pka

Η στάση της ομοσπονδίας ορειβασίας για τη προστασία των βουνών από τις ψευτοΑΠΕ https://www.facebook.com/share/p/1EKM6izuyk/ Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι, Η Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας - Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.), στα πλαίσια της δημοσιευμένης διακήρυξης των θέσεών της για την προστασία του ορεινού περιβάλλοντος, πιστεύει ότι το νέο Χωροταξικό το οποίο εξαιρεί όλες τις ήδη χορηγηθείσες άδειες ΑΠΕ θα πλήξει βαρύτατα κι ανεπανόρθωτα τα ελληνικά βουνά. Στα πλαίσια αυτά κινήθηκαν και οι αποφάσεις του Δ.Σ μας στις 2/9 και 7/10/2026 άλλωστε. Για τον λόγο αυτό καλεί τους ορειβατικούς συλλόγους, τα σωματεία και τους φορείς που δραστηριοποιούνται στα ελληνικά βουνά και στην προστασία τους, ανεξάρτητα από το αν ανήκουν στη δύναμη της Ομοσπονδίας, να προχωρήσουν σε κοινή δικαστική προσφυγή στο ΣτΕ εναντίον των εξαιρέσεων του νέου χωροταξικού. Στην προσπάθεια αυτή η Ε.Ο.Ο.Α., όπως προβλέπεται και στη Διακήρυξή της για την προστασία του ορεινού περιβάλλοντος, θα συμπορευτεί με τα σωματεία της και όλους τους περιβαλλοντικούς φορείς σε κοινή προσφυγή στο ΣτΕ. Ένα ευρύτερο κοινό μέτωπο της ορειβατικής κοινότητας, με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων συλλόγων και φορέων, για την από κοινού κατάθεση προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) σχετικά με το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι θα φέρει αποτελέσματα. Επιδίωξή μας δεν είναι η συνολική απόρριψη του νέου Χωροταξικού Πλαισίου, το οποίο περιλαμβάνει και θετικές ρυθμίσεις, αλλά η ουσιαστική βελτίωσή του, με την αντιμετώπιση διατάξεων που ενδέχεται να αφήνουν απροστάτευτα σημαντικά ορεινά οικοσυστήματα αν οι άδειες ΑΠΕ που εκδόθηκαν πριν την ψήφισή του υλοποιηθούν. Ειδικότερα, η κοινή προσφυγή θα εστιάσει, μεταξύ άλλων και στα ακόλουθα ζητήματα: • Μεταβατικές διατάξεις: Την αποτροπή της συνέχισης αδειοδότησης μεγάλου αριθμού έργων με βάση το προηγούμενο χωροταξικό καθεστώς, παρακάμπτοντας ουσιαστικά τις νέες ρυθμίσεις του νομοσχεδίου. • Περιοχές Natura 2000: Την αποτελεσματική προστασία των προστατευόμενων περιοχών, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή και εθνική περιβαλλοντική νομοθεσία. • Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες (ΕΠΜ): Την ανάγκη ολοκλήρωσης των μελετών και θεσμοθέτησης των προβλεπόμενων μέτρων προστασίας. • Σωρευτικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις: Την ουσιαστική αξιολόγηση των επιπτώσεων από τη συγκέντρωση πολλών έργων ΑΠΕ στις ίδιες ορεινές περιοχές. • Προστασία του ορεινού περιβάλλοντος: Τη διαφύλαξη της βιοποικιλότητας, του φυσικού τοπίου, των ορεινών οικοσυστημάτων και της φυσικής μας κληρονομιάς. -------------------- Σε μία κοινή προσφυγή στο ΣτΕ, με ενιαία νομική εκπροσώπηση, συντονισμένη δράση και επιμερισμό των εξόδων, η εκτιμώμενη οικονομική συμμετοχή κάθε συλλόγου ή φορέα ανέρχεται περίπου στα 150 €, με την τελική επιβάρυνση να εξαρτάται από τον αριθμό των συμμετεχόντων και το συνολικό κόστος της νομικής διαδικασίας εφόσον συγκεντρωθούν αριθμητικά έως 50 φορείς. Η καταληκτική προθεσμία υποβολής της προσφυγής είναι η 13η Νοεμβρίου 2026. Λόγω των περιορισμένων χρονικών περιθωρίων, παρακαλούμε τους συλλόγους και τους φορείς που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην κοινή προσφυγή να αποστείλουν την απάντησή τους στον Αντιπρόεδρο και υπεύθυνο θεμάτων περιβάλλοντος, Ι. Σπυριδάκη, yannispyri@gmail.com και στο email του ΕΟΣ Χαλκίδας eoschalkidas@yahoo.gr, σωματείο το οποίο προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει στα οργανωτικά θέματα της προσφυγής και για να διαχειριστούν τις απαντήσεις σας. Η Ε.Ο.Ο.Α. αυτήν την περίοδο είναι σχεδόν υποστελεχωμένη από υπαλλήλους και η λύση αυτή είναι η μόνη βιώσιμη αυτή την περίοδο. Στην ηλεκτρονική σας επικοινωνία ο κάθε φορέας αρκεί να δηλώσει τα εξής: • Την πρόθεση συμμετοχής του συλλόγου ή φορέα σας στην κοινή προσφυγή. • Την καταρχήν αποδοχή της εκτιμώμενης οικονομικής συνεισφοράς των 150 €. -------------------- Θα ακολουθήσει αναλυτική ενημέρωση για τη νομική διαδικασία, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και τον συντονισμό των συμμετεχόντων καθώς και το ΙΒΑΝ για την κατάθεση των αναλογούντων χρημάτων ανά φορέα. Οι ορειβατικοί σύλλογοι και οι άνθρωποι του βουνού βρίσκονται εδώ και δεκαετίες στην πρώτη γραμμή της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Συντηρούν μονοπάτια, αναδεικνύουν τις ορεινές περιοχές, πραγματοποιούν εθελοντικές δράσεις και καλλιεργούν στις νεότερες γενιές τον σεβασμό προς τη φύση. Διεκδικούμε έναν ορθό χωροταξικό σχεδιασμό, που θα σέβεται το περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα και τα ελληνικά βουνά. Οι κοινοί αγώνες θα φέρουν αποτελέσματα!!

