Captain Powder

Η μόνη φορά που μου έτυχε να δίνουν οι οδηγοί ABS, στους πελάτες, ήταν στο Andermatt. Ήταν στανταρ πρακτική της επιχείρησης. Ενας από τους οδηγούς μου είπε πως το έχει δει να δουλεύει στην πράξη. Κάνοντας guiding σε heli ski στο Καναδά, χιονοστιβάδα χτύπησε κάποιους από τους πελάτες του και αυτοί έκαναν χρήση του ABS με αποτέλεσμα να παραμείνουν στην επιφάνεια χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Το ABS είναι μιά πολύ καλή ιδέα που αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης, αλλά δεν είναι πανάκεια. Σε σενάρια χιονοστιβάδας πούδρας ή μέχρι μέτριας πλάκας είναι εξαιρετικό, προσφέροντας πλευστότητα που κραταει το θύμα στην επιφάνεια, με αποτέλεσμα, εκτός από το θάψιμο, να αποφεύγονται και σε μεγάλο βαθμό τραυματισμοί, από την πρόσκρουση σε βράχους ,ξύλα και άλλα εμπόδια που είναι μέσα στη μάζα του χιονιού που κατεβαίνει. Αν βέβαια η πλάκα είναι τερατωδώς παχιά και τα κομμάτια που δημιουργηθούν είναι σαν ψυγεία η σαν Smart (forfour), υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα το θύμα να τραυματιστεί από το "άλεσμα" μέσα στα τεράστια κομμάτια. Επίσης δεν προστατεύει από προσκρούσεις σε επιφανειακούς βράχους, κλαδιά και δένδρα. Τέλος , ένας κίνδυνος που πολλές φορές οι χιονοδρόμοι (και οι ορειβάτες), υποτιμούν και που το ABS δεν μπορεί να βοηθήσει είναι , το να παρασυρθεί το θύμα (πολλές φορές από μιά μικρή και σε άλλη περίπτωση ακίνδυνη χιονοστιβάδα), σε κάποιο γκρεμό. Ένα αρνητικό του ABS, είναι πως πιάνει πολύ χώρο στο (ειδικό) σακκίδιο , με αποτέλεσμα, ένα σακκίδιο μεγέθους 30 λίτρων να έχει τελικά, ωφέλιμο χώρο περίπου 15. Επίσης , γιά να έχει κανείς την πλήρη προστασία που παρέχει η συσκευή, πρέπει να φοράει και τους ιμάντες των ποδιών, σε στυλ harness, κάτι που γιά πολλούς είναι ενοχλητικό και μπορεί να προκαλέσει καζούρα στην ουρά των λιφτ Παραδόξως , γιά τον περισσότερο κόσμο, ο πιό αποτρεπτικός παράγοντας γιά την απόκτηση ενός συστήματος ABS είναι...η αλμυρή τιμή του (γύρω στα 700 ευρώ) Οι (φονιάδες των λαων) Αμέ-ρι-κάνοι λένε πως : If you think safety is expensive , try an accident.

Καλημέρα Μάκη και φίλοι snowclubίτες! Καλό καλοκαίρι. Χαίρομαι που η χιονοδρομική περίοδος έκλεισε χωρίς άλλες απώλειες. Αντε πιάστε τις μάτσες τώρα και τα αντηλιακά Την προπερασμένη Παρασκευή πήγα στο γιατρό να με τσεκάρει και να μου δώσει οδηγίες, πριν αρχίσει η φυσιοθεραπεία. Ο γιατρός ήταν πολύ ευχαριστημένος από την εικόνα του γόνατος και από την γωνία κάμψης. Αρχισα φυσιοθεραπεία και έχω κάνει 7 από τις 50 συνεδρίες που σύστησε ο γιατρός. Εχω δρόμο .... Αισθάνομαι καλά και έχω καλό έλεγχο του ποδιού. Περπατάω με μία πατεριτσα και αυτοεξυπηρετούμαι σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό. Ευτυχώς γιατί από στιγμή σε στιγμή έρχεται η μπέμπα μας και η σύζυγος θα τα παίξει αν έχει δύο μωρά να φροντίζει Ανυπομονώ να βελτιωθώ λίγο, ώστε να αρχίσω γυμνναστήριο και κολυμβητήριο. Δυστυχώς , ενω τον πρώτο καιρό πρόσεχα πολύ ,τώρα τελευταία έχω χαλαρώσει και έβαλα τρία κιλά. Εχει να πέσει πείνα

Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχει και ένας άλλος λόγος να μην ταίζουμε τα άγρια ζώα. Εξοικιώνωνται με τους ανθρώπους και τους πλησιάζουν ζητώντας τροφή. Κάποιοι συνάνθρωποι μας έχουν κατάλοιπα από την εποχή των Νεάντερταλ και επιτίθενται σε ότι τους πλησιάσει με μοιραία αποτελέσματα γιά τα ζωάκια Καλά μιλάμε γιά την επιτομή του of topic Οι moderators μπορούν ,τώρα που τελείωσε η σεζόν να απονείμουν βραβεία of topic. Πιστεύω με το τάισμα των αλεπούδων κάτι θα πάρουμε

Πριν τρία , τέσσερα χρόνια ένα βράδυ στο λιβάδι είχα κι εγώ μιά παρόμοια συνάντηση. Ηταν Κυριακή και μετά το σκι και το "λιτο γεύμα" πέσαμε στο κρεββάτι και κάναμε τον κροκόδειλο . Καταλήξαμε να ξεκινήσουμε γιά Αθήνα κατά τις δέκα. Σταμάτησα κοντά σε γνωστή ταβέρνα του λιβαδιού, να αφήσω τα σκουπίδια στους κάδους. Χιόνιζε με άπνοια , το είχε στρώσει και η ατμόσφαιρα ήταν...κινηματογραφική. Στα σκουπίδια που ξεχείλιζαν από τους κάδους, Κυριακή βράδυ γαρ, δύο σκυλιά το είχαν ρίξει στο φαγοπότι Μόνο που το ένα "σκυλί" ήταν μιά πανέμορφη αλεπού που δεν είχε κανένα πρόβλημα με τον αδέσποτο σκύλο. Δεν με φοβήθηκε και πολύ και μόνο αφού πλησίασα πολύ κοντα τραβήχτηκε πιό πέρα.

Ρε συ Mil που το βρήκες αυτό ? Δεν βρήκα τπτ στο νετ. Μόνο μιά συζήτηση σε ένα Γερμανόφωνο φόρουμ , από το 2004 που οι τύποι λένε, τα έχουμε ξανακούσει αυτά κλπ . Μου θύμισε τα όνειρα γιά επέκταση του Παρνασσού Δώσε κανένα link να δούμε τι γίνεται, γιατί φοβάμαι πως κάποιος , έκανε πρωταπριλιά νωρίτερα

HHHHHHHHHOOOOOOOOLLLLLYYYYYYYYYY SSSSSHHHHHHHHIIIIIIIIIIIIIITTTTTTTTTT !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Εχω κατάβει από το Kappl στο Pettneu, απίστευτη κατάβαση, τεράστια έρημη έκταση!!!!!! Βορινό τεραίν ατέλειωτης έκτασης με υπέροχες κλισεις γιά σκι. Τα νέα αυτά μου προκαλούν ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία το St Anton γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα συνδεδεμένα τεραίν στις Αλπεις, χτυπώντας στα ίσια, τα Γαλλικά Megaresorts, του Trois Valais και του Espace Killy , προσφέροντας τεράστια εκτός πίστας έκταση, που είναι απαραίτητη γιά να αποσυμφορηθεί το κέντρο και να αναπτυχθεί παραπέρα η περιοχή. Από την άλλη μιά "παρθένα" αλπική περιοχεί θα αλλιωθεί και θα χάσει τον άγριο χαρακτήρα της. Σίγουρα θα υπάρξει και κάποια επιβάρυνση στην ευαίσθητη χλωρίδα και πανίδα. Πιστεύω πως θα γίνει χαμός στην Αυστρία και θα μπουν πολύ αυστηροί όροι στην εφαρμογή των σχεδίων. Τεσπά, πρόκειται γιά μία τεράστια έκταση που δυτικά ορίζεται από την πλαγιά που βρίσκεται πίσω από το Rendl και κοιτάει Ανατολικά Βορειοανατολικά, συνεχίζει Νότια και στη συνέχεια Ανατολικά και Βόρεια, πίσω από το Kappl, σχηματίζοντας ένα χωνί, ένα bowl που καταλήγει στο Pettneu. Προς το παρόν η κατάβαση είναι δυνατή από Kappl προς Pettneu και από Rendl προς Pettneu. Με την σύνδεση οι δυνατότητες κατάβασης θα γίνουν άπειρες. Το επόμενο λογικό βήμα θα είναι η απευθείας σύνδεση του Pettneu με το Nasserein, Gampen, Kapall. Χαμοοοοοοός

