mil

Πολύς κόσμος, συμπεριφέρεται παράξενα. Ανάλογα με το ποσό που διαθέτει ο καθ'ένας, πράτει ανάλογα. Όσο πιο μεγάλα νούμερα έχεις, τόσο μεγαλύτερη διασπορά χρειάζεσαι. Εδώ οι Έλληνες πριν μερικούς μήνες ανέστησαν την κτηματομεσιτική αγορά του Λονδίνου. Πλήρωναν μετρητά και πολλά. Κορόιδα υπάρχουν παντού. Μία ανάλογη επενδυτική κίνηση, θα είχε νόημα. Όμως μία κίνηση πανικού, όπως αυτή που έγινε, ήταν χαζομάρα, για τα σημερινά δεδομένα. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Μακάρι να γίνουν επενδύσεις στο εξωτερικό και να γυρνούν μεσομακροπρόθεσμα τα χρήματα στην Ελλάδα. Εξαρτάται λοιπόν το ποιος είναι ο απώτερος στόχος του καθ'ενός. Μην ξεχνάς άλλωστε, ότι στην Ελλάδα δεν συμφέρει ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να κάνεις σοβαρή επένδυση. Είμαστε για γέλια και φεύγει κάθε σοβαρός επενδυτής από τον μεσαίωνα της Ελλάδας.

Και οι Ιρλανδικές τράπεζες με την φωτιά έπαιξαν κι'έχασαν.

Τον τελευταίο καιρό, έχω κάνει αρκετά συχνά πολύ μεγαλύτερες αναλήψεις.

Μήπως η επιχορήγηση των κομμάτων τον τελευταίο χρόνο αυξήθηκε κατά 30%; Μήπως όλοι υπεραμύνθηκαν των πρόσφατων προσλήψεων στην Βουλή; Ακόμα και η γνωστή... Κανέλλη και όλοι όσοι κόπτωνται για τα "δικαιώματα" των εργαζομένων; Και η λίστα τελειωμό δεν έχει. Να πούμε για τους δημοσιογράφους; Όμως, αν δεν υπήρχαν αυτά, ΔΕΝ θα είχε λυθεί το οικονομικό πρόβλημα. Το ζήτημα είναι προτίστως ηθικό, φυσικά και δεν το ξεπερνάμε έτσι εύκολα, αλλά να μην έχουμε και αυταπάτες.

