louis

Η δεύτερη απόπειρα στο Βελούχι, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, ήταν με τέλειο καιρό... Έτσι μας επέτρεψε να κάνουμε μια πολύ ωραία κατάβαση από την κορυφή, με υψομετρική 1000μ... Με τα κραμπόν κατευθείαν από το αυτοκίνητο χρειαστήκαμε μόλις μια ώρα να ανέβουμε από τα 1840μ στα 2315 της κορυφής... Το χιόνι ήταν απλά υπέροχο και η ποιότητα ήταν πολύ καλή μέχρι κάτω, χωρίς να είναι παγωμένο και χωρίς να κολλάει πουθενά. Η αίσθηση του να είσαι στο βουνό μόνος με τους φίλους σου απλά υπέροχη, όπως και το σκι που κάναμε... Ανεβαίνοντας με φόντο την Καλιακούδα... "Αγγίζοντας" τον ήλιο... Στην τελευταία ράχη πριν την κορφή... Μέσα στο couloir... Το τέλος της κατάβασης... Η είσοδος του couloir...

Τρελό χιόνι για την εποχή... Μπράβο παιδιά!

Δεν προοδεύουν όλοι οι σκιέρ με τον ίδιο ρυθμό και πιθανόν δεν είναι και στόχος των πολλών, να γίνονται συνεχώς καλύτεροι... Επομένως τα ερωτήματα το από πότε κάνεις σκι, πόσα χρόνια και που, είναι εντελώς σχετικά... Χρειάζονται και άλλες πληροφορίες για να βρεις εκ του μακρώθεν, το επίπεδο στο σκι κάποιου...

Η σύλλογος θα είναι, η κλαμπ...και τα δύο δεν γίνεται... Ο σύλλογος νομίζω πρέπει να είναι ανοιχτός σε όλα...παρότι δεν είμαι μέλος μπορώ να ασκήσω λίγη καλοπροαίρετη κριτική... Με αρκετά παιδιά είμαι φίλος μέσα εδώ, στο φόρουμ και μερικά από αυτά ανήκουν και στο σύλλογο και άλλα όχι. Από τη στιγμή που κάποιος γράφει εδώ μέσα και καταθέτει εμπειρίες, γνώσεις απόψεις με επιχειρήματα ακόμα και ερωτήσεις, μάλλον χρήσιμος μου φαντάζει... Τώρα αν κάποιος ικανοποιεί και λίγο τη ματαιοδοξία του, γράφοντας, τότε ο πρώτος "αναμάρτητος", ας του πετάξει τον λίθον... Τώρα είναι θέμα πλειοψηφίας να γίνει ο σύλλογος ότι ποθεί αυτή η πλειοψηφία και σαν ζωντανός οργανισμός που είναι κατευθύνεται προς τα εκεί που προστάζουν τα μέλη... Το σωστό είναι αν κάποιος θέλει να συμμετέχει στα δρώμενα να μπει μέσα και να δράσει, αλλιώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να απαξιώνει κάτι που δεν προσπάθησε να το αλλάξει, είτε πράττοντας είτε γράφοντας... Πολλές φορές η μεγαλύτερη συνεισφορά, είναι απλά να κάνουμε σκι όσο πιο πολύ μπορούμε και να δίνουμε το παράδειγμα... Μην μηδενίζουμε από την άλλη τη σημασία της γραφής και της ανταλλαγής απόψεων, έστω κι αν δεν περιλαμβάνουν "ενεργή" συμμετοχή στα τεκταινόμενα του συλλόγου. Αλλά αυτά τα θέματα θα έπρεπε να είναι αποσαφηνισμένα (νομίζω ότι είναι, απλά τα παρερμηνεύουν μερικοί)... Η αντιπαράθεση και η οργή, ανθρώπινη είναι κι αυτή, αρκεί να μην γίνεται αιτία τείχους, άρνησης και μάταιου πείσματος... Καμιά φορά βγαίνουμε εκτός εαυτού, σε λόγια και σε πράγματα που μπορεί να μετανιώσουμε μετά, πόσο μάλλον όταν κάποιος είναι και νέος και ¨βράζει¨ το αίμα του και το πάθος του για τις απόψεις του(ακόμα κι αν έχει δίκιο κατά τη γνώμη του), υπερισχύει καμιά φορά του μέτρου και της άλλης άποψης... Οι πιο μεγάλοι και έμπειροι, έχουν αναλογικά πολύ μεγαλύτερη ευθύνη όμως για την έκβαση των πραγμάτων... Ας μην τα παίρνουμε όλα μετρητοίς και ας αφήνουμε να καταλαγιάζουν τα πράγματα... Η συγγνώμη πάντως είναι μεγάλο εργαλείο και μας ξανατοποθετεί σε θέση συνομιλητή, πράγμα που, αυτό το φόρουμ τουλάχιστον, αγωνίζεται να το κρατάει σε ένα επίπεδο και μια ποιότητα, έστω και με μερικούς υπαινιγμούς και διαφωνίες καμιά φορά... Make ski...not war...

