mil

Δεν γνωρίζω την εγκυρότητα όλων αυτών και δεν είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα περισσότερα. Αυτό όμως που θα μου έμενε, είναι τα πάρα πολλά τρις που είαι δανεισμένα από τον έναν στον άλλον, κλπ. Και αναρωτιέμαι, όλα αυτά τα χρήματα υπάρχουν, ή είναι άυλα και δημιουργήθηκαν λογιστικά.

Συγνώμη, αλλά με τα βίας κρατιέμαι. Επιτέλους! Έχουμε χρέος που αγγίζει τα 380 δις. Και 170 δις επιδοτήσεις= ΦΑΓΑΜΕ 550δις= με τις πλάτες της ΕΕ (που μας κράταγε με το ευρώ και επιδοτήσεις και δεν χρεοκοπήσαμε νωρίτερα) Η Αργεντινή, χρεοκόπησε με 70 δις περίπου (με 2πλάσιο πληθυσμό, πολλαπλάσια έκταση και παραγωγή) Η Ρωσία χρεοκόπησε με 90 δις περίπου (με 20πλάσιο πληθυσμό και έκταση από Φιλανδία έως Ιαπωνία) Τα τελευταία χρόνια χρεοκοπήσαμε πάνω από 7 φορές την Αργεντινή και 6 φορές την Ρωσία. ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΦΤΑΝΕΙ;

Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα αυτό το άρθρο, που προσπαθεί να περιγράψει τα σημερινά δεδομένα (προσπαθούμε να γίνουμε και οικονομολόγοι τώρα). Σε πολλά συμφωνώ, όχι όμως παντού, νομίζω όμως ότι αξίζει σχολιασμού και περαιτέρω παρατηρήσεων, να προχωρήσουμε και να διορθώσουμε τον συλλογισμό μας και οι μη οικονομολόγοι. Αυτές τις μέρες, δεν βιώνουμε μόνο την αγωνία του μελλοθάνατου ως κοινωνία, που ενταφιάστηκε από ένα παραφουσκωμένο κράτος, αλλά παρακολουθούμε ταυτόχρονα την διαμάχη μεταξύ δύο πολιτικών αντιλήψεων στην Ευρωζώνη, σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους κυρίως στα κράτη του Νότου. Από τη μια μεριά είναι οι υπέρμαχοι της πιστωτικής επέκτασης, είτε με τη μορφή έκδοσης ευρωομολόγου είτε με τη μορφή εγγυήσεων ενός υπερενισχυμένου EFSF, και από την άλλη οι υπέρμαχοι της νομισματικής σταθερότητας και της λύσης του προβλήματος της υπερχρέωσης δια της δημοσιονομικής εξυγίανσης με μέτρα λιτότητας. Εκφραστής της πρώτης πολιτικής είναι βασικά η Γαλλία με την προσωπική υποστήριξη του Ομπάμα, ενώ της δεύτερης η Γερμανία. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρουμε ποια από τις δύο υποστηρίζουν οι λαϊκιστές όλων των κομμάτων στη χώρα μας, και οι πολιτικοί υπεύθυνοι για τα σημερινά αδιέξοδα, και του χρέους και του ελλείμματος.Έγώ θεωρώ ως λανθασμένη την παραπάνω σκέψη, έτσι όπως την κατανοώ τουλάχιστον. Οι 2 διαφορετικές πολιτικές που διατυπώνονται, δεν νομίζω ότι ανταποκρίνονται στην αντιμετώπιση του προβλήματος υπερχρέωσης συγκεκριμένων οικονομιών της ευρωζώνης. Είναι 2 διαφορετικές αντιλήψεις-φιλοσοφίες στην οικονομική πορεία που θα έχει ο καθένας στην "οικονομική" ζωή του, είτε μιλάμε για την οικογένεια μας, είτε για τον Δήμο μας, είτε για το κράτος μας. Υπό προϋποθέσεις θα συμφωνούσα και με τις 2, ή θα διαφωνούσα και με τις 2, η μέση οδός είναι η πιο λογική και αναλόγως των συνθηκών θα γέρνουμε περισσότερο από την μία ή την άλλη πλευρά. Αν θέλεις να επενδύσεις, ασφαλώς και θα πάρεις δάνεια, αλλά με σκοπό και στόχο ανταποδοτικότητας και αποπληρωμής. Όταν παίρνεις δάνεια, σφίγγεις τις δαπάνες σου και συγκεντρώνεσαι στον στόχο σου, που είναι η ολοκλήρωση των επενδύσεων, η μεγαλύτερη αποδοτικότητα τους και η ταχύτερη αποπληρωμή των υποχρεώσεων. Όταν πετύχεις τους στόχους, χαλαρώνεις τα σφικτά οικονομικά, ανεβαίνεις σε επίπεδο διαβίωσης και προχωράς και στο επόμενο. Το θέμα είναι τι γίνεται όταν στην επένδυση σου παθαίνεις μία ζημιά (και εδώ παίζει ρόλο το μέγεθος και οι ασφάλειες που έχεις στην ομαλή διεκπαιρέωση του project σου); Και αν δούμε το project της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα δούμε ότι η ζημιά είμαστε εμείς (όχι μόνοι μας, αλλά η πιο άστοχη παράμετρος). Αναχρηματοδοτείς για να επουλώσεις την ζημιά, ή την αποκόπτεις για να συνεχίσεις απερίσπαστος; Μέρος αυτού του ευρύτερου ευρωπαϊκού προβλήματος και πεδίο άμεσης εφαρμογής αυτών των πολιτικών είναι η Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει άμεσο και οξύ πρόβλημα, χωρίς χρονικά περιθώρια μακροπρόθεσμων λύσεων, και όπου οι δύο πλευρές έχουν μεν κοινό τόπο την αποτροπή της χρεοκοπίας της, δια της τεχνικής διαγραφής μέρους του χρέους της για το τμήμα που αφορά ιδιώτες κατόχους ελληνικών ομολόγων, αλλά διαφωνούν για το ύψος της, με την Γερμανία να προτείνει διαγραφή του 50% και άνω, ενώ την Γαλλία να θέλει πολύ μικρότερο ποσοστό. Η εφαρμογή των πολιτικών αυτών, δεν έχει σχέση με το πρόβλημα της Ελλάδας. Η Ελλάδα έχει ένα χρέος που δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει ποτέ, αλλά διαφέρει από τους άλλους διότι υπάρχει ένα ετήσιο έλλειμα, που δεν μπορεί να συγκρατηθεί και όσο είναι ασυγκράτητο δεν ισορροπεί το σύστημα κάπου, έστω και σε χαμηλά επίπεδα ώστε να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε. Θυμίζει καρκινικό όγκο, που ή τον θεραπεύουμε, ή τον απομακρύνουμε με εγχείρηση, ή πεθαίνουμε κι ησυχάζουμε. Ο τρόπος "θεραπείας", είναι η επιβολή των "αντιλαϊκών μέτρων", που έχει σαν στόχο τον μη ελλειματικό ετήσιο ισολογισμό. Αν πετύχει, τότε θα δούμε τι θα κάνουμε με το "κατεστραμένο όργανο" (η Ελλάδα στην περίπτωση), αλλιώς δεν έχει νόημα να κάνεις την οποιαδήποτε κίνηση για την αντιμετώπιση του χρέους της. Υποτίθεται ότι πείστηκαν μετά τα τελευταία μέτρα για τις προοπτικές μη ελλειματικού ετήσιου ισολογισμού, άρα σκέπτονται τι θα κάνουν με το κύριο πρόβλημα, αυτό του χρέους μας. Το αν θα είναι 50% το κούρεμα ή όχι, εμείς περιμένουμε να μας το ανακοινώσουν, αφού είμαστε παρατηρητές και δεν έχουμε γνώμη. Προφανώς τον έναν τον συμφέρει η μία λύση, τον άλλον ή άλλη. Και εδώ ας δούμε τι σημαίνει η μία ή η άλλη λύση και τι συμφέρει εμάς: Αυτή η διαφωνία οφείλεται στο γεγονός ότι η όποια διαγραφή χρέους θα απομειώσει την αξία των τραπεζών κατόχων ελληνικών ομολόγων, οι οποίες στη συνέχεια θα χρειαστούν ανακεφαλαιοποίηση για να διατηρήσουν τη φερεγγυότητά τους. Εδώ εισέρχεται η κύρια παράμετρος του προβλήματος, που είναι το ποιός θα επιβαρυνθεί με αυτήν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η Γαλλία προτείνει την υπερενίσχυση του EFSF είτε με απ’ ευθείας αύξηση των κεφαλαίων του είτε με την εκχώρηση δυνατότητας να χρησιμοποιεί και να μοχλεύει κεφάλαια της ΕΚΤ, ενώ η Γερμανία θέλει να διατηρήσει χαμηλά την εμπλοκή του EFSF και η ανακεφαλαιοποίηση να γίνει με ιδιωτικά κεφάλαια. Δηλ. στη μεν πρώτη περίπτωση το βάρος το σηκώνουν οι φορολογούμενοι, κυρίως της Γερμανίας που θα έχει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στο EFSF, ενώ στη δεύτερη οι συνέπειες της απομείωσης επιβαρύνουν τους ιδιώτες οι οποίοι καλούνται έτσι να «πληρώσουν» για τις κακές επενδυτικές επιλογές τους σε τοξικά ομόλογα. Αυτή η διαφορά είναι μια βαθειά ιδεολογική διαφορά, αφού στην πρώτη περίπτωση οι τράπεζες θα οδηγηθούν σε μια έστω καλυμμένη κρατικοποίηση, ενώ στη δεύτερη οι τράπεζες εξαρτώνται από τις επιλογές τους σε ένα ελεύθερο και ανταγωνιστικό περιβάλλον και δε μετακυλίουν τις ζημιές τους σε όλους τους φορολογούμενους. Αναδεικνύεται όμως και μια άλλη, ίσως η πλέον σημαντική, οικονομική παράμετρος, που έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Τα νομισματικά μέτρα επειδή έχουν καθολική εφαρμογή σε όλο το φάσμα της οικονομίας, και στην προκειμένη περίπτωση σε όλο το φάσμα των κρατών της Ευρωζώνης, θα παράγουν διαφορετικά αποτελέσματα στον τραπεζικό τομέα ανά χώρα, αφού η κάθε χώρα και η κάθε τράπεζα έχουν διαφορετική έκθεση στα τοξικά ομόλογα, που αφειδώς παρήγαγε η χώρα μας, για να διατηρεί και να γιγαντώσει το πελατειακό κράτος των προνομίων και της προσοδοθηρίας. Έτσι αφενός θα στρεβλωθεί ο ανταγωνισμός και αφετέρου κάποιες τράπεζες θα οδηγηθούν αναγκαστικά στην κρατικοποίηση. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι αυτή μόλυνση του τραπεζικού τομέα θα επεκταθεί υποχρεωτικά και στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας, αφού ο ρόλος του είναι τόσο σημαντικός, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα πληθωριστικό σπιράλ τιμών-μισθών, που θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε μια γενικευμένη ύφεση. Αντίθετα, αν η εμπλοκή των κρατών είναι πολύ μικρή έως και μηδενική στην ανακεφαλαιοποίηση των θιγομένων τραπεζών, θα υπάρξει εκ των πραγμάτων τέτοια κινητικότητα ιδιωτικών κεφαλαίων μεταξύ τραπεζών με συγχωνεύσεις, εξαγορές κλπ. αλλά και μεταξύ διαφόρων τομέων της οικονομίας, ώστε να επέλθει σχετική σταθερότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, χωρίς τις πληθωριστικές επιπτώσεις που θα επέφερε μια γρήγορη λύση δια πιστωτικής επέκτασης. Η λύση του μεγάλου κουρέματος, είναι σαφώς πιο επώδυνη για μας, που θα την βιώσουμε, αλλά δημιουργεί πολύ λιγότερους κινδύνους συνολικά για την Ευρωζώνη, από την χωρίς τέλος πιστωτική επέκταση, που υπονομεύει συνολικά την βιωσιμότητα του νομίσματος και τελικά ακόμα και των υγιών οικονομιών της Ευρώπης. Εδώ υπάρχει πολύ ψωμί. Μιλάμε για το κούρεμα των ομολόγων μας, πόσο πρέπει να γίνει και γιατί και ποιον θίγει. 1)Χρειάζεται κούρεμα ομολόγων; Μάλλον ναι, αλλά τα ομόλογα (μου φαίνεται) είναι το μισό από το χρέος μας και το υπόλοιπο δεν κουρεύεται. 2)Αν τα ομόλογα μας πωλούνται στην μισή αξία τους, πως είναι δυνατόν να τα κουρέψω σε διαφορετική αξία; Η αξία που βρέθηκε ότι βολεύει, είναι 21% για να μην φέρει μεγάλες αναταράξεις στον Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό τομέα, όμως είναι διαφορετική από την τιμή της αγοράς και σχεδόν επιδοτεί τους ιδιώτες που ρίσκαραν αγοράζοντας τοξικά ομόλογα (αυτά της Ελλάδας) και δεν ζημιώνονται αναλόγως. 3)Αν γίνει στο 50% (δηλαδή στην εμπορική αξία, τότε γιατί να την δεχτεί αυτός που έχει το ομόλογο στα χέρια του, άρα έχω πιστωτικό γεγονός), σίγουρα θα έχει πρόβλημα ο Ελληνικός τραπεζικός κλάδος που προφανώς δεν σηκώνει κούρεμα πάνω από 21%, άρα το κράτος πρέπει να ξαναδανειστεί για να σώσει και να κρατικοποιήσει τις τράπεζες που την πάτησαν δανείζοντας το κράτος που δεν τις πληρώνει, άρα 0 εις το πηλίκο, άρα η λύση αυτή δεν βοηθάει καθόλου την Ελλάδα (που θεωρητικά όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται για να κάνουν βιώσιμη την ύπαρξη της στο ευρώ και να μην θεωρεί προνομιούχους τους Αλβανούς επί Χότζα και αρχίσει να πηγαίνει για οικιακή βοηθός στα Τίρανα-έχει ο καιρός γυρίσματα). 4)Άρα η πιο καλή λύση, όπως φαίνεται για την Ελλάδα είναι αυτή του 21%, όμως το κρατούμενο είναι ότι όποια λύση και αν δοθεί, δεν θα λύσει το πρόβλημα, μία μικρή ελάφρυνση θα δώσει, πιθανώς προσωρινή. Η Ευρώπη και η Ελλάδα χρειάζεται νομισματική σταθερότητα και δημοσιονομική εξυγίανση (με δραστική μείωση δαπανών) και όχι κι άλλες πιστωτικές φούσκες, που μας έφεραν ως εδώ. Ας μην βιαστούμε να πανηγυρίσουμε την -προσωρινή- σωτηρία μας, αν περάσει στην ερχόμενη Σύνοδο η λογική της Γαλλίας και της πιστωτικής επέκτασης. Θα έχουμε κερδίσει λίγο χρόνο με κόστος την υπονόμευση όλης της Ευρώπης. Πηγή:www.capital.grΚοινώς, ότι και αν αποφασιστεί, δεν θα δώσει λύση. Είμαστε στον πάτο, για να ανεβούμα στην επιφάνεια έχουμε μία ώρα δρόμο και μας δίνουν οξυγόνο για 2 λεπτά. Και συμπληρώνω ότι παρά την "προσπάθεια" για δημοσιονομική εξυγίανση που γίνεται (αν γίνεται), ακόμα και αν επιτευχθεί και γίνουμε πρώτυπο μεταρρυθμίσεων, ΣΙΓΟΥΡΑ από μόνη της δεν θα είναι αρκετή. Είναι προαπαιτούμενη, αλλά όχι ικανή. Άρα κατά την γνώμη μου, στην πιο πάνω ερώτηση "τώρα τι γίνεται", όλα αυτά δεν δίνουν λύση. Περιμένω κι άλλα σχόλια, γιατί η εμπλοκή μας με "μικροκομματικά συμφέροντα", με "λαϊκές πολιτικές εθνικής υπερηφάνιας", μας απομακρύνουν από το να βλέπουμε το πραγματικό πρόβλημα, μας αποσυντονίζουν και μας οδηγούν στο περίφημο "έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ". Αν θέλετε να φύγετε, μόνο να μου το πείτε εγκαίρως για να φύγω πρώτος, γιατί μετά θα μας κλείσουν τα σύνορα (Μάκη, έχει εκεί καμία δουλειά; καθαρίζω και σκάλες αν χρειαστεί).