Γράφε τουλάχιστον που διαφωνείς, να μας διαφωτίσεις και εμάς που ψηλαφούμε τα οικονομικά, περιγράφοντας τα με μη οικονομικούς όρους και περισσότερο με διαίσθηση παρά με στοιχεία. Άντε μπας και βγάλουμε καμία άχτίδα αισιοδοξίας. Ο λόγος που γράφω πτώχευση, είναι ότι μιλάω για ουσιαστική πτώχευση. Ποια η διαφορά της από την χρεωκοπία; Τεχνικά, μπορεί να ισχύουν άλλα, στην πραγματικότητα όμως, τα δανεικά που μας δίνουν για να κλείσει ο προϋπολογισμός μας, δεν τα παίρνουμε από τις αγορές, αλλά κάποιοι μας τα δίνουν "αναγκαστικά", για να αποφύγουν τις αναταράξεις που θα δημιουργηθούν και σε αυτούς αν δεν κλείσει το ισοζύγιο μας με αύξηση του χρέους. Γιατί αυτό το χρέος δεν είναι πλέον διαχειρίσιμο. Δεν είναι απλώς ότι δεν έχουμε "πρόσωπο", αλλά ούτε "κ....". Δεν έχουμε τα μεγέθη, την δυνατότητα.... Άρα "δεν δικαιούμασταν" αυτά τα δανεικά και αν δεν είμασταν στο € δεν υπήρχε περίπτωση να παίρναμε ανάλογο πακέτο. Αυτά τα δανεικά δικαιολογούνται να δοθούν με καθαρά οικονομικούς όρους στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ μας (και όχι στην οικονομία μας που είναι συνδεδεμένη με τέτοιον τρόπο με το €). Στην πραγματικότητα το Ελληνικό Δημόσιο έχει κάνει μερική στάση πληρωμών. Ποια κατασκευαστική έχει πληρωθεί για εκτελεσμένα έργα; Ποια πληρωμή με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου έχει τακτοποιηθεί; Σε περίπτωση που ξέρω προσωπικά, σε επιχείρηση με +50 άτομα προσωπικό, τους χρωστάει το Δημόσιο περισσότερο από 1.800.000€ Είναι εξαγωγική επιχείρηση και αντί να την επιδοτεί, της κόβει τα πόδια. Έχει ένταλμα πληρωμής και το ταμείο λεέι, λυπάμαι, αλλά δεν έχω. Και ήρθε περαίωση, η οποία ΔΕΝ συμψηφίζεται, αλλά πρέπει να πληρωθεί (αν το θελήσει) με ζεστό φρέσκο χρήμα. Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα ανάλογα παραδείγματα.... Στην πραγματικότητα το κράτος "υποχρεώνει" με μη οικονομικά κριτήρια τις τράπεζες (που είναι σε καλή κατάσταση και είναι από τις κρυφές ελπίδες μας για έξοδο από αυτή την κατάσταση) να δανείζουν τις ελλειματικές ΔΕΚΟ για να πληρώνουν μισθούς που δεν παράγουν τίποτα, που είναι ΦΥΡΑ, στερώντας τους την δυνατότητα να χρηματοδοτίσουν κάποιο πραγματικά αναπτυξιακό έργο. Άλλη μία ερώτηση. Οι επιταγές που κυκλοφορούν, (όλες, όχι μόνον οι ακάλυπτες), δεν αποτελούν και αυτές μία εν δυνάμει φούσκα; Ένα άδηλο δάνειο; Πουθενά δεν υπάρχει τέτοιο καθεστώς, που στην πραγματικότητα νομιμοποίησε την παρανομία ο ΑΓΠ (την μεταχρονολογημένη επιταγή). Πάρα πολλές επιχειρήσεις που κάνουν παραγγελίες από εξωτερικό, δεν δέχονται ούτε εγγυητικές τραπεζών, αλλά μετρητά. Αυτά τι σημαίνουν στην πράξη;

Το θέμα είναι ότι οι υπάρχοντες μισθοί, είναι ήδη υπερβολικοί σχετιζόμενοι με την παραγωγή μας. Άρα η μείωση των μισθών που έχουμε στο μυαλό μας όταν λέμε κάτι τέτοιο, στην πραγματικότητα δεν είναι θυσία, αλλά αναγκαιότητα και προσαρμογή στην πραγματικότητα. Θυσία είναι η περαιτέρω μείωση μισθών για να μειωθούν οι απολύσεις και η εξαθλίωση. Λαμβάνοντας υπ'όψιν τα του Παπαδόπουλου, σχεδόν το 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων πρέπει να ασχοληθεί σε άλλον, πραγματικά παραγωγικό τομέα. Και που θα τον βρουν; Και μέχρι να τον βρουν τι θα γίνουν; Με 15% ετήσιο έλλειμα πέρσι, ή με διπλασιασμό των πρωτογεννών δαπανών του Δημοσίου τα τελευταία 5 χρόνια, για εκτίμησε που πρέπει να πάνε οι μισθοί. Βάλε και επί πλέον αυτού που θα βρεις το 70%, για να μειώσεις το σοκ στο 30% των ΔΥ, να δεις που θα πάμε. Μόνο με πολιτικές αποφάσεις από έξω και αναδιάρθρωσης του χρέους-επέκτασης μνημονίου θα γλυτώσεις από τέτοιο ενδεχόμενο.