Όλα αυτά είναι ευσεβείς πόθοι του επενδυτή. Δεν διάβασα τίποτα για αναδιάταξη των αναβατήρων ή ακόμα και νέους αναβατήρες. Είναι φανερό σε όλους όσοι πάνε και το αγαπούν, ότι το βουνό θα μπορούσε να εκτοξευτεί χιονοδρομικά. Χωρίς καμία επέκταση. Στον υπάρχοντα ανεκμεταλλευτο χώρο. Οι επενδύσεις με χωριά, μεγασαλέ, ατομικές πισίνες κλπ είναι λόγια. Μέχρι να δούμε έργα, ειδικά μετά τις νέες οδηγίες της ΕΕ για έργα σε περιοχές natura, ας κρατάμε μικρό καλάθι. Εξάλλου θυμίζω τι κατάληξη είχαν όλα αυτά τα ξενοδοχεία που κτίστηκαν στη περιοχή. Σχεδόν όλα έκλεισαν και κάποια κατέληξαν να γίνουν σταυλοι για πρόβατα. Αυτά τα περί δωδεκάμηνου τουρισμού στο αναβαθμισμενο σαλέ του Λιότσα, δίπλα στο πάρκινγκ, γράφονται είτε από πονηρούς είτε από ανθρώπους που δεν έχουν ανεβει ποτέ στο βουνό το καλοκαίρι και νομίζουν ότι μαζί με τα τσιμέντα θα αλλάξει και το κλίμα και θα γίνει το μέρος Δολομίτες με ευτυχισμένες αγελάδες να βόσκουν σε ανύπαρκτα καταπράσινα λιβάδια, και ευτυχισμενους πλούσιους να τις χαζεύουν από τις πισίνες τους. Αμφιβάλλω ακόμα και για θεωρητικά εφικτές εξαγγελίες. Όπως η ομπρέλα στο πιο ψηλό σημείο (?) του χιονοδρομικού. Οι εξαγγελίες θα πάνε άπατες γιατί δε λαμβάνουν υπόψη τους ούτε τη φύση της περιοχής, ούτε το χιονοδρομικό και τι απαιτείται για να λειτουργήσει (πρώτα απ' όλα πελατεία), ούτε την ευρύτερη περιοχη και τα γύρω χωριά. Για να καταλάβετε ποια πραγματικότητα καλείται να ανατρέψει ο μάλλον εντελώς άσχετος επενδυτής, μπείτε στο booking και δοκιμάστε να βρείτε δωμάτιο το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας. Θυμίζω ότι υπάρχει πλήθος ξενοδοχείων και δωματίων. Μόνο που είναι κλειστά.