Πριν κανα δυό μήνες δοκίμασα αρκετές μπότες σε flex από 110 και πάνω από δύο διαφορετικές μάρκες σε μαγαζί φίλου. Μιλάμε κατέβασα όλο το μαγαζί. Είχα χρόνια να βάλω μπότα που δεν είναι custom. Απογοητεύτηκα πλήρως. Ολες οι μπότες εκτός από τις "Race" έχουν μποτάκια τόσο μαλακά που είναι σίγουρο πως μετά από κάποιες μέρες σκι θα γίνουν πασουμάκια. Το κακό είναι πως οι τύπου Race δεν σηκώνουν ψηλά κουντεπιέ που λές πως έχεις. Εχω κι εγώ παρόμοιο πρόβλημα. Φυσιολογικό πόδι με ψηλό κουντεπιέ και κάπως φαρδύ μπροστά. Δοκίμασε και καμμία Tecnica, συνήθως έχουν πιό άνετο κουντεπιέ. Ενα πιθανό πρόβλημα είναι να την έχεις πάρει λίγο μεγάλη, προκειμένου να μην σε ένοχλεί στο κουντεπιέ και τώρα που τα μποτάκια "κάθησαν", άρχισε το πόδι τις βόλτες μέσα στη μπότα. Ο μόνος τρόπος να δεις αν το νούμερο είναι σωστό είναι να βγάλεις το μποτάκι και να βάλεις μέσα το ξυπόλυτο πόδι σου. Οταν το μεγάλο δάχτυλο σου ακουμπά μπροστα πρέπει να μην έχει πίσω κενό πάνω από 2.0 πόντους (1,0-2,0 πόντοι είναι το αποδεκτό όριο) Τα μισά μεγέθη αφορούν το εσωτερικό μποτάκι, εκτός από τις Strolz που έχουν μισά και στo εξωτερικό shell. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το 27 με το 27,5 πχ να έχουν πολύ μικρή διαφορά. Το 27,5 με το 28 δεν έχουν καμμία σχέση. Αν λοιπόν κάποιος είναι μεταξύ του 27,5 και του 28 πρέπει να ξέρει πως διαλέγοντας το 28 πάει σε ένα μεγαλύτερο shell , με κίνδυνο όταν πέσει το μποτάκι το πόδι του να "κολυμπάει"

@ Hippo, ευχαριστώ πολύ φίλε, για τις πληροφορίες. Πάντα σαν συμπληρωματικό μέτρο το συζητάω. Εννοείται πως δεν σκοπεύω να παραλείψω κάτι από την ενδεδειγμένη θεραπεία. Κωνσταντίνε καλή συνέχεια !!!

Δεν είναι απαραίτητος ο θάλαμος. Γίνεται και με ειδική μάσκα. Εχω βρεί την άκρη. Αυτό που ρωτάω είναι, αν πραγματικά συνιστάται από τους γιατρούς, αν όντως κάνει διαφορά στην επούλωση και σε ποιό στάδιο της θεραπείας πρέπει να εφαρμοστεί.

Ξέρουμε κάτι γιά την θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο (ΗΒΟ) ? Υποτίθεται πως επιταχύνει την ανάπλαση των τραυματισμένων συνδέσμων και γίνεται συμπληρωματικά με την φυσιοθεραπεία. Κωνσταντίνε έχεις γίνει ο Robocop ο ίδιος

Μου έδειξε ο γιατρός και φωτό από το χειρουργείο , μετά από παράκληση δική μου. Γιά γερά στομάχια μόνο. Μου είπε ακόμη πως ο συνδυασμός των κακώσεών μου είναι πολύ παράδοξος . Πρωτοτύπησα πάλι

