Olga

αρα να μην παμε για μπανιο αυριο

1. Wanaka, New Zealand Quickly developing a reputation as one of the world’s premier adventure towns, Wanaka sits on the shores of sprawling Lake Wanaka amid New Zealand’s Southern Alps. Surrounded by rugged, Lord of the Rings-style alpine scenery, the tranquil town of 5,000 is peppered with hostels, cafes, pubs, and small, luxury eco-lodges. 2. Girdwood, Alaska A former gold-mining town carved out of the forest at the foot of the famed Chugach Mountains, Girdwood has refashioned itself into Alaska’s premier ski town. Rising up from the edge of town, Alyeska Resort is the largest ski area in Alaska. It has six lifts, two magic carpets, and a 60-person tram that climbs the mountain’s steep north face with views to the ocean. Tree line is low this far north, so the upper half of the mountain is wide-open alpine, more like the open terrain of the Alps than a typical American resort. There are ample blue runs and a smattering of beginner runs near the base, but experts will get the most out of the mountain. 3. Fernie, British Columbia, Canada Though it serves up some of the most spectacular terrain and best snow in all of Canada, this historic mining hamlet of 4,217 people tucked into the far southeastern corner of British Columbia still somehow flies below the greater ski-scene radar. Fernie Alpine Resort overlooks the Elk River Valley from 4.5 miles outside town, clinging to the sculpted faces of the Lizard Range. 4. Chamonix, France Globally renowned as the birthplace of extreme skiing, Chamonix has some of the world’s premier lift-accessed steep skiing and snowboarding—including plenty of terrain that won’t leave you dead on a glacier if you catch an edge wrong. The many lifts and trams access terrain so steep and rugged that many skiers will be wishing for a ride down, as well. One ticket gains access to the 11 different ski zones scattered discontinuously across the valley. If the snow is good, vertical drops of over 9,000 feet are possible. 5. Cortina d'Ampezzo, Italy With the dramatic peaks of the Dolomites rising like ruddy cathedrals in every direction, the ski areas around Cortina have been called the most beautiful in the world. The good news is that most people here are more interested in socializing than actually skiing and snowboarding, so the slopes aren’t crowded—at least by European standards. 6. Whitefish, Montana, Unites States Chuck Haney Photography Whitefish, a former logging and railroad town of more than 6,000 near the entrance to Glacier National Park, has been quietly delivering glitz-free Montana skiing for over half a century. Whitefish the ski area lives up to its family-friendly billing with good first-timer terrain and an abundance of long, wide-open, roller coaster groomers where skiers and snowboarders of all abilities can get their superhero on. 7. Crested Butte, Colorado Crested Butte is a remote, high-elevation former mining town of historic buildings surrounded by spectacular scenery. Is three miles up the road, and the base village, part of the town of Mt. Crested Butte, offers conveniently located hotels and condo blocks. There are plenty of dedicated beginner and kid-friendly terrain on the lower mountain, as well as a reasonable collection of blue groomers mid-mountain 8. Niseko, Japan Thanks to the near-constant storm cycles pumping out of neighboring Siberia, the mountains on the Japanese island of Hokkaido are globally renowned for having some of the most consistent, lightest powder on Earth. Night skiing is huge here, and enormous stadium-style lights brighten 2,560 vertical feet of skiing. Deep-powder runs through illuminated nighttime forest are a Niseko specialty. Given the windstorms that periodically lash the mountain, the mountain’s perfectly spaced birch forests are often the best, most sheltered places to ski and snowboard. 9. Kitzbühel, Austria A classic medieval village turned internationally famous ski destination, the glitzy town of Kitzbühel in Austria’s Tyrol region looks more like a chocolate-box illustration than an actual place. A gondola for the main mountain leaves directly from town, and a sprawling network of lifts, gondolas, and runs thread up the mountains in all directions, offering the ability to drop into neighboring villages and areas without taking off your skis or board. 10. Bend, Oregon The biggest town on this list, Bend is a fast-growing, adventure paradise of more than 76,000 people in central Oregon that happens to have the region’s premier ski area, Mount Bachelor, 22 miles west up the road. If you ever dream of skiing in the Pacific Northwest, Bachelor is the kind of mountain you dream about. A 9,000-foot stratovolcano lined with high-speed quads and skiable down every side, it’s a huge, diverse area which, being on the drier, east side of the Cascades, has lighter snow than the Pacific cement that coats most mountains in the region. Beginner and intermediate runs are scattered throughout Bachelor, and some of the groomers are world-class. 11. Mont Tremblant, Quebec, Canada Tremblant offers some of the best skiing in eastern Canada, with a master-planned village that feels cut from Europe—or at least the old quarter of Quebec City. The mountain itself offers a respectable 2,116 feet of skiable vertical, with 95 runs unfurling down four separate faces, providing the ability to follow the sunshine across different aspects throughout the day. 12. Taos, New Mexico In the world of classic ski towns, Taos is a unique gem. Today, the Swiss-style chalets at the area’s base exude an old-time European character while the town itself feels like a funky Southwestern artist’s colony. The mountain offers some of the finest steep skiing and boarding in the U.S., with powder that rivals Utah’s for lightness. You can ski double diamonds top to bottom here. Taos operates one of the country’s most highly regarded ski schools—for beginners and the already skilled—which is good because the terrain demands it. 13. Park City, Utah Home to the U.S. Ski Team, three sprawling ski resorts, and Utah’s feathery, desert-dry powder, Park City has established itself as one of the premier ski towns in America. Park City Mountain Resort is the “right there” option, with access from town, four terrain parks for snowboarders and freestylers, night skiing, a cutting-edge ski school, and remarkably well-rounded terrain, from gentle beginner runs to powder-filled bowls that rival fellow Wasatch Mountain areas Alta and Snowbird. 