Είναι πολλοί οι δρόμοι που φτάνουν πολύ ψηλά και όλοι πάνε ή συνδέουν πολύ τουριστικά χωριά. Δε μπορεί κάτι θα κάνουν για να μένουν ανοικτοί. Βέβαια ότι και να κάνουν το κρύο είναι κρύο. Πριν χρόνια είχα βρεθεί με σκι στο πάσο γκαρντένα και καθόμουν και χάζευα τα αυτοκίνητα που είχαν κολλήσει από τον πάγο. Τι να κάνουν τα χιονολάστιχα, θέλει αλυσίδες.

Γεια σε όλους. Παρακαλώ για τη βοήθειά σας σε ένα θέμα που έχω μηδενική εμπειρία. Θέλω να κλείσω αεροπορική μεταφορά στο εξωτερικό (Βενετία) και δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται η μεταφορά του εξοπλισμού. Με τα διάφορα site που κλείνω εισιτήρια βρίσκω πως να προσθέσω αποσκευές αλλά όχι εξοπλισμό. Και παρεμπιπτόντως μήπως ξέρει κανείς κάποια εταιρεία στη Βενετία που να νοικιάζει αυτοκίνητα με χειμερινά λάστιχα; Βρίσκω με αλυσίδες αλλά όχι με χειμερινά λάστιχα.

Για όποιον ανεβαίνει σταθερά σε περιοχές με ορεινά λιβάδια είναι γεγονός ολοφάνερο και αναμφισβήτητο. Το δάσος καλπάζει. Προσωπικά διαπιστώνω τις διαφορές χρόνο με το χρόνο τα τελευταία 15 χρόνια, πάνω από το Περιβόλι Γρεβενών. Και η αιτία είναι επίσης ολοφάνερη. Δεν υπάρχουν πια πρόβατα.

https://www.facebook.com/share/r/19Q4axLLKd/ Για όποιον δε το έχει κιόλας δει. Τέλος εποχής. Συγκλονιστικό για όποιον είχε περάσει από το τούνελ.

Τις βλέπεις πια σε μέρη που συχνάζουν και κοινοί θνητοί. Όπως στον Ευβοϊκό και σε εύκολα προσβάσιμα νησάκια του Ιονίου. Όταν βρέθηκα με το φουσκωτό καγιάκ μου στη Φορμίκουλα (κακώς), η μικρή παραλία ήταν γεμάτη από μικρές και μεγάλες βάρκες. Συνειδητά δε πήγα στις σπηλιές από πίσω, αλλά σίγουρα πολλοί πανε. Το λιμενικό αντί να κάνει βόλτες για να σε πιάσει μπας και έχεις ρίξει καμία συρτή στο Τολό, καλύτερα να έκανε βόλτες στη Φορμίκουλα.

Το ότι λείπει το recent activity είναι πρόβλημα.

