louis

Υπάρχει στο Chamonix για Midi και δεν χρειάζεται να έχεις κάρτα, όλης της κοιλάδας για να ανέβεις... Είναι λίγο ακριβή, δε λέω, αλλά έχει δύο συνεχόμενες καμπίνες, που σε ανεβάζουν 2800μ υψομετρική σε πολύ απότομο τερέν, που θα ήθελες μία ολόκληρη μέρα για να φτάσεις... Νομίζω υπάρχουν και αλλού καμπίνες και τρενάκια ακόμα, που μπορείς να κάνεις χρήση άπαξ, χωρίς να χρειάζεται να πληρώσεις όλη την ημερήσια κάρτα... Το ζητούμενο είναι η τιμή σε σχέση με το τι προσφέρει και τα 10€ είναι πολύ μεγάλο αντίτιμο για τόσο μικρό ανέβασμα... Αργά την Άνοιξη δε, μπορείς να ανέβεις ακόμα και μέχρι το σαλέ με το αυτοκίνητο, οπότε η απόσταση γίνεται ακόμα μικρότερη... Τέλος πάντων, δεν έχω διάθεση για γκρίνια, απλά μερικά πράγματα πρέπει να λέγονται. Κάποιος μπορεί να το δει σαν επιλογή, το να ανέβεις στον Βάκχο με 10€ (να δούμε πόσοι ορειβάτες-σκιέρ, θα κάνουν χρήση αυτής της "υπηρεσίας"), για μένα όμως είναι απαράδεκτο και θεωρώ ότι είναι πεταμένα χρήματα, κάτι σαν να παίρνω ταξί για 300μ απόσταση...

Αν κατάλαβα καλά δηλαδή για να ανέβει κανείς με τα λιφτ στην κορυφή του Βάκχου άπαξ, πρέπει να πληρώσει 10€... Λυπάμαι αλλά είναι πολλά (αναλογικά πάρα πολλά). Παλιά, πριν δύο χρόνια δηλαδή, ήταν 5€ (και αυτά πολλά είναι)... Μιλάμε για 100% αύξηση και δεν αξίζει το κόπο. Σε μία ώρα, μια ώρα και κάτι, είσαι με τις φώκιες στην κορυφή του Βάκχου. Τι διάολο ορειβάτες είμαστε αν δεν μπορούμε να περπατήσουμε 1 ώρα παραπάνω. Μπορεί οι επισκέπτες να πληρώνουν 10€, καθώς τους φαίνεται extreme έως αδύνατο να περπατήσουν 25 λεπτά σε χιόνι, για να πάνε με τα ψηλοτάκουνα στο σαλέ, αλλά οι ορειβάτες δεν είναι επισκέπτες, για να μπαίνουν στο ίδιο σκεπτικό και να δέχονται την "εκβιαστική" αυτή τιμή. Μέχρι το κέντρο να εξορθολογιστεί και να διορθώσει την τιμή της μιας ανάβασης, δεν θα κάνω χρήση αυτής...

Δεν μπορώ να συμφωνήσω......περισσότερο... Ο έρωτας είναι έρωτας, δεν μπορείς να βγάζεις λεφτά από αυτόν παρά μόνο να του τα χώνεις... Τώρα το εμπόριο δεν είναι γι αυτές τις εποχές στην Ελλάδα, η κάνε υπομονή για καλύτερες μέρες η πήγαινε αλλού, η ακόμα καλύτερα μην ασχολείσαι καθόλου με το εμπόριο, τουλάχιστον στην κλασική του μορφή... Ένα μαγαζί, που είναι δικό σου, για να πεις ότι αξίζει το κόπο, θα πρέπει να σου δίνει το ενοίκιο του συν ένα ακόμα μισθό από την εργασία σου, συν μια ακόμα μικρή υπεραξία, λόγω ρίσκου και δεύσμευσης κεφαλαίων και πολύωρης απασχόλησης. Οπότε καταλαβαίνεις δεν είναι καιρός για "άλματα"...

Κοίτα αυτό Αυτό σε λίγο καλύτερο Και ένα λίγο διαφορετικό Φυσικά υπάρχουν και άλλα ποδήλατα στην περιοχή των 500-600€, αλλά νομίζω ότι κάποιο από αυτά σε καλύπτει. Τα ποδήλατα που διάλεξες εσύ είναι προσανατολισμένα για χρήση στο χώμα και δεν ρολάρουν καλά στην άσφαλτο... Να προσέξεις ιδιαίτερα το μέγεθος...