Χρησιμοποιούνται συνεχώς όροι (όχι μόνο εδώ), οι οποίοι μου είναι ακατανόητοι. Κατ'αρχήν έχουμε ήδη πτωχεύσει, αφού ως κράτος δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε τα έξοδα μας. Και το πρόβλημα δεν είναι απλά ένα ταμειακό πρόβλημα (πχ μου χρωστάνε, χρωστάω, περίμενε μέχρι να εισπράξω να σε πληρώσω). Τώρα τις συνέπειες της πτώχευσης δεν τις έχουμε δει, διότι αυτό που έχουμε τώρα είναι η "ελεγχόμενη πτώχευση", δηλαδή κάποιοι καλύπτουν τις ανάγκες-υποχρεώσεις μας για 3 χρόνια, υπό δικούς τους όρους, "αναγκαστικά για αυτούς", διότι κανείς άλλος δεν είναι διατεθειμένος να μας δώσει τα χρήματα που θέλουμε να "καταναλώσουμε-αποπληρώσουμε" την επόμενη τριετία. Και μας τα δίνουν απρόθυμα, για να μην κάνουμε ολική στάση πληρωμών που θα ήταν καταστροφή. Στην πραγματικότητα όμως έχουμε κάνει μερική στάση πληρωμών του Δημοσίου. Όμως για να καλυφθούμε τα 3 χρόνια, πρέπει να κάνουμε μία σειρά από περικοπές, δηλαδή να σταματήσουμε να σπαταλάμε τόσο άσωτα σε σχέση με ό,τι παράγουμε. Θα πρέπει δημαδή να "τρώμε ό,τι παράγουμε". Τώρα το αν οι περικοπές γίνονται δίκαια ή άδικα σε όλους και το ποσοστό συμμετοχής όλων των κοινωνικών ομάδων, είναι ένα άλλο θέμα που αφορά πρωτίστως εμάς. Όταν τελειώσει η τριετία και αν πάρουμε όλα τα χρήματα, τότε "θα αφεθούμε στην τύχη μας", σύμφωνα με τα ως τώρα προβλεπόμενα. Επειδή όμως ούτε τότε θα μπορούμε να ικανοποιήσουμε το τεράστιο χρέος μας, ή θα έχουμε τότε συνθήκες πραγματικής πτώχευσης και στάση πληρωμών, ή θα μας "ξανασώσουν", κάνοντας μία αναδιάρθρωση χρέους, δηλαδή θα μας κάνουν "τούμπα" τα δάνεια για να λήγουν αργότερα, ελπίζοντας ότι μελλοντικά θα αναπτύξουμε δράσεις για να βγάλουμε λεφτά και να ξεπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας. Αν η πρόθεση ήταν να μας αφήσουν στην τύχη μας, δεν θα γινόντουσαν τα βήματα που έγιναν μέχρι τώρα. Όμως μας έγινε σαφές, ότι μέχρι εδώ. Από εδώ και πέρα δεν θα μας πετάνε λεφτά από το ελικόπτερο. Το πρόβλημα την Ιρλανδίας, είναι εντελλώς διαφορετικό από το δικό μας. Αυτοί έχουν ένα σύστημα που δουλεύει, πολύ πιο αξιόπιστο από εμάς, όμως οι τράπεζες τους έπεσαν έξω, διότι επένδυσαν πολλά σε τοξικά ομόλογα, έπαιξαν στο καζίνο δηλαδή και έχασαν και έχασαν πολλά και το Ιρλανδικό δημόσιο τις κάλυψε, αλλά δεν έχει τόση δύναμη. Αυτή την στιγμή υπάρχει το πακέτο για την ΥΠΟ ΟΡΟΥΣ διάσωση της Ελλάδας, Ιρλανδίας, Πορτογαλίας. Όμως αν ακολουθήσει η Ισπανία, πολύ δε περισσότερο η Ιταλία, τότε η ύπαρξη του ευρώ παίζεται, με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους και με πιθανά καταστροφικές συνέπειες για εμάς, ακόμα και αν πιάσουμε όλους τους στόχους της οικονομίας μας. Τώρα αν συνεχίσουμε του κεφαλιού μας και ακολουθούμε τα πρώτυπα του ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, το πιο πιθανό είναι να μας πετάξουν όξω, με άγνωστο τρόπο. Αν υποθέσουμε ότι συμμετέχουμε στο € κατά 3%, σημαίνει ότι το 3% των ευρώ που κυκλοφορούν είναι ελληνικές δραχμές (χωρίς αντίκρυσμα βέβαια). Αν την Παρασκευή πουν τέρμα το ευρώ, από