Η δασκάλα ζητά από τα παιδιά να πουν τι δουλειά κάνουν οι πατεράδες τους: - Πες μας Γιαννάκη! - Ο μπαμπάς μου είναι πυροσβέστης. Σβήνει τις φωτιές και σώζει τους ανθρώπους που παγιδεύτηκαν. - Πολύ ωραία, η σειρά σου Κωστάκη. ... - Ο δικός μου ο πατέρας είναι γιατρός. Εξετάζει τους ανθρώπους και τους δίνει φάρμακα όταν είναι άρρωστοι. ... - Θαυμάσια! Εσένα Δημητράκη τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου; - Εμένα ο μπαμπάς μου -λέει χαμηλόφωνα- είναι χορευτής σε ένα gay club. Χορεύει στην μπάρα, οι πελάτες βάζουν χρήματα στα εσώρουχα του, και αν έχουν να πληρώσουν καλά ο μπαμπάς πάει μαζί τους στο απέναντι ξενοδοχείο. Στα πρόθυρα εγκεφαλικού η δασκάλα στέλνει τους μαθητές στο προαύλιο του σχολείου κρατώντας μόνο το μικρό Δημητράκη. - Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου κάνει αυτή την δουλειά, μικρέ μου... - Με συγχωρείτε κυρία, λέει με δάκρυα ο Δημητράκης. Σας είπα ψέματα, ο πατέρας μου είναι οικονομικός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου αλλά ντρεπόμουν να το πω...

Προφανώς εννοεί τον παγετώνα. Δεν έχω κάνει εκεί, όμως έχω ακούσει καλά λόγια, αν ψάξεις και εδώ σε παλιότερες δημοσιεύσεις, θα βρεις πληροφορίες. Η περιοχή είναι αρκετά συμπαθητική. Αν όμως έχει ρίξει χιόνι, θα σε συμβούλευα να πας Ischgl.

H Zillertal είναι κοιλάδα, στην οποία υπάρχουν αρκετά χιονοδρομικά. Η κοιλάδα έχει πολύ χαμηλό υψόμετρο, εν τούτοις κάποια από τα χιονοδρομικά της έχουν και ικανοποιητικά υψόμετρα στα οποία μπορεί να είναι δυνατό να κάνει κανείς σκι, πλην όμως αρχές Δεκεμβρίου αμφιβάλω αν θα έχει ανοίξει κάποιο. Το τελευταίο στην σειρά χιονοδρομικό έχει και παγετώνα και είναι και τώρα ανοικτό και πρακτικά είναι το μόνο σίγουρο που θα λειτουργεί. Από Βιέννη απέχει περίπου 4,5 ώρες με ΙΧ.

Χωρίς να έχω ΚΑΜΙΑ ιδέα για το τι έγινε και επειδή πιστεύω (ελπίζω αν θέλεις) ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος (διορθώστε με αν χρειάζεται) και δεδομένου ότι αυτά τα ρεμάλια (οι γνωστοί άγνωστοι) εξακολουθούν να υπάρχουν και η αστυνομία να μην τους πιάνει, πολύ θα ήθελα να "εξουσιοδοτήσω" το ΠΑΜΕ να τους βουτήξει και να τους σκίσει. Βέβαια θα μου πεις, τι θέλω και ανακατεύομαι.