14. Hintertuxer Gletscher, Austria Nowhere else is skiing in Austria as varied and enjoyable as in the Tyrolean Zillertal Valley: The Hintertux Glacier is Austria’s only year round ski resort and offers winter sports enthusiasts perfectly groomed, snow-sure runs 365 days of the year, great food and a fascinating experience of nature at altitudes of up to 3,250 m. 15. Truckee, California In the Sierra Nevada north of Lake Tahoe, between Reno and South Lake Tahoe, the old logging and railway town of Truckee has bloomed into a ski mecca, with no less than eight different ski areas within 15 miles. With many of its ski areas receiving some of the highest average snowfall totals in the country—more than one ski area ran lifts on the Fourth of July this past year—it’s easy to understand why the locals choose to live here. 16. Whistler, British Columbia Whistler Blackcomb is North America's mega-mountain. A gargantuan ski resort in British Columbia’s Coast Mountains, and a two-hour drive from Vancouver’s international airport, it hosts two conjoined areas—Whistler and Blackcomb. It gets the most snow, has some of the longest vertical drops, the largest terrain parks, the steepest steeps, the most runs, and the greatest acreage of any ski area on the continent. In other words, it’s large. Ski magazines routinely anoint it the finest ski area in North America. 17. Las Leñas, Argentina From late June to mid October, Las Leñas offers skiable terrain for all skill levels, including the youngsters just starting out. Unlike most North American skiing, skiing in Argentina sees no boundaries. Literally. Most cautious skiers would find this quite dangerous and risky, but the real reason there are no boundaries is because much of the winter backcountry remains untracked and unexplored. Las Leñas is well-known for its “steep and deep” terrain and lives up to this reputation with many opportunities for extreme and off-piste skiing. Patagonia is the true, raw landscape for the complete summer skiing experience. 18. Perisher, Australia Located in New South Wales, Perisher is the largest ski area in Australia, composed of four villages that are all connected to offer varied terrain to serve all skill levels. The seven mountain peaks, including five terrain parks and a super-pipe, are accessed by 47 different lifts featuring an impressive high speed eight seater. 19. Ski Portillo, Chile Portillo provides a quite different ski adventure, as the mountain has just one yellow hotel and no town for miles. While the thought of being secluded from the outside world might seem a bit intimidating, this experience definitely has its perks as only 400 people can fit in the hotel, meaning little to no lift lines. Intermediate and advanced skiers and riders rave about Portillo for its steep, off-piste terrain. When covered by powder after a storm, the snow pack last for days. For the ultimate daredevils, Portillo maintains helicopter operations to take you to even higher elevations and peaks. In addition to great skiing, Portillo also offers great backcountry hiking opportunities. 20. Tignes, France Tignes offers a unique skiing experience for those interested in continuing their powder adventures throughout the European summer. After the cold winter season from September to May, Tignes offersTignes offers a unique skiing experience for those interested in continuing their powder adventures throughout the European summer. After the cold winter season from September to May, Tignes offers summer glacier skiing from mid June to early September. Reaching the base of the French glacier takes a mere seven minutes via the underground funicular. 21. Zermatt, Switzerland Switzerland is a country of classic ski towns, but Zermatt is its crown jewel. To many, it is the world’s ultimate ski resort. Though surrounded by several glacier-clad peaks, everything here—the town, the skiing, the sky—is dominated by the spiking pyramid of the mighty Matterhorn, one of the most distinctive mountains on Earth. There are also two ski zones just across the Italian border. The scenery is unrelentingly stunning but the skiing and snowboarding is even more so, with vertical drops of up to 7,152 feet on terrain that varies from never-ending cruisers to north-facing powder runs. 22. Aspen, Colorado Hype aside, Aspen is still the ski town all North American ski towns compare themselves to—and one of the few places that manages to be both hip and classic at the same time. The skiing and snowboarding’s not bad either. In fact, it’s as good as anywhere in Colorado, with four separate ski areas within a ten-mile radius catering to all abilities and tastes. Lift tickets are good for all four mountains, which are easily reached from Aspen and each other by free shuttle buses. 23. North Conway, New Hampshire Tucked into Mount Washington Valley in the White Mountains, some of the first purpose-cut ski runs on the continent and a host of other innovations in grooming, lifts, and ski schools were developed here in the 1930s. Visitors here will likely focus on three. Cranmore sits two miles from the main village. It’s an excellent starting point for families, with its revered ski school and abundant non-skiing activities, including indoor tennis, climbing walls, on-mountain tubing, and a plummeting rail-coaster ride. 24. Banff, Canada Best For: Hardy skiers and snowboarders of all abilities who love big views and wild panoramas. There are three ski areas here within a 50-minute drive, all skiable on a single ticket. The runs of small but steep Mount Norquay, home of the one of the oldest chairlifts in North America, are visible from town. Lake Louise is second in size to only Whistler among Canadian ski areas and features some of the world’s most scenic skiing and snowboarding. Shuttle buses are available from town to all three areas. Be prepared for cold temperatures in mid-winter. 25. Treble Cone, New Zealand Treble Cone operates from the end of June to late September and offers beautiful backcountry terrain for the skier looking for a sizable challenge. Along with the incredible backcountry comes the sweet Jazz Intermediate Park. This terrain park features plenty of jumps, table tops and fun boxes that never have lines – a great place to perfect some new tricks. Πηγη: snowaddiction Υ.Γ. εχω επισκεφτεί 7, σκι μονο στα 6

