louis

Άσε τη μπάλα και κάνε ατομικά σπορ με πολύ ποδήλατο και κολύμπι αν σου αρέσει και ρώτα και κανέναν πιο ειδικό στην αποκατάσταση. Ο φίλος μου ο Θόδωρος (ο οποίος είναι αρκετά μεγαλύτερος σου), στους 6 μήνες έκανε δυναμικό ποδήλατο και τώρα 4 μήνες μετά σχεδόν το έχει ξεχάσει. Το θέμα είναι να στρώσεις σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και ενδυνάμωσης και άσε τις δικαιολογίες και την απαισιοδοξία . Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την υγεία μας και την καλή σωματική κατάσταση...

Το σκι δεν έχει τίποτα όπως φαίνεται στη φωτό και μην σε απασχολεί αν φορεθεί δεξί η αριστερό...

Αυτά τα συνωμοτικά δεν μου φαίνονται ότι έχουν υπόσταση. Το πραγματικό θέμα κατά τη γνώμη μου είναι αν πρέπει η όχι να έχουν δικαίωμα όλοι οι χρήστες να ανεβάζουν και αγγελίες. Τι νομίζω εγώ; Σαφώς και ναι, δεδομένου ότι το forum είναι κοινό και την δύναμη του την απαρτίζουν και οι επισκέπτες. Τα συλλογικά ας τα έχετε κλειδωμένα, καθώς δεν αφορούν την πλατιά μάζα, αλλά μην υποτιμάτε την προσφορά των "επισκεπτών" σε όλα τα άλλα επίπεδα και στην διάδοση του συλλόγου, ακόμα κι αν δεν πληρώνουν την τυπική συνδρομή. Εξάλλου σαν αγοραστές χρειάζονται, γιατί όχι και σαν πωλητές. Νομίζω οι περισσότεροι θέλουν ένα "κόσμιο" αλλά και "ελεύθερο" φόρουμ και το κέλευσμα για προνόμια μέσω εκπτώσεων και εκδρομών, δεν πρέπει να είναι ο σκοπός εγγραφής στον σύλλογο... Καλοπροαίρετα πάντα τα παραπάνω και χωρίς ίχνος προσωπικού συμφέροντος...

Καλά και φοβερά πρακτικά τα Navara και τα παρόμοια τετράπορτα "αγροτικά", αλλά είναι πολύ βαριά και πολύ μακριά σε μήκος... Μιλάμε για 2000+ κιλά και για 5μ μήκος. Πολύ πράμα για να το "κουβαλάς" και να το "ταΐζεις" κάθε μέρα ενώ να το χρειάζεσαι πραγματικά στο 10% και πιο κάτω των περιπτώσεων. Παρόλο το πετρέλαιο, τα 10lt στα 100 είναι η ελάχιστη κατανάλωση με οικονομική οδήγηση. Σε χρήση, φόρτωμα με ποδήλατα, σκι κλπ είναι άπαιχτο, αλλά τις περισσότερες φορές είσαι μόνος στο αυτοκίνητο η άντε με τα παιδιά και πας σούπερ μάρκετ, οπότε σε βάζει σε σκέψεις για δεύτερο μικρό αυτοκίνητο και εκεί πλέον το κόστος εκτοξεύεται, με συντήρηση και πάγια δύο αυτοκινήτων. Αν προσπαθούσαν, να το φτιάξουν λίγο μικρότερο και πολύ ελαφρύτερο, θα ήταν φοβερή επιλογή, για μοναδικό αυτοκίνητο της οικογένειας με κάποιο πρόσθετο hardtop για τα πράγματα...

Έτσι είναι αυτά τα σπορ, γι αυτό κάνε ποδήλατο όλο το χρόνο να σου περνάει λίγο ο καημός...

Μπα εγώ είμαι αισιόδοξος ότι..................................σίγουρα θα καταστραφούμε... Μέχρι τότε όμως ας γελάμε...

