Leaderboard

https://anevenontas.gr/i-oreivasia-stin-epochi-tis-eikonas-apo-tin-praxi-sto-theama/ Δεν είναι μόνο στην ορειβασία . Νιώθω ότι και στην απλη τουριστική χιονοδρομία κανουμε πράγματα μόνο για το instagram . Και πραγματικά σκέφτομαι την επόμενη σεζόν να μην δημοσιεύω τίποτα αυτού του είδους . Ξεκίνησα την ορειβασία για το απέραντο βουνό , έτσι ακριβώς βγήκε και το σκι. Και επειδή οι ελληνικές πίστες ήταν κατά πλειοψηφία μικρές σε μήκος και γεμάτες πόρτες , το σκι εκτός πίστας ήταν μονόδρομος . Εκεί η προηγούμενη ορειβατικη εμπειρία χειμερινού βουνού ήταν ουσιαστικα ασφάλεια ζωής . Θυμάμαι η πρώτη μου σοβαρή χειμερινή ανάβαση ήταν στην Διρφυ και η αγνοια μου με οδήγησε να περάσω το γνωστό φρύδι χιονιού πριν την κορφή μια μέρα που έπρεπε να γυρίσω πίσω . Η δεύτερη ήταν η καθετη στον προφήτη Ηλία στον Ταΰγετο χωρίς κραμπον . Όταν ευτυχώς επέστρεψα ζωντανός στο καταφύγιο αποφάσισα να πάω σε ορειβατικό σύλλογο .Εκείνη την εποχή υπήρχαν ζωντανοι σύλλογοι που δεν κάναν σεμινάρια επι πληρωμή και δεν μοίραζαν άπειρα διπλώματα ....επί πληρωμή . Βέβαια ψώνια υπηρχαν και τοτε πολλά . Υπήρχαν όμως και άνθρωποι που αφιλοκερδώς σου δείχναν πως να δένεις ένα κραμπον , πώς να περνάς κερί στις ραφές τις μπότας σου , πώς να πέφτεις στον πάγο και να σταματάς ( λέμε τώρα ). Και στα δύσκολα υπήρξαν άνθρωποι που με ασφάλισαν την πρώτη φορά σε λούκι και με κουβάλησαν όταν κόντεψα να γίνω παγοκολονα. Τώρα τα σκας χοντρά για να μαθεις να γυρίζεις με το πιολέ στην πλάτη μέσα στις πίστες του χιονοδρομικου. Και να πηγαίνεις για σκι με μίνιμουμ τρία ζευγάρια σκι στην οροφή . Τα φαρδια , τα στενά , τα ορειβατικά . Θυμάμαι τα πρώτα μου άκαμπτα ορειβατικα μποτάκια μάζευα ένα χρόνο τα φράγκα και όταν πήγα μου είπε ( Θεός χωρεστον τώρα πια ) , εγώ να στα πουλήσω αλλα εσύ είσαι άξιος να τα φορέσεις , γιατί δεν σε κόβω έτοιμο . Και σταματησα να φοράω πια άρβυλα από το Μοναστηράκι και κοτλε με φαρδιά ρίγα να φωνάζει η μανα μου ότι τα κατεστρεψα. Πέρασα βέβαια και τις εποχές της άρνησης που έκοβα μοναχός διαδρομές ( ακόμα και τώρα το κάνω , αλλά τώρα να γίνει και κατι τα έχω φάει τα ψωμιά μου) . Πάντως φοράω αρβα ακόμα και μέσα στην πίστα και έχω στο σακίδιο σόντα , φτυάρι και φαρμακειο και βρίζω για το βάρος . Και έχω το συνήθειο να τσεκαρω το σήμα του κινητού και να κάνω έναν χάρτη στο μυαλό μου. Αναρωτιεμαι με όσους κανω περιστασιακά σκι ποιος είναι ικανός να με ξεθάψει , να με τραβήξει , να με βοηθήσει . Νομίζω το θέμα είναι στο "περιστασιακά" . Κακα τα ψέματα η συντροφιά πρεπει να είναι εκπαιδευμένη , συντονισμένη και μυαλωμενη. Πράγμα πολύ σπάνιο . Υγ. Έχω έντονη υψοφοβία . Άμα αρχιζω την κίνηση δεν έχω πρόβλημα άλλα πριν αρχίσω είμαι μια τραγωδία .