Δεν είναι παππούς...είναι τεκνό... Οι ορειβατικές μπότες έχουν τρακτερωτές λαστιχένιες σόλες και άρθρωση για το περπάτημα, που κλειδώνει στην κατάβαση. Φυσικά μπορούν και οι σνοουμπορντάδες να κάνουν το ίδιο, αλλά με μπότες σκληρές, που επιτρέπουν τη χρήση κραμπόν στην ανάβαση... Βέβαια δεν έχουν τη δυνατότητα για φώκιες, στις πιο ομαλές ανηφόρες, εκτός κι αν χρησιμοποιήσουν διαιρούμενο σανίδι...

Την Κυριακή στόχο είχαμε κάποια διαδρομή στον Παρνασσό, αλλά ο καιρός ήταν ακατάλληλος... Έτσι για να μην πάει χαμένη η μέρα φύγαμε και πήγαμε Βαρδούσια. Εκεί ο καιρός ήταν πολύ καλύτερος και μας επέτρεψε να κάνουμε το couloir της Ανώνυμης κορφής, δίπλα στο λεγόμενο Λιοντάρι... Πέντε άτομα συνολικά, εκ των οποίων τα τρία ανέβηκαν μέχρι πάνω και οι άλλοι δύο ξεκίνησαν από πιο χαμηλά Μεγάλη κλίση στην είσοδο και στα πρώτα μέτρα του couloir περίπου 50-55 μοίρες... Το χιόνι δεν ήταν εύκολο, γιατί είχε ρίξει φρέσκο, που δεν πρόλαβε να κολλήσει και να μεταμορφωθεί σε προβλέψιμο firn ανοιξιάτικο και σε σημεία ήταν και παγωμένο και ακανόνιστο, με αποτέλεσμα να είναι πολύ επικίνδυνο για πτώση, σε πολύ εκτεθειμένο τερέν... Έτσι κατεβήκαμε με sideslip, καθώς μπαίνοντας στο couloir, έκρινα ότι κάθε αστάθεια σε ενδεχόμενη στροφή, θα οδηγούσε σε πτώση... Μετά από λίγα μέτρα το χιόνι βελτιώθηκε και μειώθηκε κάπως και η κλίση και κάναμε κανονικές στροφές και γενικά πολύ καλό σκι, μέχρι το αυτοκίνητο στα 1500μ, συμπληρώνοντας μια κατάβαση 900μ υψομετρικής διαφοράς... Οι θαμμένες στην χιονούρα μπύρες, ήταν υπέροχες μετά από μια τέτοια κατάβαση... Στην αρχή... Ο λόγος ύπαρξης ορειβατικών μποτών... τα κραμπόν απαραίτητα, όταν το χιόνι είναι σκληρό και η κλίση αυξάνει... ανεβαίνοντας... κι ανεβαίνοντας... λίγο πριν την τελική έξοδο... εδώ φαίνεται η κλίση... Με θέα τις απέναντι κορφές, ακριβώς στην έξοδο... Βαριά αυτά τα σκι... Σκι στις τελευταίες χιονούρες χαμηλά... Ελπίζω και σε συνέχεια, καιρού επιτρέποντος... Χρωστάω δύο ωραία βίντεο (από Βελούχι και από τη συγκεκριμένη κατάβαση), όταν αποκαταστήσω τη βλάβη στο πρόγραμμα επεξεργασίας...

