Olga

δυστυχως ναι. οπως στα περισσοτερα γαλλικα χκ δες εδω για το Portes du Soleil http://www.snowclub.gr/forums/index.php?showtopic=13283&st=0 και ενα τοπικ για το Avoriaz www.snowclub.gr/forums/index.php?showtopic=16284&hl=avoriaz&fromsearch=1

καλως μας ηρθες Νικο! εχω περάσει 1 μηνα στο Whistler πριν καποια χρονια και ηταν απο τις ωραιότερες εμπειρίες μου στο σκι

να σκιαρεις σε ολο το Portes du Soleil ειναι τρομερα και τα 3: Avoriaz, Morzine, Les Gets

βρε λες?

o ενας και μοναδικός Shane

Η Νάντια Κομανέτσι ήταν 14 ετών το 1976, όταν βαθμολογήθηκε στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ του Καναδά με εκείνο το τέλειο «δεκάρι». Όταν η μικροσκοπική 14χρονη Ρουμάνα τελείωσε το πρόγραμμά της στους ασύμμετρους ζυγούς, ο ηλεκτρονικός πίνακας έδειξε «1,00!» ­ το τέλειο 10,00 δεν χωρούσε… Ως το τέλος των Αγώνων είχε πάρει επτά «δεκάρια», πέντε μετάλλια ­ τρία χρυσά, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο ­ και είχε αλλάξει για πάντα το άθλημα της γυμναστικής.

Κωνσταντινε συμφωνούμε διαφωνώντας. χρειαζεται οντως χιονι, καλη παρεα...αλλα για μενα ενα ποτήρι Chardonnay να συνοδεύει μια μεγαλη μεριδα tartiflette. προτιμώ με κλειστα ματια τα γαλλικά χκ Υ.Γ. οχι οτι ειμαι δυστυχισμένη στα αυστριακά, ιταλικα, ελβετικά (μην πω για τα υπερατλαντικά) χιονοδρομικά

ποσο μ'αρεσει να βλεπω τετοια βιντεακια http://youtube.com/watch?v=XtJBHKlrBCE

φυσικά υπαρχει ένα masterplan και για το ΧΚΚ από την ιδια εταιρία όπως και του Παρνασσού, την Ecosign πανω στο οποιο η ιδια ελληνική εταιρία μελετων που ενανε την μελετη ανάπτυξης για τον Παρνασσο, σχεδιασε και την αναλογη του Χελμου (Α’ και Β’ φαση) αρχες Ιουλιου εγινε μια παρουσίαση σε φιλικό επιπεδο (όχι επίσημη πρόσκληση προς τον ΕΣΤΟΥΧ) στα γραφεια της εταιρίας από τους μελετητες, και ο Δ/ντης του ΧΚΚ κ. Βαζαιος ειχε την ευγενική καλοσύνη να καλέσει 5 μελη του συλλογου μας που επισκέπτονται συχνά τα Καλάβρυτα. φανταζομαι ότι αυτή η παρουσιαση θα γινει την ερχομενη εβδομαδα και οσοι μπορουν καλο θα ηταν να δώσουν το παρόν.