Ούτε οινόπνευμα... Τα πορώδη πλαστικά "ξεραίνονται" με όλα τα χημικά. Μόνο σαπουνάδα και άφησε τες για λίγη ώρα, αλλά μην περιμένεις και πολλά. Προφανώς το χώμα έβαψε σε βάθος το πλαστικό και το χρώμα της μπότας σου το δείχνει, χωρίς να υπάρχει λειτουργικό θέμα βέβαια. Να πηγαίνεις σε πούδρες βαθιές για να μην φαίνονται...

Δίνουμε λοιπόν όλοι τους "πάτους" μας και όταν οι άρχοντες "πατώσουν", τότε θα αρχίσουν σιγά σιγά να απομακρύνονται από αυτούς... Ο κύκλος έκλεισε πάλι γι αυτή τη χώρα...ξανά φτώχεια και επαναδιαπραγμάτευση των αξιών...

Πάντα κράνος και για να μειώσουμε τον κίνδυνο τραυματισμού του αυχένα υπάρχει αυτό... Με την ενασχόληση μου με το ποδήλατο καταβάσεων (downhill), είδα ότι ένα τέτοιο εξάρτημα, είναι απαραίτητο, καθώς οι πτώσεις είναι επώδυνες και συχνές. Στο σκι είναι επίσης πολύ χρήσιμο σε πτώσεις με ταχύτητα, που φεύγεις μπροστά και παίρνεις τούμπες, η σε ανάποδες και πλάγιες πτώσεις από ξαφνικό πιάσιμο της εξωτερικής ακμής... Το είδα πως δουλεύει σε γνωστό μου και για άτομα που τρέχουν και ρισκάρουν είναι must...

Πάει άνετα και παραπάνω...αρκεί να το ακολουθείς...

Η πίστα δεν ταιριάζει, στο σκι που θέλω να κάνω. Περνάω βέβαια μερικές φορές από πίστες, μόνο που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, παρά μόνο να πάω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, χωρίς περιττές στροφές. Στο εξωτερικό που έχουν ανάπτυγμα μέσα σε δάση, δρόμους κλπ, είναι καλές για προπόνηση στο downhiill και προσπαθώ να παίρνω τις στροφές που έχει η πίστα μόνο, χωρίς να βάζω και δικές μου. Είναι πολύ ωραία η αίσθηση να στρίβεις με 80-90 χλμ σε άδειες πίστες, παίρνοντας ωραίες γραμμές, προσπαθώντας να καρβάρεις και να κάνεις υψομετρικές 800μ χωρίς να σταματάς πουθενά...Ναι αυτό μου αρέσει... Η K2 φέτος δεν έχει ούτε ένα σκι στη σειρά της χωρίς ρόκερ... Και ναι Χρήστο σε κάποιον "μέτριο" που κάνει σκι και εκτός πίστας συνιστώ να πάρει στην αρχή ένα σκι με λίγο ρόκερ μπροστά, να πιέσει μπροστά στην πούδρα, την κρούστα και τα "άλλα παιδιά" και να πει "άντε γεια", στο παρελθόν...

Το σημαντικότερο όφελος του ρόκερ είναι ότι δεν αλλάζει πλέον η στάση μας στα μαλακά χιόνια και μπορούμε να πιέζουμε τα σκι μπροστά όπως στην πίστα, χωρίς το φόβο του βυθίσματος. Το σκι εκτός έγινε ταχύτερο, πιο ξεκούραστο και ασφαλές από ποτέ. Η "επανάσταση" του ρόκερ και του κάμπερ είναι πολύ σημαντική για να αγνοηθεί. Έχω δύο σκι με ρόκερ και δεν πρόκειται να ξαναπάρω χωρίς...