Γεια σου συνομήλικε Μερικά σχόλια και προσωπικές αναμνήσεις από αυτά τα μέρη. Και για μένα ή πρώτη φορά που ανέβηκα στο Πάπιγκο ήταν τα Χριστούγεννα του '84. Ο ΕΟΣ Παπίγκου ήταν ο Κούλης. Το μοναδικό καφενείο-μαγαζί του χωριού. Σίγουρα αμφιλεγόμενος (λόγω κυνηγιού) αλλά εγώ τα πήγαινα μια χαρά μαζί του. Ήταν η εποχή που επιστρέφονταν τα παλιά σπίτια στους ιδιοκτήτες από τον ΕΟΤ, στον οποίο είχαν παραχωρηθεί για ένα διάστημα με την υποχρέωση να τα ανακαινίσει. Το ξεκίνημα του τουρισμού. Τουρίστες το χειμώνα ούτε για δείγμα. Μόνο ορειβάτες. Το καλοκαίρι πέρναγαν μερικοί. Το ΚΤΕΛ ήταν ο τρόπος για να πάμε στο Πάπιγκο. Με το νυκτερινό ΚΤΕΛ από Αθήνα φτάναμε ξημερώματα στα Γιάννενα και από εκεί με το τοπικό ΚΤΕΛ φτάναμε στο Πάπιγκο. Ήταν το αγαπημένο μέρος μου στο κόσμο όλο. Πήγαινα πολλές φορές κάθε χρόνο, χειμώνα και καλοκαίρι. Και ποτέ με αυτοκίνητο. Δεν ειχα. Με το ΚΤΕΛ ή το μηχανάκι. Μερικές φορές με οτοστόπ από τη διασταύρωση. Ύπνο όταν ήμουν στο χωριό είτε με τη σκηνή μου στη μέση του χωριού, είτε στο χαγιάτι κάποιας από τις εκκλησίες. Ακόμα μπορεί να το κάνει κανείς. Η κτηνοτροφία ήταν τεράστια. Αλλά όχι νομαδική. Μετακινούμενη. Οι μόνοι νομάδες στην Ελλάδα ήταν οι Σαρακατσάνοι. Που ήταν ελληνόφωνοι. Στο Ζαγόρι οι κτηνοτρόφοι είχαν σπίτια, ήταν δημότες γιατί αλλιώς δε μπορούσαν να συμμετέχουν στον ετήσιο πλειστηριασμό για τα βοσκοτόπια. Έτσι μου είχαν πει. Και στο Πάπιγκο που είναι στο Δυτικό Ζαγόρι είναι ελληνόφωνοι Ζαγορίσιοι. Το ίδιο και στο Κεντρικό Ζαγόρι (Τσεπέλοβο, Κήποι, Μονοδένδρι, κλπ) . Οι λατινόφωνοι Βλάχοι (Αρουμάνοι) είναι στο Ανατολικό Ζαγόρι (Βοβούσα, Φλαμπουράρι, κλπ). Στο Βλαχοζάγορο. Κάποια από τα χωριά που ήταν αποκλειστικά χωριά κτηνοτρόφων, όπως το λες άδειαζαν το χειμώνα (όχι το Πάπιγκο). Οι κάτοικοι κατέβαιναν στη Θεσσαλία. Τα σχολεία δούλευαν το καλοκαίρι. Το χειμώνα έμπαινε κάλπη στα χειμαδιά. Μπορεί κάποιος στην ηλικία μας να θυμάται στη πλατεία της Λάρισας τη μεγάλη ταμπέλα "Χειμερινή Έδρα Κοινότητας Σαμαρίνας". Ο τουρισμός άλλαξε τον τόπο. Στα μέσα του '90 οριακά θύμιζε αυτό που αγάπησα. Παρόλα αυτά καινούργιοι κάτοικοι εμφανίστηκαν στο χωριό για να δουλέψουν στο τουρισμό. Κάποιοι με παιδάκια! Και ενώ το χωριό με το τουρισμό δεν ήταν πια για μένα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι καλύτερα έτσι. Ποιος είμαι εγώ να προτιμώ την ερήμωση για να ταιριάζει ο τόπος με τα γούστα μου; Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν είχε έρθει ο τουρισμός νωρίτερα.