Είναι προφανές ότι ανάλογα περιστατικά αυξάνουν συσπειρώσεις. Αναμένεται να δούμε αν θα γίνει κομματική εκμετάλλευση. Στο παρελθόν, είδαμε ανάλογα θλιβερά περιστατικά να αμαυρώνονται.

Πρακτικά σου χρεώνει την κάρτα για να ανέβεις με το βαγόνι. Στο Kappl, δύσκολα χρονικά θα προλάβεις και 2η κατάβαση με το έλκυθρο, όμως αν ξεκινήσεις νωρίς την πρώτη κατεβασιά, θα προλάβεις και την 2η. Στο See, πληρώνεις την κάρτα (νομίζω ανάλογο ποσό) που περιλαμβάνει το νυχτερινό σκι. Στο τέλος αν θέλεις καταβαίνεις με έλκυθρο (έχει όμως λίγο περπάτημα από το τέλος της διαδρομής του ελκύθρου μέχρι την αφετηρία του λιφτ που θα έχεις παρκάρει). Το νυχτερινό σκι έχει ανάλογο κόστος (απ'ότι θυμάμαι). Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη φτηνότερη κάρτα για 1 και μοναδική ανεβασιά (χωρίς νυχτερινό σκι). Όταν το είχα κάνει με τον Γιάννη50, μας είχε νοικιάσει τα έλκυθρα και τα έφερε πάνω και αφού τελειώσαμε το νυχτερινό σκι συνενοηθήκαμε και μας κατέβασαν τα σκι με το βαγόνι και κατεβήκαμε με έλκυθρο. Και στις 2 περιπτώσεις νοικιάζεις και έλκυθρο, γύρω στα 5ευρώ. Χωράνε 2 απάνω (φυσιολογικού βάρους-αναλόγως διαστάσεων), όμως χρειάζεται και κάποια συνεργασία στο κατέβασμα.

http://www.youtube.com/watch?v=6dI5ewOmHPQ

http://www.ischgl.com/rodeln-tirol.de.htm http://www.kappl.com/winterurlaub-paznaun-...ln-tirol.de.htm http://www.see.at/winterurlaub-paznauntal-...uf-tirol.de.htm

Αν και δεν ξέρω το πως είναι οργανωμάνη η εκδρομή (πχ Χριστούγεννα είναι, θα έχουμε οικογένειες, παιδιά, γονείς, μεγάλη παρέα και αναλόγως των τροποιποιήσεων που μπορεί να υπάρξουν λόγω των γιορτών ή λόγω καιρού, θα σου πρότεινα να κάνεις όσο πιο πολλά, αναλόγως με το αν αντέχεις. Γιατί δεν έχει νόημα να πας για νυχτερινό σκι και να μην μπορείς να ξυπνήσεις την άλλη ημέρα και να ανεβείς μεσημέρι. Πρώτο θα έβαζα το νυχτερινό σκι στο See, μετά το νυχτερινό έλκυθρο του Kappl, μετά το νυχτερινό σκι του Galthur και μετά το νυχτερινό έλκυθρο του Ischgl. Πρώτα απ'όλα όμως θα έβαζα την εξάντληση του πρωινού χιονοδρομικού ωραρίου, μέχρι αργά το απόγευμα, καθημερινό σκι μέχρι τελικής πτώσης, 1 ημέρα σκι στο Kappl, μία στο Galthur και τις υπόλοιπες στο Ischgl. Την τελευταία ημέρα την αφήνεις για να ξανακάνεις αυτό που σου άρεσε περισσότερο.

Σου βάζω και αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=huBZbhlrLDk...er_embedded**** Καλά θα κάνεις και εσύ και όσοι οχυρώνεστε πίσω από προεκλογικές μπαρούφες που βρίσκονται σε ένα αναξιοπρεπές πολιτικό περιβάλλον, να αντιλιφθείτε λίγο ποιο είναι αυτό και με τι μέσα μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Έχεις ως Πρόεδρο Δημοκρατίας, έναν από τους υπουργούς-δανειστές του πρωθυπουργού Αντρέα, για να καταστρατηγήσει τον νόμο του πόθεν έσχες για το κωλόσπιτο που υπερψήφιζε πληρωμένα νομοσχέδια. Αλλά ότι είναι "νόμιμο" είναι και ηθικό. Έχεις μία δικαστική εξουσία που βρίσκεται σε άλλο κόσμο και όχι μόνο δεν περικόπτει τις αμοιβές της, το αντίθετο. Έχεις προεκλογικά ένα χρέος δυσβάστακτο, το οποίο ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναφέρθηκε από κανέναν. Αντίθετα την ίδια ώρα που ο ένας έλεγε λεφτά υπάρχουν, ο άλλος απαιτούσε προσλήψεις στο δημόσιο, αφού ήταν δεδομένο ότι τα λεφτά υπήρχαν. Την ίδια ώρα παραποιούσαμε τα πραγματικά οικονομικά μας στοιχεία, σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα. Όμως και ο ανεξάρτητος φορέας, η Τράπεζα της Ελλάδας, από το στόμα του Προβόπουλου, μας ενημέρωνε ότι την χρονιά που έκλεισε με 15% έλλειμα, είχαμε 6%, ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ. Αν είχαμε 6%, αν δεν ήταν τα στοιχεία παραποιημένα, κλπ, προφανώς λεφτά θα είχαμε. Όμως η πραγματικότητα ήταν άλλη. Και τι περίμενες, δημόσια διάψευση όλων προεκλογικά; Δηλαδή τι θα γινόταν αν τα στοιχεία έβγαιναν στο φως ΤΟΤΕ; Όχι ότι οι αρμόδιοι εντός και εκτός δεν τα γνώριζαν, προεκλογικός πολιτικός εκβιασμός στην τότε αντιπολίτευση ήταν και έτσι εξελίσσεται μέχρι σήμερα. Αλλά σε τι περιβάλλον βρισκόντουσαν όλα αυτά; Με υπερχρεωμένα κανάλια, που πληρώνουν με λεφτά άλλων; Με την "τάξη" των δημοσιογράφων να είναι και αυτή από τις προνομιούχες, με εξαιρέσεις παντού (πχ ασφαλιστικό), με διορισμούς απίστευτους (δημοσιογραφάκια διορισμένα σε όλα τα κρατικά κανάλια φτάναν συνολικά μισθούς 15.000 τον μήνα πληρωμένες από κρατικά κονδύλια ΕΡΤ και ΣΙΑ), για να αρθογραφούν σε δικές τους εφημερίδες, μέχρι τοπικής εμβέλλειας, ή προωθώντας προσκείμενους (όχι αναγκαστικά εντός 1 κόμματος). Ακόμα και η εκκλησία έχει τους ανθρώπους της εντός όλων των κομμάτων, του ΚΚΕ περιλαμβανομένου. Σε ένα περιβάλλον που καταντάει γελοίο και προκλητικό, που ψάχνεις με το φανάρι την ελπίδα, μου αναφέρεσαι σε γνωστούς πολιτικούς εκβιασμούς. Φωνάζουν -ποιοι τα κόματα και οι κυβερνήσεις τους- για μαύρα λεφτά, όταν τα ίδια έχουν μαύρα ταμεία (γνωστό από εποχής Μητσοτάκη), αλλά κανέναν δεν βόλευε το ψάξιμο. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν δάνεια από 100 εκ. από Αγροτική τράπεζα, με ποια κριτήρια; Όταν ανακατευόμαστε με τα πίτουρα, μας τρώνε οι κότες. Όσο συνεχίζεται βαθύτερα η κουβέντα σε πιο εσωτερικούς κομματικούς σχηματισμούς, τόσο μπλέκεις σε λαβυρίνθους αντιπαραθέσεων και ανακατεύεσαι με συμφέροντα που πολλοί δεν θέλουν να θίξουν. Εμένα δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά, ούτε θέλω να μπλέξω σε παιχνίδια που τελικά θα καταλήξουν σε κομματικές αντιπαλότητες, ή σε πολέμους φατριών εντός του κάθε κόμματος. Αυτή την στιγμή έχεις "αυτό που σου έτυχε" και πρέπει να πορευτείς με αυτό, αναζήτησε ό,τι θεωρείς υγιέστερο σε κάθε χώρο που μπορείς να ελπίσεις ότι θα δεις μία διαφορετική και πιο αξιοπρεπή ημέρα και ξέφυγε από ταμπέλες, γενικεύσεις και συνθήματα για τις ειδήσεις της ημέρας. Με εξαίρεση την Αλέκα που ονειρεύεται τους ερυθρούς Χμερ, όποιος και αν ήταν από τους άλλους τώρα, δεν θα μπορούσε να κάνει ο,τιδήποτε άλλο. Όλοι "αντισυνταγματικοί" θα ήταν. Φοβάμαι για το μέγεθος της καταστροφής που έρχεται.