εδώ και πέρα ό,τι έχετε στην τράπεζα είναι δραχμές και θα πληρώνεστε σε δραχμές, θα πρέπει να μετατραπεί το 3§ του ευρώ σε δραχμές. Όμως στην Ελλάδα τότε θα βρεθεί ότι υπάρχει το 1% του €, αν όχι λιγότερο, δηλαδή σε αυτή την περίπτωση, η φυσική αναλογία θα είναι 1€=1000δρχ. Και θα πρέπει να γίνει άλλη μία υποτίμηση 100%, με παράλληλη μείωση μισθών σε επίπεδα 300-500 σημερινών € (Χ340), με ελλείψεις στις εισαγωγές (πχ δελτίο 10 lt βενζίνης τον μήνα, με 3€Χ2.000 δρχ το λίτρο,....). Ας μην πιάσουμε φάρμακα....... Λογικά όμως δεν θα φτάσουμε εδώ, θα συνεχίσουμε στο €, αλλά για να γίνει αυτό η εσωτερική υποτίμηση είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Ερώτημα1: Υπάρχει προδιαγραφή ορίου ταχύτητας του δρόμου στην ευθεία; Ερώτημα2: Το μάτι του ανθρώπου, τι ταχύτητες "αντέχει" ώστε να βλέπει απαραμόρφωτα και με ασφάλεια όλο το φάσμα χρωμάτων στο οπτικό του πεδίο; Ερώτημα3: Ο εκάστοτε δρόμος, για ποιον πολίτη πρέπει να προορίζεται; Γι'αυτόν που είναι σε θέση να πιλοτάρει μαχητικό αεροσκάφος, γι'αυτόν που είναι στον συμβατικό μέσο όρο, ή στο % των πολιτών (από πλευράς ανθρώπινων ικανοτήτων όρασης, αντανακλαστικών......); Οι πινακίδες στην Ελλάδα είναι συχνά εκτός τόπου και χρόνου, αν και βελτιώθηκαν τα πράγματα τον τελευταίο καιρό. Πχ. Ο δρόμος Κορίνθου-Πατρών είναι κατασκευασμένος για να κινείται 1 όχημα ανά κατεύθυνση με ΛΕΑ (κυμαινόμενου πλάτους), με ανάλογη σήμανση. Αν ήταν αυτή η πραγματική του χρήση, θα ήταν Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στην Ευρώπη. Στην πράξη, η χρήση του είναι εντελλώς διαφορετική, που πρακτικά έχει γίνει αποδεκτή από όλους (αρχές+πολίτες) και περιορίστηκε να είναι από τους πιο επικίνδυνους δρόμους στην Ευρώπη, με σήμανση εντελλώς διαφορετική σε σχέση με την χρήση του. Φανταστείτε τώρα, 2 οχήματα που κινούνται παράλληλα, βρίσκονται σε στροφή (οι οποίες συνήθως έχουν μικρή ορατότητα, αφού διάφορα φυτά δεν αφήνουν μεγάλο οπτικό πεδίο) και μπροστά να βρίσκεται στην ΛΕΑ ακινητοποιημένο όχημα! Πχ. Στην νέα οδό Κορίνθου-Αθηνών, μετά την Κακιά Σκάλα και τα τούνελ και μετά την κατηφόρα για τα Μέγαρα, έχει μία αριστερή στροφή. Εκεί, αν πας με 140, σου έρχεται κολλητός ο πίσω μη σκεπτόμενος οδηγός. Όμως λόγω της περιορισμένης ορατότητας της αριστερής λωρίδας (ίσως βλέπεις λιγότερα από 70 μέτρα), αν συμβεί ατύχημα μπροστά, ή αν για οποιονδήποτε λόγο υπάρξει εμπόδιο στην αριστερή λωρίδα, ποιος θα προλάβει να σταματήσει; Άρα πόσο θα πρέπει να είναι εκεί το όριο; Φυσικά, αυτούς τους δρόμους έχουμε, πρέπει να προσαρμόσουμε και την οδηγική μας συμπεριφορά. Όταν πρόσφατα, πηγαίνοντας από Πάτρα Κόρινθο, σε μποτιλιάρισμα με πλήθος αργών και βαριών οχημάτων που η κυκλοφορία ήταν 70- και περιμένεις την σειρά σου για να προσπεράσεις, 2-3 αυτοκίνητα πίσω από το προπορευόμενο αργό όχημα και δέχεσαι προσπέραση από δεξιά για να σου χωθεί μπροστά σου, τότε δεν φταίει ο δρόμος (χωρίς να σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος δρόμος δεν είναι καρμανιόλα και ότι του αξίζουν διόδια).