Η tour είναι με PU πλαστικά και όχι με pebax.. Ωραία σόλα δείχνει να έχει και η διπλή γλώσσα που αρθρώνει προς τα πίσω, δείχνει να λύνει ένα από τα προβλήματα των ορειβατικών με γλώσσα, καθώς επιτρέπει στο πάνω μέρος της μπότας και του ποδιού να έρθει προς τα πίσω, σε μεγαλύτερη γωνία από ότι γίνονταν παλιά, χωρίς να έχει και αντίσταση από τη γλώσσα, όταν το κλιπ είναι κλειστό... Οι καινούργιες overlap μπότες του ορειβατικού σκι έχουν εξαλείψει αυτό το μειονέκτημα, επιτρέποντας μεγάλη προς τα πίσω άρθρωση, που είναι πολύ χρήσιμη στο περπάτημα και στο σκαρφάλωμα σε απότομα λούκια και πλαγιές, με τα σκι στη πλάτη... Θα προτιμούσα να έχει και ένα power strap για καλύτερο πάνω δέσιμο στην κατάβαση. Επίσης είναι ιδιαίτερα ελαφριά...απομένει να δοκιμαστεί στην πράξη...

Από ποιες εταιρίες έχει υιοθετηθεί εκτός από αυτές και τις Full Tilt; Μπορεί να είναι καλές μπότες , αλλά οι καλύτερες; Είναι τυχαίο που οι περισσότερες εταιρίες εμπιστεύονται την overlap κατασκευή; Ακόμα και η ίδια η Dalbello την αγωνιστική της σειρά την έχει με overlap κατασκευή. Χρόνια έκανα με ορειβατικές μπότες με tongue μπροστά και μόνο αρνητικά θυμάμαι, με σημεία πίεσης στο καλάμι και παραμόρφωση των πλαστικών χωρίς ανάλογη απόκριση. Ευτυχώς η νέα γενιά ορειβατικών overlap (επιτέλους βγήκαν), είναι καταπληκτικές και είναι σχεδόν στα ίδια επίπεδα επιδόσεων με τις alpine... Είχα δοκιμάσει μια Raichle Flexon παλιά, (οι μπότες που φόραγε ο Glen Plake), που είναι ο πρόγονος της Full Tilt και της Dalbello Krypton, αλλά δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις τετράκλιπες Racing Lange που πήρα μετά και τις Racing Salomon που έχω τα δύο τελευταία ζευγάρια... Τα χρόνια μπορεί να ωρίμασαν την κατασκευή και να την βελτίωσαν, αλλά αν ήταν τόσο καλή και υπερτερούσε, τότε όλες οι εταιρίες θα είχαν στραφεί σε αυτή...

Δεν είμαι σίγουρος για το τι πρέπει να γίνει σε σχέση με τα ΤΕΦΑΑ και την κατοχύρωση δικαιωμάτων, αλλά εφόσον υπάρχει μοντέλο που δουλεύει καλά σε χώρες με πολύ μεγάλη ιστορία και υποδομή σε θέματα σκι, τότε γιατί απλά δεν το αντιγράφουμε, η απλά να το προσαρμόσουμε στα δικά μας; Ας έχουν προτεραιότητα οι απόφοιτοι ΤΕΦΑΑ στην εισαγωγή τους σε σχολή για εκπαιδευτές του σκι και ας κάνουν και ένα χρόνο λιγότερες σπουδές σε αυτή τη σχολή, αλλά το να βγαίνουν "εκπαιδευτές" απλά παίρνοντας "ειδικότητα" σκι στη σχολή τους, είναι πολύ μεγάλη υπέρβαση και άδικο για ανθρώπους που έχουν μελετήσει χρόνια το σπορ και την τεχνική του... Τι να κάνουμε όσα συντεχνιακά δικαιώματα και να θέλουμε, αν δεν το κατέχουμε το θέμα, δεν έχει νόημα... Η ουσία είναι τι θέλουμε...εργασιακά δικαιώματα για κάποιους η πραγματικά καλούς δάσκαλους του σκι;

Εγώ τα βγάζω τώρα...Σιγά τους πάγους που θα βρούμε... Αν έχετε σε καλή κατάσταση καλοκαιρινά βάλτε τα, θα έχουμε 20 βαθμούς περιβάλλοντος και πάνω από 30 ασφάλτου...