"Δεν επιχειρώ καμία ταυτοποίηση, αυτό το λες εσύ. Τα παραπάνω όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Αποτελούν ξένη επικυριαρχία στη χώρα. Η διαφορά είναι ότι αυτό που στο παρελθόν συνέβαινε με τα όπλα σήμερα συμβαίνει αναίμακτα, με νέα όπλα τα χρέη, τα επιτόκια, και τα παράγωγα... Εμπαθής δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου και ούτε τώρα. Δεν αντιλαμβάνομαι το νόημα αυτού του βαρύτατου χαρακτηρισμού που μου προσάπτεις! Εμπαθής έναντι ποιου; Δεν απηύθυνα καμία κατηγορία σε για κανέναν. Αυτό που πιστεύω είναι ότι κάποιοι εδώ επιδίδονται σε εύκολη συνθηματολογία του στυλ "Μια Τρόικα μας χρειάζεται" ή "Γερμανός μας χρειάζεται" μέσα σε συναισθηματική φόρτιση χωρίς να έχουν ζυγίσει το βάρος των λεγόμενων τους. Αν θεωρείς ότι υπονοώ κάτι άλλο κάνεις λάθος.-" Δεν είσαι ο μόνος που είτε παραπλανά, είτε παραπλανάται, όμως το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι το ίδιο. Δεν ξέρω τι επιχειρείς, αλλά ως αποτέλεσμα αυτά τα 3 τα βάζεις σε κοινό παρονομαστή. Είτε ακούσια, είτε εκούσια πέφτεις σε μεγάλο σφάλμα, που σε πολλούς αρέσει και πολλοί εύκολα υποκύπτουν σε ανάλογες κακές απλοποιήσεις και απλουστεύσεις. Και κάνεις αυτό που κατηγορείς τους άλλους, επιδίδεσαι σε εύκολη συνθηματολογία. Η τρόικα δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εκπρόσωπο του παγκόσμιου οργανισμού που είμαστε μέλη και συμμετέχουμε σε αποφάσεις και σε επεμβάσεις όταν κρίνεται απαρραίτητο. Και τώρα εμείς, είμαστε αυτοί στους οποίους απαιτείται επέμβαση. Δεν υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις που όλη μέρα σκέπτονται πως θα κατακλέψουν τις περιουσίες μας και την πλούσια κληρονομιά μας. Η έλευση τους έγινε από δική μας αδυναμία. Αδυνατώ να παρακολουθήσω τους συλλογισμούς σου κάτω από το πρίσμα αυτό. Καλύτερα να συνεχίσεις το υπόλοιπο του ταξιδιού σου που έχεις αφήσει ατελείωτο σε άλλο νήμα.

Μου είναι πολύ δυσάρεστο που συμφωνώ μαζί σου. Αν και τρομερά απογοητευμένος από την σημερινή κυβέρνηση, θεωρώ ότι με την ανεύθυνη στάση της επιδείνωσε πάρα πολύ τις συνέπειες της ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ (θυμηθείτε τις νουθεσίες Παπουτση σε Σαχινίδη στην Βουλή), εν τούτοις δεν βλέπω ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ εναλλακτική λύση και το τελευταίο είναι που με τρομάζει ακόμα περισσότερο.

Ως βάση, ισχύει η εβδομάδα. Γι'αυτό και αν από τώρα θέλεις να κλείσεις μέσα Ιανουαρίου, δεν θα σου κλείσουν για 3 ημέρες, εκτός και αν τους τυχαίνει η συμπληρωματική κράτηση της εβδομάδας. Όμως τελευταία στιγμή, όλο και κάτι θα βρεις, ειδικά την περίοδο που είναι εκτός εποχής, όπως από 10 έως τέλος Ιανουαρίου. Σε ακριβά ξενοδοχεία κλείνουν όσες ημέρες θέλεις.

Καλή σεζόν να'χουμε. Το eurosport συνήθως τα δείχνει. Περιμένουμε καλό καιρό, δροσερό και μετά τα τελευταία χίονια που έριξε, ελπίζουμε σε καλό αγώνα.