Εγώ ψηφίζω...ακόμα σκι... Μετά από 3 πολύ μέτριες χρονιές στο ορειβατικό σκι, επιτέλους φέτος έχουμε σχετικά καλές συνθήκες, με σφιχτό χιόνι το πρωί, που μαλακώνει αργότερα... Τα βουνά μας, με λίγο κόπο, έχουν πολύ χιόνι ακόμα και προσφέρουν καταπληκτικές καταβάσεις, πέρα από τα συνηθισμένα... Το ξέρω δεν είναι για όλους, αλλά πολλοί θα μπορούσαν να δοκιμάσουν σε κάτι πιο εύκολο, με ορειβατικά σκι... Δεν μπορώ να κάνω ούτε ποδήλατο ακόμα (είμαι βαριά άρρωστος, με χρόνια ασθένεια), γιατί το μυαλό μου είναι μόνο στο σκι...

Και 4 λεπτά την κατάβαση να βάλουμε ούτε μια ώρα σκι δεν βγαίνει... Συνολική υψομετρική 5720μ... Κόψε το κάπνισμα αμέσως...

Για να κρίνουμε πως θα μπορούσες να αποφύγεις ένα ατύχημα, η ένα συμβάν χωρίς ατύχημα, θα πρέπει να ξέρουμε κι άλλα πράγματα... Όπως τι ώρα έκανες την τραβέρσα; Τι καιρό είχε εκείνη και την προηγούμενη μέρα; Που έκανες την τραβέρσα, σε τι έκθεση πλαγιάς και υψόμετρο; Το σημείο που κούφωσε το χιόνι, ήταν μήπως κοντά σε βράχο η δέντρο; Πόσο αργά πήγαινες; Μήπως φρέναρες σε αυτό το σημείο; Με τι σκι ήσουνα; Γλιστρούσαν τα σκι; Είχε παλιό μεταμορφωμένο και συμπιεσμένο χιόνι σε βάθος; Είχε ρίξει φρέσκο υγρό και βαρύ; Πόσο πρόσφατα το έριξε; Όλα λοιπόν αυτά που μπορεί να φαίνονται υπερβολικά αναλυτικά και πολλά, ένας έμπειρος και καλός σκιέρ τα συνυπολογίζει και αποφεύγει εκείνα που πιθανόν να του δημιουργήσουν πρόβλημα, ενστικτωδώς και γρήγορα... Το παλιό χιόνι, όταν ζεσταθεί επιφανειακά (φιρν), είναι ασφαλέστατο και πολύ εύκολο για κάποιες ώρες και μετά ανάλογα με τις συνθήκες καιρού (αέρας, ήλιος, ζέστη) μετατρέπεται και σε ρότεν (κούφιο και υγρό)... Το φρέσκο χιόνι αυτή την εποχή είναι συνήθως υγρό και βαρύ και κολλάει υπερβολικά. Κάποιες φορές ρίχνει και πούδρα στα μεγαλύτερα υψόμετρα, αλλά κι αυτή είναι για μια μέρα, για να μην πω για λίγες ώρες και μετά γίνεται ξανά βαρύ, υγρό και πολύ κολλώδες. Σε μεγάλες κλίσεις δημιουργεί προβλήματα, γιατί φεύγει και πρέπει να περιμένουμε ξανά να καθίσει και να ενωθεί με το παλιό, η να φύγει εντελώς σαν χιονοστιβάδα... Πρέπει λοιπόν να βρούμε ανάλογα με τον καιρό, το υψόμετρο και την έκθεση της πλαγιάς, το ωφέλιμο χρονικό εύρος του "σωστού" χιονιού και μέσα σε αυτό να κινηθούμε με ασφάλεια και απόλαυση... Όλοι χαίρονται αυτό το χιόνι και είναι και η ευκαιρία να πάνε και οι μέσοι χιονοδρόμοι, ακόμα και οι ψιλοαρχάριοι, σε τερέν που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα δοκίμαζαν, απλά θα πρέπει να προσέξουμε πως θα κινηθούμε ανάλογα με την ώρα της ημέρας... Πολύ οφ τόπικ λέμε...αλλά χρήσιμο... Από σκι φέτος... άσε καλύτερα...ελάχιστο, αλλά ποιοτικό και καλό... Συνεχίζουμε με ορειβατικό...