Ούτε το βάρος κοιτάμε ακριβώς, αλλά το βάρος σε συνδυασμό κυρίως με την ταχύτητα, που συνήθως πηγαίνουμε με τα σκι... Κάποιος επιθετικός σκιέρ θέλει σαφώς μακρύτερο σκι από κάποιον πιο "ήσυχο", γιατί η ενέργεια του συστήματος σκιέρ-σκι, άρα και η δυνατότητα να λυγίσουμε το σκι επηρεάζεται από το τετράγωνο της ταχύτητας και μόλις από το μισό της μάζας... Το σκι που να τα κάνει όλα, δεν υπάρχει και κατά τη γνώμη μου, τα σκι για "όλες" τις συνθήκες σε αφήνουν πίσω τεχνικά παντού, καθώς δεν κάνουν τίποτα καλά, απλά επιβιώνουν, έστω και αξιοπρεπώς καμιά φορά. Λένε πολλοί, ότι πάνε με τα σλάλομ παντού και άλλοι με τα fat, ότι καρβάρουν στη πίστα κλπ, αλλά κακά τα ψέματα, το θέμα δεν είναι αν το κάνουν αλλά πως το κάνουν... Είμαι εντελώς προσανατολισμένος στο σκι εκτός πίστας και έχω πέντε ζευγάρια σκι για να καλύπτω όλο το εύρος των συνθηκών που θα βρω. Με όλα μπορώ να πάω παντού, αλλά όχι με τον ίδιο ρυθμό και το σπουδαιότερο όχι με την ίδια ευχαρίστηση και εξαρτάται από την ημέρα, το βουνό, τις συνθήκες και το τι θέλω να κάνω, για το ποιο θα επιλέξω, για να πετύχω το ιδανικό πάντρεμα, ώστε να κάνω τους μικρότερους δυνατούς συμβιβασμούς. Εσύ προφανώς θέλεις ένα σκι και αυτό περιορίζει τις επιλογές των άκρων, που φέρνουν όμως και τη μέγιστη ευχαρίστηση. Μην πάρεις κάτι πολύ κοντό αν θέλεις να έχεις κάποιες δυνατότητες για εκτός (μη φανταστείς να κάνεις ότι βλέπεις στα βίντεο, απλά να κάνεις αξιοπρεπείς στροφούλες σε φρέσκο χιόνι με μέτρια ταχύτητα), ούτε κάποιο πολύ στενό, ούτε κάποιο πολύ φαρδύ, ούτε πολύ σκληρό ούτε πολύ μαλακό. Το 160 είναι καθαρά μήκος πίστας..δοκίμασα κάτι αγωνιστικά σλάλομ 170 (κι εγώ 70 κιλά είμαι) και στρίβουν με τη σκέψη. Δεδομένου ότι σχεδόν κανένας ερασιτέχνης δεν κάνει πόρτες σε συστηματική βάση, δεν χρειάζεται να παίρνει σκι στο κατώτερο όριο του "συνιστώμενου" μήκους. Το 175 για εκτός είναι αστείο για μένα, ειδικά τα σύγχρονα σκι με ρόκερ και σηκωμένες ουρές και ανάποδο κάμπερ πολλές φορές, είναι απελπιστικά κοντά σε αυτό το μήκος... Τώρα πίστα και freestyle δεν ταιριάζουν και πολύ, καθώς απαιτούν διαφορετικές ουρές και κατανομή σκληρότητας για να τα απολαύσεις. Κατά τη γνώμη μου διάλεξε το περιβάλλον που θέλεις να πηγαίνεις πιο πολύ και συμβιβάσου στα υπόλοιπα... Αν δεν είσαι piste freak ένα freestyle ski 175-178 μαλακό και με μέτριο πάχος μέσης θα σε ικανοποιήσει, σύμφωνα με το πως μου φαίνεσαι από τα γραφόμενα σου...

Δεν γίνεται πιο όμορφος...είμαι σε κορυφαία επίπεδα... :LOL: Έχω ένα Specialized Enduro S-Works του 2008 με 150mm διαδρομή Σπύρο.

Μια βόλτα για την ομορφιά και την παρέα, που σου δίνει το ποδήλατο...

Τι θα σου στερήσει ένα σκι 160 στην πίστα, που θα στο δώσει το 155; Την ευελιξία η την ελαστικότητα; Θα με "πάρουν" τα γέλια....