Προχθές πήγα να μου βγάλει ο γιατρός τα ράμματα, η μάλλον τα κλιπς. Είναι ακριβώς σαν τα κλιπς του συραπτικού και βγαίνουν με παρόμοιο εργαλείο. Ακούγεται λίγο Hellraiserαλλά δεν πονάει Ο γιατρός είναι ευχαριστημένος, το πρήξιμο έχει υποχωρήσει σημαντικά, και ο επιγονατιδικός είναι σκληρός στην αφή. Εχω κάποιο έλεγχο του ποδιού, ενω στην αρχή το ένιωθα ασήκωτο. Μου είπε (ο γιατρός) αν θέλω να το πατάω με όλο το πέλμα, αλλά με max δύναμη 10 κιλά. Οι μέρες περνάνε γρήγορα και την Καθαροδευτέρα βγήκα από το σπίτι γιά μία βόλτα και φαγητό. Ανυπομονώ να αρχίσω φυσιοθεραπεία και γυμναστική. Κάντε και καμμιά στροφή για μένα

Και μη χειρότερα : τα χειρότερα

Παρασκευή 15/2 στη Σαχάρα με Σπύρο (SPR) και Στάθη (Zox). Happy days !!!!

Η Spheric ήταν μοντέλο της Salomon. Κυκλοφόρησε και ως Fischer RX- κάτι . Η Tyrolia έχει το σύστημα Diagonal πάνω από είκοσι χρόνια . Οι τωρινές δέστρες της Fischer είναι Tyrolia βαμμένες Fischer. Μάκη συνέχισε την προπόνηση, είναι πιό ωφέλιμη από το surfing στο ίντερνετ. Σε λίγο αρχίζω κι εγώ

Μάκη κανένας κατασκευαστής δέστρας δεν υποστηρίζει πως το προιόν του μπορεί να προστατεύσει τους συνδέσμους. Οι σύνδεσμοι μπορούν να κοπούν σε χιλιοστό του δευτερολέπτου , πριν η δέστρα προλάβει να κινηθεί. Σε κάποια σενάρια πτώσης η δέστρα απελευθερώνει προστατέυοντας τους συνδέσμους , αλλά είναι τόσοι πολλοί οι δυνατοί συνδυασμοί που κανένας κατασκευαστής δεν θέλει να μπλέξει σε μία περιπέτεια μελλοντικών διεκδικήσεων , υποστηρίζοντας πως μπορεί να προσφέρει προστασία στους συνδέσμους. Η μόνη εξαίρεση που μου έρχεται στο μυαλό, είναι μία προσπάθεια της Salomon η Spheric που όταν βγήκε πριν λίγα χρόνια υποστήριζε πως μειώνει τον κίνδυνο τραυματισμού από backward twisting falls. Βγήκε φασόν και με τα χρώματα της Fischer ίσως και άλλων. Δύο φίλοι που τις έβαλαν σε σκι midfat μετά από πολλές χριστοπαναγίες τις πέταξαν , γιατί απελευθέρωναν συνέχεια στα απάτητα , σε μεγάλες ταχύτητες και γενικά στο κάθε ζόρι. Η αύξηση του DIN δεν άλλαζε την συμπεριφορά και πολύ. Ισως αυτές οι δέστρες να είναι ιδανικές γιά το χαλαρό σκι που κάνει πολύς κόσμος. Οσο τα μοντέλα ενός κατασκευαστή προχωράνε προς το αγωνιστικό , χάνουν τη δυνατότητα της προς τα επάνω διαγώνιας απελευθέρωσης .Αν ποτέ την είχαν. Οι περισσότερες δέστρες που υποστηρίζουν πως ελευθερώνουν από μπροστα προς τα επάνω ( πέσιμο προς τα πίσω ) θέλουν να υπάρχει και μία κίνηση προς το πλάι. Αν γιά κάποιο λόγο η κίνηση αυτή δεν γίνει , η δέστρα μπορεί να μήν ανοίξει. Εδώ ίσως παίζει ρόλο το υψηλό DIN setting , που μπορεί να μην επιτρέψει στη μπότα να ξεκινήσει να κινείται εγκάρσια, ώστε να δρομολογήσει την διαδικασία ανοίγματος προς τα επάνω από εμπρός.