Αυτό πάει, πέρασε

Για να μπεις στα Αυστριακά και Ελβετικά σύνορα, από Νοέμβριο έως και Μάρτιο, είναι υποχρεωτικά τα χειμερινά λάστιχα, παρ'όλο που οι κεντρικές αρτηρίες είναι σχεδόν πάντα καθαρές από χιόνι. Δεν ξέρω αν δίνουν κλήσεις και αν κάνουν ελέγχους. Πιστεύω πως όχι. Όμως αν εμπλακείς σε κάποιο ατύχημα, θα έχεις αντιμετώπιση ανάλογη με ευτή ενός μεθυσμένου. Οι αλυσίδες σε πολλούς δρόμους (πχ εθνική οδός) απαγορεύονται.

Έπρεπε να πας και στο διπλανό Schoeneben. Πάντως για οικογένεια με παιδιά, είναι από τα ιδανικότερα.

Σε ένα πέρασμα που έκανα από Wargrain, ήταν αρκετά συμπαθητικό (χωρίς να είμαι σε θέση να πω πιο πολλά). Όμως αυτό που μου άρεσε αρκετά, είναι το Alpendorf, αν και δεν βολεύει σαν τοποθεσία ως αφετηρία όσο το Wargrain. Από το Flachauwinkl, που έχει πιο εύκολη πρόσβαση, πας πιο άνετα Zauchensee με σκι.

Μπερδεύτηκα, Zauchensee εννούσα. Το Altenmarkt δεν έχει ΧΚ. Υπάρχουν πολλά χωριά. Το Flachau, είναι αρκετά συμπαθητικό. Επειδή όπου και να πας θα αλλάζεις κάθε μέρα και ΧΚ, δεν νομίζω ότι αξίζει να πληρώσεις πολλά παραπάνω για να μείνεις σε κάποιο από τα χωριά με δικό τους ΧΚ. Αφού ενδιαφέρεσαι για την περιοχή, δες και το Obertauern (ψηλότερα, ακριβότερα), καθώς και λίγο παρακάτω το Katchberg, όχι ως καλύτερη επιλογή, αλλά ως άλλη μία αναλλακτική πρόταση.

Lech και φτηνά; Το άλλο με τον Τοτό; Εγώ πάντως έμεινα στο Zug (Walchof), σε αρκετά ικανοποιητική τιμή και καλή ποιότητα. Ίσως να ήμουν τυχερός, διότι το αποφάσισα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή και μπορεί να πέτυχα κάποια ακύρωση.