εννοείται ότι για την Valluga παω Χρηστο μου ειπες μια πολύ σωστή κουβεντα προχθές, εκει που ελεγα ότι θα ειμαι αγχωμένη την 1η φορα που θα κανω σκι λογω ατυχήματος και μου ειπες επι λεξη ‘’μα δεν το επαθες στο σκι’’. ποσο δικιο εχεις...ετσι πρεπει να το σκεφτομαι

1. Γκάτζαρος Κώστας (gatz) 2.Drinias Vagelis (drvagg) 3. Όλγα Κοτσίνα

κι'αλλος Ελληνας που μας κανει περηφανους εκτος απο τον Δημητρη Πηγη: http://www.deite-to....%BF-%CE%AD/5516 Πρωτοσέλιδο στην Guardian ο Ντιν Καρνάζης, ο Έλληνας που τρέχει για μέρες και δεν κουράζεται ποτέ! Έτρεξε 560 χιλιόμετρα χωρίς να κοιμηθεί για τρία συνεχόμενα βράδια. Ολοκλήρωσε ένανμαραθώνιο στον Νότιο Πόλο υπό πολικό ψύχος και διήνυσε τρέχοντας χωρίς διακοπή 210 χιλιόμετρα στην έρημο που ονομάζεται «Κοιλάδα του Θανάτου» στην Καλιφόρνια, υπό θερμοκρασία 45 βαθμών Κελσίου. Το τελευταίο του κατόρθωμα τιτλοφορείται «50-50-50»: 50 μαραθώνιοι σε 50 Πολιτείες των ΗΠΑ σε 50 συνεχείς ημέρες. Ο Ελληνοαμερικανός Κωνσταντίνος (Ντιν) Καρνάζης, ένας από τους διασημότερους αθλητές παγκοσμίως και ανακηρυγμένος από το περιοδικό «Τime» ως ένας από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, μιλάει στο «Βήμα» για τη φιλοσοφία που διέπει όχι μόνο την άθληση αλλά και ολόκληρη τη ζωή του: «Μη σταματήσεις ποτέ, οτιδήποτε και αν σου συμβεί. Αν δεν αντέχεις να τρέχεις άλλο, συνέχισε περπατώντας. Αν δεν αντέχεις ούτε αυτό, πέσε στα γόνατα, συνέχισε μπουσουλώντας.Ποτέ,μα ποτέ όμως μη σταματήσεις!». Γεννημένος από έλληνες γονείς στο Λος Αντζελες των ΗΠΑ, ο 48χρονος υπερδρομέας μεγάλωσε με ιστορίες για την Ελλάδα, τους μυθικούς ήρωες και τους γενναίους πολεμιστές της. Βασική φιγούρα στις παιδικές του ονειροπολήσεις ήταν- ποιος άλλος;- ο Φειδιππίδης, ο διάσημος αθηναίος δρομέας που, σύμφωνα με τον μύθο, εστάλη από τους Αθηναίους στη Σπάρτη για να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων λίγο πριν από τη μάχη του Μαραθώνα και έτρεξε 240 χλμ. μέ σα σε δύο ημέρες, ενώ στη συνέχεια διήνυσε άλλα 40 χλμ. από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να μεταφέρει το περιβόητο «νενικήκαμεν» και να εκπνεύσει αμέσως μετά. Δρομέας με υψηλές επιδόσεις ήδη από τα μαθητικά χρόνια του, ο κ. Καρνάζης εγκατέλειψε ξαφνικά τις προπονήσεις στα 15 του εξαιτίας μιας σοβαρής διαφωνίας με τον προπονητή του και το «διάλειμμα» κράτησε 15 ολόκληρα χρόνια. «Στα τριακοστά μου γενέθλια,μετά τους εορτασμούς με τους φίλους μου, βρέθηκα μόνος μου στον δρόμο και είχα μια απροσδόκητη παρόρμηση:“Θα τρέξω τριάντα μίλια για να γιορτάσω τα τριάντα μου χρόνια”» διηγείται. Και αυτό έκανε. Εκείνη τη νύχτα έτρεξε τα τριάντα μίλια (48 χλμ.) και από τότε… δεν σταμάτησε να τρέχει. Στην άνεση και στη νωθρότητα ο κ. Καρνάζης αντιτάσσει τους δρόμους αντοχής ως έναν μοναδικό τρόπο να αναγκάσει κανείς τον εαυτό του να «ζοριστεί» προς την επίτευξη ενός στόχου. «Μόνο όταν νιώθεις στα όρια της κατάρρευσης, όταν το τέρμα φαντάζει τόσο μακρινό και εσύ δεν αντέχεις άλλο, τότε μόνο αντιλαμβάνεσαι ποια είναι η “στόφα” σου. Είσαι από αυτούς που τα παρατάνε στην πρώτη δυσκολίαή συνεχίζεις με οποιοδήποτε κόστος;». Καθώς η φήμη του υπερμαραθωνοδρόμου που έτρεχε «για να μεταδώσει ένα μήνυμα» αυξανόταν, όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνέρρεαν σε αίθουσες διαλέξεων για να ακούσουν τις ομιλίες του και να αντλήσουν έμπνευση για την υπέρβαση των δικών τους ορίων. «Με ρωτάνε για το μυστικό της “υπεράνθρωπης” αντοχής μου. Τους λέω ότι δεν υπάρχει, είναι το ίδιο απλό όσο και για ένα πεντάχρονο παιδί:Βάλτε το ένα πόδι πίσω από το άλλο και προχωρήστε! Βήμα βήμα φτάνουμε στους μεγάλους στόχους» σχολιάζει ο κ. Καρνάζης. Υπογραμμίζει άλλωστε ότι το πιο κοινό λάθος απέναντι στις προκλήσεις είναι η τάση των ανθρώπων να πανικοβάλλονται μπροστά σε έναν φαινομενικά ακατόρθωτο στόχοείτε αυτός μεταφράζεται σε χιλιόμετρα είτε σε οποιοδήποτε άλλο επίτευγμα. «Το κλειδί βρίσκεται στη διάσπαση της “ατελείωτης” διαδρομήςσε μικρά τμήματα.Ενα βήμα τη φορά, επικεντρωμένοι στο παρόν, με κουράγιο και θέληση, αντιμέτωποι με τον πιο αδυσώπητο κριτή, τον εαυτό μας» αναφέρει ο κ. Καρνάζης και προσθέτει με νόημα ότι «αυτές είναι αρχές που αν καταφέρει κανείς να τις εφαρμόσει στο τρέξιμογίνονται δεύτερη φύση του σε όλες τις πτυχές της ζωής του». «Οι Ελληνες έχουμε μάθει να αντέχουμε» Αν και δεν έχει επισκεφθεί ποτέ την Ελλάδα, ο κ.Καρνάζης δηλώνει υπερήφανος για τις ελληνικές του ρίζες και διατηρεί στενούς δεσμούς με την ελληνική κοινότητα των ΗΠΑ.«Η αρχαιοελληνική ιστορία,οι Ολυμπιακοί Αγώνες και όλα όσα αυτοί συμβολίζουν υπήρξαν πάντα πηγή έμπνευσης για εμένα»σχολιάζει,προσθέτοντας ότι σήμερα που ο ελληνικός λαός δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση και τις κοινωνικές αναταραχές η ελληνική παράδοση έχει έναν επιπλέον συμβολισμό:«Η μακρά ιστορία του λαού μας έχει δείξει ότι οι Ελληνες πάντα είχαν αντοχέςσε δύσκολες περιόδους,πολέμους, φτώχεια,ξενιτιά και από όλα αυτά κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα,απλώς χρειάζεται υπομονή»αναφέρει.«Αλλωστετα πάντα στη ζωή είναι ένας αγώνας αντοχής», καταλήγει με νόημα. Ο ΝΤΙΝ ΚΑΡΝΑΖΗΣ ΕΧΕΙ ΤΡΕΞΕΙ… -560 χλμ.μέσα σε 80 ώρες και 44 λεπτά χωρίς διακοπή. -238 χλμ.σε κινούμενο διάδρομο μέσα σε 24 ώρες. ? 238 χλμ.στον υπερμαραθώνιο αντοχής του Βερμόντ των ΗΠΑ. -50 μαραθωνίους σε 50 Πολιτείες των ΗΠΑ μέσα σε 50 ημέρες. -210 χλμ.στην έρημο «Death Valley» υπό θερμοκρασία 45C. -11 φορές τον υπερμαραθώνιο των Δυτικών Πολιτειών των ΗΠΑ (160 χλμ. μέσα σε μία ημέρα). - Τον μαραθώνιο του Νότιου Πόλου, υπό θερμοκρασία-8 C ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ! Αν και εσείς θεωρείτε τους δρόμους αντοχής εξαιρετικό τρόπο να ανακαλύψετε τον εαυτό σας,δεν χρειάζεται να έχετε υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ειδικό ταλέντο για να αρχίσετε την προπόνηση.Είναι απολύτως αναγκαίο,ωστόσο,να τηρήσετε ορισμένους κανόνες που θα διασφαλίσουν ότι ο μακρός δρόμος προς την υπέρβαση των ορίων σας δεν θα αποβεί επικίνδυνος.Σύμφωνα με τον κ.Μανόλη Χοροζόπουλο, ειδικό καρδιολόγο,είναι απαραίτητο: * Να υποβληθείτε σε πλήρη καρδιολογικό έλεγχο,που περιλαμβάνει υπερηχογράφημα καρδιάς και τεστ κοπώσεως,ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ύπαρξης υποστρώματος καρδιοπάθειας που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο κατά τη διάρκεια της άθλησης. * Να έχετε φυσιολογικό σωματικό βάρος. Οι δρόμοι αντοχής δεν μπορούν επ΄ ουδενί λόγω να αποτελέσουν μέσο απώλειας βάρους και σε περίπτωση παχυσαρκίας συνιστάται άσκηση χαμηλής έντασης, όπως το περπάτημα, ώσπου το βάρος να μειωθεί. * Να αυξάνετε σταδιακά την απόσταση, ώστε ο οργανισμός να προσαρμόζεται στις όλο και σκληρότερες συνθήκες.Αν στόχος είναι ο μαραθώνιος (42 χλμ.),συνιστάται ο αθλητής να τρέχει περίπου 5-10 χλμ.για τρεις ως έξι μήνες προτού αυξήσει την απόσταση.