Ωραία φάση να τη βλέπεις... Έχουν βάλει και αφρώδη υλικά για να επιπλέουν τα ποδήλατα μερικοί. Αλλά παιδιά δεν είναι τόσο απλό να πέφτεις στο νερό από τέτοιο ύψος και με τόση ταχύτητα. Το έχω κάνει μικρός σε λιμάνι. Παίρναμε φόρα και βουτάγαμε στη θάλασσα μαζί με το ποδήλατο, που του είχαμε δέσει ένα σχοινί για να το ανεβάζουν οι βουτηχτές πάνω (10 μέτρα βάθος είχε). Μία φορά πήρα αρκετή φόρα και έκανα face plant στο νερό διαγράφοντας μια τροχιά περίπου 8μ από 2 μέτρα ύψος. Σχεδόν λιποθύμησα από το σοκ! Φανταστείτε λοιπόν τι παθαίνουν αυτοί που πάνε 20 και 30 μέτρα πέρα και σκάνε στο νερό με κάθε δυνατό τρόπο...Μιλάμε για πολύ πόνο μέχρι και σοβαρούς τραυματισμούς, αν δεν πέσουν σωστά...

Γιατί η εμμονή με την Γαλλία; Αν αρχίσεις και κάνεις οικονομία σε αυτή τη χώρα στο σκι, τότε δεν θα περάσεις καλά... Τα δωμάτια είναι εντελώς τυπικά και μικρά και για να βρεις κάτι αξιοπρεπές, πρέπει να το πληρώσεις καλά. Το φαγητό γενικά ακριβό, στα γνωστά μέρη και η ατμόσφαιρα στα τουριστικά μέρη μέτρια, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις. Αν επιμένεις Γαλλία κοίτα σε Montgenevre, ήσυχο με άδειες πίστες και ανήκει το μισό στην Ιταλία, με όλα τα θετικά σε τιμές και φαγητό. Το Serre Chevalier είναι επίσης καλή επιλογή και μπορείς να βρεις καλές τιμές και στα δωμάτια, σε κάποια από τις 4 περιοχές του χωριού. Πάντως αν θέλεις ωραία ατμόσφαιρα και φτηνές τιμές σε ξενοδοχεία τεσσάρων αστέρων με ημιδιατροφή, πήγαινε Δολομίτες. La Grave άσε καλύτερα, δεν είναι μια απλή επιλογή, αλλά συνειδητοποιημένη και σε καμία περίπτωση δεν την ζυγίζεις μαζί με επιλογές του τύπου Megeve, Meribel, Courchevel κλπ...

Μόνο κατάβαση, από το ύψος του Αι Γιώργη στα 815μ περίπου μέχρι τα 40μ κάτω στο Ζευγαράκι... Το "σαμποτάζ" έγινε στον NonR, αλλά πιο κάτω "φάγαμε" όλοι από ένα! Τελικά το κάναμε downhill spot...Την Κυριακή κατεβήκαμε 3 φορές το μονοπάτι με διάφορες παραλλαγές και συνολικά 26χλμ κατάβαση! Αν το κάνεις από πάνω που πήγαμε μαζί είναι 13χλμ, αλλά έχει και κάποιες ανηφόρες. Μπορεί όμως να βγει μόνο κατηφορική διαδρομή από πάνω, γύρω στα 11χλμ πιστεύω... Πάρε το ποδήλατο σου και τις εξαρτήσεις σου από τα inline και έλα...

Μια κατάβαση στον Αράκυνθο, στη λίμνη Τριχωνίδα, το απόγευμα της Τετάρτης...

