Δουλειά

[batucada 7]

Σε συζητήσεις κατά καιρούς με φίλους, γνωστούς και συνεργάτες πολλές φορές βρέθηκα προ εκπληξεως όταν μου λέγανε ότι σκέφτονται να αλλάξουν δουλειά. Και η έκπληξη μου ήταν γιατί οι περισσότεροι είναι επιχειρηματίες μερικές φορές μάλιστα σε επικερδείς επιχειρήσεις και μερικοί διατηρούν επιχειρήσεις δεύτερης γενιάς που σημαίνει ότι έχουν μια αρκετά σημαντική βάση και οικονομική και πελατειακή.

 

Ο βασικός λογος δεν είναι η δυσκολία της δουλειάς άλλα ότι δεν τους γεμίζει αυτο που κάνουν. Εχω αρκετά παραδείγματα και μου φάνηκε περίεργο που οι περισσότερες περιπτώσεις συνέπεσαν χρονικά. Τις τελευταίες μέρες είχα και ανάλογη συζήτηση με συγγενικό πρόσωπο και το αντιμετώπισα με σχετική επιφύλαξη αλλά δεν το κρύβω ότι με ταρακούνησε.

 

Και εγώ κατά καιρους σε αρκετές δουλειές που ήμουν βρέθηκα να ψάχνω διέξοδο, αλλά τώρα τελευταία ακούω όλο και περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις.

 

Με τους γονεις μου και κάποιους θείους μου στο παρελθόν έχω διαφωνήσει που προσπαθουσαν τα παιδιά τους να τα κατευθύνουν σε σίγουρες δουλειές (στρατιωτικους κτλ.) και τους είχα πει ότι μπορεί τα παιδιά να έχουν άλλες κλισεις και αυτό που τους κατευθύνουν μπορεί να τους κάνει δυστυχισμένους. Δεν ξέρω αν έκανα καλά που το υποστήριζα αυτό.

 

Δεν ξέρω αν και εσείς έχετε ανάλογες περιπτώσεις είτε προσωπικές εμπειρίες είτε γνωστών σας, θα ήταν ωραίο να τις συζητήσουμε, μια και απ' ότι φαίνεται εξελίσσεται σε φαινόμενο το συγκεκριμένο.

[BOOZER 0]

Να διαχωρίσουμε το αντικείμενο της συζήτησης γιατί έθιξες ενδιαφέροντα θέματα, αλλά πρωτογενώς διαφορετικά μεταξύ τους; Δηλαδή, επαγγελματικός προσανατολισμός, αλλαγή επαγγελματικού περιβάλλοντος και αλλαγή αντικειμένου επιχείρησης. Αν κατάλαβα καλά

[batucada 7]

Μπορουμε να μιλησουμε για όλα...

[ΑΛΕΞΗΣ 4,217]

Οικογενειακές επιχειρήσεις.

 

Η πρώτη γενιά (αδέλφια) έστησε μία επιχείρηση και ζούσε μόνο γι' αυτή.

Η δεύτερη (ξαδέλφια) βάζει σε δοκιμασία το επιχειρείν.

Διέξοδος : ο καθένας τον δρόμο του, εάν δεν έχει όρεξη για γκρίνια ή δικαστικές διαμάχες.

 

 

 

Κι άλλο ωραίο θέμα.

[napa 0]

Σταθη δεν καταλαβαινω αν αυτο εσυ το βρισκεις κακο ή καλο? Οπως το διατυπωνεις παντως νομιζω οτι σε τρομαζει κατι τετοιο.. Αν δεν καταλαβα διορθωσε με.

 

Η γνωμη μου..

Το να θελει καποιος να κανει μια τετοια αλλαγη στη ζωη του δεν νομιζω οτι ειναι κατι που πρεπει να μας ανυσηχει. Για μενα δειχνει οτι αυτος ο ανθρωπος διεκδικει κατι. Παιρνει αποφασεις. Τολμα!

Ισως να μου πεις οτι σε ανυσηχει το οτι ξεκινησε να κανει κατι που δεν το αγαπουσε, που δεν του ταιριαζε, που δεν το διαλεξε? -Και ποιος ειπε οτι στη ζωη δεν κανουμε λαθος επιλογες? το θεμα ειναι να τις αναγνωριζουμε και να τις παλευουμε για να τις διορθωσουμε.

Κι'αν τον πιεσαν να διαλεξει κατι αλλο οι γονεις του, αυτο ειναι ενα λαθος μιας αλλης εποχης/νοοτροπιας.. αυτη πρεπει να μας ανυσηχει. Οχι η αποφασιστικοτητα και η τολμη του να αφησει το σιγουρο και να πιασει το ονειρο..