Το θέμα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε όλα αυτά τα αυτοκίνητα. Γιατί, πολλά από τα φανάρια της Μerc. φτιάχνονται στην Ελλάδα..... Όπως φτιάχνουμε και εξαρτήματα για τα Boeing, τσιπάκια για το iphone4...... Το θέμα είναι ότι μπορούμε να κάνουμε παραπάνω από όσα κάνουμε. Άρα πρέπει να δώσουμε περισσότερο έμφαση στην οργάνωση της παραγωγής μας και στην κατασκευή ανταγωνιστικών προϊόντων, με προσοχή στην κατανάλωση μας.

Εδώ πάντως, δεν είναι το ιδανικό off piste, αλλά δεν είναι και άσχημα: Εσύ, όταν πήγες, τι γνώμη σχημάτισες;

Για δες και Lech.

Μην τρέφεις τέτοιου είδους αυταπάτες. Οι τιμοκατάλογοι στο εξωτερικό είναι συγκεκριμένοι, ανακοινώνονται από το καλοκαίρι και έχουν πολύ μικρές διαφοροποιήσεις από την προηγούμενη χρονιά. Είναι σοβαροί οι άνθρωποι.

Εξαρτάται από την εποχή. Στην αρχή και τέλος του χειμώνα, τα μεγάλα υψόμετρα είναι υποχρεωτικά. Σε παγετώνες, σίγουρα θα βρεις χιόνι, όμως στην καρδιά του χειμώνα καλύτερα να βρεις μεγαλύτερο χιονοδρομικό πεδίο. Είναι και ανάλογα με το τι σκι κάνεις και τι είδους πίστες ζητάς. Στον λογαριασμό βάλε Solden, Gurgl, Obertauern, Hochfugen, Mayerhofen (Zillertal). Βέβαια, υπάρχουν και πολλά άλλα πιο μικρά, δες εδώ www.bergfex.at Το Flachau, είναι χωριό σε μία περιοχή μεγάλη, με πολλά ανεξάρτητα ΧΚ. Η έδρα σου μπορεί να είναι και σε οποιοδήποτε άλλο χωριό (πχ. Wargrain, Altenmarkt....). Πιο πολύ μου άρεσαν οι πίστες του Altenmarkt, αλλά δεν τις έχω γυρίσει και όλες. Έχει χαμηλά υψόμετρα, όμως καθώς είναι αρκετά ανατολικά, τα χιόνια φτάνουν ευκολότερα στα χαμηλά. Ischgl, Galthur, είναι στην ίδια περιοχή, βάλε και το Kappl μέσα, στο οποίο βολεύει συνήθως η διαμονή, αν θέλεις κάτι πιο φτηνό.

Η "πτώση", υπήρξε πέρσι. Φέτος, όλοι πλην Βρετανών-Ισπανών-Πορτογάλων, είναι κατά πολύ καλύτερα. Αυτό όμως που αγνοούμε, είναι η συνεχής άνοδος του πρωην Ανατολικού μπλοκ. Ενώ πριν 7-8 χρόνια ήταν ανύπαρκτοι, πέρσι στο πάρκιγκ στην Αυστρία, ίσως περισσότερο από 1 στα 3 αυτοκίνητα είχε πινακίδες Πολωνίας/Τσεχίας/Λιθουανίας/Σλοβενίας/Σλοβακίας/Ουκρανίας...... Και δεν έβαλα τους Ρώσους. Οι Άλπεις είναι πλεόν ο στόχος πολύ μεγαλύτερων αγορών, το χρήμα στην Ευρώπη αλλάζει χέρια και πιστεύω ότι σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα οι τιμές θα απογειωθούν στις Άλπεις αφού η έκταση τους είναι συγκεκριμένη.

Η κρίση στη Γερμανία και πέριξ, κοντεύει να είναι παρελθόν. Γι'αυτούς η χειρότερη χρονιά ήταν η περσινή.