Εγώ είδα μια κατάβαση σε 50-55 μοίρες με πολύ καλής ποιότητας χιόνι, σε πολύ εκτεθειμένο μέρος σε περίπτωση πτώσης... Τεχνικά έχω δει πολύ καλύτερες και πολύ πιο εκτεθειμένες καταβάσεις και υπάρχουν πολλοί εν ζωή σκιέρ άνω των 45 που κάνουν ακόμα σοβαρά εγχειρήματα... Το θέμα είναι ότι με οικογένεια και μετά από αρκετές σοβαρές καταβάσεις, βλέπουμε τα πράγματα με διαφορετική οπτική και απολαμβάνουμε την απλή χαρά να είμαστε άλλη μια μέρα στο βουνό, με ανθρώπους που αγαπάμε. Πάντως ακόμα και έτσι πολλές φορές τολμάμε και "ξεπερνάμε" εαυτόν, πατώντας στην εμπειρία, την τεχνική και στις καλές συνθήκες. Το πόσο φτάνει κανείς στα όρια του (είναι διαφορετικά για τον καθέναν), εξαρτάται από το χαρακτήρα του, ακόμα κι αν δεν είναι επαγγελματίας, ακόμα κι αν δεν το κάνει για το βίντεο και τις φωτογραφίες και τη δόξα και την αναγνώριση... Το ρίσκο είναι ένστικτο, που το κουβαλάμε από την εποχή που κυνηγούσαμε για την τροφή μας και τα ρίσκα που παίρναμε ήταν πολύ μεγαλύτερα και συχνότερα από την εποχή μας. Όπως λοιπόν και να το κάνουμε, όσο "ανόητο" κι αν φαντάζει, είναι το πιπέρι της ζωής και μας κρατάει σε εγρήγορση... Το πόσο "πιπεράτο" το τρώμε το "φαγητό" μας είναι θέμα γούστου και συνήθειας...

Έχουν αναφερθεί κάποια σπασίματα στις Dynafit, κυρίως σε αυτές με το plate, γιατί έχουν στενότερο πάτημα πάνω στο σκι και ασκούνται μεγαλύτερες ροπές από την κλασική... Οι αστοχίες έχουν γίνει σε φαρδιά σκι, συνήθως πάνω από 100mm στη μέση και μάλιστα όταν είναι σε θέση lock στην κατάβαση, που δεν συνίσταται από την dynafit... Το βάρος είναι δραματικά μικρότερο με τις dynafit, έχουν χαμηλό πάτημα και πολύ καλό strike στον βηματισμό στον ανήφορο. Η στρεπτική ακαμψία τους είναι ιδιαίτερα μεγάλη, μεγαλύτερη από τις Diamir και υπολείπεται μόνο από τις Marker (duke, baron κλπ), που είναι και σε άλλη κατηγορία (freeride). Από την άλλη είναι λίγο πιο δύσκολες στη ρύθμιση του ύψους στην ανάβαση , από τις diamir, αν κουμπώσουν πίσω κατά λάθος πρέπει να τις ανοίξεις από μπροστά, σε βαθιά χιόνια αν σου βγει το σκι, είναι ένα θέμα να το ξαναβάλεις, καθώς πρέπει να καθαρίσεις πολύ καλά τις τρύπες στις μπότες, υπολείπονται σε απελευθέρωση σε πτώση (μόνο μπροστά ανοίγουν) και δεν τις εμπιστεύομαι σε άλματα, όπου οι diamir freeride έχουν αποδείξει την αξιοπιστία τους... Τοποθετεί ενδιάμεσες ασφάλειες, για λόγους κατεύθυνσης του σχοινιού και για πρόσθετη ασφάλεια νομίζω και δεν νομίζω ότι θα τις μαζέψει κανένας. Πολλές φορές αφήνουν κάποια καρυδάκια η καρφιά σφηνωμένα σε απότομες και εκτεθειμένες πλαγιές. Θυμάμαι, που ένας οδηγός στην Γαλλία είχε ένα ξύλο, που το φύτευε βαθιά στο χιόνι, σαν ασφάλεια (αλουμινογωνιά), για να κάνουμε ραπέλ, ώστε να μην αφήνουμε άλλον εξοπλισμό, που και κοστίζει και ρυπαίνει...

Αυτό είναι το ζουμί... Αν το έκανε ο πατέρας μας, ο αδερφός, η γυναίκα μας, το παιδί μας, η αντίδραση θα ήταν η ίδια; Δεν νομίζω, γιατί στην Ελλάδα, γαλουχηθήκαμε χρόνια, με την ατομικότητα σε βάρος της συλλογικότητας, έτσι ο στενός περίγυρος τυγχάνει πάντα διαφορετικής μεταχείρισης...Εσωστρέφεια, απομόνωση, περιχαράκωση των στενών οικογενειακών δεσμών και έχουμε οδηγηθεί σε μια πολιτική που διαιωνίζει τέτοιες συμπεριφορές. Αυτή είναι και η πηγή των προβλημάτων της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, πολιτιστικό, αξιών, συμπεριφοράς και γενικότερα της δομής μας σαν κράτος...