 

Αλεξη αυτο μου θυμιζει ενα γνωμικο που λεει "η πρωτη γενεά φτιαχνει, η δευτερη τα κραταει, και η τριτη τα χαλαει"...

για να μην σου πω οτι ισως και απο την πρωτη παμε κατευθειαν στη τριτη μερικες φορες...

Οσο για τα συνετεριλικια... εκ πειρας (και οχι εμπειριας) πιστευω ακραδαντα πως οι συνεταιρικες επιχειρησεις καλο ειναι να αποφευγονται. Ακομη και μεταξυ αδελφων...

Τι λετε? κανω λαθος?

[batucada 7]

Σταθη δεν καταλαβαινω αν αυτο εσυ το βρισκεις κακο ή καλο? Οπως το διατυπωνεις παντως νομιζω οτι σε τρομαζει κατι τετοιο.. Αν δεν καταλαβα διορθωσε με

Οχι καμία σχέση εχω αλλάξει πολλες δουλειές και αντικείμενα στην σύντομη σταδιοδρομία μου, δεν με τρομάζει, απλά το συναντησα αρκετές φορες το τελευταίο διάστημα. Δεν μιλάω για περιπτώσεις υπαλληλων αλλά επιχειρηματιών ή παιδιών τους που γενικά σκέφτονται μια αλλαγή στην επαγγελματική ζωή τους. Αυτο δεν είναι απλό γιατί εκτός απο τον εαυτό τους "κουβαλάνε'" κι ενα σωρό οικογένειες μαζί τους που ζουνε απο την επιχείρησή τους και κατα πάσα πιθανότητα θα μείνουν χωρίς δουλειά.

[BOOZER 0]

Αυτο δεν είναι απλό γιατί εκτός απο τον εαυτό τους "κουβαλάνε'" κι ενα σωρό οικογένειες μαζί τους που ζουνε απο την επιχείρησή τους και κατα πάσα πιθανότητα θα μείνουν χωρίς δουλειά.

 

Γι'αυτό όταν με το καλό γυρίσω Θεσσαλονίκη, θα σου πω που είναι η οικογενειακή μας επιχείρηση, για να μην πεινάσουμε!

 

Πέρα όμως απ'την πλάκα (και γι'αυτό ζήτησα το διαχωρισμό στην αρχή) όλα ξεκινούν από το τι θέλει κανείς στη ζωή του: αν αντιλήφθηκε σωστά τις κλίσεις και τις δεξιότητές του, αν βρήκε συμπαράσταση, αν η δουλειά του είναι απόρροια δικής του επιλογής ή άλλων συνθηκών, αν δουλεύει μόνο για βιοποριστικούς λόγους, αν αναγκάστηκε να αλλάξει επαγγελματική πορεία βεβιασμένα (έχω ένα συνοικιακό σινεμά κι ανοίγουν δίπλα μου τα Ster!) κ.ο.κ.

Συνεπώς είναι μεγάλο θέμα και ενέχει πολλούς και διαφορετικούς πολυσύνθετους παράγοντες μέσα του.

 

Στη δική μου περίπτωση, διάλεξα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα γιατί το αγαπάω, γιατί δεν φαντάζομαι να σταματήσω ποτέ να ασχολούμαι με αυτό.

Έτσι απέρριψα την οικογενειακή επιχείρηση... την όποια ευκολία αυτό μπορεί να έχει και μέχρι στιγμής εργάζομαι ως υπάλληλος.

 

[Yota 472]

Νομίζω ότι γενικά ο άνθρωπος ανά κάποια διαστήματα στη ζωή του πρέπει να επαναπροσδιορίζεται. Δηλαδή να κάνει έναν τύπου "απολογισμό", ποιός είναι, τί έχει κάνει, τί ήθελε να έχει πετύχει μέχρι σήμερα, ποιοί οι στόχοι του για το αύριο, πώς νιώθει για τον εαυτό του και τις συνθήκες ζωής του και αν η πορεία του θα τον οδηγήσει στους στόχους του. Απώτερος στόχος: Η ολοκλήρωση / ευτυχία...Αν λοιπόν μία τέτοια φάση "κρίσης ζωής" δεί κάποιος ότι δεν είναι ευτυχισμένος με αυτό που κάνει ή/και έχει κάποιες άλλες εναλλακτικές που θα τον κάνουν πιό ευτυχισμένο (ή του δημιουργούν τη βάσιμη προσδοκία ότι θα γίνει πιό ευτυχισμένος) ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ πρέπει να αλλάξει αντικείμενο, τόπο διαμονής, φίλους, σύντροφο, τα πάντα!!! Είναι καθήκον του απέναντι στην ύπαρξή του που είναι μοναδική και ανεπανάληπτη!