Ακριβώς. Όμως ακούγοντας το τι λέγεται γύρω γύρω, μόνο προς αυτή την κατεύθυνση δεν πάμε. Και επειδή εκεί θα πάμε ούτως ή άλλως, θέλουμε δεν θέλουμε, όσο πιο γρήγορα πάμε, τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα. Σίγουρα πιστεύω ότι γνώριζαν ότι υπήρχαν μαγειρέματα, την έκταση τους δεν γνωρίζω αν την ήξεραν. Σίγουρα ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΗ απόφαση να μπούμε στο ευρώ, παρά τα μαγειρέματα, γι'αυτό και είχαμε πολύ μεγάλα πακέτα στήριξης. Δυστυχώς μας δόθηκαν πράγματα περισσότερα από αυτά που ζητήθηκαν. Και όταν λέω ζητήθηκαν, εννοώ ότι στις Ευρωπαϊκές επιτροπές, συνήθως λάμπουμε δια της απουσίας μας. Στέλνουμε συμμετέχοντες που ενδιαφέρονται για τα εκτός έδρας, τα ψώνια και όχι για το αντικείμενο που πήγαιναν. Συχνά δε μιλάνε και ξένες γλώσσες. Σπανιότατα είχαμε κάποια προσφορά και συμμετοχή στην λήψη αποφάσεων, πέραν των "διεκδηκίσεων συνδηκαλιστικού τύπου". Όμως το ότι ήταν πολιτική η απόφαση συμμετοχής μας στο ευρώ, σημαίνει ότι θα έπρεπε να ήμασταν ακόμα πιο αυστηροί στην δημοσιονομική μας πολιτική, θα έπρεπε να ανασκουμπωθούμε και να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας έδωσε το ίδιο το σύστημα. Αντ'αυτού, ενώ το 2004 (χρονιά προ ολυμπιάδας), είχαμε δημοσιονομικά έξοδα λίγο λιγότερο από 30 δις, το 2009 τα κάναμε 58 δις! Αντί να αξιοποιήσουμε τις επιδοτήσεις, τις κάναμε κατανάλωση. Σίγουρα ήταν επιπόλαιη ή ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ, αφού δεν συνοδευόταν με πολλούς περιορισμούς και ελέγχους. Αλλά το να κατηγορούμε συτόν που δεν μας μάλωνε όταν είμασταν άτακτοι και όχι τον εαυτό μας επειδή ήμασταν άτακτοι, το να κατηγορούμε αυτούς που εξαπατούσαμε επειδή μας πίστευαν και όχι τους εαυτούς μας και να ζητάμε και τα ρέστα, παραπάει.

Παίρνοντας αφορμή από τα παραπάνω και επειδή η κρίση ως συνέπεια επιβάλλει δραματικές αλλαγές στα εργασιακά (γενικά)-πράγμα που συζητήθηκε λόγω της προφανούς ανησυχίας αλλά δεν είναι αυτή το πρωτογενές αντικείμενο κρίσης και επειδή έως πρόσφατα ήμουν αρκετά αυστηρότερος σχετικά με την εύρεση ή την προσπάθεια εύρεσης εργασίας, νομίζω ότι όλοι μας θα πρέπει να βλέπουμε με περισσότερο σεβασμό αυτούς που δεν θα δουλεύουν το επόμενο χρονικό διάστημα (για να μην πω χρόνια), διότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα είναι άνεργοι λόγω αδιαφορίας, ή βολέματος ή διότι είναι αργόσχολοι. Και επειδή δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στον καθ'ένα μας, εμένα μου έρχεται απόγνωση μόνο με την σκέψη ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να υπερασπίσω την δουλειά μου και να μην είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου.

Καλά, θα βάλω 70 για ασφάλεια!!!

Βεβαίως, το βάζω στο πρόγραμμα αμέσως.....