Μας πέθανες... Φοβερές εικόνες με τρομερή μουσική... Σου έρχεται να πας να ζήσεις για πάντα εκεί... Το χιόνι θέλει κι άλλη μεταμόρφωση, είναι ασυμπίεστο ακόμα... Σε 10 μέρες θα είναι τέλειο... Τα σκι τα πουλάς; 80

Ε όχι και συνταγή για το κοντοσούβλι... Είναι σαν να βάζεις πόρτες στο freeride... Εξάλλου τώρα είναι είναι η εποχή του "firn"...κρέατος του αρνιού... Εκτός αν πας σε οφτό Κρητικό, που είναι ένα είδος κοντοσούβλι αρνίσιο...

Νεαρούλης είσαι ακόμα... Γι αυτό λατρεύω αυτό το σπορ...όσο μεγαλώνεις γίνεσαι και καλύτερος... Που είναι ο Fidelio να μας το αναλύσει;

Κάποιος ήταν 4 μέρες στην Αστρακο-Γκαμήλα και ζηλεύει ένα "ταπεινό", με αέρα και βρώμικα χιόνια, Βελούχι; Μπορούμε να κάνουμε μια επανάληψη, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα και να "λύσουμε τις διαφορές" μας με ψητό και μπύρα στο τελείωμα... Άντε, βάλε καμιά φωτό να χαζέψουμε...

YouTube Video -> Την Κυριακή είχα ένα δίλημμα... Να πάω για freeride αγώνα στον Παρνασσό, η για κανονικό freeride; Έμαθα για τις φτωχές συνθήκες χιονιού, στα λούκια της Φτερόλακκας, σε συνδυασμό με τις συνθήκες καιρού και αποφάσισα να πάω σε freeride...χωρίς αγώνα τελικά... Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, με ανέμους μέχρι 100χλμ περίπου και ομίχλη, που μερικές φορές άνοιγε και εμφανίζονταν ένας θαμπός ήλιος... Το χιόνι παγωμένο, ήθελε πολύ προσοχή στην ανάβαση με τις παγωμένες τραβέρσες, καθώς οι φώκιες γλιστρούσαν και έτσι οι δύο από τους τρεις φόρτωσαν τα σκι στη πλάτη και ανέβηκαν με τα κραμπόν. Ο τέταρτος της παρέας ήταν ένα συμπαθέστατο τσοπανόσκυλο, που μας συντρόφευε σε όλη την ανάβαση... Ο αέρας σήκωνε το λίγο φρέσκο χιόνι που είχε πέσει το βράδυ και νωρίς το πρωί, που είχε σχήμα μικρού ρεβυθιού, και μας μαστίγωνε με μανία, προκαλώντας μας πόνο, στο πρόσωπο και στα πόδια... Είχε τόσο αέρα που ανεβήκαμε και κατεβήκαμε φορώντας σχεδόν όλα μας τα ρούχα χωρίς να ιδρώσουμε καθόλου. Στην πίσω πλευρά είχε καλύτερη ορατότητα, αλλά ο αέρας δημιουργούσε βεντούρι μέσα στο λούκι και μας δυσκόλεψε πολύ την κατάβαση, κυρίως στο πάνω τμήμα, που θόλωσε και η κάμερα από το φοβερό μαστίγωμα χιονιού και σύννεφου... Τελικά με πολύ προσοχή κατεβήκαμε τα πρώτα εκτεθειμένα 500 μέτρα υψομετρικής με παγωμένο και variable χιόνι και χαλαρώσαμε στο δεύτερο τμήμα που το χιόνι μαλάκωσε... Φτάσαμε με τα σκι μέχρι το δρόμο που ενώνει την Αγία Τριάδα με τις Ράχες και το Καρπενήσι, πολύ ευχαριστημένοι, που καταφέραμε και κάναμε μια δύσκολη διαδρομή για τις συγκεκριμένες συνθήκες... Μετά πήραμε το λιφτ... ο φίλος μας... ένα τμήμα του βουνού... Ελπίζω να έχουμε και επόμενη ιστορία...