sold

Μαιρη, το ποστ ειναι ιδιο με το προηγουμενο του Parnassos1200

νεα τιμη 70 ευρω. το τηλεφωνο ειναι καινουργιο, δεν εχει χρησιμοποιηθεί

the annual beer floating event near Helsinki, Finland

Lindsey Vonn: Still looks knocked kneed even traversing and standing. I'm not predicting anything, but this is the most vulnerable position for the knee in any sport. Many studies in women's sports point to valgus, (knees together) as a major issue when landing, (sports like basketball and volleyball) that contribute to knee injury. Lindsey Vonn skis for first time since February (video) Lindsey Vonn is back skiing on snow, the latest step in her recovery from blowing out her right knee at the World Championships as she prepares for the World Cup season and the Sochi Olympics. Vonn, 28, took two easy-paced runs with U.S. Ski Team coach Jeff Fergus at a resort in the Andes Mountains region of Chile on Sunday afternoon. Vonn said she felt good afterward, that her right knee wasn’t swollen and didn’t hurt at all after doing “beginner drills.” She practiced turns, got into her tuck and glided while lifting one knee at a time. “I’ve crashed a lot in my career, and I’m just getting back up as fast as I can,” Vonn said Sunday. “Unfortunately it’s taken me seven months to get back up this time, but I was really excited to get out there today. … It just feels like the right time, and my body feels ready.” The 2010 Olympic downhill champion suffered a torn ACL, MCL and lateral tibial plateau fracture on Feb. 5, crashing in the World Championships super-G in Schladming, Austria (video here). She had surgery five days later. She still has nearly three months before her first competition, time Vonn will need to steadily return to form. “I can’t tell which knee is injured — that’s a good sign,” Vonn said. “I usually go from zero to a hundred. I’m not good in between so this is going to be a challenge. Another challenge, test of my patience.” She plans on returning to competitive skiing in late November at a World Cup tour stop in Beaver Creek, Colo. The first women’s Alpine skiing event at the Sochi Olympics is the super combined Feb. 10, three days after the opening ceremony. She’s expected to attempt defense of her downhill gold medal Feb. 12. Will Tiger Woods accompany Lindsey Vonn at Sochi Olympics? Πηγη: nbcsports

πιο συγκεκριμενα, τι ειδες? η ακουσες?

