Αρκετή ομίχλη σήμερα, αλλά με καλό χιόνι και λίγο κόσμο.
Κούμπωσα τις πρώτες αξιοπρεπείς στροφές της σεζόν (13 Φεβρουαρίου! ), και θυμήθηκα τι είναι αυτό που μου αρέσει τόσο πολύ στο άθλημα. Ο κόκκινος Βάκχος ήταν εξαιρετικός, απλά τον κατέβαινες μόνο με την αίσθηση καθώς είχε το απόλυτο whiteout.
Η κόρη έκανε αρκετά baby πάνω κάτω και ένα μάθημα με εξαιρετική δασκάλα που βρήκε το κουμπί της.
Το ιδιαίτερο έχει πάει… €55 για μια ώρα! Στο τέλος την ανέβασα στον πρώτο της Αίολο, αλλά έχουμε δουλειά ακόμα μέχρι να μπορεί να τον κατεβαίνει με άνεση.
Ο Βάκχος δεν έχει πλέον τηλεκαμπινες. Γιατί ρε παιδιά; Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που ανεβαίνεις με την Αφροδίτη πρεπι να ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες της διάβασης για να πάρεις το 6απλό.
Το συνδετικό δεν λειτουργούσε το πρωί (φαντάζομαι λόγω αέρα), οπότε δεν έχω ιδεα τι γινόταν στην Φτερόλακα, αλλά ούτως ή άλλως η κόρη ήταν στο baby στα Κελάρια και απαιτούσε σε κάθε κατεβασιά να περνάω να την βλέπω πόσο ωραία πηγαίνει, οπότε η μέρα πέρασε στα Κελάρια αποκλειστικα.
Ακολούθησε γευμα στην Αράχοβα και μετά γλυκό υπερπαραγωγή. Φύγαμε από το χιονοδρομικό +1 κιλό ο καθένας και στα πρόθυρα του διαβήτη… ήταν μια μέρα μακριά από την πόλη, στο βουνό που αγαπάμε, και ήταν καλά.