Δεν αναφέρομαι στις κοριτσάρες του συλλόγου, που σαφώς και δεν είναι μέσες Ελληνίδες... Μακάρι να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση και για άλλα κορίτσια... Μακάρι Γρηγόρη να πραγματοποιηθεί η επιθυμία σου (μας)...εξάλλου είμαστε πολύ μικροί ακόμη...βλέποντας αυτό το γκρουπ, παίρνουμε θάρρος... έχουμε πολύ μέλλον μπροστά μας... 80

YouTube Video -> Ανήμερα την 25 Μάρτη ανεβήκαμε, με σκοπό να κάνουμε κάποιο couloir, αλλά δεν τα καταφέραμε, γιατί ο καιρός έκλεισε... Έτσι φτάσαμε μέχρι τα 2000μ περίπου και κάναμε σκι μέχρι τα 1450, που είχαμε αφήσει το αυτοκίνητο. Τα βουνά έχουν πάντα "δίκιο"... Εκεί που περιμέναμε στο καταφύγιο ανάγκης, μήπως και ανοίξει ο καιρός, ήρθαν 7 Αυστριακοί σκιέρ από το Τιρόλο... Αυτό δεν είναι είδηση βέβαια, καθώς οι ξένοι κυρίως "οργώνουν" τα βουνά μας, αλλά η ηλικία τους... Ο μικρότερος ήταν κάτι παραπάνω από 60 ετών και ο μεγαλύτερος κοντά στα 75!!! Ο μέσος Έλληνας θεωρεί τον εαυτό του μεγάλο μετά τα 35... Καλά για την μέση Ελληνίδα...δεν θέλω να σχολιάσω καν... Ανέβηκαν λοιπόν, τραγούδησαν μέσα στο κρύο και στην ομίχλη, ήπιαν τσίπουρα και μετά κατέβηκαν με τα σκι πολύ σβέλτα, μέχρι τα αυτοκίνητα που βλέπετε και στο βίντεο. Είχαν έρθει για 2 εβδομάδες, στην Ελλάδα, με σκι και ποδήλατα και κοιμόντουσαν στα αυτοκίνητα. Πήγαν Όλυμπο, Αστράκα, Τζουμέρκα, Βαρδούσια και κάποια άλλα μικρότερα βουνά και επισκέφτηκαν και μερικά νησιά για ποδήλατο! Είπατε τίποτα;

Όταν το χιόνι λιώνει...γίνεται νερό... Άρα το ακολουθείς και σε αυτή τη μορφή του και σιγά σιγά ανεβαίνεις ξανά στα βουνά, όταν ξαναμεταμορφώνεται σε χιόνι... Είναι ο φυσικός κύκλος του νερού και απλά αν θέλουμε να τσουλάμε σε αυτό το ακολουθούμε, με καγιάκ στα ποτάμια, surf, kite και windsurfing, στις λίμνες και στις θάλασσες... Άλλες επιλογές είναι το mtb, το σκαρφάλωμα, το περπάτημα στα βουνά, το σκι νερού, το αλεξίπτωτο πλαγιάς, τα πατίνια και ότι άλλο σε "φτιάχνει", σε γυμνάζει και σε βγάζει από τους κλειστούς χώρους...