Μάκη δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι το "μετρήσιμο" γιά το πόσο παραπάνω θα ανέβεις στο DIN από το προτεινόμενο (και γιατί όχι να κατέβεις αν κάνεις πιό συντηρητικό σκι). Καθαρά εμπειρικά γίνεται και ζυγίζοντας τα ρίσκα σε κάθε κατεύθυνση. Ας πούμε πως κατεβαίνεις γρήγορα από τεραίν σπαρμένο με βράχια και σε κάποια σημεία από κάτω έχει ένα γκρεμό αρκετές εκατοντάδες μέτρα. Ειναι μία κατάσταση που εξελίσεται δυναμικά και αντιμετωπίζεις συνεχώς δυσκολίες που σου εμφανίζονται ξαφνικά και χωρίς προειδοπόιηση. Δεν θές σε καμμία περίπτωση να σου φύγει ένα σκι ,όταν η τροχιά σου είναι τόσο αυστηρά περιορισμένη. Από την άλλη δεν ανεβάζεις με τη μία το DIN στο θεό. Με μικρές αυξήσεις μέσα στά χρόνια βρίσκεις ένα setting που να "συγχωρεί" και να απελευθερώνει σε κάποιες ζόρικες πτώσεις αλλά όχι τόσο εύκολα ώστε να σε "πουλήσει' τη δύσκολη στιγμή. Κάτι που είναι σημαντικό είναι να είσαι εξοικιωμένος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε δέστρας. Μπορεί το DIN setting να είναι ένας καθαρός αριθμός ,μία αντικειμενική τιμή, αλλά κάθε μοντέλο και κάθε μάρκα δέστρας έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αλλες επιτρέπουν στη μπότα να πάει μία μικρή βόλτα και αν δεν ξεπεράσει κάποιο όριο να ξανακεντράρει χωρίς απελευθέρωση, προειδοποιόντας σε γιά την επικείμενη απελευθέρωση και άλλες τραβάνε το ζόρι με πολύ μικρό elastic travel μέχρι που απελευθερώνουν "εκρηκτικά". Γενικά θέλει ψάξιμο με μικρά βήματα και γνώση του υλικού και ξεκαθάρισμα των προτεραιοτήτων μας.

Σίγουρα η διανοητική - ψυχική αποκατάσταση είναι εξίσου σημαντική με την σωματική. Θα έλεγα πως δεν μπορείς καν να τις διαχωρίσεις. Οι οδηγοί ρύθμισης του DIN setting της δέστρας απευθύνονται στον τουρίστα χιονοδρόμο και ανάλογα με τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά , την ηλικία, την εμπειρία, κλπ προτείνουν ένα setting που αποτελεί ένα βέλτιστο συμβιβασμό μεταξύ του retention (συγκράτηση) και του release (απελευθέρωση). Θα μπορούσαμε να βάζουμε τις δέστρες σε πολύ χαμηλά settings ώστε να προστατεύουμε καλίτερα οστά και αρθρώσεις, αλλά θα ρισκάραμε πολλές πτώσεις σε κρίσιμες στιγμές, όπως τραντάγματα σε σκληρό και ανώμαλο χιόνι, στροφές σε μεγάλη ταχύτητα, άλματα κλπ. Παίρνοντας το DIN που δίνει ο πίνακας σαν σημείο αναφοράς μπορούμε να αυξήσουμε τη ρύθμιση αν πιστεύουμε πως κινδυνεύουμε περισσότερο από μία αθέλητη απελευθέρωση παρά από ένα απλό πέσιμο η να την μειώσουμε αν σκιάρουμε συντηρητικά και είναι πιό πιθανό να πάθουμε ζημιά από μία δέστρα που δεν άνοιξε παρά από μία ακούσια απελευθέρωση. Σε κάθε περίπτωση όσο δυνατός και να είναι κανείς, DIN settings πάνω από 9 δεν του εξασφαλίζουν προστασία από σπάσιμο οστού. Αυτό το λένε οι κατασκευαστές , τονίζοντας, πως πάνω από το 9 ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη, γι αυτό και σε πολλές δέστρες η διαβάθμιση από το 9 και πάνω είναι σε κόκκινο φόντο. Οι αθλητές που κατεβαίνουν παγωμένες πίστες με υψηλές ταχύτητες και με μεγάλες γωνιακές φορτίσεις κινδυνεύουν περισσότερο από μία τυχαία απελευθέρωση παρά από μία πτώση , γιά αυτό χρησιμοποιούν δέστρες με ειδικά ελατήρια που φτάνουν μέχρι και το 24. (μπορεί και παραπάνω, μέχρι τόσο ξέρω πως υπάρχει) Στο σκι εκτός πίστας ασκούνται πολλές "ατσούμπαλες" τάσεις, ειδικά σε προσπάθειες σωσίματος, όπως και η δικιά μου, η σε άλματα κλπ. Είναι απαραίτητη μία μικρή αυξηση στο DIN ειδικά αν κάνεις σε τεραίν που δεν συγχωρεί. Αν μία πτώση μπορεί να είναι μοιραία, δεν ρισκάρεις να χάσεις ένα σκι και να πέσεις εκει που πάς να το σώσεις. Το να επιζήσεις έχει προτεραιότητα από το να μην τραυματίσεις το πόδι. Τα συγκεκριμένα σκι και δέστρες προορίζονταν γιά το ταξίδι στις Αλπεις, στη La Grave και τα δοκίμαζα με τη ρύθμιση που θα είχα εκεί. Στο Παρνασσό συνήθως κάνω με τη δέστρα στο 9.5, που έχω βρεί σαν το καλίτερο συμβιβασμό γιά μένα μεταξύ retention -release.