αυτό με τα χλμ σε ευθεια γραμμη ισχύει για πολλα αθληματα. πριν τον μαραθώνιο μου ελεγε ο προπονητής ‘’κρατησου οσο μπορεις πανω στην μπλε γραμμη’’ (στην διαδρομή του μαραθωνιου, εκτος από την γνωστη λευκη διαγράμμιση της οδου υπαρχει και μια μπλε γραμμη στην ασφαλτο η οποια δεν παίρνει τις φυσικές καμπύλες του δρομου – στις ευθείες συμπίπτει με την διαγράμμιση στη μεση του οδοστρώματος και τέμνει τις στροφές ετσι ώστε τα 42195μ να βγουν σε μια περιπου ευθεία γραμμη). το να τρεξεις πανω στην μπλε γραμμη είναι ανέφικτο πρακτικα γιατι δεξια και αριστερά εχεις συναθλητές και χανεις περισσοτερο χρονο προσπαθώντας να στριμωχτείς αναμεσα τους παρα να τρεξεις σε έναν διαδρομο που εχεις σχηματίσει κι’ας κανεις κάποια μετρα παραπανω τωρα για τα χκ – ο καθενας επιλεγει τον επομενο προορισμό του συμφωνα με τα δικα του (η της παρεας του) κριτήρια. στα ‘’προ κρίσης’’ χρονια που τα περισσότερα χρηματά μου πήγαιναν σε δραστηριότητες γυρω από τα βουνα (σχολες, διακοπες κλπ) επελεγα τα χκ που θα παραθέριζα έχοντας καταστρώσει πλανο επειδη διαβαζω αρκετα γυρω από τα βουνα της Ευρωπης και τα χκ, προσπαθούσα να τα διαλέξω συμφωνα με το επιπεδο μου, της παρεας μου και τελευταια το μονο κριτήριο ηταν οι πιστες (άφηνα δηλαδη απ’εξω το ξενοδοχειο που θα εμενα, την γραφικότητα’’ του χωριου, τα μαγαζια κλπ). δεν είναι κατακριτέο το αντίθετο, προς θεου. και πολλες φορες τα καλυτερα ταξιδια τα κανει η παρεα και το πώς περνας αλλα, επειδη εμενα μου αρεσει πολύ το cruising στο σκι, πραγμα που μονο στο εξωτερικο μπορεις να το κανεις, προτιμώ τα χκ με πολλα χλμ πιστων παρα να μεινω σε 2-3 πιστες και να κανω εξάσκηση και βελτίωση στο σκι μου. μ’αρεσει να ξεκιναω το πρωι και να κανω χλμ πανω στα σκι και συνέχεια σε διαφορετικό πεδίο. βλεπω με αυτόν τον τροπο όλα τα χωρια γυρω από το χκ. Κατι τετοιο καναμε με το συλλογο περσι τελευταια μερα που πηγαμε από το Serre στο Montgenevre απ’οπου και καναμε το skisafari μεχρι την ψηλότερη κορυφή του Sestriere τωρα, αν καποιος πηγαινει με οικογενεια και παιδια προφανώς θα διαλεξει μικροτερα χκ ετις ώστε να είναι σε πολύ μικρη αποσταση από το πεδιο που κανουν σκι τα παιδια του. η νιώθει ασφαλεια σε καποιο χκ που γνωριζει (αυτό που συμβαινει με τον Παρνασσο ας πουμε) εξαιρώντας το Hintertux που επισκέφτηκα 4 φορες λογω διαφόρων σχολών δεν εχω παει 2 φορες στο ιδιο χκ. προσπαθω να δω πολλα τωρα που ειμαι νεα, ετσι ώστε μεγαλώνοντας να επαναλάβω τα μερη που μου αρεσαν (αυτές είναι σκεψεις μιας αλλης εποχης που οι τσεπες μας ειχαν κατι παραπανω από 20 ευρω ) οποτε θεωρω ότι εντελως υποκειμενικό το ‘’πως επιλεγω που να κανω σκι’’

κατι τετοιο θα ηταν ανέφικτο για το ταμειο του συλλογου. εχουμε από τον Δ/ντη του ΧΚΠ, τον κ. Δριβα το ΟΚ να τοποθετήσουμε ένα flag του συλλογου στον χώρο υποδοχής στο 1750

Η θρυλική φιγούρα της “Korbut Flip” θεωρείται μια από τις δυσκολότερες και έχει απαγορευτεί εδώ και αρκετά χρόνια, όμως το 1972 έκανε τους θεατές να παραληρούν και να γιουχάρουν έντονα τους κριτές που δεν έδωσαν το απόλυτο 10, αλλά μόνο 9.8, στερώντας της ουσιαστικά το χρυσό μετάλλιο και την ευκαιρία να γίνει η πρώτη αθλήτρια με την τέλεια βαθμολογία, κάτι που πέτυχε η Nadia Comăneci 4 χρόνια αργότερα. http://www.youtube.com/watch?v=NZYPcdj_wn4