 

Μέσα στις παραμέτρους που πρέπει να λάβει υπόψη του είναι και το γεγονός ότι αν π.χ. κλείσει την επιχείρησή του, θα μείνουν 40 οικογένειες άνεργες......αλλά είναι 1 παράμετρος στις xx. Μπορεί να ανοίξει άλλη δουλειά και να "δώσει ψωμί" σε 140 οικογένειες!

 

Αυτά, βέβαια, στη θεωρία....Στην πράξη είναι πολύ δύσκολο, ιδίως όταν κανείς "κουβαλάει" υποχρεώσεις, παιδιά, γονείς, υπαλλήλους, κλπ....κι όχι μόνο....Μακάρι να είχαμε την τόλμη να "ξεβολευόμαστε" από την τακτική μας ζωούλα (τακτική ζωούλα είναι κι ας περιλαμβάνει και τα XTREME sports....) που έχουμε μάθει και να αναζητούσαμε αυτό που πραγματικά λαχταράει η ψυχή μας κάθε όποτε νιώθουμε ότι βαλτώνουμε...

[makalu 10]

Αφεντικο, παρολο που μ΄αρεσει η δουλεια κ μπορω να καθομαι επι ωρες να την κοιταω’ δε θα δουλεψω σημερα, εχω mogulάρια!!!

 

Εχεις απολυτο δικιο Στάθη, προχθες συζητουσαμε αυτο ακριβως το θεμα με τον «Βαγγέλη» (εναν φιλο του φορουμ μας) σχετικα με τις ανησυχιες που τοποθετεις.

Ειμαι κ εγω στο ελευθερο επαγγελμα (με συνεταιρους γ@μW τα παιδια…ευτυχως), η δουλεια παει πετωντας (τάτς γούντ), αλλα παρολα αυτα, άλλα ηταν κ ειναι τα σχεδια μου κ αυτα ονειρευομαι νυχθημερον.

 

Απλες αρχες της αγορας: Οσο Γυριζεις Μυριζεις, οσο Καθεσαι Βρωμιζεις, καθως επισης’ Aν κανεις αυτο που εκανες παντα, Θα εχεις αυτο που ειχες παντα.

 

Τεσπα, η σκληρη δουλεια δε σκοτωσε ποτε κανεναν, αλλα γιατι να παιζουμε με την τυχη μας;

[kello 0]

Οι ανησυχίες πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν ... απλά κάποιοι χαρακτήρες είναι πιο ανήσυχοι από κάποιους άλλους.....

Είναι χαρακτηριστικό του ότι όταν όλα πάνε καλά σε ένα τομέα να μην ικανοποιούμαστε και να καθόμαστε στα καρφιά ζητώντας κάτι το διαφορετικό, που μπορεί να είναι και μια ουτοπία φτιαγμένη μέσα στο μυαλό μας έτσι όπως τη νομίζουμε εμείς, χωρίς να υπολογίζουμε διάφορους αστάθμητους παράγοντες και που μπορεί από το σχεδιασμό μέχρι την υλοποίηση να μην είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα τελικά...

Για σκεφτείτε .... να θες να φύγεις από τη πόλη γιατί την έχεις σιχαθεί, δεν αντέχεις την κλεισούρα του γραφείου, χωρίς να εκτιμάς ότι αυτή η δουλειά σου προσφέρει την άνεση να χαίρεσαι τις εκδρομές, τα ψώνια, τις εξόδους κτλ κτλ.

Να φεύγεις τελικά από την πόλη και φτάνοντας στην επαρχία να πρέπει να αντιμετωπίσεις την ανεργία, η οποία είναι πολύ πιο έντονη απ΄ ότι στην πόλη ή αν στήσεις τελικά τη δική σου επιχείρηση να βλέπεις οι κόποι σου να πηγαίνουν χαμένοι βλέποντάς τη να μαραζώνει ... και τότε δεν θα έχεις ούτε την πολυτέλεια να ασχοληθείς μ' αυτά που αγαπάς, γιατί θα πρέπει να ασχοληθείς με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα.

Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα και απλά τα πράγματα, δεν είναι όμως !

 

Σόρρυ αν σας κούρασα ή αν σας έκανα την καρδιά περιβόλι, δεν είμαι ο χαρακτήρας που τα βλέπει όλα μαύρα, απλά προσπαθώ να σκέφτομαι πρακτικά περισσότερο για να επαναφέρω τον εαυτό μου στην πραγματικότητα γιατί και εγώ έχω τέτοιου περιεχομένου ανησυχίες παααρα πολλές φορές.....