Δυστυχώς όλες οι ρήξεις είναι ολικές. Ο επιγονατιδικός κρατιόνταν από μία κλωστή που δεν προσέφερε τίποτα. Μέχρι το τέλος της 6ης εβδομάδας απαγορεύεται κάθε φόρτιση στο πόδι. Η μόνη άσκηση που μου έχει μέχρι τότε, είναι : "Συσπάσεις τετρακεφάλου με το γόνατο τελείως τεντωμένο ή ανύψωση του κάτω άκρου με το γόνατο τελείως τεντωμένο. Οι ασκήσεις θα γίνονται πάντα μέσα στο λειτουργικό κηδεμόνα". Και κρυοθεραπεία. Από την 7η εβδομάδααρχίζει η φόρτιση , με στόχο στο τέλος της 8ης εβδομάδας πλήρη φόρτιση χωρίς πατερίτσες.Εκει αρχίζει και η φυσιοθεραπεία και οι ασκήσεις Οταν φτάσουμε εκεί θα σας τα πω αναλυτικά.

Σας ευχαριστώ πολύ όλούς και όλες γιά το ενδιαφέρον και τα καλά σας λόγια. Δεν είχα καμμία πρόθεση να τρομάξω κανέναν με την περιγραφή του ατυχήματος. Πιό πολύ να το απομυθοποιήσω ήθελα και στα δικά μου και στα δικά σας μάτια. Πολλές φορές η απασπασματική γνώση γιά τις συνθήκες και τις επιπτώσεις ενός ατυχήματος το μεγενθύνει στη συνείδησή μας και το μετατρέπει με την βοήθεια του φόβου σε ένα δράκο παραμυθιού. Δε λέω πως ο δράκος μπορεί να γίνει γατάκι αλλά να τον περιορίσουμε σε διαστάσεις που μπορούμε να τον κουμαντάρουμε , πριν καταπίει την όρεξή μας γιά μιά ζωή έντονη. Οσο γνωρίζεις τον εχθρό σου τόσο ευκολότερο είναι να τον πολεμήσεις. Ο φόβος του τραυματισμού είναι αρχέγονος και κοινός σε όλους μας. Με την γνώση και την ψυχραιμία θα τον τιθασεύσουμε.