Ο koukos έχει πάλι δίκιο...Gavis...κακό παιδί...ντα ντα θα σε κάνω... 80 Τα S7 και τα JJ έχουν κανονικό κάμπερ και ρόκερ μπρος και πίσω. Άλλο το σήκωμα μπρος και πίσω (ρόκερ) και άλλο το κάμπερ...που έχει να κάνει με το σχήμα του κεντρικού τμήματος του πέδιλου, όπως το βλέπουμε από το πλάι (πλάγια όψη)... Το sidecut φαίνεται όταν κοιτάμε το σκι από πάνω (κάτοψη). Στα βιντεάκια που είχε βάλει ο Fidelio και συμπλήρωσα εγώ, τα λέει μια χαρά και αναλυτικά...

Ο koukos έχει δίκιο Gavis... Άλλο το S και άλλο το C και άλλη συμπεριφορά στο χιόνι το καθένα σχήμα...

Ωραίος ρε blades... Πραγματικά κάποια πράγματα σε αλλάζουν για πάντα, αν διαβείς την πόρτα τους... Πρέπει να κάνεις ορειβατικό σκι, η splitboard με φώκιες, αν επιμένεις στο σανίδι... Μην χωρίζεις από την παρέα σου στο βουνό, παρά μόνο σε έσχατη ανάγκη... Ωραίο το καφενείο στους Πάδες, αλλά πολύ τεκές λέμε... Κοίτα και στο Steep skiing που σου έγραψα κάτι...

Το θέμα που άνοιξα με το Steep skiing τεχνικές, το άνοιξα, για να εκφραστούν όλες οι απόψεις, απλών χιονοδρόμων, επαγγελματιών και ότι άλλο γουστάρει ο καθένας... Εσύ γιατί μου το προσδιορίζεις, κατά βούληση δικιά σου; Δεν σου είπε κανένας να μην βάλεις και τα δικά σου εκεί, αλλά εσύ ξεχώρισες εαυτόν... Ποιος είναι λοιπόν free και ποιος ξεfree; Κοίτα στον καθρέφτη... Φυσικά και είναι απαξιωτικό να ανοίγεις άλλο θέμα με το ίδιο αντικείμενο. Το αν προσπαθώ να επιβάλλω τα λεγόμενα μου, θα το κρίνουν οι άλλοι. Αντί να κοιτάς την αξία όσων γράφονται, κοιτάς ποιος τα γράφει και βλέπεις δαίμονες. Όσο για το συχνό σχόλιο σου περί "μέλους" και "επισκέπτη"...ξανακοίτα στον καθρέφτη, ποιος πάει να περάσει γραμμή...