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να έχουμε ανησυχίες και να τολμάμε να κάνουμε νέα βήματα...

 

(Πάντως αφεντικό ..... σήμερα δεν έχω όρεξη για δουλειά .... πειράζει? )

[vouli 2]

Η εποχή που ζούμε μας βάζει συνεχώς σε μια διαδικασία ψαξίματος (ούτε έκθεση να έγραφα) για κάτι καλύτερο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επέλεξαν μία δουλειά βάση μισθού περισσότερο και όχι βάση αυτό που τους αρέσει. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό γιατί ο καθένας από εμάς έχει διαφορετικές ανάγκες και προτεραιότητες.

 

Δεν επέλεξα το ΤΕΦΑΑ σαν πανεπιστήμιο περισσότερο επέλεξε αυτό εμένα (δηλ. το δήλωσα αλλά δεν ήθελα να πάω). Τελείωσα αλλά δεν ήθελα να δουλέψω σαν γυμνάστρια με τίποτα (εκτός των δύο σαιζόν σαν καθηγήτρια σκι), άρα τι κάνω; Δίνω καταταρκτήριες για το ΤΕΙ φυσικοθεραπείας, προκειμένου να το συνδυάσω με την γυμναστική για καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση, όχι ότι με τρέλαινε η φυσικοθεραπεία, αλλά ήταν ΟΚ. Δεν πέρασα, και κινώ διαδικασία να φύγω για το εξωτερικό, δυστυχώς η πρόταση που μου έκανε το πανεπιστήμιο που με δέχθηκε είχε τρελά δίδακτρα τα οποία και δεν μπορούσα να πληρώσω, άρα πάει και αυτό! Αποφάσισα τότε να βγω στην αγορά και να ψάξω για δουλειά, βρήκα σαν ιατρικός επισκέπτης σε μία εταιρεία, στο 6μηνο παραιτήθηκα! Οπότε είχα δύο επιλογές κατ' εμέ, ή να κάνω αυτό που ήθελα πάντα (δημοσιογράφος) και φοβόμουν την ανεργία ή να ψάξω για άλλη δουλειά. Τελικά στα 27 μου αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος, τελικά άξιζε τον κόπο έστω και αργά, όχι για τα λεφτά γιατί δεν είναι ότι καλύτερο αλλά γιατί μου αρέσει αυτό που κάνω. Βέβαια εγώ δεν έχω οικογένεια να στηρίξω οπότε δεν με νοιάζει που πέρνω λίγα, κάνω αυτό που θέλω και μου φτάνει.

 

Που θέλω να καταλήξω, πολλές φορές η ζωή μας σπρώχνει σε άλλους δρόμους, όταν όμως οι αντοχές μας αρχίζουν και φθήνουν ψάχνουμε για κάτι καλύτερο (όπως ο καθένας το εννοεί). Στη σημερινή εποχή κιόλας που η αστάθεια και η κρίση στην αγορά είναι πιο έντονες από ποτέ, το να ψάχνεσαι για κάτι καλύτερο είναι πιο έντονο αλλά με μεγαλύτερο ρίσκο.

 

Δεν είμαι υπέρ "γίνε στρατιωτικός/δάσκαλος να έχεις μιά σίγουρη δουλειά" και εγώ σαν γυμνάστρια σε σχολείο θα είχα μία σίγουρη δουλειά και τα λεφτά μου θα τα έδινα στους ψυχολόγους - μου είναι αδύνατον να αντέξω 20-30 παιδιά να φωνάζουν πάνω από το κεφάλι μου, τρελαίνομαι -

 

Μετράς τις καταστάσεις, τα θέλω σου και τις προταιρεότητες και αποφασίζεις. Ενδεχομένως και εγώ εάν δεν είχα τους γονείς μου να με στηρίξουν οικονομικά μέχρι τα 30 μου που βρήκα δουλειά να μην είχα κάνει αυτό που ήθελα, και να ψαχνόμουν τώρα να αλλάξω δουλειά. Από το περιβάλλον μου βλέπω αυτό που διαπίστωσες και εσύ, ανθρώπους να θέλουν κάτι άλλο. Το γιατί, χωράει μεγάλη συζήτηση, αυτό που φαίνεται λογικό σε εμάς δεν είναι λογικό για τους άλλους.

 

Δύσκολο το θέμα που άνοιξες Στάθη.

[MakisM 3,965]

Μεγαλη κουβεντα!!...