Αποτελεί την καλύτερη διατύπωση πραγμάτων που έγραψα πιο πριν, το ανέφερε κιάλλος. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό ΤΩΡΑ, όμως μου φαίνεται ως η ΜΟΝΑΔΙΚΗ λύση.

Αν δεις λίγο πιο πριν, θα δεις κάποια πράγματα. Λύση ψάχνεις για να φύγουμε από εδώ; Αυτήν κανείς δεν την ξέρει, είναι σαν να ρωτούσες μετά την Μικρασιατική καταστροφή, ή το 42 τι θα γίνει μετά. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εκτιμάς την κατάσταση. 1)Είμαστε εντελλώς αναξιόπιστοι ως χώρα στο εξωτερικό και δεν μας λαμβάνουν υπ'όψιν όταν μιλάμε. 2)Το ευρώ δεν συμφέρει κανέναν να διαλυθεί ΑΥΤΗ την στιγμή, μάλλον και στο μέλλον. 3)Η Ελλάδα έχει χρέη που δεν θα αποπληρώσει ποτέ. Το κούρεμα που συζητάνε τώρα, αν εφαρμοστεί, δεν θα δώσει λύση, μπάλωμα και χρόνο θα δώσει. 4)Υπάρχουν και άλλες χώρες εντός ευρώ με προβλήματα, όμως με πιο καλό κοινωνικό ιστό και αποτελεσματικότερο κράτος. 5)Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντός ευρώ τα έχουν μικρές χώρες (Ελλ+Πορ+Ιρλ πιθανώς λιγότερο και Βέλγιο), ενώ τα μικρότερα για την ώρα προβλήματα τα έχουν μεγάλες χώρες (Ισπ+Ιτ), στις οποίες αν ξεφύγουν τα προβλήματα θα διογκωθούν ανεξέλεγκτα και γι'αυτό υπάρχουν όλες οι σημερινές καθυστερήσεις με εμάς. Διότι και να μας καλύψουν το χρέος, τι θα γίνει με Πορτογαλία, Ιρλανδία; Άντε να καλύψουν και αυτές. Με Ισπανία και Ιταλία σε πρόβλημα η αλυσίδα σπάει, ενώ δημιουργείται η λάθος εντύπωση ότι χρεώνετε εσείς και εμείς θα σας καλύπτουμε. 6)Η μόνη λύση που υπάρχει για την Ελλάδα ΤΩΡΑ, που είναι εκ των πραγμάτων μονόδρομος ό,τι και να γίνει (ακόμα και αν βγούμε από το ευρώ), είναι να έχουμε ΘΕΤΙΚΟ ετήσιο ισολογισμό, ή να τρώμε όσο και αν παράγουμε, πάσει θυσία! Επειδή πλέον η βεντάλια των πιθανών σεναρίων έχει ανοίξει πολύ, κανείς δεν ξέρει αν και αυτό μας σώσει, αφού εξαρτώμαστε από άλλους και την "φιλευσπλαχνία" τους. Είμαστε όμως σε στενωπό, χωρίς δίοδο διαφυγής. Και όταν καταναλώνουμε τόσο περισσότερο από όσο παράγουμε (εδώ εισάγουμε λάδι και πορτοκαλάδα από Γερμανία!!), αντί να στρώσουμε κ... κάτω για δουλειά, καθόμαστε και οργανώνει ο καθένας την συντεχνία του για να εκβιάσει ακόμα αποτελεσματικότερα την υπόλοιπη κοινωνία και χάνουμε ακόμα περισσότερες εργατοώρες που σήμερα είναι υπερπολίτιμες. 7)Όταν μετά τις περικοπές πέρσι είχαμε 10% έλλειμα, δηλαδή περίπου 23-25 δις, θα πρέπει να περιορίσεις δαπάνες/αυξήσεις παραγωγικότητα ώστε να βρεις αυτά τα χρήματα σε ΕΤΗΣΙΑ βάση. Σε περιβάλλον ύφεσης που είμαστε τώρα, αυτό ακούγεται μέχρι αδύνατον. Όταν το ΚΟΣΤΟΣ του δημόσιου τομέα είναι υπερδιπλάσιο (ως ποσοστό) του αποδεκτού ποσοστού επί των εσόδων (από αυτό που θεωρείται ως φυσιολογικό για τα διεθνή πρώτυπα), είναι προφανές ότι το βαρύδι του δημοσίου θα πρέπει να κοπεί στην μέση. Όμως υπάρχει πολύ λίπος, αν σκεφτείς ότι είμαστε οι 7οι στον κόσμο σε δαπάνες υγείας (και υγεία δεν έχουμε), έχουμε πολύ μεγάλο ποσοστό διδασκόντων (και παιδεία δεν έχουμε), πολύ μεγάλο ποσοστό αστυνομικών (και ασφάλεια έχουμε. Έχουμε και τεράστιο ποσοστό αμυντικών δαπανών, που σημαίνει ότι αν τις θεωρούμε αναγκαίες, θα πρέπει να καταναλώνουμε ακόμα λιγότερο. Στην πραγματικότητα ο ιδιωτικός τομέας που παράγει και φέρνει ζεστό χρήμα είναι αυτός που ταΐζει το δημόσιο. Αν πάει καλά ο ιδιωτικός τομέας, μπορώ να έχω μεγαλύτερο δημόσιο, αν έχω μικρότερο ιδιωτικό τομέα, πρέπει να έχω μικρότερο δημόσιο. Εδώ τα τελευταία χρόνια, αυξάνοντας υπέρμετρα τις απολαβές των υπαλλήλων, δεν αύξανες απλώς τα έξοδα. Από πλήθος επιδοτήσεων που πήγαιναν σε κατανάλωση και όχι σε επενδύσεις, από την διασπάθιση δημοσίου χρήματος, την κυκλοφορία μαύρου χρήματος και από πληθώρα καταναλωτικών δανείων, δημιουργήθηκε μία πολύ μεγάλη ΑΓΟΡΑ, έτσι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο δίκτυο εμπορικό, εισαγώμενων προϊόντων, που κανονικά δεν έπρεπε να υπήρχε. Και αυτό τόσα χρόνια το βαφτίζαμε ΑΝΑΠΤΥΞΗ και το προωθούσαμε εις βάρος της παραγωγής! Τώρα όλο το τμήμα του πληθυσμού που απασχολείται σε αυτο τον κλάδο πηγαίνει στην ανεργία και την ανέχεια, το δημόσιο καλείται να περικόψει όχι μόνο τους υπερβολικούς μισθούς (σε πολλές περιπτώσεις υπερδιπλάσιους από αυτούς που έβρισκες σε ανάλογες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα), αλλά και πρόσθετες περικοπές από την συρρίκνωση του ιδ. τομέα. Και συμβαίνει να έχουμε πάρα πολλές απολύσεις από τον ιδιωτικό τομέα, συρρίκνωση του τζίρου και αντ'αυτού να μην πειράζουμε το δημόσιο που από πριν ήταν υπερβολικά μεγάλος. Και αντί να δώσεις χρήματα στην πραγματική οικονομία, η κυβέρνηση πίεζε τις τράπεζες να δανείζουν τον ΟΣΕ για να πληρώσει μισθούς, (ο ΟΣΕ έμπαινε μέσα 1.000.000 ευρώ την ημέρα), καλύπταμε ελλείματα παντού (πχ τα λεωφορεία έμπαιναν μέσα 800.000 ευρώ την ημέρα) κλπ. Τώρα, παρόλο που είναι αργά, γίνονται οι ελάχιστες περικοπές στους δημισίους, αλλά όχι σε όλους, αφού οι γνωστές ομάδες πλήττονται πολύ λιγότερο. Γενικά, επιχειρείται να γίνει ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά, αυτά των ΔΥ και της κομματικής βάσης που είναι προφανέστατα τακτοποιημένη στο δημόσιο για να κάθεται και να βολεύεται. Θα έπρεπε για 2 χρόνια μέχρι να δούμε τι μας συμβαίνει να μην υπάρχει μισθός πάνω από 1.000 (Πρ/δος Δημοκρατίας), με μέσο όρο τα 700-750. Να κόψουμε εντελλώς τις εισαγόμενες καταναλωτικές δαπάνες. Να κάνουμε επενδύσεις (με τι λεφτά. Να αυξηθούν οι ώρες εργασίας για 2 χρόνια μέχρι να δούμε τι συμβαίνει και να δωθούν οι μισές άδειες (κομμένες αιμοδοτικές, γονικές και λοιπές αναρρωτικές που βγάζουν ημέρες άδειας σέ δημόσιους οργανισμούς). Όλα αυτά, σε περίπτωση χρεοκοπίας και επιστροφής στην δραχμή θα φαίνονται ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ. Θα χάσουμε 2 χρόνια από την ζωή μας και θα δούμε που μας βγάζει η ιστορία, κανείς όμως δεν θα μπορέσει να σου το υποσχεθεί από τώρα.