Βάλε και κάνα βίντεο με σκι, όλο snowboard βλέπω... Συμφωνώ με τον Πάνο γενικά, αυτά που θεωρώ και εγώ must go είναι τα μέρη που πραγματικά σε κάνουν να "φεύγεις", να χάνεις το μυαλό σου και να χοροπηδάει η καρδιά σου. Βέβαια για τον καθένα είναι διαφορετικά, αλλά το να πας σε ένα μεγάλο απλά χιονοδρομικό, δεν μου λέει τίποτα πια, αν δεν υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που κάνουν τη διαφορά. Έτσι θα αναφέρω πρώτα ότι οι Τρεις Κοιλάδες είναι must go για το φοβερό τους μέγεθος, αλλά για μία μόνο φορά για μένα, γιατί σαν σκι μου φάνηκε αδιάφορο, και με τόσο κόσμο και τόσα λιφτ που νόμιζα ότι κάνω σκι στην πόλη...τέρμα λοιπόν για μένα αυτό το μέρος... Το Arlberg (St Anton-Lech κλπ), αξίζει κι αυτό να πας για να δεις το Αυστριακό πνεύμα και στήσιμο του χιονοδρομικού, αλλά κι αυτό μέχρι εκεί για μένα...δεν χτύπησε η καρδιά μου, παρότι ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα έξω... H Val D' Isere αξίζει, γιατί έχει ποικιλία, τεράστιο μέγεθος, αλλά και ισορροπία τερέν ατμόσφαιρας και λιφτ, ίσως ξαναπήγαινα αν το έφερναν τα πράγματα, αλλά δεν θα το επιδίωκα. Το Zermatt αξίζει και πρέπει να πάει κανείς έστω μια φορά στη ζωή του, για το μεγαλείο των βουνών. Δολομίτες δεν έχω πάει αλλά νομίζω πρέπει να πάω, αλλά λίγο αργότερα στη ζωή μου, για πιο χαλαρό σκι, ωραία κρασιά και πανέμορφα τοπία και χωριά... Αξίζει για τους προχωρημένους και πάνω να πάνε Chamonix (πολλές φορές), αλλά μόνο γι αυτούς, αλλιώς δεν θα αρέσει και τόσο... Αξίζει η Alagna πολύ, για τους καλούς και σε συνδυασμό με τις διπλανές κοιλάδες φτιάχνει ένα απέραντο μέρος με λίγα λιφτ και κόσμο και τεράστια βουνά τριγύρω. Η La Grave είναι το μέτρο σύγκρισης για μένα και το σημείο αναφοράς, αλλά για να νοιώσεις τον παλμό της πρέπει να είσαι καλός και σεμνός... Verbier δεν έχω πάει ακόμα, έχω ακούσει καλά λόγια, αλλά ξέρω πολλούς που πήγαν και προτιμάνε το Chamonix, την La Grave και την Alagna, επομένως το σκέφτομαι...ίσως για αργότερα... Τα υπόλοιπα μέρη στις Άλπεις δεν τα αποκλείω, αλλά δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο, κατά τα γούστα μου, για να τα προτιμήσω για σκι με λιφτ. Πολλά αξίζουν για ορειβατικό σκι. Και τώρα τα όνειρα περιλαμβάνουν τα Ιμαλάια, την Αργεντινή, την Χιλή, την Αλάσκα φυσικά, ίσως τα ηφαίστεια Hokkaido και Kamchatka, την Γροιλανδία, την Ισλανδία, την Ανταρκτική, το Baffin island, το Κιργιστάν, το Πακιστάν και κάποια απομονωμένα μέρη στην Σιβηρία και στην Μογγολία... Ένα βίντεο που δείχνει την "ατμόσφαιρα" στην αγαπημένη μου La Grave...

Αυτά ήθελες να γράψεις από την αρχή Πάνο και έπρεπε να βρεις ένα βίντεο για να τα δικαιολογήσεις... Κάποιοι "Ισπανοί"... "χρησιμοποιούν" και ερωτικά το στήθος... Καλά και να ήθελε κάποιος διαφημιστής να βρει μοντέλα με φυσικό στήθος στην Αμερική, είναι σχεδόν ακατόρθωτο...

Το My Tracks ας πούμε που χρησιμοποιώ και στο ποδήλατο... Πολύ καλή εφαρμογή, που καταγράφει τη διαδρομή σε google maps, η και κατευθείαν στο earth, δίνει υψομετρικές, κλίσεις, ταχύτητα, μέση ταχύτητα συνολικής διαδρομής (με στάσεις), μέση ταχύτητα κίνησης, διάγραμμα υψομέτρου-χρόνου και ταχύτητας-χρόνου. Το καλό είναι ότι κάνεις upload κατευθείαν στο google earth και έχεις τη διαδρομή σου έτοιμη και αποθηκευμένη, ενώ όποτε θέλεις την κάνεις share μέσω email, facebook κλπ κοινωνικά δίκτυα...