 

Εχοντας αλλαξει οχι μονο δουλειες, αλλα και χωρες... να σας πω λιγα πραγματα απο τη δικη μου εμπειρια.

 

Αξιωμα 1ον: Αν απο τη φυση σου δεν βολευεσαι ευκολα, ποτε δεν εισαι ευχαριστημενος (Makalu καποτε δεν υπεγραφες κατι σαν Unhappines is the continuous pursuit of Hapiness η κατι τετοιο;..).

 

Αξιωμα 2ον: The grass is always greener on the other side of the street...

 

Επειδη λοιπον δεν βολευομαι ευκολα...οταν τελειωσα το ΕΜΠ το '76, αντι να παω φανταρος και σαν καλος πολιτης μετα απο 28 μηνες να παω να δουλεψω στο γραφειο του πατερα μου και να παντρευτω το καλο κοριτσι απο καλη οικογενεια και με καλη προικα που σιγουρα θα μου ειχαν διαλεξει... (ε γινοταν αυτα τοτε...) την κοπανησα και πηγα για μεταπτυχιακα στην Αμερικη.

 

Μετα απο ενα MSc και ενα PhD, απεκομισα τα ακολουθα:

 

α) Γνωσεις με τη σεσουλα σε θεματα Θαλασσιας Κυματικης, Δυναμικη Κατασκευων (joint major) και αλλα...

 

β) Μια εξαιρετικη κοπελλα, με οικογενεια στην Ν. Ζηλανδια (οποτε κακη, ψυχρη και αναποδη να ηταν η οικογενεια δεν μας πολυοενδιαφερει ) και χωρις προικα! (Σαμπως ειχα εγω;...)

 

γ) Καριερα σαν ακαδημαϊκος γιοκ, γιατι οταν ειδα την σαπιλα και την πολιτικη που παιζεται στη χρηματοδοτηση research projects (ετσι κανεις καριερα), αποφασισα οτι δεν μου εκαναν και αποφασισα να παω στην πραγματικη ζωη, βιομηχανικη ερευνα...

 

Enter Exxon!

 

Εκατσα 16 χρονια με δαυτους! Η ζωη ενδιαφερουσα, ταξιδια πολλα, γυρισα τον κοσμο μπορω να πω, η δουλεια παντα ενδιαφερουσα, ποτε δεν βαρυγκομησα οτι δουλευα σε κατι ανιαρο.

 

Τι δεν μ'αρεσε; Ο τροπος αξιολογησης, οι ενδοεταιρικες συμμαχιες/πολιτικες που ειναι απαραιτητες για να ανεβεις και στην τελικη, οταν ανεβεις, ανακαλυπτεις οτι αυτη η δουλεια (management) δεν σ'αρεσει, για τις μικροπολιτικες της, τις συμμαχιες, τα μαχαιρωματα που χρειαζεται για να ανεβεις, σε μια θεση που σ'αρεσει ακομα λιγοτερο. (Ειχε πει καποιος CEO της Exxon οτι για να φτασεις στο Upper Management (member of the Board) πρεπει να εισαι διατεθειμενος να μαχαιρωσεις εστω και πισωπλατα τους εχθρους που βρισκεις στο δρομο σου. Για να γινεις ομως CEO, πρεπει να μαχαιρωσεις πισωπλατα τους φιλους σου...)

 

Το καλο με μια τοσο μεγαλη εταιρεια ηταν οτι καθε 3-5 χρονια επαιρνες μεταθεση σε καινουριο τομεα δραστηριοτητας, οποτε δεν καθοσουν να βραζεις στο ζουμι σου...Η καινουρια δουλεια σε απορροφουσε για 1-2 χρονια, μεχρι να χρειαστει να αρχισεις τις μικροπολιτικες, τις συμμαχιες, τα μαχαιρωματα...κτλ.

 

Καποια στιγμη, με μια σχετικη οικονομικη ανεξαρτησια, καθησαμε και καναμε απολογισμο. Ημαστε μεσηλικες, με καλη εμπειρια, καλη οικονομικη κατασταση και ενα καλο αλλα προδιαγεγραμμενο μελλον. Επισης ενα παιδι 8 χρονων που μεγαλωνε στον αυτοματο πιλοτο με την γκουβερναντα...Αξιζε να; αφιερωσουμε τα υπολοιπα (και καλυτερα μας) χρονια στην Exxon?

 

Αποφσισαμε λοιπον να ξεκινησουμε καινουρια ζωη, μια καινουρια περιπετεια, και μεταναστευσαμε στην Ελλαδα...(η χωρα της ευκαιριας, τι διαολο, 1,5 εκατομμυριο Αλβανοι δεν μπορει να κανουνε λαθος... ).