Και λίγη ακόμη αυτοκριτική. Τα τελευταία δύο χρόνια δεν έκανα συστηματική προετοιμασία γιά το σκι. Καθόλου γυμναστήριο,πατίνια. και Mountain Bike. Κακά τα ψέμματα, αν δεν κάνεις γυμναστική συστηματικά και επικεντρωμένα στο σκι, βάζεις τα θεμέλια γιά ένα μελλοντικό τραυματισμό. Εκανα βέβαια windsurf μετά μανίας και από φυσική κατάσταση δεν ήμουνα και μπάζο, αλλά η συστηματική προετοιμασία δεν αντικαθίσταται με το να κάνεις κάποιο άλλο σπόρ.Είχα και 6 κιλά πάνω από το κανονικό μου αν και δεν νομίζω, πώς έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Αντίθετα οι συνεχείς μικροτραυμάτισμοί στο αριστερό γόνατο στο σκι και το windsurf τα τελευταία τρία χρόνια πρέπει να έπαιξαν το ρόλο τους συμβάλλοντας στην αστάθεια της άρθρωσής. Αχ στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα. Παιδιά μην αφήνετε τίποτα στις αρθρώσεις να χρονίζει. Δουλέψτε το μέχρι να ξαναγίνει τέλειο. Η τεμπελιά πληρώνεται ακριβά. Στην αεροπορία λένε : "If you think safety is expensive, try an accident" . Αν βαριέστε την γυμναστική που θα σας κρατάει fit , σκεφτείτε την διαδικασία και τις άπειρες ώρες της αποκατάστασης. Ενας άλλος παράγοντας που μπορεί να συνέβαλε στο ατύχημα, είναι και ο εξοπλισμός. Φορούσα σκι Fischer Watea 101 μήκος 1.92 θηριάκι με δέστρες Marker Duke . O Συνδυασμός του μεγάλου σκι με τις Duke που δεν απελευθερώνουν μπροστά προς τα επάνω διαγώνια και το DIN 11 που είχα το ελατήριο δεν ήταν και ότι πιό φιλικό στο γόνατο. Αν και οι δέστρες είναι φτιαγμένες γιά να προστατεύουν τα κόκκαλα και όχι τους συνδέσμους, ένας πιό light συνδυασμός ίσως να άνοιγε ένα εκατοστό του δευτερολέπτου πριν την έκρηξη. Ισως. Τώρα ακούω να αναρωτιέστε τι έκανα στο Παρνασσό με αυτό το setup, λες και πήγα να κυνηγήσω μπεκάτσες με κανόνι. Το δοκίμαζα γιά το ταξίδι στη La Grave. Ηθελα να είναι τέλεια ρυθμισμένα γιά το ταξίδι και η πουδρομέρα ήταν ότι καλίτερο γιά την δοκιμή. Τέσπα ήτανε να γίνει κάποια στιγμή και έγινε, ότι αναλύσεις και αν κάνουμε εκ των υστέρων . Στα 23 χρόνια που κάνω σκι έχω σώσει πολύ πιό ζόρικα στραβοπατήματα και έχω φάει και τρελές συντριβές.Πάντα τη γλίτωνα με επιφανειακά τραυματα.Αυτή τη φορά με άρπαξε.... Τι να κάνουμε

Γιά πολλά χρόνια από τότε που ξεκίνησαμε να κάνουμε σκι εκτός πίστας, είχα πάντα στο σακκίδιο, εκτός από το τρίπτυχο, tranceiver-probe-φτυάρι και ιμάντες, αλουμινοκουβέρτα, φαρμακείο,πολυεργαλείο, duct tape κλπ. Δυστυχώς τελευταία είχα χαλαρώσει και δεν είχα μαζί μου υλικά γιά να σταθεροποιήσω το πόδι ούτε αλουμινικουβέρτα να τυλιχτώ μέχρι να έρθει η βοήθεια. Δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος στην Ελλάδα κάνει σκι εκτός πίστας χωρίς καν σακκίδιο. Δεν έχει συνηδητοποιήσει η μεγάλη πλειοψηφία πόσο πίσω βρίσκεται η παροχή βοήθειας στην Ελλάδα στα βουνά. Η εγγύτητα ενός χιονοδρομικού κέντρου προσφέρει μία ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ομως οι διασώστες των χιονοδρομικών κέντρων είναι εκπεδευμένοι στην καλίτερη περίπτωση να προσφέρουν βοήθεια στις πίστες η πολύ κοντά σ αυτές. Στη περιπτωσή μου, που έπεσα 250 μέτρα από το πάρκινγκ και με όλη την καλή διαθεση και προσπάθεια του προσωπικού, χρειάστηκαν 55' μέχρι να με πάρουν και να σκεφτείτε πώς είχα κατέβει μόνος μου σέ σχεδόν επίπεδο έδαφος .Αν τραυματιστεί κανείς σε πολύ απότομο η δυσκολοπροσπέλαστο τεραίν, μόνο μία καλά εκπεδευμένη όμαδα διάσωσης μπορεί να τον πάρει από εκεί. Μέχρι να γίνει αυτό οι σύντροφοί του πρέπει να είναι σε θέση να του παρέχουν πρώτες βοήθειες. Στις Αλπεις μπορεί να βρίσκεσαι χιλιόμετρα από κάποιο ΧΚ , αλλά αν πάει κάτι στραβά η βοήθεια θα έρθει αστραπιαία και θα είναι top class. Στην Ελλάδα την κακιά την ώρα δεν έχεις να περιμένεις καμμία άμμεση βοήθεια. Κάποια στιγμή η Πολιτεία πρέπει να οργανώσει κι εδώ την ορεινή διάσωση , ειδικά τώρα που τα βουνά μας κάθε χρόνο βλέπουν όλο και περισσότερο κόσμο. Μέχρι τότε "Συν Αθηνά και χείρα κίνει"