Κάποιες σκέψεις μου διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο. Το μυαλό μου πήγε αμέσως στο Βραδέτο. Όσοι έχουν πάει στο Βραδέτο θα έκαναν αμέσως το συσχετισμό. Για 300 χρόνια από τότε που φτιάχτηκε, μέχρι τη δεκαετία του 70 που ανοίχτηκε ο δρόμος , το Βραδέτο επικοινωνούσε με τον υπόλοιπο κόσμο μόνο με την περίφημη "σκάλα" του. Η Σκάλα του Βραδέτου είναι η πιο ονομαστή σκάλα σε όλη την Ελλάδα. Είμαι σίγουρος ότι και τα δύο χωριά τα έστησε εκεί πάνω ο ίδιος λόγος. Η κτηνοτροφία. Η εξέλιξη όμως στα δύο χωριά ήταν διαφορετική. Στο Mürren το τραινάκι έδωσε έγκαιρα την απαραίτητη επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Στο Βραδέτο όταν φτιάχτηκε ο δρόμος ήταν πολύ αργά. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα εγκατελειπαν ακόμα και τα χωριά των κάμπων το '70. Στο Mürren ο τουρισμός έδωσε πολύ νωρίς και μια καινούργια ευκαιρία στους κατοίκους για διαφορετική απασχόληση και επαφή με άλλους ανθρώπους. Αντίθετα στο Βραδέτο παρόλο που τη δεκαετία του 70 η κτηνοτροφία ήταν ακόμα ακμαία, αυτό δεν έφτανε. Ο άνθρωπος δε θέλει μόνο σκληρή δουλειά, θέλει και νέες εικόνες, και επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους. Έτσι το Βραδέτο μέσα σε λίγα χρόνια ερήμωσε και ζήτημα είναι να έχει 10 κατοίκους, ενώ το Mürren συνεχίζει ακμαίο με 430 κατοίκους.

Το ερώτημα το δικό μου είναι γιατί δεν έβαλαν αυτούς τους ανθρώπους που διαχειρίζονται (επιτυχημένα όπως διαβάζω) το Ανήλιο, να διαχειριστούν και τη Βασιλίτσα.

Έχουν ξυπνήσει όλοι και στήνουν αρπαχτές (φεστιβάλ, ρέηβ πάρτι, κλπ) πάνω στα βουνά και μέσα σε ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΑ δαση. Και όταν γίνει η στραβή δε φταίει η δικιά τους αρπαχτή αλλά η αρπαχτή του γειτονα που κάνει κι αυτός το δικό του ρέηβ παρτι. Ξέρετε τι σημαίνει καμένο ελατόδασος; Όταν κάηκε η Πάρνηθα γράφτηκε (τεκμηριωμένα) ότι απαιτούνται 600 χρόνια για να επανέλθει στη πρότερη κατάσταση. Το έλατο δεν είναι πεύκο που η φωτιά είναι μέσα στη βιολογία του. Που φυσιολογικά καίγεται κάθε 50-100 χρόνια. Αν το έλατο καεί, πάει χάθηκε. Θα πρέπει να γίνει ατύχημα και να καούν καμιά εικοσαριά άτομα για να απαγορευτούν όλες αυτές οι αηδίες.

Μια ομορφιά

Άραγε συνδέεται με το θέμα που έβαλε ο vro για τη τουριστική ανάπτυξη καταφυγίων και χιονοδρομικών σε όμορα οικόπεδα; Σε κάθε περίπτωση πάντως, πρόκειται για ένα αίσχος.

Θα λέμε "εθνικό γυμναστήριο" και θα κλαίμε. Τουλάχιστον έτσι όπως ήταν κάναμε σκι φτηνά. Βρίσκαμε και κανα προσιτό δωμάτιο στους Φιλιππαίους ή στη Σαμαρίνα και όλα καλά. Τώρα περιμένετε να ακούσετε κόστος κάρτας και τιμή "οικίσκων".

Το φοβερό είναι ότι εξ όσων φαίνεται τουλάχιστον, το μόνο που έκαναν είναι να δώσουν σε έναν τυχαίο, το δικαίωμα να φτιάξει "πολυτελείς οικίσκους" στο βουνό. Χωρίς καμία υποχρέωση για βελτίωση του χιονοδρομικού. Όταν είναι γνωστή η κατάσταση με το πλήθος κλειστών ξενοδοχείων στην ευρύτερη περιοχή. Που κάποια έγιναν στάβλοι και κάποια φιλοξενούσαν πρόσφυγες. Θέλουν οικίσκους; Στα 10 λεπτά από το χιονοδρομικό, λίγο πριν τους Φιλιππαίους, βρίσκεται η εγκαταλελειμμένη κατασκήνωση της Κουρούνας. Ένας καταπληκτικός χώρος που τα πανέμορφα σπιτάκια αντέχουν ακόμα, παρόλο που έχουν γίνει στάβλοι (κυριολεκτικά). Με βοηθητικούς χώρους, εστιατόριο, σύγχρονη (λεηλατημένη) κουζίνα, χώρους διοίκησης, κλπ. https://maps.app.goo.gl/h8kiMVFkqJC17zSD8 https://goo.gl/maps/dsoVLgpU62jdrn3V6

Ανέλαβε τέτοια υποχρέωση ο ενοικιαστής;

Ή άλλα Αγγλικά μιλάμε η θέλεις φροντιστήριο.