 

Ξεκινησα μια δικη μου εταιρεια, με δυο συνεργατες. Η δουλεια πηγε μετρια...δεν ειμαστε στο ιδιο μηκος κυματος...Εγω εχω συνηθισει τη δουλεια οπως γινεται στην Αμερικη, με το σχεδιασμο της, την υπευθυνοτητα που εχει ο καθε ρολος (μεγαλος η μικρος δεν εχει σημασια, ο μικροτερος τροχος να σπασει, σταματαει η νταλικα...). Αυτοι...εχουν τη δικη τους πραγματικοτητα...χαλαρα!

 

Δεν βλεπω μελλον...

 

Οποτε ετοιμαζομαι για την επομενη αλλαγη δουλειας...να δουμε που θα με βγαλει.

 

Σημειωστε ομως οτι τα πραγματα δεν ειναι τοσο μαυρα! Μπορει επαγγελματικα να μην μου εφερε τοση ικανοποιηση, αλλα μου αφησε αρκετο ελευθερο χρονο για να ασχοληθω με το γιο μου, τη γυναικα μου, το σκι, την ιστιοπλοϊα...να κανω νεους φιλους, να ασχολουμαι με το φορουμ ...

 

Θα μπορουσα να ειχα βολευτει στην παλια μου δουλεια στην Αμερικη; Σιγουρα!!! Ολοι εκει με νομιζαν βολεμενο...δυο μισθοι Exxon, οικονομικο προβλημα κανενα, αναγνωρισμενος σαν τεχνικος, σιγουρη καριερα.

 

Θα το ξαναεκανα; Σιγουρα! (Τουλαχιστον μεχρι το που πατησα ποδι στην Ελλαδα...) Τον ελευθερο χρονο που απολαυσα θα χρειαζοταν 5 καριερες για να τον παρω σαν αδεια!

 

Θα ξαναλλαξω ροτα; Σιγουρα! Μολις ο γιοκας μου τελειωσει Λυκειο, σαλπαρουμε για Αμερικη και νεες περιπετειες

 

Θα σας το συνιστουσα; Ανεπιφυλακτα, αν ο οργανισμος σας αντεχει το ταρακουνημα και δεν φοβαστε την αποτυχια (εδω καπου εχω ενα ψιλοπροβληματακι...).

 

Συμπερασμα;

 

Ουδεν!!!

 

Φιλικα

 

ΜακηςΜ

[AKIS-AIGIO 0]

Μεγάλο θέμα και δύσκολο. Η γνώμη μου είναι η εξής. Πρέπει να ξεκινάμε από το γεγονός ότι μια φορά περνάμε από αυτόν τον πλανήτη, άρα θα πρέπει να περνάμε τουλάχιστον καλά. Μην ξεχνάμε όλοι μας ότι ζούμε σε μια χώρα και μια εποχή, που δόξα το Θεό, ειρήνη έχουμε και πολιτισμό (αν και είναι σχετικό με τον όρο πολιτισμό , τι ακριβώς θέλουμε να πούμε). Δεν ζούμε ούτε στην υποσαχάρια Αφρική, ούτε στο Αφγανιστάν, γιατί τότε θα είχαμε άλλα προβλήματα και το συγκεκριμένο θέμα, δεν θα το ανοίγαμε καν.