The Origins of Snowboarding: 1988 Escape to Ski

χρησιμοποιούμε ολο το σαλε κατά καιρους χωρις να αφήσουμε χρήματα (ουτε καφε, ουτε φαγώσιμα κλπ). εννοώ ότι κανουμνε διάλλειμα σε αυτό όταν κουραζομαστε, κανει κρύο, εχει ομίχλη η θελουμε τουαλετα. αυτό είναι κάπως αδικο για τον επιχειρηματία και στο εξωτερικό δεν μπορεις να το κανεις (στα περισσότερα χκ δηλαδή). σου κανουν παρατήρηση εάν στρωθείς σε τραπεζι και βγαζεις από το σακίδιο το σάντουιτς σου, ακομα και εάν εχεις παραγγέλλει καφε σε αυτους. στα του ΧΚΠ τωρα - δεν νοείται χκ χωρις ανοιχτό σαλε. ελπιζω να βρεθει μια λύση στο συγκεκριμένο του ΧΚΠ και να λειτουργει με την αρχη της σεζον. μας εχουν ζητηθεί προτάσεις (σαν ΔΣ) από την διοίκηση του ΧΚΠ για τις εγκαταστάσεις που πιστευουμε ότι επισκεπτες και χιονοδρομοι θα ηθελαν στεγάζονται στο σαλε του ΧΚΠ. ιδου η πρόταση Στο χωρο του σαλέ, εκτος απο καποιο εστιατοριο και καφε για ολα τα βαλάντια οχι μονοπώλιο Παπαργυροπουλου (από καλά δηλαδη, έως self service ή τυποποιημένα τύπου everest-goodys) και καταστήματα ενοικίασης εξοπλισμου θα μπορουσαν να υπαρχουν καταστήματα πώλησης εξωπλισμου και ρουχισμου για την χιονοδρομια, φαρμακείο, ισως μασαζ + κομμωτήριο για τις κυριες που δεν ασχολούνται με την χιονοδρομια αλλα θελουν να είναι περιποιημένες το βράδυ του Σαββατου στην Αραχωβα, καταστηματα με αναμνηστικά χιονοδρομικού Παρνασσού (από μπλούζες, έως μινιατούρες βαγονάκια, ή μαγνητάκια για το ψυγείο και μπρελόκ), καταστηματα με τοπικα προιοντα της περιοχής (μελι, τυριά, τσαγια, γλυκά του κουταλιου, χυλοπίτες κλπ) Επισης, ένας χώρος με υπολογιστές (ιντερνετ) αλλά και διάφορα περιοδικα και βιβλία, για όσους δεν κάνουν σκι και απλώς περιμένουν την παρέα τους να τελειώσει τις καταβάσεις. Ενδιαφέρον θα είχε, μια αίθουσα τύπου "μουσείο" χιονοδρομίας με παλαιό χιονοδρομικό εξοπλισμό, συλλογή σχετικών άρθρων : ιστορία του σκι - snb, ο πρώτος σκιερ, διάφορα άρθρα σχετικά με την χιονοδρομία και την ιστορία της, ισως φωτογτραφιες απο διάφορα χιονοδρομικά κέντρα Ελλάδας κ εξωτερικού, φωτογραφιες απο ορειβατικό σκι, τελεμαρκ, ενημερωση για τις χιονοστιβάδες, και ενας προτζέκτορας που να παίζει ταινιες με σκι κλπ Όσον αφορά τις δραστηριότητες, ενα γραφειο που να διοργανώνει περπάτημα στις πλαγιες με χιονορακετες, οδηγούς βουνου για ορειβατικό σκι, σχολες εκμάθησης σκι, σχεδιασμός ειδικής πίστας για σκι/σνόουμπορντ τύπου "funslope": Όπως και την κατασκευή πίστας ελκήθρου, που μπορεί να ξεκινάει από το υψηλοτερο σημειο = το τελος της καμπινας έως το 1950 ή και το 1750. εχει μικρο κοστος κατασκευης και προϋποθέτει μια πιστα μικρής αλλα συνεχόμενης κλίσης: Επίσης, η ύπαρξη ενος περιφραγμένου χώρου με χιονι και κάποια ισως οργανα/παιχνίδια που να απευθύνεται αποκλειστικα σε νήπια. Να υπαρχει καποιος η καποια νηπιαγωγός σχετικη με το σκι που να ασχολείται με τα παιδια. Στο χωρο αυτο να μπορει να αφήσει καποιος τα παιδια του για καποιες ωρες και να ευχαριστηθούν και εξοικειωθούν τοσο τα παιδια οσο και οι γονεις. Τα παιδια να μπορουν να μπουν μετα το παιγνιδι σε ζεστο χωρο και επισης καποιοι αγχώδεις γονεις να μπορουν απο διπλα να τα βλεπουν πίνοντας ενα ζεστο ρόφημα. Στον Παρνασσο ,στα Κελλαρια ειναι καπως περιορισμενος ο χωρος, αλλα στη Φτερολακκα ειναι ισως πιο ευκολο να υπολοιηθει (και λόγω πρόσβασης)