Αυτό που έζησα εγώ στα Καλάβρυτα ήταν μια ώρα στα εισιτήρια, ουρά στη καμπίνα και ουρά σχεδόν μιας ώρα στη Στύγα. Ξεκίνησε η περιπέτεια στις 9 και η πρώτη (και τελευταία) κατάβαση ήταν στις 11+. Κατά τη γνώμη μου η σύγκριση με τον Σαββατιάτικο Παρνασσό ήταν συντριπτική.

Βρέθηκα χτες στο Παρνασσό. Καλός καιρός με μόνο κάτι πολύ σύντομα κλεισίματα, λίγος κόσμος (έφτασα αργά και πάρκαρα μέσα στο κάτω πάρκινγκ της Φτερόλακας), μικρές έως ελάχιστες ουρές στα λιφτ, καλούτσικο χιόνι μέσα κι έξω, όλες οι πίστες προσιτες από το πρωί χωρίς πάγους και πετρες, όλα τα λιφτ ανοικτά (και η Σαχάρα και ο Οδυσσέας), πλήθος επιλογών μέσα κι έξω για να γεμίσει η μέρα σου. Ήταν κάτι τύποι στο σαλέ της Φτερόλακας και συζήταγαν αν χτες ήταν η καλύτερη μέρα της χρονιάς ή η καλύτερη μέρα της δεκαετίας! Δεν ήταν ότι δεν έχω δει στο Παρνασσό πολύ καλύτερο χιόνι, ή καλύτερο καιρό, ή λιγότερο κόσμο. Ήταν ότι η χτεσινή μέρα τα είχε όλα. Και κάτι τελευταίο. Συγκρίνοντας τη χτεσινή μου μέρα στον Παρνασσό με τη πρόσφατη επίσκεψη μου στα Καλάβρυτα (ουρές 2+ ωρών για μια κατάβαση, κίνδυνος ζωής στη Στύγα, κλπ), νομίζω ότι έχει παραπάει φέτος όλο αυτό το hype με τα Καλάβρυτα. Καθ' υπερβολή θα έλεγα ότι είναι σα να συγκρίνεις το Λυκαβηττό με τις Άλπεις. Από κάθε άποψη. Μεγέθους, επιλογών, ποιότητας επισκεπτών, κλπ κλπ. Πάντα τέτοια.

Λοιπόν, αφού βλέπω ότι δεν υπάρχει θέμα, νομίζω ότι μου επιτρέπεται να ρωτήσω κι εγώ. Αφού ο Ανδρέας ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός που πέρασε από την Ελλάδα, για πες μας ποιος ήταν ο καλύτερος;

Ξεφύγαμε

Μπορεί να κολλήσει η μπότα και να μην ανοίξει η δέστρα. Δε φαντάζομαι να έχει σημασία αν κάνεις σκι ήπια ή όχι. Φαντάζομαι μάλιστα ότι πιο πιθανό είναι να κολλήσει σε ήπιες καταστάσεις. Για να αποφύγουν αυτό το πρόβλημα οι δέστρες gripwalk έχουν κινούμενη επιφάνεια κάτω από τη μύτη της μπότας.

Αυτά που λέτε δείχνουν το μέγεθος της άγνοιας για τα ελληνικά βουνά. Πάνω από τα 2000 μέτρα; Δηλαδή πού; Στις κορυφές; Η Ελλάδα μπορεί να είναι εξαιρετικά ορεινή χώρα αλλά τα βουνά της είναι και πολύ χαμηλά και πολύ μικρά σε έκταση. Έχετε πάει μερικές φορές στις Άλπεις και έρχεστε και πουλάτε σε άσχετους την ψεύτικη εικόνα ότι πρόκειται για το ίδιο πράμα. Γιατί στις Άλπεις κι όχι εδω; Τι να πει κανείς; Πολύ κρίμα.