Αν μου αρέσει η δουλειά που κάνω?? Όχι ιδιαίτερα (είμαι.......σχεδόν ελεύθερος επαγγελματίας), αλλά τουλάχιστον μου εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπέστατο εισόδημα που μου δίνει το περιθώριο να κάνω το κάτι παραπάνω στην ζωή μου, συντηρώντας τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Έχει αρκετά μείον, όπως για παράδειγμα δεν υπάρχει ωράριο, σταθερά έσοδα, ούτε ΣΚ, αλλά την ευχαριστώ πολύ γι αυτά που μου προσφέρει και προσπαθώ να κάνω και άλλα πράγματα στην ζωή μου, ώστε να μην “ζω για να δουλεύω”. Τα μάτια μου και η μύτη μου (κυρίως μέσω internet, το οποίο μπορεί να σου δώσει ΤΡΕΛΕΣ ιδέες) είναι σε διαρκή λειτουργία και ψάχνομαι συνέχεια για ιδέες, οι οποίες θα μπορούσαν να μου προσφέρουν αυτό το οποίο γράφω με bold και κόκκινο χρώμα, παραπάνω. Οι ανάγκες είναι παααααρα πολλές την σημερινή εποχή και ειδικά αν υπάρχει παιδί στην μέση το οποίο μιας και το έκανες, είσαι υποχρεωμένος να του εξασφαλίσεις (κατά το δυνατόν) όλα τα εφόδια και ακόμα παραπάνω τα οποία προστάζει η σημερινή εποχή. Άρα νομίζω ότι ο καθένας μας έχει την ευκαιρία του να πειραματιστεί με την ζωή του, όσο είναι μόνος του και έχει να φροντίζει μόνο τον εαυτό του. Μετά θέλει “νερό στο κρασί του” να τιμά την δουλειά του και αν δεν του αρέσει με τίποτα αυτό που κάνει, να προσπαθεί, όσο το δυνατόν, να μην τον επηρεάζει το γεγονός αυτό, έχοντας όλα τα αισθητήρια όργανά του ανοιχτά κοιτάζοντας για την αλλαγή, με πολύ συντηρητικές όμως, δυστυχώς, κινήσεις. Κάθε μέρα είναι .....άλλη μέρα και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει. Πάντως αυτό που έχω καταλάβει μέχρι σήμερα είναι ότι το μυστικό της επιτυχίας (ότι και αν κάνεις), πέρα από το κοινότυπο .....σκληρή δουλειά..... είναι η συνέπεια, ο επαγγελματισμός, το φιλότιμο. Και αν θέλεις κάποιος να πειραματιστεί εκ του ασφαλούς ή όχι (αυτός αποφασίζει) όταν του έρχεται μια ιδέα....(λογική όχι κάτι εξωπραγματικό)....να την προχωράει...να μην το πολυσκέφτεται....γιατί αν κάθεται και το ζυγίζει μήνες.....του βγαίνουν όλα τα αρνητικά συναισθήματα και όλες οι ανασφάλειες. Αν την πάρει ζεστά όλα θα πάνε καλά (ακόμα κι αν δεν ειναι πολυ καινοτόμο ή ανταγωνιστικό).

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Αν και νιώθω κάπως παρείσακτος σε αυτό το νήμα, θα καταθέσω και την δική μου εμπειρία.

 

Όπως ξέρουν αυτοί που με γνωρίζουν καλά, ουσιαστικά είμαι τεμπέλης .

 

Παρόλο που δουλεύω κατά μέσο όρο 9 ώρες την ημέρα, μένω με την εντύπωση ότι τελικά πληρώνομαι για να διασκεδάζω. Έχω την σπάνια τύχη να μου αρέσει τόσο πολύ η δουλειά μου ώστε όχι απλά δεν νιώθω ότι με κουράζει, αλλά αντίθετα ότι γεμίζει δημιουργικά τις ώρες μου και πραγματικά μου λείπει μετά από πολυήμερες διακοπές. Δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

[BOOZER 0]

Όπως ξέρουν αυτοί που με γνωρίζουν καλά, ουσιαστικά είμαι τεμπέλης

Εδώ ταιριάζει το γνωστό ελληνικό ρητό: Του τεμπέλη το ψωμί είναι φυλαγμένο!!!

 

Γειά σου ρε Χρήστο!

[c.j.jones 0]

Ξεκινησα να δουλευω 19 χρονων (τωρα ειμαι 28) απο τοτε μεχρι σημερα εχω αλλαξει 9 επαγγελματα (αν ειχα οικογενεια ή αλλες υποχρεωσεις ειναι δεδομενο οτι δεν θα το εκανα τοσο ευκολα ) μιας και αυτο που σπουδασα δεν το ασκησα ποτε για διαφορους λογους .Παντα αναζητουσα κατι καλυτερο οχι τοσο για τα χρηματα οσο για το οτι ηθελα να κανω κατι δημιουργικο, κατι που να με γεμιζει .

Τελικα βρηκα αυτο που ηθελα ...Βρηκα μια δουλεια με συμπαθητικες αποδοχες (που γινονται ολο και καλυτερες ) και τρομερο ενδιαφερον αλλα (γιατι παντα υπαρχει ενα αλλα στην ιστορια ) αναγκαστηκα να στερηθω πολλα πραγματα , απο προσωπικη ζωη μεχρι ...οσο παει . Βεβαια και αυτο ηταν επιλογη μου δεν με αναγκασε κανεις να δουλευω 34 ωρες ασταματητα ουτε να πηγαινω σαββατοκυριακο στο γραφειο .

Ξερω ομως οτι αν κουραστω τωρα σε 2 χρονια η ζωη μου θα ειναι πιο ευκολη στη δουλεια και θα μπορω να κανω και αλλα πραγματα .Το θεμα ειναι οτι οσο πιο νεος εισαι τοσο πιο ευκολα ρισκαρεις.