ελπιζω οι καινουργιες καμπινες του Παρνασσου να μην πηγαινουν ετσι οταν εχει λιγο αερακι παραπανω

καλως μας (ξανα)ηρθες!

να σας ζησει η Αλεξανδρα (εχει και ωραιο ονομα)

http://youtube.com/watch?v=VBwI90wj_-I

σκεψεις ενος φιλου ορειβατη Gns στο fcbk Γιατί μένουμε "κάπου" α και παρόλο που μπορεί να υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις φοβόμαστε να το αφήσουμε; "Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με τους άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό… Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπό του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του. Κοιτάζει προς τα πάνω αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω του… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δε βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί.. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πως να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό; Αντιλαμβάνεται ότι αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του. Όμως τι να κάνει; Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή μέσα του που του λέει “λύσου!” Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής του σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριo του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει "λύσου!… Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λύσου!" Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ’ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί../././ Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος. Καμιά φορά το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος. Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε. Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση. Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο "γνώριμο κακό", όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό. Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σ’ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε."

αν παρατηρήσεις φορανε λιγο κοντύτερα σκι απ’ότι συνηθίζονταν εκεινη την εποχή στο alpine ski

Η Ολυμπιακη φλογα στα Καλαβρυτα Σε μια σεμνή αλλά και πάνδημη τελετή τα Καλάβρυτα υποδέχθηκαν την Φλόγα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων «Σότσι 2014» που την συνόδευαν εκπροσώποι και στελέχη της Ελληνικής, της Διεθνούς και της Ρώσικης Ολυμπιακής Επιτροπής και της Οργανωτικής Επιτροπής Αγώνων. Η φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων αμέσως μετά την αφή της από την Αρχαία Ολυμπία ξεκίνησε το ταξίδι της και αφού έκανε στάση στην όμορφη Κλειτορία έφτασε στην πόλη των Καλαβρύτων όπου και θα διανυκτερεύσει. Λαμπαδηδρόμοι, επιλέχθηκαν, από το Δήμο Καλαβρύτων οι αριστούχοι – σημαιοφόροι μαθητές και μαθήτριες της Γ’ τάξης των Γυμνασίων και των Λυκείων Κλειτορίας και Καλαβρύτων, που είναι: η Αναστασία Σβίγγου του Μιχαήλ (Γ’ Λυκείου Κλειτορίας), η Ευφροσύνη Αναγνωστοπούλου του Θεοδώρου (Γ’ Γυμνασίου Κλειτορίας), ο Δημήτρης Αθανασόπουλος του Παναγιώτη (Γ’ Λυκείου Καλαβρύτων) και η Παναγιώτα Μπαρκλέσια του Παναγιώτη (Γ’ Γυμνασίου Καλαβρύτων), καθώς και ο Διευθύνων Σύμβουλος του Χιονοδρομικού Κέντρου Καλαβρύτων, κ. Ευθύμιος Βαζαίος και ο Πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Καλαβρύτων, κ.Παύλος Σατολιάς. Ξεχωριστό τόνο στην εκδήλωση έδωσε όπως πάντα η Φιλαρμονική του Δήμου μας

φωτογραφια τραβηγμενη 17 Απριλιου δικαιωνει την παρακατω

.

καλως μας ηρθες εχω επισπευτεί το Zermatt, το Verbier, το Saas Fee και το Crans Montana από τα χκ της χωρας που διαμένεις. εσυ που πηγαινεις συνήθως? στην Ελλαδα εχεις κανει σκι?