Ο ποιητής εννοεί ότι όταν επιλέγεις κυβέρνηση, την επιλέγεις για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αν εκείνη δεν μπορεί να εργαστεί και έτσι κρίνει, μπορεί να καταφύγει σε εκλογές. Για "επιβολή" εκλογών, υπάρχουν και άλλες δημοκρατικές διαδικασίες που ανατρέπουν κυβέρνηση σίγουρα σε επίπεδο όχι δικαστικό-στρατιωτικό. Το να φαντάζεται κάποιος αντισυνταγματικά σενάρια γιατί προεκλογικά ήταν διαφορετικές συνθήκες, δεν σημαίνει ότι η όποια κυβέρνηση όταν αλλάζει το διεθνές πολιτικό σκηνικό πρέπει να κάνει και εκλογές. Είναι σαν να μου λες, ότι ο Μεταξάς, όταν του είπε ο Ιταλός να μπει στην Ελλάδα, να έπρεπε να του απαντήσει "στάσου να ρωτήσω τον κόσμο τι θέλει με δημοκρατικές διαδικασίες". Λες και όταν ο Βενιζέλος διαπραγματευόταν τα αποτελέσματα της Μικρασιατικής καταστροφής, να έπρεπε με δημοκρατικές διαδικασίες να ερωτηθεί ο λαός αν ήθελε να αφήσει την Μικρά Ασία, κοκ. Σίγουρα σε έκτακτες συνθήκες, θα λαμβάνονται έκτακτες αποφάσεις. Ειδικά σε εποχές σαν την σημερινή. Ειδικά όταν τα θέματα που αντιμετωπίζονται (όπως το οικονομικό) είναι εντελλώς "τεχνικά", όπου η συντριπτική πλειοψηφία δεν ξέρει που πάνε τα 4. Εδώ οι ίδιοι οι οικονομολόγοι δεν ξέρουν τι τουε γίνεται και εδώ οικονομικά προβλήματα λύνονται με πολιτικούς όρους. Διότι ερωτήματα του τύπου "θέλετε περισσότερους φόρους", "θέλετε μεγαλύτερους μισθούς", "θέλετε να πληρώσετε τα χρέη στους ξένους", κλπ δεν απαντώνται με δημοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τον ορισμό που γράφεις, η "δημοκρατία" δεν είναι ένα απλό πολίτευμα, αλλά τρόπος ζωής. Είναι να ξέρεις ότι το πρωί, το κουδούνι σου το χτυπάει ο γαλατάς και άλλα πολλά ανάλογα.

Η σύγκριση και πρακτικά ταυτοποίηση που επιχειρείς στην τουρκοκρατία, την γερμανική κατοχή και την τρόικα, δεν είναι μόνο άστοχη, αλλά δείχνει και εμπάθεια που ακυρώνει πολλά από τα γραφόμενα σου. Υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύεται η θέση όλων των γραφόμενων σου. Είναι κρίμα να τα ακυρώνεις έτσι.

Μα είναι προφανές. Ούτως ή άλλως, από εδώ δεν μπορείς να επηρεάσεις και κανέναν. Όλοι νομίζω ότι ψαχνόμαστε σε ανεξερεύνητους δρόμους και η ανταλλαγή απόψεων, συχνά διαφορετικές, μόνο νέους δρόμους μπορεί να μας ανοίξει στον συλλογισμό μας και στην αντίληψη των πραγμάτων που έχει ο καθένας μας στον μικρόκοσμο του.