Τα γόνατα σε κάθε αθλούμενο έχουν θεματάκια κατά καιρούς... Αν κάποιος αισθάνεται αδυναμία όμως, τότε πρέπει να κοιτάξει και το αίμα του και ίσως και τη μέση του (για νευρολογικούς λόγους). Σε γρήγορη κατάβαση από βουνά με τα πόδια κι εγώ έχω ενοχλήσεις μετά, όπως και σε σκάλες αν είναι κρύοι οι μύες.Το ίδιο συνέβαινε και όταν έκανα πολλά bumps και παγωμένα ανακατωμένα χιόνια στο σκι.Τώρα προσέχω και κάνω καλό ζέσταμα και κυρίως αποθεραπεία και ξεκούραση μετά, με λίγο πάγο. Ένας φίλος γιατρός μου είπε, ότι όσο περνάνε τα χρόνια, έχουμε εκφυλιστικές τάσεις, γενικά στις αρθρώσεις και κυρίως στα γόνατα, που κουβαλάνε όλες τις καταπονήσεις των αθλημάτων, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φλεγμονές, που αν τις αφήσουμε εξελίσσονται και παράγουν υγρό, που έχει σαν συνέπεια την περαιτέρω φθορά της άρθρωσης. Γι αυτό όταν έχω ενοχλήσεις παίρνω κανένα χάπι αντιφλεγμονώδες και βάζω πάγο 2-3 φορές τη μέρα, μέχρι να υποχωρήσουν. Σε καμία περίπτωση δεν σταματάω την άσκηση, εκτός αν υπάρχει σοβαρή ενόχληση και πόνος, αλλά κάνω πολύ καλό, αργό ζέσταμα, με λίγες πιέσεις, όσο είναι δυνατόν. Στο ποδήλατο χρησιμοποιώ ελαφρά πατήματα (πολλές περιστροφές ανά λεπτό) και στο σκι πάω πολύ χαλαρά την πρώτη ώρα (αν έχει πούδρα πάει περίπατο η προσοχή, αλλά η πούδρα είναι θεραπεία με την απορροφητικότητα που έχει... ) Γενικά όσο μεγαλώνουμε βγαίνουν ότι προβλήματα έχουμε και όλη η αθλητική ιστορία που είχαμε νεώτεροι αρχίζει και δείχνει τις επιπτώσεις που έχει πάνω μας. Πλήρης θεραπεία και ανάταξη δεν υπάρχει προς το παρόν, αλλά υπάρχει καλή συντήρηση που μπορεί να μας κρατήσει σε φόρμα για πολλά χρόνια, αν είμαστε και λίγο τυχεροί. Θα αναφέρω μερικά από αυτά που πιστεύω ότι συντηρούν καλά το σώμα μας και συμπληρώστε με αν ξέχασα κάτι η διορθώστε με αν κάνω λάθος. 1) Το σωστό σωματικό βάρος, ανάλογα με το σωματότυπο του καθενός, το οποίο είναι λίγο έως πολύ χαμηλότερο από αυτό που συνήθως έχουμε... 2) Η δια βίου άσκηση, με μέτρο ανάλογα με το επίπεδο του καθενός και με αρκετά καλή συχνότητα 2-3 φορές την εβδομάδα όλο το χρόνο φυσικά. 3) Καλή αποθεραπεία με ξεκούραση, διατατικές ασκήσεις μετά την άσκηση και ύπνο. 4) Διατροφή ισορροπημένη με πολλές φυσικές βιταμίνες (φρούτα, λαχανικά) και όσο το δυνατόν πιο φυσικές τροφές (πρέπει να τρώμε μετά την άσκηση και όχι να λιμοκτονούμε). 5) Διαχείριση του άγχους, με καλή παρέα, πολύ γέλιο και επαναπροσδιορισμό των αξιών μας, που συνήθως περιστρέφονται γύρω από την επιτυχία σε οικονομικό επίπεδο... 6) Οριστικό διαζύγιο με το κάπνισμα 7) Λογική διαχείριση του ρίσκου σε πράγματα που δεν έχουν νόημα (όπως το να τρέξω γρήγορα κρύος, για να προλάβω το ασανσέρ ας πούμε )...

Στην μπανάνα δεν είναι ντροπή... Ας την δοκίμαζαν και αυτοί που γέλαγαν στην ασφάλεια του σαλέ...