Προβοκάτσια...κάποιος κόλλησε το αυτοκόλλητο του συλλόγου...

Εγώ τραβάω...όποιος θέλει οπίσω μου ελθεί... Τα πλάνα είναι φυσικά χωρίς στησίματα... Είδατε τι απογείωση έφαγε στο τέλος ο Νίκος; Έφαγε 4 μέτρα ντροπ...εγώ προσγειώθηκα, ευτυχώς καλά, στο τελείωμα περίπου 7 μέτρα κάτω...και μετά ανηφόρισα το δρόμο...

Γνωστός κυνηγός του φακού...

Το εισιτήριο είχε βγει από την προηγούμενη...μέσω ίντερνετ...

Την Πέμπτη στον Παρνασσό, με την πρώτη καρέκλα που άνοιξε στην Φτερόλακκα....

Το σκι είναι η καλύτερη αποθεραπεία...τα άλλα είναι βάσανα... Εμείς τα παπούδια μετά το σκι...γιοκ, γι αυτό να κοιμάστε μαζί μας.... για ασφάλεια...

Να βάλουμε την ημερολογιακή μας ηλικία, η αυτή της συμπεριφοράς μας στο σκι;

Πριν μπόλικα χρόνια είχαμε κάνει σε μια τέτοια κακοκαιρία, που παρέλυσε η Ελλάδα, Καϊμακτσαλάν-Αγρίνιο, μέσω Λαμίας....12 ώρες...9 ώρες μέχρι Λαμία... Να δούμε Λάππα, αν θα σπάσεις το ρεκόρ μου...

Ένα βίντεο "στο πόδι", καθώς η ομίχλη στη Φτερόλακκα δεν μας άφησε και πολλά περιθώρια για καλές λήψεις... Πολλά άλματα τα έφαγε η ομίχλη και η κρυσταλλοποίηση πάνω στο φακό...

Να ακόμη ένα βιντεάκι...

Τετάρτη στον Παρνασσό... ένα βίντεο...

Κερώστε τα σκι σας... Προτείνω wax μεσαίας σκληρότητας για χειμερινές συνθήκες, καλό ξύσιμο και κυρίως πολύ καλό γυάλισμα... Το σκι που γλιστράει κάνει μεγάλη διαφορά σε τραβέρσες αλλά και στον τρόπο που στρίβει και ξεκολλάει από δύσκολα χιόνια (κρούστες, βαριά υγρά, ανεμοδαρμένα κλπ). Είναι μια πουδροεβδομάδα, ίσως και η επόμενη το ίδιο...κερώστε σας λέω...

Βιντεάκι τραβηγμένο με compact φωτογραφική μηχανή, από τα χέρια επαγγελματία φωτογράφου... http://web.me.com/nikosdan/MOUNTAINS_2011/...VIE_110220.html Μια μικρή ομάδα μόλις 11 σκιέρ...

Γενική συμβουλή, προς όλους ανεξαρτήτως επιπέδου, για μεγαλύτερη ασφάλεια... Να κάνετε πάντα δυναμικό σκι, με προσήλωση σε αυτό που κάνετε, ακόμα κι αν είναι πολύ εύκολο η σε πολύ εύκολη πίστα, η εκτός πίστας. Αν είναι το βάρος μας πάνω στα σκι, οι κοιλιακοί μας σφιγμένοι, τα χέρια, τα πόδια και το μυαλό σε ετοιμότητα, ελαχιστοποιούμε (δεν μηδενίζουμε βέβαια), την πιθανότητα να τραυματιστούμε, λόγω μη ανοίγματος δέστρας... Όσο περνάνε και τα χρόνια για μερικούς (ονόματα δε λέμε), δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε αγύμναστοι (πάλι δε λέμε ονόματα) και να πηγαίνουμε ξαφνικά να κάνουμε σκι, με όλες αυτές τις επιβαρύνσεις που γνωρίζουμε ότι έχει το σπορ... Τις πρώτες φορές που κάνω σκι κάθε χρονιά, κατεβάζω 1-2 μονάδες το din στις δέστρες μου, κυρίως μπροστά και προοδευτικά το ανεβάζω πάλι , ανάλογα με τις συνθήκες, την κατάσταση μου και την ταχύτητα, που κινούμαι συνήθως.