Η δημοκρατία των τελευταίων 30 ετών, όσον αφορά την ελευθερία των πολιτών, δεν ξαναϋπήρξε από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους. Τώρα το τί σημαίνει δημοκρατία για πολλούς "δημοκρατικούς", ξαναδιάβασε το άρθρο του Λοβέρδου & ΣΙΑ. Είναι αυτή που γεύτικα και στο Πολυτεχνείο, όπου οι οργανωμάνες μειοψηφίες έκαναν ό,τι τους κατέβαινε υποτίθεται εκπροσωπώντας τους υπόλοιπους. Εδώ είδαμε "δημικρατικές" καταλήψεις, ή και στάσεις εργασίας, για συμπαράσταση στην ...Νικαράγουα! Έλεος. Το 1+1 δεν απαιτεί δημοκρατικές διαδικασίες για να αποφασίσουμε ότι κάνει 2. Τα αποτελέσματα επιστημονικών εργασιών, μεθοδολογιών.... δεν απαιτούν δημοκρατικούς ελέγχους. Εαν κάποιος θέλει να αυτοκτονίσει, στην δημοκρατία μπορεί να το κάνει, αλλά οι υπόλλοιποι πρέπει να τον εμποδίσουν. Εν τούτοις αν οι περισσότεροι αποφασίσουν ομαδική αυτοκτονία, εγώ θα πρέπει να έχω την επιλογή να μην ακολουθήσω την μάζα. Μου θυμίζεις ότι δημοκρατία είναι 3 λύκοι και ένα πρόβατο να ψηφίζουν για το επόμενο γεύμα. Στην Ελλάδα έχουμε παρερμηνεύσει κάποια πράγματα και η δημοκρατία ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ και την αυτοσυγκράτηση.

Νομίζω ότι τα παραπάνω απεικονίζουν σε μεγάλο βαθμό μία σοβαρή τάση που εξελίσσεται εντός της ΕΕ. Το ευρώ δεν έχει πεθάνει ακόμα. Αντίθετα, ακόμα και τώρα αποτελεί καταφύγιο για όλες τις χώρες που είναι εντός του ευρώ, ακόμα και της Γερμανίας. Όταν στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι που ονειρεύονται την δραχμή, δεν θα υπάρχουν Γερμανοί που θα ονειρεύονται το Μάρκο; Ακραίοι πάντα υπάρχουν, κάποιες φορές στο πέρασμα της ιστορίας επικρατούν, συνήθως όμως δεν επικρατούν κι ας ελπίσουμε ότι δεν θα επικρατήσουν και τώρα. Επομένως θεωρώ ότι η ευρωζώνη τελικά θα παραμείνει, όμως ακόμα οι ξένοι δεν έχουν πάρει απόφαση ότι πρέπει να κάνουν θυσίες και να πληρώσουν που μας άφησαν λάσκα. Όμως αυτό δεν ήταν από την αρχή προσχεδιασμένο, όπως αρέσει σε όλες τις θεωρίες συνομωσίας. Όταν άρχισε η "κρίση χρέους" στην Ελλάδα, το 2009, χρωστάγαμε ήδη 340 δις, ενώ είχαμε ήδη πάρει από επιδοτήσεις (χάρισμα δηλαδή) γύρω στα 170 δις συνολικά (δηλαδή άλλο μισό χρέος), από τότε που λεγόταν ΕΟΚ, έως τώρα που λέγεται ΕΕ. Αυτά τα παίρναμε για να εκσυγχρονίσουμε την οικονομία μας, να επενδύσουμε για να είμαστε σε θέση να ανταγωνιστούμε την υπόλοιπη Ευρώπη και να είμαστε σε θέση να παράγουμε κάτι. Το ότι η επένδυση μας ήταν 1.000.000 ΔΥ και πρόωρες συντάξεις, είναι δικό μας λάθος, όπως και τόσα άλλα, ας μην τα ξαναλέμε τώρα. Αλλά χάσαμε και μία άλλη τεράστια ευκαιρία που μας δόθηκε. Όσο είχαμε φτηνό χρήμα, μπορούσαμε εύκολα να κάναμε μεγάλες επενδύσεις, ενώ ταυτόχρονα με τους μετανάστες που είχαμε, θα μπορούσαμε είχαμε και πολύ φτηνό εργατικό δυναμικό. Τις ιστορικές ευκαιρίες τις πετάξαμε και αυτό που παθαίνουμε τώρα δεν μας το επέβαλλαν, εμείς με την ανικανότητα μας το πετύχαμε. Πε'ιραμα δεν είμαστε, παράδειγμα προς αποφυγήν είμαστε και επειδή είδαν ότι αν μας αφήσουν κι άλλο λάσκα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι, με βασικό πρόβλημα την Ισπανία και Ιταλία, πρέπει να πάρουν μέτρα προς αποφυγήν. Πριν την μάχη, κάποιοι στρατηγοί εκτελούν έναν "δικό τους" που προσπάθησε να "την κάνει" για να παραδειγματιστούν και οι άλλοι. Και το δικό μας βασανιστήριο θα δείξει τις συνέπειες στους άλλους, όμως μέχρο πότε θα παίζεις. Παρ'όλα αυτά, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αποτελούμε θύματα του ίδιου μας του εαυτού. Όσο για λύση, ή θα χρεοκοπήσουμε, πράγμα που θα είναι τρομερά κακό για το ευρώ, γιατί ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου με απρόβλεπτες συνέπειες (τουλάχιστον όπως μου φαίνεται εμένα που δεν είμαι ο σχετικότερος με τα οικονομικά), ή θα έρθουν οι ξένοι (δηλαδή Γερμανία κυρίως, πιθανώς και Γαλλία λιγότερο, λιγότερο πιθανό και άλλες χώρες με μικρότερη συμμετοχή) να μας "χαρίσουν", ή μάλλον να πληρώσουν σειρά υποχρεώσεων μας απ'ευθείας σε αυτούς που μας δάνεισαν, τώρα έναντι ποίου ανταλλάγματος; Σίγουρα δεν θα υπάρχει η εικόνα διακυβέρνησης που είχαμε μέχρι τώρα. Το είπαν οι Γερμανοί, δεν μπορείτε να πιάσετε την φοροδιαφυγή; Θέλετε να έρθουμε να σας την πιάσουμε εμείς; Το πιο λογικό που μου ακούγεται είναι ότι θα "αγοράσουν" ένα πακέτο Ελληνικών ακινήτων, θα τα αξιοποιήσουν όσο μπορούν για να τα εκποιήσουν σε βάθος χρόνου, τα οποία όταν περάσουν οι κίνδυνοι του ευρώ, της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, κλπ, θα αποκτήσουν υπεραξίες. Ανάλογες με αυτές που εισπράξαμε όταν πουλήσαμε την Εμπορική τράπεζα, και άλλα.... Εδώ βέβαια δεν υπολογίσαμε το διεθνές κεφάλαιο, που κινεί πολλά νήματα και από την απληστία του θέτει σε κίνδυνο το παγκόσμιο οικοδόμημα. Να δούμε αν οι κυβερνήσεις θα έχουν την δύναμη να αντισταθούν.

Από αυτά που άκουσα δεν ξέρω αν τώρα κάτι τέτοιο έχει πολλές ελπίδες εφαρμογής, αλλά μου φαίνεται ως την μοναδική λιγότερο κακή λύση, που μπορεί να εφαρμοστεί.