 Report post Posted January 16, 2007 Φυσικα! Φυσικα! Αλλα οπως ολα, εξαρταται απο το μοντελο. Καποια παλια μοντελα εχουν περασει τις παιδικες ασθενειες και με δαρβινεια επιλογη εξακολουθουν να λειτουργουν αψογα! Καποια καινουρια μοντελα, επειδη το λογισμικο τους ειναι vaporware, πανε για φουντο απο χερι... Πριν δοκιμασετε, καντε ενα test drive Φιλικα ΜακηςΜ Quote Share this post Link to post Share on other sites