ευχαριστω Μακη!

ευχαριστω ολυς σας για τις ευχες και, οπως λεει και ο φιλος μου ο Miller εγω διαλεγω τα 25

http://pitsirikos.ne...BB%CE%BF%CF%82/ ενα ακομα καλο κειμενο απο τον Pitsirikos, ιδιως το τελος του ''Το τελευταίο διάστημα ανεβαίνω στο βουνό. Έχω πάρει τα βουνά σβάρνα. Προσπαθώ να είμαι όση περισσότερη ώρα γίνεται μακριά από ανθρώπους και θόρυβο. Ακούω τα πουλιά, κοιτάω τη θάλασσα, τα σύννεφα, τον ουρανό, τ’ αστέρια, το φεγγάρι, αγάπη μου, αγάπη μου, η νύχτα θα μας πάρει. Εκεί στο βουνό είναι πολύ ωραία. Πίνεις ένα καφεδάκι, κάνεις ένα τσιγαράκι και τα βλέπεις όλα από κάποια απόσταση. Καλά, είμαι γεμάτος απορίες. «Πώς ζουν άνθρωποι με 450 ευρώ;», «Πώς ζουν οι άνθρωποι χωρίς δουλειά;», «Πώς ζουν άνθρωποι χωρίς ρεύμα στο σπίτι τους;», «Πώς μπορούν και ζουν οι άνθρωποι στον δρόμο;», «Γιατί δεν ξεσηκώνονται όλοι αυτοί;». Και ένα ερώτημα που πολύ με απασχολεί το τελευταίο διάστημα: «Τι με νοιάζει εμένα για όλα αυτά;». Το τι σφαλιάρα έχει φάει αυτό το ερώτημα δεν περιγράφεται. Το έχω ταράξει στις μπουνιές. Στην τελευταία διαδήλωση είχα πει ότι δεν θα πάω. «Φτάνει πια» είπα, «εγώ το χρέος μου το έκανα. Να πάνε οι άλλοι τώρα». Είχαμε πάει πάνω σε ένα λόφο και λιαζόμασταν αλλά μετά από λίγη ώρα λέω εγώ «δεν πάμε μια βόλτα;». «Πού να πάμε βόλτα;» «Πάμε έτσι προς το Μοναστηράκι» «Τι να κάνουμε στο Μοναστηράκι;» «Ε, πάμε μια βόλτα στην Ερμού» «Έχει διαδήλωση» «Δεν πάμε λίγο να δούμε τι γίνεται;» «Καλά, δεν είπες ότι δεν θέλεις να πας;» «Ε, πάμε λίγο Σύνταγμα και φεύγουμε». Και πήγαμε Σύνταγμα. Και δεν φύγαμε. Τουλάχιστον δεν φύγαμε πριν φύγουν όλοι. Στις τελευταίες τρεις διαδηλώσεις, εντελώς συμπτωματικά μου τηλεφώνησε ο ξάδερφός μου. Στο τέλος, απηύδησε: «Έλα, πού είσαι;» «Στη διαδήλωση» «Πάλι στη διαδήλωση;» «Ε ναι μωρέ, να μην έρθω;» «Εσύ δεν χρειάζεται να πηγαίνεις στη διαδήλωση. Αφού γράφεις, συμμετέχεις και είναι σαν να πήγες». Ωραίο αυτό, με βολεύει. Και είναι και αποενοχοποιητικό. Δεν το είχα σκεφτεί. Τέλος πάντων, εκεί στα βουνά, σκεφτόμουν πως ζούσαμε σαν σκλάβοι από πριν. Δηλαδή, δεν πάμε τώρα να γίνουμε σκλάβοι. Σκλάβοι ήμασταν και πριν. Τώρα πάμε –εκτός από σκλάβοι- να γίνουμε και φτωχοί. Καλά, κάποιοι έχουν γίνει ήδη. Αν το καλοσκεφτείς, είχαμε όλες τις συνήθειες των σκλάβων. Δηλαδή, τα χρόνια της «ευημερίας» σκλαβωθήκαμε σε τράπεζες, δάνεια, κάρτες κλπ., οπότε ήρθε η χρεοκοπία και μας βρήκε έτοιμους. Ήμασταν έτοιμοι από καιρό. Δηλαδή, πήγαμε και σκλαβωθήκαμε μόνοι μας. Είναι ωραία φάση η σκλαβιά. Για κάποιους. Την γουστάρουν, ρε παιδί μου. Στην παρέα μου, είμαι ο πιο τυχερός. Όλα αυτά τα μέτρα των τελευταίων χρόνων δεν με έχουν πετύχει πουθενά. Πουθενά, όμως. Όλα αυτά τα μέτρα αποδεικνύουν πόσο καλά έκανα τόσα χρόνια που δεν ήθελα καμία ιδιοκτησία. Κάποιοι φίλοι μου έχουν σπίτια και αυτοκίνητα και τώρα δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Φαντάσου να ξυπνάς κάθε πρωί και ο βραχνάς σου να είναι το σπίτι σου. Το δικό σου σπίτι. Που, τελικά, δεν ήταν δικό σου. Σκέφτομαι όλους αυτούς που, όταν γινόταν συζήτηση για τη δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα, σου έλεγαν με στόμφο πως στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχε δημοκρατία επειδή υπήρχαν δούλοι. Δηλαδή, αυτοί που το έλεγαν αυτό και χρωστούσαν το σπίτι, το αυτοκίνητο –και ό,τι άλλο υπάρχει-, ενώ, παράλληλα, δεν είχαν ανοίξει ένα βιβλίο στη ζωή τους και ψήφιζαν αναγκαστικά τον πολιτευτή που τους «έχωσε» σε μια δουλίτσα, ήταν ελεύθεροι. Αυτοί δεν ήταν δούλοι. Καλά, παιδιά, περαστικά. Μα «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε». Εντάξει, σίγουρα είναι ο καπιταλισμός αλλά βλέπω πως τα αποτελέσματα του καπιταλισμού για τους πολίτες είναι κάπως κομμουνιστικά. Και όχι κομμουνιστικά με την έννοια της υπέροχης ιδεολογίας του κομμουνισμού –που δεν την έχουμε δει ακόμα να εφαρμόζεται – αλλά με την έννοια του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το αστείο είναι γλίτωσαν οι αστοί τα σπίτια τους από τους αδίστακτους κομμουνιστές και θα τους τα πάρουν οι τράπεζες. Καλά να πάθουν. Η ιδιοκτησία είναι κλοπή. Βέβαια, και η κλοπή είναι ιδιοκτησία αλλά, ας μην το τραβήξω τώρα γιατί θα δυσκολευτεί το αναγνωστικό κοινό. Επίσης, οι αστοί θα ζουν με τα απολύτως απαραίτητα, θα παίρνουν σχεδόν όλοι τον ίδιο χαμηλό μισθό και θα βλέπουν το γιατρό με ραντεβού έξι μήνες μετά. Το θετικό της υπόθεσης είναι πως μπορούμε να πάρουμε όλα τα ανέκδοτα που λέγονταν για τους Σοβιετικούς και να τα χρησιμοποιούμε πια για εμάς. Ίσως, οδηγηθούμε στον κομμουνισμό και -στη συνέχεια – στην αναρχία, δια της επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού. Καλά, είσαι σοβαρός; Όχι, αλλά κι όλοι αυτοί που μας τα έχουν κάνει μπαλόνια τόσα χρόνια με τα χρέη, τις δόσεις και τα δάνεια είναι σοβαροί; Εγώ νομίζω πως είναι για πολλές φάπες. Αλλά οι δούλοι δεν ρίχνουν φάπες. Ή μάλλον, ρίχνουν φάπες στον εαυτό τους. Αυτά σκέφτομαι εκεί πάνω στο βουνό. Στο βουνό που δεν ανήκει σε κανέναν. Δηλαδή ανήκει σε όλους. Κι επειδή ανήκει σε όλους, δεν πατάει το πόδι του σχεδόν κανείς. Εκτός από τα πουλιά και τα ζώα του δάσους. Που είναι φίλοι μου.''