Και που να δεις μέσα στα δέντρα, τι γίνεται Όλγα με τα Darkside και τα Megawatt... Με λίγη πούδρα στρίβουν σαν φίδια, ακόμα και με μικρές ταχύτητες, αρκεί να έχει κλίση... Ότι βλέπετε στα βίντεο, είναι από σκιέρ, που έχουν εμπειρία και ξέρουν καλά πως να στρίψουν ένα σκι, σε οποιαδήποτε συνθήκη και σε καμία περίπτωση δεν συνιστώ σε κάποιον, να πάρει ότι φαρδύ βρει μπροστά του και να πάει να κάνει καθημερινό σκι παντού... Ο Nickel ήξερε από πριν, να πηγαίνει και με στενά σκι στην πούδρα και απλά τα πολύ φαρδιά, τον απογείωσαν ακόμα περισσότερο και του απελευθέρωσαν την κίνηση στα βαθιά χιόνια. Το ρόκερ ξεμπλοκάρει το σκι από το βύθισμα μπροστά και σε αφήνει να κάνεις πιο δυναμικό σκι, πιέζοντας τα φτυάρια. Σε συνθήκες με σφιχτά και σκληρά χιόνια, ένα στενότερο (και κοντότερο) σκι είναι πολύ καλύτερο και κάνει πιο σωστές στροφές στη γραμμή πτώσης. Απλά επιλέγουμε το σκι ανάλογα τις συνθήκες και συμβιβαζόμαστε με τα μειονεκτήματα του σε κάποιες συνθήκες, προκειμένου να απολαύσουμε το δυνατό του σημείο, εκεί που μας ενδιαφέρει κυρίως. Καλό είναι να έχουμε 2-3 ζευγάρια και να επιλέγουμε ανάλογα, τα χιόνια και το βουνό, αλλά επειδή αυτό δεν γίνεται πάντα, τότε ο καθένας διαλέγει ανάλογα με το που θέλει να δώσει βάρος. Προσωπικά προτιμώ, να υστερώ λιγάκι στα κλειστά κομμάτια, στα bumps και στα couloir (που ούτως η άλλως τα κατεβαίνω, έστω και χωρίς άψογο κράτημα) και να έχω πλεονέκτημα στα μεγάλα ανοιχτά πεδία και στα δέντρα, με πούδρες, κρούστες κλπ. Αν βέβαια πήγαινα μια μέρα για couloir με σκληρά χιόνια, θα διάλεγα ένα σκι μέχρι 94mm μέση το πολύ, με προτίμηση ακόμα πιο λίγο στα 85-88 και σαφώς πιο κοντό από τα φατ των 190 περίπου και μάλιστα αυτή η επιλογή θα ήταν στο εξωτερικό, αλλιώς και με ένα αγωνιστικό (μέχρι 70mm μέση), θα ήμουν ακόμα καλύτερα, στα στενά Ελληνικά λούκια...

Ανεξάρτητα από το τι θέλεις να πεις...θέμα για το steep skiing υπάρχει και το να ανοίγεις άλλο είναι συμπεριφορά ... Αν δεν σου αρέσει μη γράφεις...

Αυτά ακριβώς που σου είπε και ο Δημήτρης... Αν φτάσεις σε κάποιο καλό επίπεδο, τότε τα σκι δεν παίζουν και τόσο απόλυτο ρόλο, αρκεί να έχουν φρέσκες ακμές. Βέβαια αλλιώς κατεβαίνεις με 165 αγωνιστικό σλάλομ, σαν του Πάνου (Nickel) και αλλιώς με ένα φατ 190... Κι εγώ αν δεν είχα καινούργια σκι,αμφιβάλλω αν θα πήγαινα να κάνω το λούκι με αυτό το χιόνι που είχε. Η δυνατότητα να κάνεις γρήγορες κοφτές στροφές με πολύ καλό κράτημα, είναι κρίσιμος παράγοντας όταν έχει πάγο και τα φατ σκι δεν φημίζονται γι αυτό το χαρακτηριστικό... Από τεχνικής άποψης, πρέπει να κοιτάξεις κατάφατσα το fall line και να μάθεις να βάζεις το βάρος πάνω ακριβώς από το κάτω σκι, και όχι να γέρνεις προς την πλαγιά. Δεδομένου ότι κάνεις αξιοπρεπές σκι στην πίστα, θέλεις κυρίως βελτίωση ψυχολογίας και αυτή την κατακτάς λίγο, λίγο, πιέζοντας τα ψυχολογικά σου κυρίως όρια και λιγότερο τα τεχνικά...

Έχω τέτοιων διαστάσεων σκι... Fischer Big Stix 84mm μέση και 191cm μήκος, με look turntable δέστρες... Τώρα το να είναι παντού ουδέτερο, την απάντηση την έδωσε ο Fidelio.