Τα τελευταία χρόνια δεν πολυασχολούμε με σκι πίστας. Εχω ένα 9S όχι οversize και πριν από αυτό Fischer RC4 SC. To 9S έχει την φιλική αλλά σίγουρη αίσθηση που περιγράφει ο Nickel. Είναι μία ισσοροπημένη, πετυχυμένη συνταγή, που η Rossi αναπαράγει κάθε χρόνο με μικρές βελτιώσεις. Παλιότερα πήγαινα στο Hintertux κάθε Φθινόπωρο και έπερνα σκι από το σκι τεστ στο ισόγειο του Hotel Rinderhof στη βάση του παγετώνα.Δοκίμαζα σχεδόν όλα τα μοντέλα. Ετσι είχα μία πλήρη εικόνα γιά την χρονιά που έρχονταν. Ρε παιδιά θα το πω γιατί θα σκάσω. Αυτά τα Atomic ειδικά τα SL δεν τα συμπάθησα ποτέ. Αντίθετα τα Rossi και τα Fischer τα μου άφηναν τις καλίτερες εντυπώσεις κάθε χρόνο. Ουφ το είπα

Μετά το μπάμ Οταν προπάθησα να φέρω το τραυματισμένο πόδι σε θέση που να μπορώ να ξεκουμπώσω τη δέστρα με το μπατόν ανακάλυψα πως από το γόνατο και κάτω δεν είχα κανέναν έλεγχο και κάθε μου κίνηση χειροτέρευε τα πράγματα. Τελικά κατάφερα να βγάλω το σκι , πήρα μία ανάσα και είπα να σηκωθώ στο καλό, δεξί, πόδι μου μήπως και μπορέσω να κάνω μία σιγανή διαγώνια τραβέρσα που θα με έβγαζε κοντα στο πάρκινγκ. Οταν έβαλα δύναμη στο δεξί ένας απίστευτος πόνος μου το παρέλυσε.. Το είχα χτυπήσει και αυτό και δεν το είχα καταλάβει. Ειδοποίησα το Χρήστο που είχε ακούσει τις φωνές μου και είχε σταματήσει καμμιά πενηνταριά μέτρα παρακάτω,να φωνάξει τη φίλη του, που μας έβλεπε και τον άκουγε, από το πάρκινγκ, να ειδοποιήσει το ΧΚΠ, πως χρειάζομαι αποκομιδή με φορείο και να τους εξηγήσει την κατάστασή μου. Οσο ο Χρήστος αγωνίζονταν να ανέβει την πλαγιά προς το μέρος μου, κόντρα στη κλίση και την βαθειά πούδρα, έψαχνα τρόπο να κατέβω χαμηλότερα, γιατί ήξερα πως στο σημείο που ήμουνν ήταν πολύ δύσκολο να μου προσφέρουν βοήθεια. Αρχικά ξεκίνησα να κάνω τσουλήθρα με τα πόδια προς τα κάτω , καθιστός, όμως το χιόνι, μου έπερνε το πόδι αριστερά δεξιά και ο πόνος δεν αντέχονταν. Γύρισα μπρούμυτα με το κεφάλι προς τα κάτω και άρχισα να "κολυμπάω" στη πούδρα με την βοήθεια της απότομής πλαγιάς. Στη μέση της διαδρομής συναντήθηκα με το Χρήστο , του έδωσα τα μπατόν και μου πήρε και τα σκι που είχα παρατήσει καρφωμένα λίγα μέτρα πριν. Σιγά σιγά έφτασα στο σημείο που η κλιση είναι μικρότερη και, άρχισε η αναμονή γιά την απομάκρυνση. Από το ΧΚΠ πρώτος έφτασε ο Κώστας (επώνυμο δεν θυμάμε ,πρώην δάσκαλος στον Πάππο) που είχε ρεπό και έκανε σκι μαζί μας τις προηγούμενες ώρες. Μου έδεσε τα πόδια με το τζακετ του , γιά να σταθεροποιηθεί κάπως το διαλύμμενο γόνατο. Στη φωτό φαίνεται το αυλάκι που έκανα κολυμπώντας, όπως και το σημείο της πτώσης , ψηλότερα,αριστερά κοντά στα βράχια.