Σ’ ένα βιβλίο με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» είναι καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα αφήγηση μίας Ελβετίδας, η οποία εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι ξένοι, συμπεριφέρονται με ελεεινό τρόπο κατά των Ελλήνων. «Τα ζώα δεν συγχωρούν ποτέ στον άνθρωπο τη βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουν ότι αυτή η βελτίωση τ’ απομακρύνει από τη φύση τους. και όποτε δίνεται η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται». Για να κατανοήσει ο αναγνώστης τη δήλωση, η Ελβετίδα κάνει τον εξής εκπληκτικό παραλληλισμό: «Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει μ’ εμάς τους Ευρωπαίους και τους Έλληνες! Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες»! Και τεκμηριώνει την άποψή της λέγοντας ότι στα γυμνασιακά της χρόνια ένιωθε “ψυχικά καταπιεσμένη” γιατί “Οι Σοφοί μας Δάσκαλοι δεν μας δίδαξαν τίποτα που να μην το είχαν ήδη Ανακαλύψει, Εξηγήσει, να μην να μην το είχαν Τεκμηριώσει, να μην το είχαν Τελειοποιήσει οι Αρχαίοι Έλληνες”! Κι αν κάποτε ανέφεραν κανένα άλλον συγγενή της Γνώσης και της Σοφίας, που δεν ήταν Έλληνας, στο τέλος πάντα κατέληγαν ότι η Γνώση του και η Σοφία του ήταν βασισμένη επάνω στη Σοφία κάποιου Έλληνα Φιλόσοφου! Σιγά σιγά ένιωθα πως οι Γνώσεις μου, οι Σκέψεις μου, τα Αισθήματά μου, η Προσωπικότητά μου, ο Κόσμος μου, η Ύπαρξή μου ως το πιο έσχατο κύτταρό μου ήταν όλα επηρεασμένα, ήταν ταγμένα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε “*Η Φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων*”! Αυτά όλα καταστάλαζαν στα βάθη της ψυχής της Ελβετίδας «*ένα φλογερό μίσος για καθετί το ελληνικό*»! Και η συνέχεια: «Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική. Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ’ την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη! Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ’ απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από ‘δω, Στέφανος ο Αθηναίος από ‘κει. Δεν μπορούσα ν’ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία. Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρω μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο τω ν θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες. Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χυμάμε, τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε. Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε είμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα! Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε. Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης! Δεν θα βρεις και δεν θα φανταστείς συνδυασμό και εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε! . η ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε. Ο σύγχρονος πολιτισμένος ά νθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος. Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικαν ό, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο Ελληνισμός γιατί θεωρούν ότι τους αφαιρούμε Σεβασμό και Κύρος! Για αυτό παρόλο που τους μισώ, γιατί δεν προέρχομαι από τη φυλή τους, δεν μπορώ να μη τους θαυμάζω και να μη τους σέβομαι και θα συνεχίσω να Μελετάω τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Περικλή όσο θα ζω, διδάσκοντας στα παιδιά μου τη Δύναμη της Σοφίας τους και την επιρροή της στη Ζωή μας και στην Ευτυχία μας! Πηγή: http://freepen.gr/2012/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%B5%CE%BE%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5/#