και πιστευω οτι ολες οι αποφασεις στη ζωη επιρεαζονται απο τις εκαστοτε συνθηκες ...

[batucada 7]

Βρηκα μια δουλεια με συμπαθητικες αποδοχες (που γινονται ολο και καλυτερες ) και τρομερο ενδιαφερον

Σορυ αν γίνομαι αδιάκριτος αλλά τι δουλεια κάνεις ?...

[c.j.jones 0]

Δουλευω σε εταιρια παραγωγης διαφημιστικων σποτ- σηριαλ -οργανωσης εκδηλωσεων (events) κλπ.

Τωρα αν με ρωτησεις τι κανω ακριβως θα σου πω "Τα παντα σε καλες τιμες "

[batucada 7]

Δουλευω σε εταιρια παραγωγης διαφημιστικων σποτ- σηριαλ -οργανωσης εκδηλωσεων (events) κλπ.

 

 

Ναι, οντως είναι ενδιαφέρον...

[c.j.jones 0]

Και αρκετα κουραστικο, βεβαια δεν βαριεσαι ποτε γιατι καμια μερα δεν ειναι ιδια , κανεις συνεχως διαφορετικα πραγματα , γνωριζεις πολλους ανθρωπους και συνεργαζεσαι με πολλους καλλιτεχνες που μεχρι πριν λιγο καιρο εβλεπες τα εργα τους στο σινεμα πχ.

Εχει ενδιαφερον αλλα πρεπει να σ΄αρεσει κιολας οπως ολες οι δουλειες ...Αν δεν ...τοτε παμε για αλλα...

[louis 53]

Η γνώμη μου είναι ότι η δουλειά (δουλεία), είναι ανάγκη πάνω απ' όλα και έτσι την αντιμετωπίζω...

Αν δεν αποδίδει η με κάνει να ασφυκτιώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα να επωμισθώ το κόστος της αλλαγής.

Μερικοί είναι ευχαριστημένοι με το εργασιακό τους περιβάλλον (κι εγώ δεν έχω παράπονο), αλλά αν είχα την δυνατότητα δεν θα δούλευα καθόλου.

Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα στη ζωή που με ευχαριστούν και τόσες ασχολίες, που λέω πότε να τελειώσω τη δουλειά να τρέξω σε αυτά.

Υπάρχουν βέβαια κάποιοι "τυχεροί", που τους γεμίζει η εργασία τους και σε συνδυασμό πάντα με τις απολαβές τους (πρέπει να είναι κάποιου επιπέδου αλλιώς ευχαρίστηση γιοκ), αισθάνονται ας πούμε ευτυχισμένοι.

Όμως όλοι τρελαίνονται όταν την κοπανάνε, άρα η ζωή είναι αλλού.

Κάποιος είπε ότι αν η δουλειά ήταν καλή δεν θα μας πλήρωναν...

Ρωτάω συχνά οδηγούς βουνού που έκαναν το χόμπι τους δουλειά, αν είναι ευχαριστημένοι και η απάντηση που παίρνω πιο συχνά είναι, "work is work what ever you do"...

Το χόμπι μου είναι ιερό και δεν θα το έκανα ποτέ δουλειά, εκτός κι αν ήμουν αναγκασμένος.

 

Το ξαναλέω δεν μου αρέσει καμία δουλειά, απλά συμβιβάζομαι για να ζω αξιοπρεπώς.

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Σορυ αν γίνομαι αδιάκριτος αλλά τι δουλεια κάνεις ?...

 

Δουλευω σε εταιρια παραγωγης διαφημιστικων σποτ- σηριαλ -οργανωσης εκδηλωσεων (events) κλπ.

 

Ναι, οντως είναι ενδιαφέρον...

 

Το πιο ενδιαφέρων ήταν αυτό:

Τωρα αν με ρωτησεις τι κανω ακριβως θα σου πω "Τα παντα σε καλες τιμες "

 

(Χωρίς παρεξήγηση ελπίζω )

[c.j.jones 0]

Kαμια παρεξηγηση ... Αλλοστε αυτη ειναι η σκληρη πραγματικοτητα ... κανω τα παντα και συμφερω

[MakisM 3,965]

Kαμια παρεξηγηση ... Αλλοστε αυτη ειναι η σκληρη πραγματικοτητα ... κανω τα παντα και συμφερω

 

 

 

[makalu 10]

Κατερίνα, δωσε ακριβη περιγραφη θεσης, διοτι θα εχεις προβλημα σε λιγο…τωρα που ελιωσαν κ τα χιούννν..

(δε μας τα λες καλα - εισαι κ σε ανταγωνιστικη εταιρια )