εάν δεν σκοπευεις να περασεις πολύ ωρα στο παρκο δεν βλεπω το λόγο να παρεις twintip πέδιλο. εμενα με δυσκόλευε αρκετα σε μερες με παγωμενο χιονι στο κλείσιμο της στροφής και δεν νομιζω να ξαναπαρω ποτε tt πεδιλο. τα πεδιλα με κομμενη ουρα είναι πιο σταθερα (μην κοιτας τον miscelano αυτος ξερει σκι οχι σαν κ μενα). συμφωνω με τον Gavis για την χρηση του tt τα Salomon δεν τα ξερω καθολου εκτος από καποια on piste πεδιλα. ειχα τα S3 αλλα τωρα ειμαι φανατική Κ2

τελικα που εβαλες το τιμονι Κων/νε? ρωταω διοτι και εγω καταλαβα οτι εχω θεμα με τον αυχενα μετα απο 1,5 πανω στο ποδηλατο. το τιμονι είναι χαμηλά, καθομαι σκυφτή και κοιταζω προς τα πανω..δεν είναι καθολου βολικο

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=29258%3Apos-ta-kinita-tilefona-dimioyrgoyn-mia-qgenia-ilithionq-binteo&catid=41%3Atechnology&Itemid=113

ο Νουλικας? τοτε ειναι σε καλα χερια, για να δουμε...

σχδον 4 μηνες απο το χειρουργειο επιτελους το 1ο τρεξιμο. 6 ολοκληρα λεπτα στο διαδρομο στην ιλιγγιώδη ταχυτητα 8,00. κοντεψα να μεινω απο καρδια

ημουν και εγω στα Νησάκια της Λουτσας την Τριτη και προλαβα την αποβαση μεδουσών. φορεσα βατραχοπεδιλα & γυαλια και εκει που ένοιωθα σαν το Φελπς βλεπω το καφε χρωμα της θάλασσας. μπήκα, βαφτίστηκα και βγηκα..ουτε λογος για κολυμπι με τοσες μέδουσες. αν και αυτες δεν τσιμπάνε, δεν εχουν πλοκάμια σαν τις διάφανες τσούχτρες. οπτικα ομως δεν ειναι ευχάριστο

το ιδιο. σε ξεχωριστο ιμαντα

:D δεν σε μάλωσα. μάλλον ξεχασα να βαλω κανενα χαμογελαστό emoticon